အခန်း ၁၆၄

အခန်း (၁၆၄) နိုးထလာခြင်း

"အို... ဥပဒေဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား... တရားမျှတမှုဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား... တခြားလူတွေကို ဒီလောက် ဗြောင်ကျကျ ဘယ်လိုများ အသရေဖျက်ရက်တာလဲ..."

"ငါတို့ တစ်မိသားစုလုံးက အပြစ်ကင်းပါတယ်..."

"ငါတို့အတွက် မတ်တပ်ရပ်ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူးလား... အဲဒီလိုမဟုတ်ရင် ဒီကောင်လေးက ငါတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မယ်..."

ရဲကားအချို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် လျိုတအာသည် ပိုမိုယုံကြည်မှု ရှိလာလေ၏။

ကျန်းလီလီနှင့် ကျန်းကျီတို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ရှုပ်ထွေးနေပေသည်။

ဘာလို့ ရဲကားက ဒီအချိန်ကြီး ရောက်လာရတာလဲ။

ဒါ ဘယ်သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလဲ။

သူတို့က ကိုယ့်ကိစ္စနဲ့ကိုယ် ဒီကို လာတာများလား။

သူတို့နှစ်ဦး တွေးတောလိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကောက်ချက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။ သူတို့သည် မိမိတို့အတွက် လာခြင်းမဟုတ်လောက်ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အလွန်အမင်း ပြာယာခတ်နေကြသော်လည်း မိမိတို့၏ ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ထားရမည်ကို သူတို့ သိရှိကြပေသည်။

အထူးသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် သူတို့သည် ယုံကြည်မှုရှိပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးနိုင်စွမ်းရှိပုံ ပေါက်နေရမည်ဖြစ်ကာ မည်သည့် အားနည်းချက်ကိုမျှ လုံးလုံးလျားလျား မပြသရချေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဖော်ထုတ်မိသွားနိုင်လေသည်။

ကျန်းလီလီနှင့် ကျန်းကျီတို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး တစ်ယောက်၏ အတွေးကို တစ်ယောက် နားလည်နေကြ၏။

ပရမ်းပတာ အခြေအနေမှ အကျိုးအမြတ်ရရှိရန်အတွက် အရင်ဆုံး တိုင်ကြားချက် ဖွင့်ခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။

လျိုတအာအတွက် ပြောဆိုပေးနေကြသော ရွာသူရွာသားများသည် ရဲကားအချို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြပေသည်။

သူတို့သည် သူတို့ရှေ့မှ လူကို စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိသော်လည်း ရဲကား ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ သူတို့သည် တရားမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ထိုနေရာတွင် ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်လေး... ဒါက တခြားသူတွေကို မဆင်မခြင် အသရေဖျက်တဲ့ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်အတွက် ရလဒ်ပဲ"

"စကားလုံးတွေက အန္တရာယ်များနိုင်တယ်... ဒါက နောက်စရာ မဟုတ်ဘူး... ဒီနေ့ တခြားသူတွေကို အသရေဖျက်ရာမှာ မင်းက အရမ်းကို ဥပဒေမဲ့ လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ မင်း ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်... နားလည်လား"

"ငါတို့ မင်းကို မကိုင်တွယ်နိုင်ပေမဲ့ ဝမ်ဖာလိုင်က ကိုင်တွယ်လိမ့်မယ်... အထဲဝင်ဖို့သာ စောင့်နေလိုက်"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည် သူတို့၏ ထင်မြင်ချက်များဖြင့် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာကြလေ၏။

ရဲကား ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ဦးလေးကြီးချန်ဂန်းမှာလည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေပေသည်။ လုံးလုံးလျားလျား ကောင်းမွန်နေသော အရာတစ်ခုက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ။

တကယ်လို့ ငါ့တူက ငါ့ကြောင့် အဖမ်းခံရမယ်ဆိုရင် ငါက သူ့ဦးလေး ဖြစ်ခွင့်ရော ထိုက်တန်သေးရဲ့လား။ ငါ့ညီမနဲ့ ယောက်ဖကို ငါ ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ။

ပြာယာခတ်နေသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ချန်ဂန်းသည် စုယွမ်အား အလျင်အမြန် ဆွဲကာ ပြောလိုက်ချေသည်။ "ရှောင်ယွမ်... မြန်မြန် တောင်းပန်လိုက်... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် မင်း အထဲဝင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ချန်ဂန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးကြီး... မကြာခင် ဘယ်သူ အထဲဝင်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သိရမှာပါ" စုယွမ်က သူ့အား လုံးလုံးလျားလျား လျစ်လျူရှုလိုက်၏။

"မင်း... အာ..." ချန်ဂန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်ပြီး ယနေ့ ဤနေရာသို့ လာခဲ့မိသည်ကို နောင်တရနေတော့သည်။

လျိုတအာသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ကာ တိုင်တန်ခြင်းကို အဆက်မပြတ် ကြိုးစားရင်း သူမ၏ ကလေးဆိုးအမူအရာကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေပေ၏။

တစ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ရဲအရာရှိအချို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုကာ မေးလိုက်ကြသည်။

"ဘယ်သူက လျိုတအာလဲ"

စကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လျိုတအာသည် ခဏတာမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျို၏ ခြေထောက်ကို အလျင်အမြန် ဖက်တွယ်ကာ ငိုကြွေးလေ၏။ "ကျွန်မက လျိုတအာပါ... ရှင်က ကျွန်မအတွက် ရပ်တည့ပေးဖို့ ရောက်လာတာ မဟုတ်လား"

"ဒီကောင်လေးကို မြန်မြန်ဖမ်းပြီး အထဲကို ခေါ်သွားလိုက်ပါ"

"သူက နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ရိုးသားတဲ့ လူကောင်းတွေဖြစ်တဲ့ ကျွန်မတို့ကို ဗြောင်ကျကျ အသရေဖျက်ပြီး ကျွန်မတို့ တစ်ဘဝလုံးစာ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ..."

ကျန်းလီလီသည်လည်း အချိန်ကိုက် ငိုကြွေးတော့သည်။ ကျန်းကျီမှာမူ မငိုသော်လည်း အလွန်ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ပြသနေပေ၏။

"ငါ့သမီးလေး ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာနဲ့ ငိုနေလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး..."

"သူ့ကို အခုချက်ချင်း ဖမ်းလိုက်... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် မင်းက မျက်နှာလိုက်မှုနဲ့ အဂတိလိုက်စားမှုကို ကျူးလွန်ရာ ရောက်လိမ့်မယ်..." လျိုတအာက အော်ဟစ်လိုက်ချေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် စုယွမ်အား ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရန်စမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ "ကောင်လေး မင်းက စငယ်လွန်းပါသေးတယ်..." ဟု ဆိုလိုနေသည့်အလားပင်။

လျိုတအာသည် အမှတ်တမဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မောက်မာလာလေ၏။

"ခင်ဗျားက လျိုတအာ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား" ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... လျိုတအာက ကျွန်မပါ... ကျွန်မက လျိုတအာပါ... ဒီကောင်လေးကို အခုချက်ချင်း ဖမ်းလိုက်... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ရှင့်တို့ကို တိုင်ကြားချက် ဖွင့်ရလိမ့်မယ်နော်" လျိုတအာက ပြောလိုက်ပေသည်။

"ကောင်းပါပြီ" ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် လျိုတအာအား ချက်ချင်း လက်ထိတ်ခတ်လိုက်လေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ထိုနေရာရှိ အားလုံး၏ မျက်နှာများထက်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်လွင်သွားကြ၏။

ဘာလို့ လျိုတအာကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းလိုက်တာလဲ။

တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ...

ကောလာဟလတွေ ဖြန့်နေတဲ့ ဒီကောင်လေး အဖမ်းခံရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

"အမ်... အရာရှိ... ရှင် လူမှားဖမ်းမိပြီ မဟုတ်လား" ဘေးမှရပ်ကြည့်နေသူတစ်ဦးက မေးလိုက်ချေသည်။

လျိုတအာ၊ ကျန်းလီလီနှင့် ကျန်းကျီတို့ အားလုံးမှာ လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အသွားကြတော့၏။

သူမသည် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုအား တွေဝေသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင် လူမှားဖမ်းမိပြီ... ကျွန်မကို အခုချက်ချင်း ဖြုတ်ပေး... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ရှင့်ကို တိုင်ကြားချက် ဖွင့်မယ်နော်" လျိုတအာက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျား နာမည်က လျိုတအာ မဟုတ်လား" ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မက လျိုတအာပါ... ဘာလိုချင်လို့လဲ... ကျွန်မကို အခုချက်ချင်း ဖြုတ်ပေး" လျိုတအာက ပြောလိုက်ပေ၏။

"အင်း"

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် အခြားနှစ်ဦးအား ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်က ကျန်းလီလီနဲ့ ကျန်းကျီ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား"

ကျန်းလီလီနှင့် ကျန်းကျီတို့မှာ တုန်ရီသွားကြပြီးနောက် ဗလာကျင်းနေသော မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်ကြ၏။ "ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ပါတယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်"

ကျန်းလီလီက ပြာယာခတ်စွာ ပြောလိုက်ချေသည်။

"ကောင်းပြီလေ" ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုက နောက်ထပ် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ရဲအရာရှိနှစ်ဦးက ချက်ချင်း ရှေ့ထွက်လာကာ ကျန်းလီလီနှင့် ကျန်းကျီတို့အား လက်ထိတ်ခတ်လိုက်လေသည်။

"ဘာလုပ်နေတာလဲ... ဘာလုပ်တာလဲ..." ကျန်းလီလီသည် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်အမင်း ပြာယာခတ်သွားတော့၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည် သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အရာကြောင့် တွေဝေသွားကြပေသည်။ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။

"လူမှားဖမ်းမိပြီ... လူမှားဖမ်းမိပြီ..."

"ဒီသုံးယောက်စလုံးက ငါတို့ရွာက လူကောင်းတွေပါ... သူတို့ကို ဒီတိုင်း လက်ထိတ်ခတ်လို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ"

"မင်းတို့ လုပ်နေတာ မှားတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိတယ်မလား" တရားမျှတမှုကို လွန်စွာမြတ်နိုးသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်ချေသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူ၏ဖခင် ကားတိုက်ခံရစဉ်က ကျန်းကျီသည် သူ့ထံသို့ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ဖူးသည်။

သူသည် နယ်ပယ်တွင် ဩဇာကြီးမားသူ တစ်ဦးဖြစ်ရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို သဘာဝကျကျ လျစ်လျူမရှုနိုင်ခဲ့ချေ။

"ဟုတ်တယ်... အရာရှိ... သူတို့ ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လို့လဲ..." ချန်ဂန်းသည်လည်း တွေဝေသွားပြီး သူ၏ရှေ့ရှိ အရာအားလုံးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရှုနေပေ၏။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီမှာ ဆွေးနွေးစရာတွေ အများကြီးရှိနေတော့ အခြေအနေကို ကျွန်တော် ရှင်းပြပြီး သတင်းဖြန့်ပေးပါ့မယ်"

"လျိုတအာ၊ ကျန်းလီလီနဲ့ ကျန်းကျီတို့ဟာ လိမ်လည်မှုနဲ့ သံသယရှိခံရသူတွေပါ... သူတို့က နှစ်နှစ်အတွင်း အိမ်ထောင်ပြုဖို့ လိမ်လည်မှု ရှစ်ကြိမ် ကျူးလွန်ခဲ့ပြီး စုစုပေါင်း ယွမ် ၈၀၀,၀၀၀ လိမ်လည်ခဲ့တဲ့အပြင် အသရေဖျက်မှုမှာလည်း ပါဝင်ပတ်သက်နေပါတယ်"

"ဒါတွေက ခင်ဗျားတို့ သုံးယောက်အပေါ် စွဲဆိုထားတဲ့ စွဲချက်တွေပါပဲ" ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုက ပြောလိုက်ချေသည်။

"စကားမစပ် ကျန်းလီလီနဲ့ ကျန်းကျီက တကယ်တော့ လင်မယားတွေပါ... ခင်ဗျားတို့ ဒါကို သိလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါက စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ သက်သေအထောက်အထားပါ"

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုက ဆက်ပြောလိုက်၏။

ဤစကားများကို ကြားချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အားလုံးမှာ လုံးလုံးလျားလျား ကြက်သေသေသွားကြတော့သည်။

ဒီလူငယ်လေး ခုနက ပြောခဲ့တာတွေက တကယ်ပဲ အမှန်တွေ ဖြစ်နေတာလား

ဒီလျိုတအာ မိသားစုက တကယ့်ကို အရှက်မရှိတာပဲ...

ခဏတာမျှ လျိုတအာအတွက် ပြောဆိုပေးခဲ့သူပင်လျှင် အရှက်ရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေ၏။

လျိုတအာနဲ့ သူ့မိသားစုက ဒီလိုမျိုး လုပ်နိုင်တယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ...

ဤစကားများကို ကြားချိန်တွင် ချန်ဂန်း၏ ခေါင်းထဲ၌ ဗလာကျင်းသွားပြီး သူသည် တွေဝေငေးမောသွားတော့သည်။