အခန်း ၄၀

အခန်း ၄၀ -လီဝမ်၏ စိန်ခေါ်မှုနှင့် မဟာယန်မင်းဆက်၏ ကံကြမ္မာ။

လီချန်ရှင်းသည် ဧည့်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

"တာအိုဆရာ...သက်သက်သာသာလုပ်ပါဦး..."

တာအိုဘိုးဘေးတိုးတိုးလေးလာပြောသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။"

လီချန်ရှင်းက အေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူသည် စစ်သည်သိုင်းသမားများနှင့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူဆီကိုတည့်တည့်သွားပြီး ရပ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ။"

"ငါက လီဝမ်ပဲ။ လီချန်ရှင်း မင်းက အခုတာအိုနန်းတော်က တာအိုဆရာတစ်ယောက်သာ ဖြစ်တယ်။"

"မင်း သေဆုံးသွားတာ နှစ်တွေအကြာကြီးရှိပြီ။ အခု ပြန်ပေါ်လာပြီးတော့ ငါ့မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကိုတောင် စော်ကားရဲတယ်ပေါ့။ မင်း ငါ့ကို ဂရုမစိုက်ဘူးလား။"

"မင်းက ငါ့ကို သတ်ချင်တာလား။"

"မင်း... ငါမလုပ်ရဲဘူးလို့ ထင်နေတာလား။"

"ကောင်းပြီလေ။"

လီချန်ရှင်းသည် လေထဲတွင် လမ်းလျှောက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ နံရံပေါ်သို့ ရောက်သွားကာ စွမ်းအင်တစ်ချက်ဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် ပုန်းခိုနေသည့် ကောင်းကင်-လူသားအဆင့် သိုင်းသမားတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်

သည်။

ထို့နောက် အလောင်းကို လီဝမ်ရဲ့အရှေ့သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

"ဘာ..."

ပတ်ဝန်းကျင်၌ ပုန်းခိုနေသူများအားလုံးသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အသတ်ခံလိုက်ရသည်။

"ငါ့တစ်သက်မှာ မဟာယန်အတွက် လူဘယ်နှစ်ယောက် သတ်ခဲ့ရလဲ မင်းတို့သိလား။ တိတ်ဆိတ်တဲ့နေရာတစ်ခု ရှာရတာ ဘယ်လောက်ခက်လဲဆိုတာ မင်းတို့သိလား။"

လီဝမ်၏ စစ်မြင်းမှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လျက် နောက်ပြန်ဆုတ်သွားတော့သည်။

"မင်း"

"မင်းသား ချက်ချင်း ထွက်သွားကြရအောင်။ ဒီအတိုင်း ဆက်နေရင် သူ တကယ်သတ်လိမ့်မယ်။"

၎င်းတို့သည် လီချန်ရှင်း၏ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့်အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိလိုက်ကြသည်။

"ဆရာ... မလုပ်ပါနဲ့ လီဝမ်က နိုင်ငံရဲ့ အဓိကလူပါ လူမသတ်ပါနဲ့။"

စုယွမ်သည်လည်း အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီးအော်ပြောလိုက်သည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ကောင်းပြီ မင်းအတွက် ငါမျက်နှာသာပေးမယ်။ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မဖြစ်စေနဲ့။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ပြောလိုက်ငါ့ကို အကြောင်းမဲ့ လာစမ်းသပ်နေရင် နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေကို သူပဲ ခံရလိမ့်မယ်လို့။"

လီဝမ်မှာ ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ အလောင်းများကို သိမ်းဆည်းပြီး ထွက်ခွာသွားရတော့သည်။

...

ရက်အနည်းငယ်ကြာသော် နန်းတော်မှ လက်ဆောင်များ ပေးပို့လာသော်လည်း လီချန်ရှင်းက ဂရုမစိုက်ပေ။

တာအိုဘိုးဘေးကသာ လက်ခံပေးရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လီလုံရိနှင့် စုယွမ်တို့ လာရောက်တွေ့ဆုံရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီချန်ရှင်းက ကျင့်ကြံနေသည်ဟုဆိုကာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

ခြောက်လကြာပြီးနောက်...

လီချန်ရှင်းသည် သူ၏ တောင်ဝှေးကိုင်ထားစဉ်တွင် ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူသည် အတိတ်က မိုးကြိုးကပ်ဘေးထိထားသော သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည့် ဓားငယ်လေး၏ တုန်ခါမှုကို ခံစားမိလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို တုန်ခါနေရတာလဲ။"

လီချန်ရှင်းသည် ဗေဒင်တွက်ကြည့်လိုက်သည်။ ခြောက်လပြည့်မည့်နေ့တွင် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူသိလိုက်သည်။

သူသည် ဧည့်ခန်းသို့ ထွက်လာပြီး စောင့်နေစဉ် တာအိုဘိုးဘေးက ကလေးသုံးယောက်ကို ခေါ်လာသည်။

လီချန်ရှင်း၏ ဓားငယ်မှာ အလွန်တုန်ခါနေသည်။ လီချန်ရှင်းသည် စုယွမ်၏သမီး လီယင် ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအင်တစ်ခု လှည့်ပတ်နေသည်။

"လီယင်ပဲ ကျန်ခဲ့ပါ။ ကျန်တဲ့နှစ်ယောက် ပြန်သွားကြ။"

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ။"

ကျန်နှစ်ယောက်မှာ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်သွားရသည်။

တာအိုဘိုးဘေးက လီချန်ရှင်းကို တိုးတိုးမေးသည်။

"သူမရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က အဲဒါက..."

"ဒါက... မဟာယန်မင်းဆက်ရဲ့ ကံကြမ္မာဖြစ်လိမ့်မယ်။"

တာအိုဘိုးဘေးမှာ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ မဟာယန်၏ ကံကြမ္မာသည် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မတွေးထားခဲ့ကြပေ။