အခန်း ၁၆၈

အခန်း (၁၆၈) နေရခက်ခြင်း

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော့်ကို သတင်းအချက်အလက် ပေးခဲ့တာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးပါ... အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး"

ဤအချိန်တွင် စုဖူချန်သည်လည်း အနည်းငယ် တွေဝေသွားချေသည်။

"ငါ ဘယ်တုန်းက သူ့ကို သဲလွန်စတွေ ပေးခဲ့လို့လဲ"

"ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါက ကိုယ့်ဘာသာ ပျော်ရွှင်အောင် နေနေခဲ့တာ... ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကတည်းက ငါက အလုပ်တွေ အရမ်းများနေခဲ့တာ... ဒီအရာတွေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ အချိန်နဲ့ ခွန်အား ဘယ်ကရမှာလဲ"

"ဒါ့အပြင် ငါ့မှာ အဲဒီလို လုပ်နိုင်စွမ်းလည်း လုံးလုံးလျားလျား မရှိပါဘူး..."

"အို... ငါက မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးဖြစ်ပေမဲ့ မင်းကို ဒီသတင်းအချက်အလက်တွေ ဘယ်တုန်းက ပေးခဲ့လို့လဲ" စုဖူချန်သည် ၎င်းကို မဖုံးကွယ်ထားချင်တော့ချေ။ အားလုံးက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းဆောင်ရည်များကို သိရှိထားကြပေသည်။

"ဟင်..." ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုသည် တွေဝေလာလေ၏။ သတင်းအချက်အလက် သဲလွန်စများကို သူ၏အစ်ကိုကြီးက ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ၏ဆရာက ရှင်းလင်းစွာ ပြောခဲ့သော်လည်း အဘယ်ကြောင့် သူ၏အစ်ကိုကြီးက ဝန်မခံရသနည်း။

"အစ်ကိုကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီလောက် နှိမ့်ချမနေပါနဲ့..." ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုက ပြောလိုက်သည်။

စုဖူချန်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည် သူ မည်မျှ နှိမ့်ချနေသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် အားလုံးက သူ့အား ချီးကျူးသည့်အနေဖြင့် လက်မထောင်ပြလိုက်ကြရာ စုဖူချန်အား အလွန်တရာ နေရခက်သွားစေခဲ့ပေ၏။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်ယူခြင်း မရှိချင်သောကြောင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် စောစောက ဆရာနဲ့ ဖုန်းပြောပြီးပြီလေ"

"သူက 'မင်းရဲ့ ဦးလေးစုယွမ်ကို တွေ့ရင် လေးစားမှုပြလိုက်' လို့ ပြောခဲ့တာ..."

"ဟားဟားဟားဟား..."

"ဦးလေးစုယွမ်... အစ်ကိုကြီး တကယ် နှိမ့်ချနေဖို့ လိုလို့လား..." ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုက ပြောလိုက်ချေသည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ထိုနေရာရှိ အားလုံးမှာ ကြက်သေသေသွားကြတော့၏။

သူ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးက စုယွမ်ပေါ့လေ။

စုယွမ်က အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတဲ့ လူငယ်လေး တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား။

သူက ဘယ်လိုလုပ် သူ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်သွားတာလဲ။

သူတို့ နာမည် မှတ်မိတာ မှားနေလို့လား။

"အင်း... ညွှန်ကြားရေးမှူးလျို... မင်း နာမည်ပြောတာ မှားနေတာ ဖြစ်ရမယ်" စုဖူချန်သည် သူ၏ မျက်နှာတွင် နီမြန်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျို၏ အစ်ကိုကြီးမှာ စုယွမ်ဖြစ်သည်ဟူသော စကားမှာ အနည်းငယ် လက်တွေ့မကျသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း သူ၏ အလိုအလျောက် သိစိတ်က ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ဖြစ်နိုင်ခြေများကြောင်း ပြောနေပေ၏။

"ဟင်..."

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... တကယ်လို့ ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီးရဲ့ နာမည်ကိုတောင် မမှတ်မိဘူးဆိုတာကို ဆရာသာ သိသွားရင် ကျွန်တော်က ပြဿနာရှာနေသလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့..." ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုသည် စုဖူချန်အား အနည်းငယ် အပြစ်တင်သည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူ့နာမည်က စုယွမ် မဟုတ်ဘူးလေ... သူ့နာမည်က စုဖူချန်..."

ချန်ချွေ့ဖန်က စတင်ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။

"ဟင်..." ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျို တွေဝေသွားရမည့် အလှည့်ဖြစ်ပေသည်။

သူက သူ့ကို "အစ်ကိုကြီး" ဟု အချိန်အတော်ကြာ ခေါ်နေခဲ့သော်လည်း ဤသူမှာ သူ၏ အစ်ကိုကြီး မဟုတ်ကြောင်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။

ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူ ထွက်သွားပြီလား။

စုဖူချန်သည် ချက်ချင်းပင် အလွန်တရာ နေရခက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူက ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးပြီ... သို့သော် ယခုအခါ လုံးလုံးလျားလျား ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ သူသည် အလွန်အမင်း အရှက်ရသွားတော့၏။

"အင်း... မင်းသိလား... ရဲတက္ကသိုလ်မှာ စာသင်နေတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်တော့ ငါ့မှာ တကယ်ရှိတယ်... ပြီးတော့ ငါက မင်းကို သူ့ရဲ့ တပည့်တွေထဲက တစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့တာ... အဲဒါကြောင့် ငါ နားလည်မှု လွဲသွားတာပါ..." မျက်နှာမပျက်စေရန်အတွက် စုဖူချန်က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်ပေသည်။

"ဟီးဟီး... လာပါ... ရှင်မှာ ဒီလို ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းမျိုး ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မက ဘာလို့ မသိခဲ့ရတာလဲ..." ချန်ချွေ့ဖန်က ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်လိုက်ချေသည်။

"ဒါက..." စုဖူချန်မှာ လုံးလုံးလျားလျား အရှက်ကွဲသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

အားလုံးက စုယွမ်အား လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့သူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုရဲ့ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ။

ဒါက လုံးလုံးလျားလျား အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး...

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုသည်လည်း ဆွံ့အသွားလေသည်။

အကယ်၍ သူက စုယွမ် မဟုတ်ပါက သူ၏ အမှန်တကယ် အစ်ကိုကြီးက မည်သူနည်း။

"ဒါဆို မေးပါရစေ... ဘယ်သူက စုယွမ်လဲ" ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုပါ..."

"ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုက စုယွမ်ပါ... ဒါပေမဲ့ ရှင်ရှာနေတဲ့ စုယွမ် ဟုတ်မဟုတ်တော့ ကျွန်မ မသိဘူး..." ထိုအချိန်တွင် စုယောင်းက ပြောလိုက်ချေသည်။

အားလုံး၏ အကြည့်များအတိုင်း ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုသည် စုယွမ်အား ကြည့်လိုက်၏။

ဘုရားရေ... တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုကို လန့်သွားစေရန် လုံလောက်ပေသည်။

ဒါက သေချာပေါက် ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီး မဟုတ်ဘူး... ဒီလူငယ်လေးက ငါ့အတွက် အရမ်းကို ငယ်လွန်းနေတယ်...

"ဒါ... ဒါ... မှားဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..." ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုသည် နာမည်တူသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုက သူ၏ စကားကို ဖြတ်တောက်သွားလေသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျို၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည် နောက်ထပ် သံသယ မရှိတော့ချေ... စုယွမ်မှာ သူ၏ အစ်ကိုကြီး မဟုတ်သည်မှာ သေချာပုံရပေသည်။

ငါ ပြောသားပဲ။

ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့သူ တစ်ယောက်ကို အားလုံးက ဘယ်လိုလုပ် "အစ်ကိုကြီး" လို့ ခေါ်နိုင်မှာလဲ...

စုယွမ်မှာ အမှန်တကယ် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းသော်လည်း သူက အဲဒီလောက်ကြီးတော့ အထင်ကြီးစရာ မကောင်းဘူး မဟုတ်လား။

အားလုံးက အဲဒီလိုပဲ တွေးနေခဲ့ကြတာပါ...

ဤအချိန်တွင် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုသည် မက်ဆေ့ခ်ျကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်ထံမှ ဖြစ်ပြီး မက်ဆေ့ခ်ျထဲတွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်နှင့် စုယွမ် အတူတကွ ရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပါဝင်ပေသည်။

ရုတ်တရက် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ရှေ့မှ စုယွမ်မှာ သူ၏ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်ကြောင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားချေ၏။

"မင်္ဂလာပါ အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်က လျိုလျိုပါ... အစ်ကိုကြီးကို စောစောက မမှတ်မိခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..." ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ရာ အားလုံးကို လန့်သွားစေခဲ့လေသည်။

ဒါက.........

အားလုံးက အနည်းငယ် တွေဝေသွားကြပေ၏။

ဒီလူငယ်လေး စုယွမ်က တကယ်ပဲ တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်နေတာပဲ။

"ဒီလူငယ်လေးက..."

"အဲဒါကြောင့် သူ့ကို အောင်မြင်တဲ့သူလို့ ပြောကြတာပေါ့... ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုတောင်မှ သူ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ခေါ်နေရတာပဲ"

"တကယ်လို့ အဲဒါကသာ အမှန်ဆိုရင် ဒီလူငယ်လေးရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေက တကယ်ကို ထိတ်လန့်စရာကောင်းတာပဲ..." အားလုံးက အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်ကြချေသည်။

"တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..." ပိုင်ချန်က တွေဝေစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

“သူက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်ရဲ့ တပည့်လေ...ငါနဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဝမ်ကလည်း ဆက်ဆံရေး အတော်လေး ကောင်းတယ်...ငါတို့နှစ်ယောက်က ညီအစ်ကိုတွေလို ရင်းနှီးကြတာဆိုတော့ ဒီလို ဆက်ဆံတာက သဘာဝကျတာပဲ မဟုတ်လား...”စုယွမ်က မတတ်သာသည့် အမူအရာဖြင့် ပခုံးတွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ညီငယ်တစ်ဦး ရရှိသွားခြင်းက...

သူ၏ စကားများကို ကြားချိန်တွင် စုယွမ်၏ အဆက်အသွယ်များ၏ စွမ်းအားကို အားလုံးက ပို၍ပင် နားလည်သွားကြလေသည်။

ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်တွင် ဤမျှ အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိနေနိုင်ခြင်းက... တကယ့် အရည်အချင်းပဲ...

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျိုမှာ အမှန်တကယ်ပင် စုယွမ်၏ ညီငယ်ဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့ရချိန်တွင် စုဖူချန်သည် ဝမ်းသာရမည်လား မဝမ်းသာရမည်လားဆိုတာကို မသိတော့ချေ။

ဟူးး... ငါက ဟန်ဆောင်ဖို့တောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ငါ့သားက အဲဒါကို တကယ် အမှန်တကယ် လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ...

"ငါတို့ ပြန်သွားပြီး နောက်မှ အတူတူ ထမင်းစားကြမလား" စုယွမ်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်ပေ၏။

"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် လိုက်လို့အဆင်မပြေသေးဘူး.. ကျွန်တော်က အဓိကက အစ်ကိုကြီးကို လာတွေ့တာပါ... ကျွန်တော်တို့မှာ စည်းကမ်းတွေ ရှိတော့ ကျွန်တော် စားလို့ရမှာမဟုတ်သေးဘူး..."

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးနဲ့ တွေ့ပြီးပြီဆိုတော့ အစ်ကိုကြီး ပြန်သွားရင် ဆရာ့ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ နှုတ်ဆက်စကားလေး ပြောပေးပါဦး"

"အင်း... ကျွန်တော် တရားဝင် အလုပ်တွေနဲ့ အလုပ်များနေလို့ အခု ပြန်တော့မယ်နော်" လျိုလျိုသည် ပတ်ဝန်းကျင်၏ အကြည့်များနှင့် သူ၏ အစ်ကိုကြီး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို သတိပြုမိသွားပြီး ဤနေရာတွင် ဆက်နေပါက သူသည် အနည်းငယ် နေရခက်သွားမည်မှာ မလွဲမသွေပင်။

"ကောင်းပြီလေ... မင်း အရင်သွားလို့ ရပါတယ်" စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ချေသည်။

နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လျိုလျိုသည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေ၏။

သူ့အား စားပစ်ချင်သည့်အလား အားလုံးက ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် စုယွမ်သည် အမြန်ဆုံး ထွက်သွားချင်လာသဖြင့် အားလုံးကို ကားပေါ်တက်ရန် ခေါ်လိုက်ပေသည်။

ချန်ဂန်းသည် ကားပေါ်သို့ တက်ခါနီးတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ကားပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းကာ လျိုတအာ၏ အိမ်ဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။