အခန်း ၁၇၁

အခန်း (၁၇၁) ကျွန်တော်ကတော့ သားဖြစ်သူရဲ့ ကျေးဇူးကိုပဲ ခံစားရတော့မယ်

"ဟားဟားဟား ဒါက အမှန်တရားပဲ… စာသင်ဖို့က အရေးကြီးပေမဲ့ အလွတ်ကျက်မှတ်နေဖို့က သိပ်အရေးမကြီးလှပါဘူး…"

"ကျွန်တော့်ကိုပဲ ကြည့်လေ… အထက်တန်းအောင်လက်မှတ်ပဲ ရှိပေမဲ့ လေးနှစ်လောက် ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ပြီးနောက်မှာ ကိုယ်ပိုင်ကားလေးတစ်စီး ဝယ်နိုင်ခဲ့ပြီ… ဒါကြောင့် လူတွေကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် မွေးရာပါ ပါရမီရှင်တွေ ရှိနေတတ်တယ်…"

ချန်ရွှိက်ရွှိက်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်၏။

သူတို့စကားပြောဆိုပြီးချိန်တွင် စုဖူချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

စုဖူချန်နှင့် အခြားသူများမှာ အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်းဆုံလိုက်ကြပြီး ထိုသူနှစ်ဦး၏ စကားများမှတစ်ဆင့် ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားကြပေ၏။

ဤနေရာသည် အခြားသူများကို နှိမ့်ချကာ မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးလာစေရန် ကြွားဝါလေ့ရှိသော နေရာတစ်ခုနှင့် တူနေချေသည်။

"ဘုရားရေ… ငါ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး…"

စုဖူချန်နှင့် ချန်ချွေ့ဖန်အပါအဝင် အခြားသူများအားလုံး အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်းဆုံလိုက်ကြပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်ကြလေ၏။

သူတို့သည် ထိုသူများ၏ နှိမ့်ချမှုများနှင့် သွယ်ဝိုက်သော လှောင်ပြောင်မှုများကို စိတ်ထဲ၌ လုံးလုံးလျားလျား မထားခဲ့ကြချေ။

စုဖူချန်၏ ရယ်မောနေသော မျက်နှာအမူအရာနှင့် သူ့အား အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်ရှုနေပုံကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့မှာ ခဏတာ တွေဝေသွားခဲ့ရသည်။

"သူက ငါ့ကို မနာလိုဖြစ်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား…"

"သူ့သားက ငါ့လောက် မတော်ဘူးလို့ သူ ခံစားနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား…"

"ဘာလို့ ဒီလူက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိရတာလဲ…"

စုယွမ်သည် သူ၏သားဖြစ်သူအား ယခင်က ရိုက်နှက်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် သူက လက်စားချေလိုနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလူက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မပေးဘူးဆိုတော့ စောစောက ငါပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေအကုန်လုံး အချည်းနှီးဖြစ်သွားပြီပေါ့…"

ချန်ရွှိက်ရွှိက်မှာလည်း အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရ၏။

အထက်တန်းကျောင်းတက်စဉ်က စုယွမ်သည် ရုပ်ဖြောင့်ကာ ကျောင်းစာလည်း တော်ခဲ့သည်။ မိန်းကလေးများစွာက သူ့ကို သဘောကျခဲ့ကြသော်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ချန်ရွှိက်ရွှိက်ကို စိတ်ဝင်စားခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

ထို့အပြင် စုယွမ်ကို သဘောကျသော မိန်းကလေးများထဲတွင် ချန်ရွှိက်ရွှိက် ကိုယ်တိုင် သဘောကျရသော သူများလည်း ပါဝင်နေပေသည်။

ဤအရာက ချန်ရွှိက်ရွှိက်ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သောကြောင့် တစ်နေ့တွင် စုယွမ် ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ် တွက်ချက်နေချိန်၌ သူက ထိုမိန်းကလေးရှေ့တွင် စုယွမ်အား တမင်သက်သက် အရှက်ခွဲရန် ကြိုးစားခဲ့၏။ မထင်မှတ်ဘဲ စုယွမ်က သူ့အား ပြန်လည်ရိုက်နှက်ခဲ့လေသည်။

ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းက နတ်သမီးလေးရှေ့တွင် မျက်နှာပျက်ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ ချန်ရွှိက်ရွှိက်၏ စိတ်ထဲ၌ ရှင်သန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ဤအရှက်ရဖွယ် အခိုက်အတန့်ကို ချန်ရွှိက်ရွှိက်က နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် မှတ်မိနေခဲ့ပြီး ယခုအချိန်ထိ လုံးလုံးလျားလျား မမေ့နိုင်သေးချေ။

၎င်းမှာ အထက်တန်း ပထမနှစ်တွင် ဖြစ်ခဲ့ပြီး အချိန်ကာလအားဖြင့် ခြောက်နှစ်တိတိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အထက်တန်း ဒုတိယနှစ်တွင် ချန်ရွှိက်ရွှိက်သည် အခြားအတန်းတစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ခံခဲ့ရပြီး လက်စားချေရန် အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ထပ်မရခဲ့တော့ချေ။

သို့သော် ယခုအခွင့်အရေး ရောက်လာချိန်တွင် သူက ဤအရာကို လွတ်မြောက်သွားရန် ခွင့်မပြုနိုင်တော့ပေ။

"ဟားဟား ဦးလေးစု… ကျွန်တော်တို့က ဒီအတိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနေကြတာပါ… ဘယ်သူ့ကို ပြောတယ်လို့ တိတိကျကျ ရည်ညွှန်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး…"

"ဒေါသ မထွက်ပါနဲ့… စိတ်ထဲလည်း မထားပါနဲ့…"

"ကျွန်တော်ကတော့ အခု တော်တော်လေး အဆင်ပြေနေပါပြီ… ပြီးတော့ အဖေ့အတွက်လည်း ကားတစ်စီး ဝယ်ပေးဖို့ စီစဉ်နေသေးတယ်…"

"ယွမ် တစ်သိန်းလောက်တော့ ကုန်ကျလိမ့်မယ်… နည်းနည်းများတယ် ဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘတ်ဂျက်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပါပဲ…"

ချန်ရွှိက်ရွှိက်က စုဖူချန်ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ကြည့်ရှုလိုက်၏။

"ဒီကလေးကတော့…"

"ယွမ် တစ်သိန်းတန် ကားကို ငါက မောင်းလို့ရပါ့မလား…"

"ဒီကလေးက ပိုက်ဆံကို ဘယ်လိုဖြုန်းရမလဲ ဆိုတာပဲ သိတယ်…"

ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့က စုဖူချန်အား ကြွားဝါကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ငါမှာ ကား မလိုအပ်ပါဘူး… ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးက ဝယ်ပေးမယ်လို့ အတင်းအကြပ် ပြောနေတာ… ငါလည်း သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောပြီးပါပြီ…"

"ဒါက သူရဲ့ ရည်မှန်းချက်နဲ့ မိဘအပေါ် သိတတ်မှုကို ပြသနေတာပါ…"

"ဒီခေတ်မှာ လူငယ်တွေက ငွေနှစ်ပြားလောက် ရှိနေဖို့တောင် ကံကောင်းနေတာ… မိသားစုအတွက် ယွမ် တစ်သိန်းတန် ကားတစ်စီး ဝယ်ပေးဖို့ဆိုတာ ဝေလာဝေးပဲ…"

"တချို့ကလေးတွေက ကျောင်းကို ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် တက်ပြီး နေ့တိုင်း ပိုက်ဆံတွေ ဖြုန်းတီးနေကြတယ်… ရလဒ်ကရော ဘာလဲ… တက္ကသိုလ်တက်ပြီးချိန်မှာတောင် အထက်တန်းအောင်လက်မှတ်ပဲ ရှိတဲ့ ကျွန်တော့်ကလေးလောက် မတော်ကြဘူး…"

"အစ်ကိုစု… ငါကား ရောက်လာရင် ဒီကို ခဏလာထိုင်ပါဦး… ခင်ဗျားကို ထမင်းတစ်နပ်နဲ့ ဝိုင်ကောင်းကောင်းလေး တိုက်ပါ့မယ်…"

"ဒါနဲ့ မင်း ဒီနေ့ ဝိုင်ကောင်းကောင်း တစ်ပုလင်း ဝယ်လာတယ် မဟုတ်လား… မင်းရဲ့ ဦးလေးစုကို ပြဖို့ ယူလာခဲ့ပါဦး… မင်းရဲ့ အတန်းဖော် စုယွမ်က မတတ်နိုင်ပေမဲ့ မျိုးဆက်သစ်တစ်ယောက် အနေနဲ့ လူကြီးတွေကိုတော့ လေးစားမှု ပြသသင့်တယ်ဆိုတာ သိတယ်မလား…"

ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဝိုင်ကောင်းကောင်း" ဆိုသော စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်ဂန်းက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘယ်လို ဝိုင်ကောင်းကောင်းမျိုးလဲ… ငါတို့ကို ပြပါဦး…"

စုဖူချန်သည်လည်း မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် သူ့ဘက်သို့ အကြည့်တစ်ချက် ပို့လွှတ်လိုက်၏။

ရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့မှာ တော်တော်လေး ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက ဝိုင်ကောင်းကောင်းများကို သောက်သုံးနိုင်ခွင့် ရှိနေပြီး ဤသူများမှာမူ ၎င်းတို့နှင့် လုံးလုံးလျားလျား သက်ဆိုင်မှု မရှိပေ။

"ဟားဟား ဒါက ဝိုင်နည်းနည်းပါပဲ…"

ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့က ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ ကြွားဝါချင်စိတ်များက ပြည့်လျှံနေခဲ့၏။

ခဏအကြာတွင် ဝိုင်သွားယူသော ချန်ရွှိုက်ရွှိုက်သည် "ဝူလျန်ယဲ့" ဟု ရေးသားထားသော ဝိုင်ပုလင်းတစ်ပုလင်းနှင့်အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေသည်။

"ဝူလျန်ယဲ့ဆိုတော့ ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိတဲ့ ဝိုင်ပဲ…"

"ဒါကို တစ်ငုံလောက် သောက်လိုက်ရရင် တကယ်ကို အရသာရှိမှာပဲ…"

"ဒါအကုန်လုံးက ငါသားရဲ့ ကျေးဇူးတွေပါပဲ…"

ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့က ဂုဏ်ယူသော အပြုံးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘုရားရေ… ဝူလျန်ယဲ့ပဲ… ဒါက တကယ့်ကို ဝိုင်ကောင်းကောင်းပဲ… ဘယ်လောက်တောင် ကျသင့်လဲ…"

စုဖူချန်က အံ့အားသင့်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"သိပ်မများပါဘူး… အဖေက သောက်ချင်တယ်ဆိုလို့ ပုလင်းအနည်းငယ်လောက် ဝယ်ပေးလိုက်တာပါ…"

"ဒီအရာက သောက်ဖို့အတွက်ပါ… ကြွားဝါဖို့အတွက် မဟုတ်ပါဘူး…"

"ဦးလေးစု… စုယွမ်မှာလည်း ပိုက်ဆံသိပ်မရှိတော့ သူမတတ်နိုင်ပါဘူး… ကျွန်တော့်အဖေကို မနာလို မဖြစ်ပါနဲ့… ကားဝယ်ပြီးရင် ကျွန်တော် ထပ်ဝယ်ပေးပါ့မယ်… အဲဒီအခါကျရင် ခင်ဗျားတို့ကို တိုက်ပါ့မယ်…"

ဤစကားများကို ပြောဆိုပြီးချိန်တွင် ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းက အရှက်ရမှုများ ဆေးကြောခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ချန်ရွှိက်ရွှိက်မှာ အလွန်ပင် ခံစားလို့ကောင်းသွားလေ၏။

၎င်းသည် စုယွမ်အား သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် နင်းချေလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"ဟားဟား ငါက ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး… တကယ်လို့ ငါရဲ့ ရှောင်ယွမ်က မတတ်နိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း မတတ်နိုင်တာပါပဲ… ကျွန်တော့်ဆီမှာလည်း ဝိုင်ကောင်းကောင်းတချို့ ရှိသေးတယ်… တစ်ပုလင်းလောက် သွားယူလိုက်ပါဦးမယ်…"

စုဖူချန်သည် လှည့်ကာ ဝိုင်သွားယူလိုက်ပြီး ချန်ဂန်းနှင့် အခြားသူများမှာ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကိုယ်စီဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့နှင့် ချန်ရွှိက်ရွှိက်တို့သည် စုဖူချန်အား မိမိကိုယ်ကို အရှက်ခွဲနေသည်ဟု တွေးတောကာ စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်နေကြပေ၏။

အရှက်ရမည်ကို လုံးလုံးလျားလျား ဂရုမစိုက်ဘဲ သူက ဝိုင်သွားယူလိုက်သေးသည်။

မကြာမီတွင် စုဖူချန်သည် မောက်ထိုင် အရက်တစ်ပုလင်းကို ယူဆောင်လာကာ စားပွဲပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တင်လိုက်ပြီး ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့နှင့် ချန်ရွှိက်ရွှိက်တို့ကို ပြုံးပြကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါဟာက ဘယ်လိုနေလဲ… ခင်ဗျားဟာနဲ့ ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား…"

ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့က တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ ချက်ချင်း ပြောချလိုက်၏။

"ဟားဟားဟား ဒါက ဝူလျန်ယဲ့လေ… တခြားဟာတွေ မဟုတ်ဘူး…"

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့သည် စားပွဲပေါ်ရှိ မောက်ထိုင် အရက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခဏတာ တောင့်တင်းသွားခဲ့၏။

"ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား… စုဖူချန်က မောက်ထိုင် အရက်ကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ…"

"ဒါက ယုတ္တိရှိလို့လား…"

ချန်ရွှိက်ရွှိက်မှာ ခဏတာ ဆွံ့အသွားရသည်။ စုဖူချန်က မောက်ထိုင် အရက်တစ်ပုလင်းကို တကယ်ပဲ ထုတ်ယူလာခဲ့တာလား။

ဒါက အတုဖြစ်နေနိုင်မလား။

"တကယ်လို့ အတုမဟုတ်ဘူးဆိုရင် စုယွမ်က သူ့အတွက် ဘယ်လိုလုပ် ဝယ်ပေးနိုင်မှာလဲ… ဒါက လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ဘူး…"

"စုယွမ်က မောက်ထိုင် အရက်ကို ဘယ်လိုလုပ် တတ်နိုင်မှာလဲ…"

အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်းဆုံပြီးချိန်တွင် ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့က နားလည်သွားခဲ့သည်။

"ဒါက ငါ့တူကြီး ချန်လုံ ယူလာတာ ဖြစ်ရမယ် မဟုတ်လား… ဟားဟားဟား ငါ့တူကြီးက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတာပဲ…"

"မင်းရဲ့ ဦးလေးကတော့ မင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကနေ အကျိုးကျေးဇူးတွေ တကယ်ရတာပဲ… ငါ့လိုမျိုး သားဖြစ်သူရဲ့ အောင်မြင်မှုကနေပဲ အကျိုးကျေးဇူး ရနိုင်တဲ့သူနဲ့ မတူဘူး…"