အခန်း ၁၇၂

အခန်း (၁၇၂) ချန်လုံရဲ့ဟာ မဟုတ်ဘူးလား

ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့နှင့် ချန်ရွှိက်ရွှိက်တို့သည် အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်းဆုံလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြွားဝါလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

ဤအချိန်တွင် ချန်လုံမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဤမောက်ထိုင် အရက်သည် သူ၏ နည်းပါးလှသော လစာဖြင့် တတ်နိုင်သည့်အရာ လုံးလုံးလျားလျား မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ထိုနေရာတွင် နောက်ထပ် သေတ္တာများစွာ ရှိနေသေး၏။

"ခင်ဗျားတို့က နောက်နေတာပဲ… ကျွန်တော့်လစာက အရမ်းနည်းတာကို မောက်ထိုင် အရက်ကို ဘယ်လိုလုပ် တတ်နိုင်မှာလဲ…"

ချန်လုံက ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်…"

ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ချန်လုံ ဤသို့ပြောမည်ကို သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့သည်မှာ ရှင်းလင်းနေပေ၏။

"ဒီအရက်ကို မင်းဝယ်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား တူကြီး…"

"ဒါကို ဘယ်သူ ဝယ်လာတာလဲ…"

ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီ စုယွမ် ဝယ်လာတာပါ…"

ချန်လုံက ထောင့်တစ်နေရာရှိ မောက်ထိုင် အရက်သေတ္တာ အချို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်၏။

"ဟင်…"

ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့နှင့် ချန်ရွှိက်ရွှိက်တို့ အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အတူတကွ ဆင့်စီထားသော မောက်ထိုင် အရက်သေတ္တာ အချို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ခဏတာမျှ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ဆွံ့အသွားခဲ့ကြ၏။

ဤမောက်ထိုင် အရက်သေတ္တာ အနည်းငယ်သည် ကားငယ်လေးတစ်စီး ဝယ်ရန်ပင် လုံလောက်နေပေသည်။

"ပြီးတော့ ဒါကို စုယွမ်က ဝယ်လာတယ်ပေါ့… ဒါက တကယ်ကြီးလား…"

"ဒါက အတုဖြစ်နေနိုင်မလား…"

သားအဖနှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး လုံးလုံးလျားလျား မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြရသည်။

ယခုမှ ဘွဲ့ရခါစဖြစ်သော စုယွမ်တွင် ဤအရာများကို ဝယ်ယူရန် ငွေကြေး လုံးလုံးလျားလျား မရှိနိုင်ချေ။

"ဒါက လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ဘူး…"

"ဟားဟား ညီအစ်ကိုချန်… ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်တူကို အထင်သေးလွန်းသွားပြီ…"

"ဒီအရက်က အတုလို့ ခင်ဗျား သံသယဝင်နေစရာ မလိုပါဘူး… ခင်ဗျားတို့ မဝင်လာခင်က တံခါးဝမှာ ရပ်ထားတဲ့ ကားကို မြင်ခဲ့ရမှာပေါ့…"

"ယွမ်တစ်သန်းတန် lexus လေ… အဲဒါကိုလည်း စုယွမ်ပဲ ဝယ်ပေးခဲ့တာ…"

အရေးမပါသော အရာတစ်ခုအကြောင်း ပြောနေသကဲ့သို့ အဘိုးချန်က ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါက…"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ထိုနှစ်ဦးမှာ ပို၍ပင် မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြရလေ၏။

"ယွမ် သန်းနဲ့ချီတန်တဲ့ ဇိမ်ခံကားက… တကယ်ကြီး စုယွမ် ပိုင်တာပေါ့…"

"ဒါက ခေါင်းဆောင်အတွက် ချန်လုံ မောင်းပေးရတဲ့ ကားမဟုတ်ဘူးလား…"

"စုယွမ် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…"

ထိုနှစ်ဦးမှာ အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်းဆုံလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

"အဲဒါက ယွမ်သန်းနဲချီ ဇိမ်ခံကားကြီးလေ…"

"ငါ့ရဲ့ BMW X4 တောင် ယွမ်သောင်းဂဏန်းလောက်ပဲ ကျသင့်တာ…"

"စုယွမ်ကတော့ ယွမ်သန်းနဲ့ချီတန်တဲ့ ဇိမ်ခံကားကြီးကို တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့…"

"ဒါက နည်းနည်းတော့ တုန်လှုပ်စရာကောင်းနေတယ် မဟုတ်လား…"

"ဒါက ကားတစ်စီးတည်းပါပဲ… ဘာမှ မထူးဆန်းပါဘူး… ဒီလောက် ကြီးကျယ်ခန်းနားအောင် လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး…"

"ငါရဲ့ စုယွမ်က တကယ်ကို မိဘကျေးဇူး မသိတတ်ဘူး… သူက ယွမ် နှစ်သန်းကျော်တန်တဲ့ Mercedes-Benz G-Wagon ကို မောင်းနေပေမဲ့ ငါကိုကျတော့ ယွမ် တစ်သန်းကျော်တန်တဲ့ ကားစုတ်လေးပဲ ပေးတယ်…"

"ဒီကလေးကိုလေ… ငါ တကယ်ကို ပြောတောင် မပြောချင်တော့ပါဘူး…"

စုဖူချန်က မကျေနပ်သကဲ့သို့ ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူက သရော်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဤစကားများက သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ထပ်မံ၍ လှုံ့ဆော်လိုက်ပြန်ပေ၏။

ဤယွမ်သန်းပေါင်းများစွာတန်သော ဇိမ်ခံကားသည် စုယွမ်၏ ကိုယ်ပိုင်ကားပင် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ဖခင် စုဖူချန်အတွက် စုယွမ် ဝယ်ပေးခဲ့သော ကားဖြစ်နေချေသည်။

ဘွဲ့ရရချင်းမှာပင် သူက ဖခင်ဖြစ်သူအတွက် ယွမ်သန်းပေါင်းများစွာတန်သော ထိပ်တန်း ဇိမ်ခံကားကြီးတစ်စီးကို ချက်ချင်း ဝယ်ပေးခဲ့၏။

"သူက လူရော ဟုတ်သေးရဲ့လား…"

ယွမ်တစ်သိန်းတန် ကားအကြောင်း သူတို့ ကြွားဝါခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားချိန်တွင် ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့နှင့် ချန်ရွှိက်ရွှိက်တို့သည် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားကြရသည်။

အခြားသူများက ယွမ်သန်းချီတန်သော ဇိမ်ခံကားကြီးများကို မောင်းနှင်နေကြချိန်တွင် သူကမူ ယွမ်သောင်းဂဏန်းမျှသာ တန်သော ဈေးပေါသည့် ကားလေးတစ်စီးကို မျှော်လင့်နေဆဲဖြစ်ကာ ၎င်းမှာလည်း သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေ၏။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရယ်မောနေသော အမူအရာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့မှာ လုံးလုံးလျားလျား အရှက်ရသွားခဲ့သည်။

"ငါက ဘယ်လောက်မုန်းတယ်ဆိုတာကို ပိုပြီး ကြွားဝါလေလေ အခု ပိုပြီး အရှက်ရလေလေပဲ…"

"စုယွမ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အောင်မြင်နေရတာလဲ… ငါ့သားက လုံးလုံးလျားလျား ယှဉ်လို့မရပါလား…"

ချန်ရွှိက်ရွှိက်မှာ ပြိုလှဲနေဆဲပင်။ သူက ရေမြုပ်ထားသော တစ်ပတ်ရစ် BMW X4 တစ်စီးကို ဝယ်ယူခြင်းဖြင့် ရွာရှိလူတိုင်းကို သူ အထင်သေးနိုင်မည်ဟု တွေးတောထားခဲ့မိလေသည်။

"အစတုန်းက စုယွမ်ကို စာဂျပိုးတစ်ယောက်လို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့ပြီး အရင်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စအတွက် လက်စားချေဖို့ သူ့ကို အရှက်ခွဲချင်ခဲ့တာ… ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါက လူရွှင်တော်တစ်ယောက်လို ခံစားနေရပြီ…"

"လုံးလုံးလျားလျား လူရွှင်တော်တစ်ယောက်ပဲ…"

ဤခံစားချက်က ချန်ရွှိက်ရွှိက်အား ကြီးမားသော အရှက်ရမှုနှင့် နာကြည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့၏။

သို့သော် သူ လုပ်နိုင်သောအရာ လုံးလုံးလျားလျား မရှိခဲ့ချေ။ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားမဲ့မှု ခံစားချက်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက သိရှိထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ စုယွမ်သည် ဆင်းရဲသော ကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ သူတို့ ရန်စရန် လုံးလုံးလျားလျား မတတ်နိုင်တော့သော သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေချေပြီ။

ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့သည် ဆက်လက်ရပ်တန့်နေရန် မဝံ့ရဲတော့ချေ။ အကယ်၍ စုယွမ်က ဤကဲ့သို့သော ဇိမ်ခံကားမျိုးကို တတ်နိုင်ပါက သူ၏ စွမ်းအားသည် သူ လှမ်းမီနိုင်သော အရာမဟုတ်သည်မှာ သေချာနေပေ၏။

နှစ်ဖက်စလုံးသည် အဆင့်အတန်း တူညီသောနေရာ၌ လုံးလုံးလျားလျား ရှိမနေခြင်းက ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့အား အလွန်အမင်း နှိမ့်ချသွားစေခဲ့သည်။

"ငါက ဒီကို အာဏာပြဖို့ လာခဲ့တာလို့ ထင်ထားခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီအစား လုံးလုံးလျားလျား အရှက်ခွဲခံလိုက်ရတယ်…"

"အဲဒါက…"

"ဟားဟားဟား ငါတို့ သွားတော့မယ်… ခင်ဗျားတို့ ဆက်ပြောကြပါဦး…"

သူ၏လက်ထဲရှိ ဝူလျန်ယဲ့ ပုလင်းကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့က လုံလောက်မှု မရှိဟု ခံစားလိုက်ရကာ သူ၏ နောက်ကျောတွင် အလျင်အမြန် ဖွက်ထားလိုက်၏။

“ဒါနဲ့ စုယွမ်ရဲ့ အမေ...

မင်းရဲ့ လက်ကောက်ကော ရှိသေးရဲ့လား...

ယွမ်တစ်သန်းလောက်ပဲ တန်တဲ့ ပစ္စည်းကို ဒီကလေးက အဖိုးတန်လှပြီ ထင်နေသေးတာပဲ...

ပိုကောင်းပြီး ပိုတန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လိုရွေးချယ်ရမလဲဆိုတာတောင် မသိသေးဘူး ထင်တယ်...”

စုဖူချန်က ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးကို အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးရန် စိတ်ကူး လုံးဝ မရှိကြောင်း ထင်ရှားစွာ ပြသလိုက်၏။

ချန်ချွေ့ဖန်မှာလည်း အလွန် ပူးပေါင်းပါဝင်ခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အေးဆေးစွာ နေထိုင်ခြင်းက အဆင်ပြေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြဿနာကို တမင်သက်သက် ရှာဖွေလာချိန်တွင် ယဉ်ကျေးနေရန် လုံးလုံးလျားလျား မလိုအပ်တော့ချေ။

"ဒါပဲ အဆင်ပြေအောင် ဝတ်ရမှာပေါ့…"

ဤစကားတစ်ခွန်းက ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့နှင့် သူ၏သားကို ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

"ဒါက လုံးလုံးလျားလျား ချမ်းသာလွန်းနေတာပဲ…"

"လက်ကောက်တစ်ကွင်း ဝယ်ဖို့ ယွမ်တစ်သန်းတောင် သုံးရတယ်လို့…"

ထိုနှစ်ဦးစလုံးမှာ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ထိုးနှက်ချက်များ ခံရသကဲ့သို့ တုန်ရီနေကြပေ၏။

"ဟားဟားဟား အစ်ကိုစု… ငါ.… သွားလို့ရပြီလား…"

ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့က တွေဝေစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

စုဖူချန်သည် သူ၏စကားကို မကြားသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ သူ့ဘာသာသူ ဆက်လက် ပြောဆိုနေလေ၏။

“ဒုတိယအဒေါ်...ငါရဲ့ မိဘကျေးဇူး မသိတတ်တဲ့ သားလေး ဝယ်ပေးထားတဲ့ အဆောင်ကို မတွေ့ဘူးလား...အဲဒီကလေးကလည်း တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်...ယွမ် သုံးလေးသိန်းလောက် တန်တဲ့ အဆောင်လေးတစ်ခုကိုပဲ ဝယ်ပေးထားတယ်...ကြည့်ရတာ နည်းနည်းတော့ အဆင့်နိမ့်လွန်းသလိုပဲ...”

စုဖူချန်က ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

"ခဲအို… ရှင်က ဘာတွေပြောနေတာလဲ… ရှောင်ယွမ်က ပိုက်ဆံကို လွယ်လွယ်ကူကူ ရှာနိုင်တယ် ဆိုပေမဲ့ အမြဲတမ်း တန်ဖိုးကြီးတာတွေချည်းပဲ ဝယ်ပေးနေလို့တော့ ဘယ်ရမလဲ… ကျွန်မမှာ ရှောင်ယွမ်လို တူတစ်ယောက် ရှိနေတာ အရမ်းကို ကံကောင်းလွန်းလှပါပြီ… ဒီလို ယွမ်သိန်းချီတန်တဲ့ပစ္စည်းကို ဆောင်ထားနိုင်တာပဲလေ…"

ဒုတိယအဒေါ်က ကျောက်စိမ်းပြားလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း အလွန် မြတ်နိုးနေပုံရလေသည်။

ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့နှင့် ချန်ရွှိက်ရွှိက်တို့မှာ တံတွေးမြိုချလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

"ကိုယ့်မိသားစုအတွက် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံရှိတာက တစ်ကဏ္ဍဆိုပေမဲ့ ဆွေမျိုးတွေအတွက် ယွမ်သိန်းချီတန်တဲ့ပစ္စည်းတွေကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးတာကျတော့…"

"ဒါက တကယ့်ကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲနေတာပဲ…"

ချက်ချင်းပင် ထိုသူနှစ်ဦးသည် စုယွမ်၏ စွမ်းအားကို လုံးလုံးလျားလျား နားလည်သဘောပေါက်သွားကြလေသည်။

စုဖူချန်သည် ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့နှင့် အခြားသူတစ်ဦးကို လျစ်လျူရှုကာ လူတိုင်းအား ဆက်လက်၍ စကားပြောဆိုနေ၏။

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ ကျောင်းသားလေးများကဲ့သို့ တစ်ဖက်တွင် ရပ်နေကြပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေကြသည်။ စုဖူချန်၏ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပါဘဲ သူတို့ တကယ်ကို ထွက်မသွားဝံ့ကြချေ။

ငါးမိနစ်အကြာတွင် စုဖူချန်သည် ရေဆာလာသောကြောင့် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ခင်ဗျား စောစောက ဘာပြောလိုက်တာလဲ…"

လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သကဲ့သို့ ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ငါသဘောက… အခု သွားလို့ရပြီလားလို့…"

ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ညီငယ်လေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အပြုံးကြီးတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

"အို သွားလို့ရပါပြီ… ခင်ဗျားကို မသွားရဘူးလို့ ငါ မပြောခဲ့ပါဘူး…"

"ရွာသူကြီးချန်… ခင်ဗျားသားက တော်တော်လေး အောင်မြင်နေတာပဲ… သူက ခင်ဗျားအတွက် ယွမ် တစ်သိန်းတန် ကားဝယ်ပေးပြီးသွားရင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို အရက်တိုက်ရမယ်နော်…"

စုဖူချန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"သေချာပေါက်ပါ… သေချာပေါက်ပါ…"

ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့၏ မျက်နှာမှာ ပြင်းထန်စွာ နီရဲသွားပြီး ထိုသူနှစ်ဦးမှာ အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်အရိုအသေပေးကာ ကြွက်များကဲ့သို့ ထွက်ပြေးသွားကြတော့၏။

ဤအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရှိနေသူအားလုံးမှာ ရယ်မောခြင်းကို မအောင့်ထားနိုင်ကြတော့ချေ။ သို့သော် ထိုကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံများက ကျေးရွာလူကြီး ချန်ရှီမေ့အား ပို၍ပင် အရှက်ရစေခဲ့လေသည်။