အခန်း ၃၉

အခန်း ၃၉ - ဟွမ်ကျန်း၏ တပည့်ဖြစ်လာခြင်း။

စုယွမ်၏ ကလေးနှစ်ယောက်သည် လက်ရှိတွင် တော်ဝင်အကယ်ဒမီ၌ ပညာသင်ကြားနေကြသည်။

သာမန်ပြည်သူများ၏ ကလေးများနှင့်မတူဘဲ တော်ဝင်မျိုးနွယ်များမှာ သင်ယူစရာများစွာရှိသဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူအနေဖြင့် ကျောင်းပိတ်ရက်မှသာ ၎င်းတို့ကို အိမ်သို့ခေါ်လာနိုင်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဧကရာဇ်၏ဆန္ဒကြောင့် နှစ်ယောက်စလုံး ကျောင်းပိတ်ရက် အစောပိုင်းရရှိခဲ့သည်။

"မေမေ ဖေဖေ"

လူငယ်လေးနှင့် မိန်းကလေးငယ်တို့သည် ရထားလုံးမှဆင်းလာပြီး စုယွမ်အား ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြေးဖက်ကြသည်။

စုယွမ် ပြုံးပြနေသလို ဘေးတွင်ရပ်နေသည့် မင်းသား လီလုံရိ ကလည်း ပြုံးလျက် ၎င်းတို့ခေါင်းကို ပုတ်ပေးနေသည်။

"အထဲဝင်ကြရအောင်။"

စားပွဲပေါ်တွင် ကလေးနှစ်ယောက် မုန့်စားနေသည်ကို ကြည့်ပြီး လီလုံရိက ရယ်မောနေလေသည်။

"နန်းတော်ထဲက အစားအစာက ဒီလောက်တောင် ဆိုးရွားနေတာလား။ အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း ဗိုက်အရမ်းဆာနေသလိုပဲ။"

"နန်းတော်က အသက်ရှူရတာ ကျပ်တယ် ဖေဖေ ဘယ်လောက်ပဲ အရသာရှိရှိ အိမ်လောက်တော့ မကောင်းဘူး။"

လူငယ်လေးက ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်းကို ပါးစပ်ထဲအပြည့်ဖြင့် ပြောသည်။

ဘေးက မိန်းကလေးငယ်ကလည်း ခေါင်းညိတ်သည်။

အစာစားပြီးနောက် လီလုံရိက ၎င်းတို့ကို မဟာခန်းမသို့ ခေါ်လိုက်သည်။

"ဖေဖေ မေမေ... ဘာကိစ္စများရှိလို့လဲ။"

"ဒီနှစ် သားတို့သမီးတို့ အသက် ဘယ်လောက်ရှိပြီ။"

လီလုံရိက သူ၏သား လီကျောက်ဝူ နှင့် သမီး လီယင် တို့ကို ကြည့်ပြီးမေးသည်။

"ဒီနှစ်ဆို ၁၄ နှစ်ပါ။"

လီကျောက်ဝူက ပြန်ဖြေသည်။

"၁၃ နှစ်ပါ။"

လီယင်က ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ သားနဲ့သမီးကို တော်ဝင်အကယ်ဒမီကနေ ဘာကြောင့်ခေါ်လာတာလဲဆိုတာ သိလား။"

"ဖေဖေ ပြောချင်တာကို ပြောပါ။ သားတို့ လက်ခံနိုင်ပါတယ်။"

"တာအိုနန်းတော်ကိုသွားပြီး ဆရာဟွမ်ကျန်း ဆီမှာ တပည့်ခံစေချင်လို့ပါ။ သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က ဖန်တီးမှုအမြင့်ဆုံးအထိ ရောက်နေပြီး သူ့ရဲ့ စာပေကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ သိုင်းပညာက ကမ္ဘာမှာ အကောင်းဆုံးပဲ။

"ဒါကြောင့် ဧကရာဇ်ကလည်း စိတ်ဝင်စားနေတာ။ သူငြင်းရင်လည်း မရိုင်းပါနဲ့ပြန်လာခဲ့လိုက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ တပည့်ဖြစ်ခွင့်ရရင်တော့ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်မလွတ်ပါနဲ့။"

ခဏအကြာတွင် ရထားလုံးသည် တာအိုနန်းတော်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေ့တွင် တော်ဝင်ရထားလုံးများ ရောက်ရှိနေသဖြင့် လူအများ စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

တာအိုဘိုးဘေးယသည် ဧည့်သည်တော်များကို ကြိုဆိုရန် အပြင်သို့ ထွက်လာရတော့သည်။

စုယွမ်နှင့် ကလေးများကို နှုတ်ဆက်ပြီး အထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။ တာအိုနန်းတော်၏ ဧည့်ခန်းတွင် အခြားသော တော်ဝင်မိသားစုဝင်များလည်း ရောက်ရှိနေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏစောင့်ပေးပါ။ ဆရာဟွမ်ကျန်း ကိုအကြောင်းကြားထားပါတယ်။"

"ဒီဟွမ်ကျန်းက ဘာသဘောလဲ။"

"ခဏစောင့်ပေးပါ။ သူက ဒီမှာရှိပေမဲ့ တာအိုနန်းတော်ရဲ့ အချုပ်အနှောင်အောက်မှာ မရှိပါဘူး။"

တာအိုဘိုးဘေးလည်းချွေးပြန်လျက် ဖြေရှင်းပေးရသည်။

နေမြင့်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေရသဖြင့် အားလုံး စိတ်ရှည်သည်းခံရခက်နေချိန်တွင် လီချန်ရှင်း ရောက်ရှိလာသည်။

"ဆရညဟွမ်ကျန်း လာပြီလား။"

"ဒီလို ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ကိစ္စမျိုးအတွက်နောက်တစ်ခါ ခေါ်ရင် ကျုပ်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။"

လီချန်ရှင်းက တာအိုဘိုးဘေးကို စိုက်

ကြည့်ကာပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ မင်းတို့ မင်းတို့... ကျန်တဲ့သူတွေ ပြန်ကြတော့။"

သူသည် ဝေ့အိမ်တော်မှ သားတော်၊ စုယွမ်၏သမီး နှင့် ကွမ်အိမ်တော်မှ သားတော်တို့ကိုသာ ရွေးချယ်သည်။

"ဒါဘာသဘောလဲ။ ငါတို့ ဒီလောက်ကြာအောင် စောင့်နေတာကို ပြန်ခိုင်းလိုက်တာလား။"

လီဝမ်မင်းသား ကတော်ကမကျေမနပ် ပြောသည်။

လီချန်ရှင်းက မျက်လုံးကို မှေးလိုက်သည်။

"ပါရမီမရှိသူတွေ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးထားပြီး အရက်၊ ကာမ၊ စည်းစိမ်တွေရဲ့ သွေးဆောင်မှုကို မခံနိုင်သူတွေက ငါ့တပည့်ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး။"

လီဝမ်၏သားတော်မှာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားသည်။

"လီချန်ရှင်း နင်ကများ။"

မိခင်ဖြစ်သူက ဒေါသထွက်ပြီး အော်ဟစ်တော့သည်။

"ထွက်သွားကြ။"

လီချန်ရှင်းက လက်ကိုယမ်းလိုက်ရာ စစ်မှန်သောစွမ်းအင်တန်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုနှစ်ယောက်ကို အပြင်သို့ ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။

အပြင်သို့ ရောက်သွားသော် အမေနှင့်သားတို့မှာ ဒေါသဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။ ကျန်ရှိနေသူများမှာမူ လီချန်ရှင်း၏ စွမ်းရည်ကိုမြင်ပြီး ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။

"ဒီနေ့ ရာသီဥတုက လူသတ်ဖို့ အကောင်းဆုံးနေ့ပဲ။"

လီချန်ရှင်း၏စကားကြောင့်အခန်းထဲရှိသူများ ကျောက်ဝူကျိ

ပိုင်ချန်ရှန်ကျု ချမ်းသွားကြတော့သည်။

"မင်းတို့ တပည့်ခံချင်ရင် အရင်ဆုံး ပါရမီကို ကြည့်ရမယ်။ ငါညွှန်ပြထားတဲ့ သုံးယောက် ရှေ့ကိုလာခဲ့။"

"မင်းတို့က တော်ဝင်မျိုးနွယ်တွေ ဒီလို ခက်ခဲတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေကို သည်းခံနိုင်ပါ့မလား။"

"သည်းခံနိုင်ပါတယ်..."

"ကောင်းပြီ ငါ့ဆီမှာ တာအိုကျမ်းစာအနှစ်ချုပ်တွေ ရှိတယ်။ ဒါကို အရင်ဖတ်ပါ။ ခြောက်လကြာပြီးရင် တိုးတက်မှုရှိတဲ့သူတွေကို ငါ့တပည့်အဖြစ် လက်ခံမခံ ဆုံးဖြတ်မယ်။"

"ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ သိုင်းပညာ မသင်ရဘူးလား။"

"သိုင်းပညာသင်ချင်ရင် အပြင်မှာ ဆရာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ငါ့ဆီမှာတော့ စာပေကျွမ်းကျင်မှုပဲ သင်လို့ရမယ်။"

"အခုချိန်မှာ ဆရာက သိုင်းသူတော်စင် ဖြစ်နေတာကို... သိုင်းပညာ အားနည်းတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ။"

"ဘာ သိုင်းသူတော်စင် ဘယ်သူပြောတာလဲ။"

"ဆရာကလည်း နှိမ့်ချနေပြန်ပြီ။ ဒါက တာအိုဘိုးဘေးနဲ့ ကောင်းကင်-လူသားအဆင့် သိုင်းသမားတွေ အသိအမှတ်ပြုထားတာပါ။ ရွှေအဆီအနှစ် အဆင့်ရောက်အောင်ပဲ သင်ပေးပါ။"

"သိုင်းသူတော်စင်တဲ့လား... အလကား နာမည်တွေပါ ဂရုမစိုက်နဲ့။ သိုင်းပညာက ငါ့လမ်းကြောင်းမဟုတ်ဘူး စာပေကျွမ်းကျင်မှုနဲ့ သက်တမ်းရှည်ခြင်းကသာ အဓိကပဲ။"

လီချန်ရှင်း၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်သံထွက်ပေါ်လာသည်

"လီချန်ရှင်း ထွက်လာခဲ့စမ်။"

"လီဝမ်ပဲ။"

အိမ်တော်ကတော်များ ရေရွတ်လိုက်သည်။ လီဝမ်သည် စစ်တပ်ကိုခေါ်ပြီး တာအိုနန်းတော်ကို ဝန်းရံလိုက်သည်။

"တကယ်ကို လူသတ်ဖို့ အကောင်းဆုံးနေ့ပဲ။"