အခန်း ၃၇

အခန်း ၃၇ - ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း။

လီချန်ရှင်း လမ်းမကြီးအတိုင်း အနည်းငယ်မျှပင် မလျှောက်ရသေးမီ လူအုပ်စုတစ်ခုက သူ့ကို ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။

"ဗိုလ်ချုပ် ချီယန်ကျုံးကဖိတ်ကြားခိုင်းလိုက်ပါတယ်။"

"ရှေ့ဆောင်ခေါ်သွားပါ။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

သူတို့အဖွဲ့သည် ဗိုလ်ချုပ်နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လီချန်ရှင်း အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် စစ်သားဟောင်းအချို့က သူ့ကိုမြင်၍ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

"စစ်သူကြီးလီ... အသက်ရှည်ပါစေ။"

"မင်းတို့ကို ချီယန်ကျုံးက သူ့လက်အောက်ကို သိမ်းသွင်းလိုက်တာလား။"

လီချန်ရှင်းက မျက်လုံးကိုမှေးစင်းကာ မေးသည်။

"စစ်သူကြီး ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။စစ်သူကြီး ပျောက်ဆုံးသွားပြီးနောက်မှာ တော်ဝင်နန်းတော်က ကျွန်တော်တို့ကို တပ်ဖွဲ့ခွဲပြီး တခြားစခန်းတွေကို ပို့လိုက်တာပါ။"

"ဟုတ်ပါတယ် စစ်သူကြီး ဒီလောက်နှစ်တွေကြာပြီးနောက်မှာ ပြန်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။"

"ဟက် ဗိုလ်ချုပ် ချီယန်ကျုံး ဒါက ဘာသဘောလဲ။ သူ့ကို အပြင်ထွက်ခိုင်းလိုက်ပါ။"

လီချန်ရှင်း၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားသည်။ ချီယန်ကျုံး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူခန့်မှန်းမိသည်။ သူသည် လီချန်ရှင်း အစစ်ဟုတ်မဟုတ်ကို စစ်ဆေးလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဗိုလ်ချုပ် ချီယန်ကျုံး ထွက်လာသောအခါ လီချန်ရှင်း၏ အေးစက်သော မျက်နှာကိုမြင်၍ တုန်လှုပ်သွားသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာက သူနှင့် ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့စဉ်က ခံစားခဲ့ရသော ကြောက်ရွံ့မှုမျိုးကို ပြန်လည်ခံစားလိုက်ရသည်။

"အစ်ကို လီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အထင်မလွဲပါနဲ့။ ဒီစစ်သားဟောင်းတွေက အစ်ကို့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားဟောင်းတွေမှန်း သိလို့သာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာပါ။"

"သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ။ သူတို့လည်း အသက်ကြီးပြီ ကျန်ရှိတဲ့သက်တမ်းကို အေးအေးဆေးဆေး နေစေသင့်တယ်။"

လီချန်ရှင်းက ဆက်ပြောသည်။

စစ်သားဟောင်းများမှာ မျက်ရည်လည်ရွဲဖြင့် လီချန်ရှင်းနှင့်အတူ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည့် အတိတ်ကာလများကို သတိရနေကြသည်။

"အားလုံး ထကြပါ။ ချန်ရှင်းဆိုတာ စစ်သူကြီး မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ငါ့ကို အရိုအသေပေးစရာ မလိုတော့ပါဘူး။"

ထို့နောက် သူသည် ဗိုလ်ချုပ်နေအိမ်၏ အဓိကခန်းမသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားသည်။

ထိုအခါ ချီယန်ကျုံးသည် လီချန်ရှင်းမှာ ထိုအေးစက်စက်လူကြီး အစစ်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

"အစ်ကိုလီ မဟာယန်ရဲ့ စစ်သူကြီးအဖြစ် ပြန်မလုပ်ချင်ဘူးလား။"

"မလုပ်ချင်ပါဘူး။ ငါ့ကို ဘယ်သူရှာနေတာလဲ ဆိုတာသာ ပြောပါ။"

လီချန်ရှင်းက အေးဆေးပင် ပြန်ဖြေသည်။

ချီယန်ကျုံး ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ခန်းမနောက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

မကြာမီ တာအိုဘိုးဘေးနှင့် တာအိုနန်းတော်မှ အရာရှိ ကျန်းအာဝါတို့ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

"မိတ်ဆွေ ဟွမ်ကျန်း ပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။"

"တာအိုဘိုးဘေး နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်ကြာပြီ ဆရာ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးက အရင်ကထက် ပိုကောင်းလာတာပဲ။"

"ကျွန်တော်ကတော့ မိတ်ဆွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

သူတို့နောက်ဆုံးတွေ့ပြီး ၂၄ နှစ်ကြာသည့်တိုင် လီချန်ရှင်း၏ ပြောင်းလဲမှုမှာ တာအိုဘိုးဘေးအတွက် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။

လီချန်ရှင်းသည် လူသားတစ်ဦးထက် ပိုမို၍ ဉာဏ်ပညာကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

"အစ်ကိုလီ အခုလို ပြန်ပေါ်လာတာကတော့ မဟာယန်မှာ ဂယက်ရိုက်သွားမှာပဲ။"

ချီယန်ကျုံးက ပြောသည်။

"တော်ဝင်နန်းတော်က ငါ့ကို စည်းရုံးချင်နေတာလား။ ဒါဆိုရင်လည်း တာအိုဘိုးဘေး ကျွန်တော့်အတွက် မှတ်ပုံတင်တစ်ခု လုပ်ပေးလိုက်ပါ။"

လီချန်ရှင်းက ပြောကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

မြို့ထဲတွင် လျှောက်သွားရင်း လီချန်ရှင်းသည် အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်ကို နှိုင်းယှဉ်တွေးတောနေသည်။ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် တာအိုနန်းတော်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"တာအိုဆိုတာ ဘာလဲ။"

"တာအိုဟာ ထာဝရတရား မဟုတ်ဘူး။"

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျင့်စဉ်များ အနာဂတ်၏ သွေးစွမ်းအင်ပညာရှင်များနှင့် မိစ္ဆာများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမည့်နည်းလမ်းများအကြောင်း အချိန်အတော်ကြာ ဆွေးနွေးကြသည်။

လီချန်ရှင်းသည် တာအိုနန်းတော်တွင် ခေတ္တနေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အဆင့်မြင့်ကျင့်စဉ်များကို လေ့လာနေသော်လည်း ရွှေအဆီအနှစ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်အသားအရေနှင့် အရိုးများမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် အမှန်တရားဟူသော စကားလုံးကို တစ်ချိန်လုံး ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် ဝိညာဉ်ကို ထောက်ပံ့ပြီး ဤခန္ဓာကိုယ်အကျဉ်းထောင်မှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

သို့သော် ဤလမ်းကြောင်းသည် သူအလိုရှိသော လမ်းကြောင်း ဟုတ်မဟုတ်ကိုမူ လီချန်ရှင်း စဉ်းစားဆဲဖြစ်သည်။