အခန်း ၃၄

အခန်း ၃၄ -ဧကရာဇ်မြို့တော်သို့ ထပ်မံခရီးနှင်ခြင်း။

လီချန်ရှင်းသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားတွင် လွင့်မျောနေသော အလင်းစက်ကလေးများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။

ထိုအလင်းစက်များသည် ပုံသဏ္ဌာန်မရှိ လွင့်မျောနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အမြဲတစေ ပြောင်းလဲဖွဲ့စည်းနေသည့် ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံများအဖြစ် မျောလွင့်နေသည်။

သူသည် ထိုအလင်းစက်များကို ထိတွေ့ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူနှင့်နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့သည် အဝေးသို့ လွင့်ပျံသွားကြသည်။

"ဒီ ရွှေအဆီအနှစ်ကို ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးနောက်မှာ ဒီကမ္ဘာကြီးဟာ တကယ်ကိုပဲ အရင်ကနဲ့ မတူတော့ဘူး။ ဒါဆို ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အခြေအနေကရော ဘယ်လိုရှိမလဲ။"

သူသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း တစ်ကိုယ်လုံးကို အဖြူရောင်နှင့် အနက်ရောင် မှိုမျှင်ကဲ့သို့သော အမျှင်များ ရှုပ်ထွေးစွာ ယှက်နွယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

ဤမျှ သိမ်မွေ့လွန်းသော အဏုကြည့်အဆင့် မြင်ကွင်းမျိုးကို သူတစ်ခါမျှ မတွေ့ခဲ့ဖူးခဲ့ပေ။

သို့သော် သူသည် ထိုမှိုမျှင်များကို ချက်ချင်း မထိတွေ့ဘဲ စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တာအိုကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာပြီး ဟဲပြည်နယ်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သော မိုးကြိုးကပ်ဘေး အကြောင်းကို လူအများ ပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

လီချန်ရှင်းသည် ထိုအကြောင်းကို စိတ်မဝင်စားသော်လည်း မိုးကြိုးကပ်ဘေးသည် မိစ္ဆာများကို နှင်ထုတ်နိုင်သည်ဆိုသည့် အချက်ကိုမူ မှတ်သားထားလိုက်သည်။

သူသည် မြို့တွင်းရှိ လူအများစု၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း ထိုအနက်နှင့် အဖြူရောင်မှိုမျှင်များ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

သို့သော် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ရှိသည့် မှိုမျှင်များကဲ့သို့ မျှတမှုမရှိဘဲ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ ကလေးငယ်များ၊ လူငယ်များ၊ အမျိုးသား အမျိုးသမီးများ၊ နာမကျန်းဖြစ်သူများအထိ လူပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်ကို ရက်ပေါင်းဝက်ကြာ စောင့်ကြည့်မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။

သူ၏ မှတ်တမ်းတွင်။

"လူအများစုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက အနက်နဲ့ အဖြူရောင် မှိုမျှင်တွေဟာ အရေပြားနဲ့ အတွင်းအင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေမှာ ကပ်တွယ်ပြီး ကြွက်သားတွေထဲအထိ အမြစ်တွယ်နေတယ်။ သူတို့ဟာ လူရဲ့ အနှစ်သာရချီစွမ်းအင်နဲ့ စိတ်စွမ်းအားကို စားသုံးနေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှိုမျှင်တွေဟာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ကပ်ပါးကောင်တွေ မဟုတ်ဘဲ အပြန်အလှန် အကျိုးပြုနေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသလား။"

သူသည် လူအများကို ကုသပေးသည့် သမားတော်အသွင်ဆောင်ကာ ထိုမှိုမျှင်များကို လွှမ်းမိုးနိုင်မလား စမ်းသပ်ခဲ့သော်လည်း ရွှေအဆီအနှစ်၏ စွမ်းအားဖြင့်ပင် မည်သို့မျှ မထိခိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုမှိုမျှင်များသည် လူသားတို့နှင့်အတူ ကပ်ပါးနေသည်မှာ သေချာသော်လည်း မိစ္ဆာ များတွင်မူ လုံးဝမရှိသည်ကို သူ၏ စမ်းသပ်မှုအရ သိရှိလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ နက်နဲသော သုတေသနပြုစရာ ခေါင်းစဉ်တစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်။ လီချန်ရှင်းသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စတင်မြင်နိုင်စပြုလာပြီးနောက်တွင်မူ အချိန်များစွာကို တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စုစည်းရာနေရာတိုင်းတွင် ထူးဆန်းသော သစ်မြစ်များ ပေါက်ရောက်နေတတ်ပြီး မိစ္ဆာ များ၏အန္တရာယ်လည်း ရှိတတ်သည်။

သူသည် ထိုနေရာများကို မှတ်တမ်းတင်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ရှာဖွေရင်း ငါးနှစ်တာ ကာလကို ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။

သူသည် အသက်ခြောက်ဆယ် ပြည့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဟဲပြည်နယ် သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကောင်းကင်-လူသားအဆင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်များစွာ ပေါ်ထွက်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သူကဲ့သို့ သွေးစွမ်းအင်မီးဖိုကို တည်ဆောက်နိုင်သူ မည်သူမျှ မရှိသေးပေ။

သူသည် မြို့သုံးမြို့ကို လှည့်လည်ကာ ပညာရပ်များကို မှတ်တမ်းတင်ပြီးနောက် တောင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ခဲ့သည်။

တောင်ပေါ်တွင် သူစိုက်ပျိုးထားသော တစ်မီတာခန့်မြင့်သည့် မက်မွန်ပင်ငယ်ကို ကြည့်ကာ သူသည် ငါးနှစ်အတွင်း ရှာဖွေစုဆောင်းထားသော ဆေးမြစ်များကို ထိုအပင်အနီးတွင် ထားရှိ ပေးလိုက်သည်။

ထိုဆေးမြစ်များသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုစည်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ထို့နောက် တံခါးဘေးတွင် စိုက်ထားသော သွေးမန်းလှံကို သူဆွဲယူလိုက်သည်။ လှံသည် လီချန်ရှင်း၏ လက်ဖဝါးထိတွေ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါတွင် တုန်ခါမြည်ဟီးနေသည်။

"ဟုတ်ပါပြီ မင်းကိုလည်း သွေးနဲ့အသားတွေအရသာခံဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်။"

ထိုသို့သူပြောလိုက်မှ လှံသည် တုန်ခါခြင်းကို ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ဧကရာဇ်မြို့တော်သို့ သွားရောက်ကာမဟာယန်၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မထွက်ခွာမီတွင် သူရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော မိစ္ဆာ များ၏ တည်နေရာနှင့် ဆေးမြစ်များ၏ မြေပုံကို ကောင်းကင်-လူသားအဆင့် ပညာရှင်များအား ပေးအပ်ခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် မြို့ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေမည့်အစား အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာကာ ကျင့်ကြံသင့်သည်ဟု သူယူဆသည်။

ခရီးလမ်းတွင် သူ၏လှံဖြင့် မိစ္ဆာ ကြီးတစ်ကောင်ကို တစ်ချက်ထိုးကာ အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်လိုက်သည်။

"ဒီမိစ္ဆာတွေရဲ့ စွမ်းအင် အားကောင်းမှုကတော့ အမျိုးမျိုးပဲ။ တချို့က မြို့အပြင်ဘက်ကကောင်တွေထက် ပိုသန်မာပြီး တချို့ကျတော့လည်း အားနည်းတယ်။"

"ဒါဆိုရင် သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက မိစ္ဆာ စွမ်းအင်အပေါ် မူတည်နေတာလား။"

သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မိစ္ဆာ များ၏ အတွင်းပိုင်းတည်ဆောက်ပုံကို လေ့လာကာ စွမ်းအားအဆင့်အလိုက် ခွဲခြားရန်ဖြစ်သည်။

ခြောက်လခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက် သူသည် ဧကရာဇ်မြို့တော် နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မြို့တော်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ခံစစ်များ တည်ဆောက်ထားပြီး မြို့တော်ကို ဝန်းရံထားသော အကျယ်တစ်ရာမီတာရှိသည့် ရေမြောင်းကြီးကိုလည်း တူးဖော်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

မြစ်ကမ်းပါးတွင် ငါးဖမ်းနေသော တံငါသည်တစ်ဦးကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီကတာအိုဆရာ... ဘယ်ကလာတာလဲ။"

တံငါသည်က မေးသည်။

"ငါက ဝေးကွာတဲ့အရပ်က လာတာ မြစ်ကမ်းတစ်ဖက်ကို ပို့ပေးနိုင်မလား။"

လီချန်ရှင်းကတံငါသည်အားမေးလိုက်သည်။

"ပို့ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံပါရဲ့လား။"

တံငါသည်က ပြန်မေးသည်။ လီချန်ရှင်းတွင် ပိုက်ဆံမပါရှိသဖြင့် သူ၏ လှံကိုကိုင်ကာ မြစ်ထဲသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ လှံသွား၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ငါးကြီးဆယ်ကောင်ကျော် ရေပေါ်သို့ ခုန်တက်လာသည်။

သူသည် လက်ဖဝါးဖြင့် ရေပြင်ကို လှိုင်းထအောင် ရိုက်ချလိုက်ရာ ငါးများအားလုံး လှေပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

တံငါသည်မှာ အံ့အားသင့်ကာ လှေကို ကမ်းသို့ ကပ်ပေးလိုက်သည်။

"ဆရာတော်က သွေးစွမ်းအင် ပညာရှင်လား။ အံ့ဩစရာပဲ။"

တံငါသည်က အံ့အားသင့်စွာ ပြောသည်။

မြို့တော်တွင် သွေးစွမ်းအင် ပညာရှင်များ အမြောက်အမြား ရှိနေပြီး တာအိုနန်းတော် ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ထောင်နှင့်ချီသော ပညာရှင်များ ရှိကြောင်း ယခုအခါ သွေးစွမ်းအင် ကျင့်စဉ်ကို သာမန်ပြည်သူများအထိပါ သင်ကြားပေးနေကြောင်း တံငါသည်က ရှင်းပြသည်။

ထို့အပြင် နာမည်ကြီးနေသော ဗိုလ်ချုပ်သုံးဦးဖြစ်သည့် တာအိုနန်းတော်မှ ကျန်းအာဝါ၊ မူလအင်ပါယာအစောင့်တပ်မှ ချီယန်ကျုံး နှင့် ဟဲပြည်နယ်မှ ဗိုလ်ချုပ် ယဲ့ဖုန်း တို့အကြောင်းကိုလည်း ကြားသိလိုက်ရသည်။

လီချန်ရှင်းသည် တံငါသည်ကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ဧကရာဇ်မြို့တော်ရှိရာဆီသို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။