အခန်း ၁၆၁

အခန်း (၁၆၁) စမ်းသပ်မှုတစ်ခု

"ဟားဟားဟား... ရှောင်ယွမ်... မင်းက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... မင်းဦးလေးနဲ့ ငါက တကယ်ချစ်ကြတာပါ... သူ့ကို နစ်နာအောင် ငါ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပါဘူး... မင်းက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... မင်းက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဒါတွေကို ပြောနေတာလား... ငါ့ကို သံသယဝင်နေတာလား... ရှောင်ယွမ် မင်းက အဲဒီလို သံသယမဝင်သင့်ဘူးလို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ငါ နားမလည်ဘူး... မင်းဦးလေးနဲ့ ငါ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အချစ်စစ်ပါ... သူ့ဆီကနေ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှတောင် ငါ မလိမ်ခဲ့ပါဘူး..."

ကျန်းလီလီသည် ထိတ်လန့်နေခဲ့သော်လည်း စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူမသည် ယုံကြည်မှု ရရှိလာခဲ့၏။

ဤစကားများကို ကြားချိန်တွင် စုယွမ်သည် ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်မကြီး... ကျွန်တော် ဘာမှတောင် မပြောရသေးဘူးလေ... ဘာလို့ အဲဒီလောက် ထိတ်လန့်နေရတာလဲ... ဘာလို့ အဲဒီလောက် တုန်ရီနေရတာလဲ.. ခင်ဗျားက ခင်ဗျားဘာသာ အဆက်မပြတ် ရှင်းပြနေတာပဲ... အပြစ်ရှိနေတယ်လို့ ခံစားရလို့လား... ဒါမှမဟုတ် ကြောက်နေလို့လား..."

စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပေ၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ကျန်းလီလီသည် ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

"သူတို့က ငါ့ကို ရုတ်တရက် အံ့သြအောင် လုပ်လိုက်တော့ ငါလည်း ချက်ချင်း ဟန်မဆယ်နိုင်ဘဲ ပြာယာခတ်သွားတာပဲ... ဒါက စစ်ရေးဗျူဟာမှာ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ အမှားတစ်ခုပဲ..."

ကျန်းလီလီသည် အလျင်အမြန် ဟန်ပြန်ဆယ်လိုက်ပြီးနောက် လျိုတအာအား အဓိပ္ပါယ်ပါပါ အကြည့်များဖြင့် အဆက်မပြတ် ကြည့်လိုက်ချေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လျိုတအာသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက်မှ ဘာတွေဖြစ်နေသနည်းဆိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားလေ၏။

"ဘုရားရေ... ဒီကောင်က ကားအရောင်းဝန်ထမ်း မဟုတ်ဘူးပဲ... သူက ဟိုအရူးကြီးရဲ့ တူလေ... သူက ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

လျိုတအာသည်လည်း ပြာယာခတ်သွားပြီး သူမ၏ ဆံပင်များကို အလျင်အမြန် ဖွပစ်လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကလေးဆိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူတော့သည်။

"အို... အို... အမြန်ရထားကြီးက ကျန်းချန်ကို အဲဒီလို ဝင်သွားတာ... ပြီးတော့ ဟွမ်လုံကျန်း ဒေသတစ်ခုလုံးကလည်း အခု ဘလူးတုသ်တွေ တပ်ဆင်ထားပြီးပြီ..."

လုံးလုံးလျားလျား အဓိပ္ပါယ်မရှိသော ယောင်ယမ်းပြောဆိုမှုများက အားလုံးကို လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အသွားစေခဲ့ပေ၏။

ဘုရားရေ...

ဤမျှ အဓိပ္ပါယ်မရှိသောအရာများကို တွေးတောနိုင်ရန်အတွက် စိတ်ရောဂါဖြင့် အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်ခန့် အတွေ့အကြုံရှိရန် အမှန်တကယ် လိုအပ်လှချေသည်။

ကျန်းလီလီသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လျိုတအာကို ကန်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူက အရူးမတစ်ယောက်ပါ... ငါ့အမေနဲ့ နည်းနည်း တူရုံလေးပါ... သူက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဒီကို ရောက်လာခဲ့တာလေ... ဒါပေမဲ့ ငါ့အမေက ဆေးရုံမှာပါ... ဒီအရူးမက ဘယ်လိုလုပ် ငါ့အမေ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

ကျန်းလီလီသည် သူမ၏ နဖူးမှ ချွေးစေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ဟန်ပြန်ဆယ်လိုက်၏။

"အင်း... အားလုံးပဲ... အားလုံး ပြန်ကြရအောင်... အရူးမတစ်ယောက်ကို ဒီမှာ ဆက်ကြည့်နေစရာ မလိုပါဘူး... ရှောင်ယွမ်... အထဲဝင်ခဲ့ပါ... အထဲသွားပြီး လက်ဖက်ရည် သောက်ကြရအောင်..."

"လက်ဖက်ရည် သောက်စရာ မလိုပါဘူး... အစ်မကြီး... ကျွန်တော့်ဦးလေး အပြင်ထွက်လာတာကို မမြင်ဘူးလား..."

စုယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းလီလီသည် တံခါးဘက်သို့ အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ချန်ဂန်း၏ ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေ၏။ သူမသည် ချန်ဂန်း မမြင်တွေ့စေရန် ကာကွယ်ရန်အတွက် လျိုတအာ၏ ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရပ်လိုက်လေသည်။

"ရှောင်ယွမ်... မင်းတို့ အားလုံး ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ... ဘာလို့ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတာလဲ... အရမ်းပူတာကို သောက်ဖို့တောင် အေးအေးဆေးဆေး မလုပ်နိုင်ကြဘူး..."

"ဟားဟားဟား... အစ်ကိုဂန်း... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ကျွန်မက ရှောင်ယွမ်နဲ့ စကားပြောချင်ရုံပါ... တကယ်လို့ အစ်ကို မယုံရင် ရှောင်ယွမ်ကို မေးကြည့်လေ..."

ကျန်းလီလီက ပြာယာခတ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ ထို့နောက် ကျန်းလီလီသည် စုယွမ်အား တောင်းပန်သော အကြည့်ဖြင့် အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမသည် အချက်တစ်ချက်ကို မေ့လျော့နေခဲ့၏။ ချန်ဂန်းမှာ စုယွမ်၏ ဦးလေးအရင်းပင်။ သူက မိမိ၏ ဦးလေးအရင်းကို လိမ်လည်ရန် သူစိမ်းတစ်ယောက်အား မည်သို့ ကူညီနိုင်မည်နည်း။

"ဦးလေးကြီး... လျိုတအာ ဆေးရုံတက်နေရတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် လာမေးတာပါ..."

"ဟူး... လူတစ်ယောက်ကို နာမည်တပ်ပြီး ဒီတိုင်း ခေါ်လို့ မရဘူးလေ..."

ချန်ဂန်းက လက်ယမ်းပြရင်း ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဟားဟား... ရပါတယ် ဦးလေးကြီး... လာပြီး ဒီလူကို အရင်ကြည့်ပါဦး... သူက ဘာလို့ ဟိုလျိုတအာနဲ့ အရမ်းတူနေရတာလဲ... သူတို့က ချွတ်စွတ်တူနေတာပဲ... ရွာကလူတွေတောင် သူ့ကို မြင်ရင် အတူတူပဲလို့ ထင်ကြမှာ..."

မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပုန်းကွယ်နေသော လျိုတအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း စုယွမ်က ပြောလိုက်ချေသည်။

"ဟင်..."

ချန်ဂန်းသည် အားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် တွေဝေသွားကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူကို သွားကြည့်လိုက်၏။

"အင်း... အစ်ကိုဂန်း... သူက အရူးမပါ... သူ့ကို သွားမကြည့်ပါနဲ့... သူ ရုတ်တရက် ထဖောက်ပြီး အစ်ကို့ကို လာဖမ်းဆွဲထားပါဦးမယ်..."

ကျန်းလီလီသည် သူမ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ကာ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် စုယွမ်သည် လီဟူအား အချက်ပြလိုက်လေ၏။ လီဟူသည် သူ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီး လျိုတအာ၏ အနီးသို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ လျိုတအာအား အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်လိုက်ပေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လီဟူသည် လျိုတအာ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ရာ သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးပြီး ဖြူဖွေးသော မျက်နှာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဤသူမှာ လျိုတအာဖြစ်ကြောင်း အားလုံးက သေချာသွားကြချေ၏။ လျိုတအာ၏ မျက်နှာဘေးဘက်တွင် မွေးရာပါ အမှတ်တစ်ခု ရှိနေကြောင်းကို အားလုံးက သိရှိကြပေသည်။

"အိုဘုရား... တကယ့်ကို လျိုတအာပဲ..."

"ဘုရားရေ... လျိုတအာက ဆေးရုံမှာ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ် သူက လုံးလုံးလျားလျား အဆင်ပြေနေရတာလဲ..."

"ဒီခန္ဓာကြီးက ပြည့်ဖြိုးပြီး တက်ကြွနေတာပဲ... သေတော့မယ့် လူနာနဲ့ လုံးလုံးလျားလျား မတူဘူး..."

"ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... လျိုတအာက ငါတို့ကို အဓိပ္ပါယ်ပါတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး ဖျားချင်ယောင် ဆောင်နေတာများလား..."

စောင့်ကြည့်နေသူများက တွေဝေစွာ ပြောဆိုကြလေသည်။

ချန်ဂန်းသည် အနာတရကင်းမဲ့စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လျိုတအာကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် တွေဝေသွား၏။

"ဒါက... အန်တီ... ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ... လီလီက အန်တီ့မှာ ထူးဆန်းတဲ့ရောဂါတစ်ခုရှိနေပြီး ဆေးကုဖို့ ပိုက်ဆံ အရေးတကြီး လိုနေတယ်လို့ ပြောတယ် မဟုတ်လား... အန်တီက နေမကောင်းတဲ့ပုံ လုံးလုံးလျားလျား မပေါက်ဘူး..."

ချန်ဂန်းက သံသယဝင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချန်ဂန်းက သူမအား မှတ်မိသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် လျိုတအာ၏ နှလုံးသားသည် အဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သွားတော့၏။ ထိုအချိန်၌ ကျန်းကျီ ထွက်လာခဲ့ပြီး လျိုတအာကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ခလုတ်တိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားချေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ထိန်းလိုက်နိုင်ပြီး တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မြိုချလိုက်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြာယာခတ်စွာဖြင့် ဟိုဒီ ဝေ့ဝဲကြည့်နေပေ၏။

"အို... ယောက်ဖ... ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ့မယ်... တကယ်တော့ ဒီလိုပါ... ကျွန်တော့်အဒေါ်က ရောဂါ လုံးလုံးလျားလျား မရှိပါဘူး..."

ကျန်းကျီသည် သူ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းကျီ၏ စကားများက ကျန်းလီလီနှင့် လျိုတအာတို့အား အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပြီး သူက အဘယ်ကြောင့် အမှန်အတိုင်း ပြောရသနည်းဆိုသည်ကို လုံးလုံးလျားလျား တွေဝေသွားကြပေသည်။ ချန်ဂန်းသည်လည်း သိသိသာသာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားချေ၏။

"တကယ်တော့... ဒါတွေ အကုန်လုံးက ယောက်ဖကို စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပါ... ယောက်ဖလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ... ကျွန်တော့်အဒေါ်က သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်အစ်မကို အရမ်း အလိုလိုက်တာလေ... ယောက်ဖက သူ့အပေါ် အရမ်းရင်းနှီးနေပြီ ဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော့်အဒေါ်က နည်းနည်း စိုးရိမ်နေတုန်းပဲ... သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ဆိုတော့ သူ့သမီးကို မိသားစုကောင်း တစ်ခုဆီ အိမ်ထောင်ကျသွားစေချင်တာ သေချာတယ် မဟုတ်လား... ပြီးတော့ သူက အသက်ကြီးနေပြီဆိုတော့ သူ့ရဲ့ အိုမင်းမစွမ်းအချိန်မှာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ ယောက်ဖနဲ့ အစ်မလီတို့ကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာလေ..."

"အဲဒါကြောင့် ဒါတွေ အကုန်လုံးအတွက် ကျွန်တော်က စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖန်တီးခဲ့တာပါ... ကျွန်တော့်အဒေါ်အိမ်မှာ သူက ဖျားချင်ယောင်ဆောင်နေပြီး ယောက်ဖ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ဖို့ပေါ့... ယောက်ဖ... အတိုချုပ်ပြောရရင် ဒါက ကျွန်တော့်အပြစ်ပါ... ကျွန်တော့်အစ်မက အဲဒီအချိန်တုန်းက သဘောတူဖို့ လုံးလုံးလျားလျား ငြင်းဆန်ခဲ့တာ... ကျွန်တော်က သူ့ကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့တာပါ... ဒါတွေ အကုန်လုံးက ကျွန်တော့်အပြစ်တွေပါ... ကျွန်တော်က တကယ့် လူယုတ်မာပဲ... ယောက်ဖ ဒေါသပြေသွားအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပါးအကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ရိုက်လိုက်ပါ့မယ်..."

ထို့နောက် ကျန်းကျီသည် သူ၏ လက်မောင်းကို လွှဲကာ ကိုယ်တိုင်၏ မျက်နှာကို ပါးရိုက်လိုက်လေတော့သည်။