အခန်း ၁၇၀

အခန်း (၁၇၀) စာဖတ်တာက ကောင်းပါတယ် ဒါပေမဲ့ အသုံးမဝင်ဘူး

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သားအဖနှစ်ဦးသည် အိမ်ရှေ့လမ်းဘေးတွင် BMW X4 ကားကို ရပ်နားလိုက်ကြ၏။

ခြံဝင်းအတွင်း သစ်ပင်အရိပ်အောက်တွင် အတော်လေး အေးမြနေပေသည်။ တစ်မိသားစုလုံး စားပွဲတစ်လုံးပတ်လည်တွင် ထိုင်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ခြေသံနှစ်သံ ထွက်ပေါ်လာချေ၏။

လူအုပ်ကြီးသည် စကားပြောဆိုနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ချန်ဂန်းသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရွာသူကြီး ချန်ရှီမေ့နှင့် သူ၏သားတို့ အထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ချန်ဂန်းသည် အနည်းငယ် တွေဝေသွား၏။ သူသည် ရွာသူကြီး ချန်ရှီမေ့နှင့် သိပ်မရင်းနှီးလှဘဲ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ရိုးရိုးသာမန်မျှသာဖြစ်ကာ ရင်းနှီးလွန်းခြင်းလည်းမရှိ၊ ကင်းကွာလွန်းခြင်းလည်း မရှိချေ။ သူက ဘာကြောင့် လာရောက်လည်ပတ်ရသနည်း။

သူတို့က ပိုက်ဆံလာချေးတာများလား။

ချန်ဂန်းသည် ချက်ချင်းပင် သတိထားလာလေ၏။ ယခုအခါ သူ့ထံမှ ငွေတောင်းခံသူ မည်သူမဆိုမှာ လိမ်လည်သူများ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။

"အို... ညီလေးဂန်း..."

"ဟားဟား... ငါ အခုလေးတင် ခရိုင်ကနေ ပြန်လာတာ... မင်းအိမ်ရှေ့က ဖြတ်သွားရင်း မင်းတံခါး ပွင့်နေတာ တွေ့လို့လေ... ငါတို့ မတွေ့ရတာ ကြာပြီဆိုတော့ လာတွေ့တာပါ..."

"ဟားဟားဟား... ဘယ်လိုလဲ ညီလေးဂန်း... မင်း ကျန်းမာရေးကော ဘယ်လိုနေလဲ..." ရွာသူကြီး ချန်ရှီမေ့က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"အို....ကောင်းပါတယ်" ချန်ဂန်းက နှစ်ခွန်းခန့် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ရွာသူကြီး ချန်ရှီမေ့မှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်အားထက်သန်နေသနည်းဟု တွေးတောနေမိ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် ငါတို့ အချင်းချင်း ဆုံတွေ့ကြလျှင် အများဆုံး ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ ရှိသည်။

"ညီလေးဂန်း... ဒါက မင်းရဲ့တူ ချန်လုံ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား..." ရွာသူကြီး ချန်ရှီမေ့သည် ချန်လုံနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာစေရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် စကားဝိုင်းကို သူ့ဘက်သို့ အလျင်အမြန် လှည့်လိုက်ပေသည်။

"ပြောလိုက်လေ... လုံ... ဒါက မင်းဦးလေးက်ုနှုတ်ဆက်လိုက်..." ချန်ဂန်းက ပြောလိုက်ချေ၏။

"အို... မင်္ဂလာပါ ဦးလေး..." ချန်လုံက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

".. မင်းက တကယ့်ကို ရုပ်ဖြောင့်တဲ့ လူငယ်လေးပဲ... မင်းက ခရိုင်အစိုးရရုံးမှာ အလုပ်လုပ်တယ်ဆို... ဟုတ်လား..."

ရွာသူကြီး ချန်ရှီမေ့က မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... သာမန်စာရေးတစ်ယောက်ပါပဲ..." ချန်လုံက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဟားဟားဟား... ငါ့တူကြီးက နှိမ့်ချနေပြန်ပါပြီ... ခရိုင်အဆင့် ရုံးတစ်ခုမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ဆိုတာ အရည်အချင်း အများကြီး လိုတယ်လေ..."

“မင်းရဲ့ အစ်ကိုလုံကို ကြည့်စမ်း...

ဒါကိုမှ တကယ့် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေ၊ အောင်မြင်တဲ့သူတွေကို လေးစားတတ်ပြီး ချစ်ခင်မြတ်နိုးတတ်တယ်လို့ ခေါ်တာ... သိရဲ့လား...

မင်းနဲ့တော့ လုံးဝ မတူဘူး...

နှစ်အနည်းငယ်လောက် အလုပ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံနည်းနည်း စုမိတာနဲ့ BMW X4 တစ်စီး ဝယ်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထက်တန်းစားတစ်ယောက်လို့ ထင်နေပြီလား...ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် မင်းက ဘာမှ အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ...မင်းရဲ့ အစ်ကိုလုံကို ကြည့်စမ်း...သူ့ရဲ့ အပြုအမူ၊ သူ့ရဲ့ စိတ်ထားကို လေ့လာစမ်း...”ရွာသူကြီး ချန်ရှီမေ့က ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချန်ရွှိက်ရွှိက်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ချက်ချင်းပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့သည်။

"ဟေး... အစ်ကိုမေ့... ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ... ဒီ ကောင်လေးကို မတွေ့ရတာ နှစ်တွေ အတော်ကြာပြီပဲ... သူက အခု တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အောင်မြင်နေပြီလား..."

"လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲမှာ နှစ်အနည်းငယ်လောက် ရုန်းကန်ပြီးတဲ့နောက်မှာ BMW X5 တစ်စီးတောင် ဝယ်နိုင်သွားပြီလား..."

"ခင်ဗျား သူ့ကို သေချာ မသွန်သင်လို့နေမှာပါ... ရွှိက်ရွှိက်က အရမ်း အရည်အချင်းရှိပါတယ်..." စကားမပြောမီ ချန်ဂန်းသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားလိုက်ပေ၏။

သူသည် ချန်ရွှိက်ရွှိက်ကို သိရှိထားသည်။ သူသည် ကျောင်းတက်စဉ်က လူဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အထက်တန်းကျောင်းမှ ဘွဲ့ရပြီးနောက် ကောလိပ် သို့မဟုတ် သက်မွေးဝမ်းကျောင်းကျောင်းတစ်ခုသို့ပင် မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲသို့ သူ့ဘာသာသူ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဤကောင်လေးသည် စာသင်ရာတွင် မတော်သော်လည်း ငွေရှာရာတွင်မူ အတော်လေး ပါးနပ်လှ၏။

နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူသည် BMW X4 တစ်စီးကို အမှန်တကယ် ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး ဤရွာသူကြီး ချန်ရှီမေ့ကတော့ မကျေနပ်သေးချေ။ သူသည် ကြွားဝါချင်နေပုံရလေသည်။

သေချာသည်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သားမှာလည်း အရည်အချင်း မနိမ့်ကျလှသဖြင့် သူတစ်ပါးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခံရမည်ကို သူ လုံးလုံးလျားလျား မကြောက်ရွံ့ချေ။

"ဟားဟား... မင်းက ငါ့ကို မြှောက်ပင့်နေတာပဲ... မင်းက ငါ့ကို မြှောက်ပင့်နေတာပဲ..."

"ဒီကောင်လေးက တကယ်တော့ ငွေရှာတဲ့နေရာမှာ အတော်လေး ပါးနပ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံနည်းနည်းပါးပါး ရလာတော့ သူက မာနထောင်လွှားလာတာ... သူက ငါပြောတာကို လုံးလုံးလျားလျား နားမထောင်ဘူး... သူ့ကိုယ်သူ ရွယ်တူတွေထဲမှာ အတော်ဆုံးလို့ ထင်နေတာ..."

"တကယ်တော့ တူကြီး အိမ်ပြန်လာတယ်ဆိုတာကို ငါ သိပြီးသားပါ... ငါက ဒီကောင်လေးကို တူကြီးနဲ့ လာတွေ့ခိုင်းတာ... ဒါမှ လူငယ်တွေက အချင်းချင်း သိကျွမ်းလာပြီး တူကြီးကို တွေ့နိုင်မှာလေ... အဲဒါကမှ တကယ့် အရည်အချင်းကို အသိအမှတ်ပြုတာပဲ..."

"အဲဒီလို လူမျိုးတွေကသာ အနာဂတ်မှာ ကြီးကျယ်တဲ့ အရာတွေကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်မယ့်သူတွေပဲ..."

"မင်းရဲ့ အစ်ကိုလုံဆီကနေ သင်ယူသင့်တယ်... နားလည်လား..." ချန်ရှီမေ့က ချန်ရွှိက်ရွှိက်အား ပြောလိုက်ချေသည်။

"ကျွန်တော် သိပါတယ်... ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် အစ်ကိုလုံနဲ့ ယှဉ်နိုင်မှာလဲ... ကျွန်တော်က အစ်ကိုလုံကို အမြဲတမ်း လေးစားအားကျနေတာပါ... တကယ်လို့ နားမလည်တာတစ်ခုခုရှိရင် အစ်ကိုလုံ... ကျွန်တော့်ကို အများကြီး သင်ပေးရမယ်နော်..." ချန်ရွှိက်ရွှိက်က ပြောလိုက်လေ၏။

အဆိုပါ အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောဆိုနေကြပြီး အနှစ်သာရ ကင်းမဲ့နေသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ရိုးသားပြီး နှိမ့်ချမှုရှိသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ချန်လုံက သဘောတူကြောင်း အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလုံ... ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို WeChat မှာ add လို့ရမလား..." ချန်ရွှိက်ရွှိက်က မေးလိုက်၏။

ချန်လုံသည် အခြေအနေကြောင့် ငြင်းဆန်ရန် မကောင်းသဖြင့် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်များကို အပြန်အလှန် လဲလှယ်ပေးလိုက်ရသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော စုဖူချန်ကတော့ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ဖော်ရွေသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားလျက် အမျိုးသားနှစ်ဦးကို ကြည့်နေခဲ့၏။

မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ သူတို့နှစ်ဦးသည် ရွာသူကြီးများ ဖြစ်ကြသဖြင့် အနည်းဆုံး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ပြုံးပြနေခြင်းကသာ သင့်လျော်ပေသည်။

ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်များကို ဖလှယ်ပြီးနောက် ချန်ရွှိုက်ရွှိုက်သည် ဘေးဘက်ရှိ စုဖူချန်ကို မြင်တွေ့သွားပြီး ချက်ချင်း မှတ်မိသွားတော့သည်။

"ဟင်... ဦးလေးက ကျွန်တော့် အတန်းဖော်တစ်ယောက်ရဲ့ အဖေ ဖြစ်ရမယ်..." ချန်ရွှိက်ရွှိက်က စုဖူချန်အား မေးလိုက်ချေ၏။

"အို... မင်းနဲ့ ငါ့သား စုယွမ်က အတန်းဖော်တွေလား..." စုဖူချန်က မေးလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ဟုတ်တယ်... စုယွမ်နဲ့ ကျွန်တော်က အထက်တန်းကျောင်း အတန်းဖော်တွေလေ..."

"အဲဒီတုန်းက သူလုပ်ခဲ့တာက စာဖတ်တာပဲဆိုတာ ကျွန်တော် မှတ်မိသေးတယ်... သူက ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘယ်တော့မှ မကစားဘူး... တစ်ခါတုန်းက သူ အိမ်စာလုပ်နေတုန်း ကျွန်တော်က သူ့ကို သွားနှောင့်ယှက်မိတော့ သူက ကျွန်တော့်ကို ထိုးကြိတ်ခဲ့တာလေ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒါတွေ အကုန်လုံးက အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပါပြီ... အခု အဲဒီအချိန်တွေကို ပြန်တွေးကြည့်တော့ ကျွန်တော် တကယ် လွမ်းမိတယ်..." ချန်ရွှိက်ရွှိက်သည် သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ထိုစဉ်က စုယွမ် သူ့အား ထိုးကြိတ်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို သူ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

"ဒါက တိုက်ဆိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား... ဟားဟားဟား..." ရွာသူကြီး ချန်ရှီမေ့က ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "စုယွမ်က စာတော်တော်ကြိုးစားပြီး နောက်ဆုံးမှာ ငါတို့ရဲ့ ကျန်းချန်တက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်..."

"ဒါက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ..."

"ဒါဆို အဲဒီလို တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ငါတို့က ဘွဲ့ရပြီးပြီပေါ့... ဟုတ်တယ်မလား..."

“သူ ဘွဲ့လွန်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဖြေထားသေးလား... ဒါမှမဟုတ် အခု ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလား...”

ရွာသူကြီး ချန်ရှီမေ့က စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး...

သူ ဘွဲ့ရပြီးသွားပါပြီ။ ဘွဲ့လွန်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲလည်း မဖြေခဲ့ဘူး...”

စုဖူချန်က အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“အိုး...”

ရွာသူကြီး ချန်ရှီမေ့က တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်သွားသည့်အလား အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဘေးရှိ ခွေးခြေခုံတစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ချလိုက်လေ၏။

"တကယ်တော့ အခု ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေက အရင်ကနဲ့ လုံးလုံးလျားလျား မတူတော့ဘူး..."

"ငါတို့ခေတ်တုန်းက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရတာက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လမ်းမတွေပေါ်မှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေ အများကြီးပဲ... သူတို့က လုံးလုံးလျားလျား အသုံးမဝင်သလောက်ပါပဲ..."

"တချို့လူတွေက စာဖတ်တာကို အသုံးဝင်တယ်လို့ ထင်ကြတယ်... ဥပမာ ငါ့တူ ချန်လုံလိုမျိုးပေါ့... သူက ပညာတတ်တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်ရဲ့ စံပြပဲ..."

"အင်း... ငါ ထင်ပါတယ်... စာဖတ်တာက ကောင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တကယ်တော့ သိပ်အသုံးမဝင်ပါဘူး... တကယ်လို့ မင်းက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရရင်တောင်မှ အဆုံးကျရင် ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို မင်း ဖန်တီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ အလုပ်တစ်ခု ရှာတွေ့နိုင်ဖို့တောင် သေချာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ပြောစမ်းပါဦး... မင်းမှာ အဲဒီလို လူမျိုးရှိရင် စာဖတ်တာက ဘာအဓိပ္ပါယ်ရှိလို့လဲ... သူတို့က အသုံးမဝင်ဘူး... ဒါမှမဟုတ် စာအုပ်ကြီးတွေချည်း ဖတ်နေတဲ့ စာဂျပိုး... သစ်တုံးတစ်တုံးလို့တောင် ပြောလို့ရတယ်..."

“ငါ့သားကို ကြည့်စမ်း...သူက စာပေဘက်မှာ မထူးချွန်ပေမဲ့ ပိုက်ဆံရှာတဲ့ နေရာမှာတော့ ပါရမီရှိတယ်...နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ BMW X4 တစ်စီး ဝယ်နိုင်ခဲ့တယ်...သိရဲ့လား... သူက ကောလိပ်တောင် မတက်ခဲ့ရဘူး...

တကယ်လို့သာ တက္ကသိုလ်တက်ပြီး ဘွဲ့ရတဲ့အထိ အချိန်ဖြုန်းနေခဲ့မယ်ဆိုရင် အခုချိန်မှာ သူ့ဘဝက တခြားလူတွေရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်မှာပဲ ရှိနေလောက်ပြီ...”

"ဟားဟားဟား... ဒါက ရယ်စရာကောင်းတယ်... ဒါက အဓိပ္ပါယ်မရှိဘူး မဟုတ်လား..."

ရွာသူကြီး ချန်ရှီမေ့သည် အားလုံးကို သိနားလည်နေသည့်အလား ပြုံးလိုက်လေသည်။