အခန်း ၁၇၄

အခန်း (၁၇၄) ကောင်းမွန်သောအရာများ အနှောင့်အယှက်ခံလိုက်ရခြင်း

နောက်နေ့နံနက်ခင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ယမန်နေ့ညက စုယွမ်သည် အရက်အများကြီး မသောက်ခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ် မူးယစ်နေဆဲဖြစ်ကာ သူ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နံနက်ခင်းတွင် သူ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်၌ သူ၏ဘေးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် လှဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ပိုင်ချန်ပင် ဖြစ်နေချေ၏။

ပိုင်ချန်သည် အရက်သောက်ထားခြင်း မရှိသဖြင့် တော်တော်စောစော နိုးနေခဲ့ပြီး စုယွမ်အား တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

လေထုမှာ အနည်းငယ် အနေခက်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် စုယွမ်သည် အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင်အောင် ရည်းစားမထားခဲ့ဖူးသဖြင့် ခဏတာမျှ မည်သို့ပြောရမည်ကို မသိဖြစ်နေခဲ့၏။

"ဒါက အတည်ပဲလား..." ပိုင်ချန်က ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အတည်ပေါ့..." စုယွမ်က ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ကောင်းတာပေါ့... အခုချိန်ကစပြီး နင်က ငါ့ကောင်လေးပဲ..." ပိုင်ချန်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခု ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ချိုမြိန်သော အပြုံးတစ်ခုက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

စုယွမ်လည်း ပြုံးလိုက်ပြီး ပိုင်ချန်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရှုရင်း ထိုနံနက်ခင်း၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကြောင့် အနည်းငယ် ပူနွေးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အခု နင် က ငါ့ကောင်မလေး ဖြစ်နေပြီဆိုတော့... ချိုမြိန်တဲ့ အနမ်းလေးတစ်ခု ပေးသင့်တယ် မဟုတ်လား..." စုယွမ်က နောက်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်၏။

"အာ..." ပိုင်ချန်၏ မျက်နှာလေး နီရဲသွားပြီး ခဏတာမျှ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားရသည်။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ဤသည်မှာ သူမ အရင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော အရာဖြစ်ပေ၏။

"ဘယ်လို... ဘယ်လို နမ်းရမှာလဲ..." ပိုင်ချန်က စုယွမ်အား မကြည့်ရဲဘဲ ရှက်ရွံ့စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ရိုးရှင်းပါတယ်... မျက်နှာလေး တိုးပေးလိုက်ရုံပဲလေး..." စုယွမ်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် ပိုင်ချန်ဆီသို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ လှုပ်ရှားလိုက်လေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်ကို လေးနက်စွာ ကြိုဆိုလိုသဖြင့် ပိုင်ချန်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း ပိတ်ထားလိုက်သည်။

စုယွမ်၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေပြီး ပိုင်ချန်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော သင်းပျံ့သည့် ရနံ့လေးကို သူ ရှူရှိုက်မိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး နီးကပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားချိန်တွင် ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်က သူတို့၏ ကျောကို ရုတ်တရက် ရိုက်ချလိုက်လေ၏။

စုယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အကြိမ်အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး လုံးလုံးလျားလျား လန့်ဖြတ်သွားရပေသည်။

"ငါ... ငါ သောက်နိုင်သေးတယ်..."

"ဝိတ်တာ... ငါ့တွက် အရက် ထပ်ယူလာခဲ့စမ်း..."

"မပြောနဲ့... ကျင်းယန်တောင်ကုန်းမှာ ကျားတွေရှိတယ်လို့ မပြောနဲ့... ငါ လီဟူက... ကျားသတ်ဗိုလ်ချုပ်ဖြစ်ဖို့ မွေးဖွားလာတာကွ..."

စုယွမ်က အလျင်အမြန် ထထိုင်လိုက်ရာ ကုတင်ဘေးတွင် သတိလစ်မတတ် မူးယစ်နေသော လူသန်ကြီးတစ်ဦး လက်အမူအရာများ အမျိုးမျိုးလုပ်ကာ သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ပိုင်ချန်သည်လည်း မျက်လုံးများကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြားတွင် လီဟူ ဤနေရာ၌ ရှိနေသေးကြောင်းကို လုံးလုံးလျားလျား မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

"ဒီကောင်က ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..." စုယွမ်က လီဟူကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"..."

"မနေ့ညက သူတစ်ယောက်တည်း မောက်ထိုင်အရက် ပုလင်းပေါင်းများစွာ သောက်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးကျတော့ ပါးစပ်တောင် မဟနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့တာ... ဦးလေးက သူ့ကို အိမ်သာဘေးမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး တရားထိုင်နေတာ တွေ့လို့ ဒီကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့တာလေ..."

"အဓိကအကြောင်းအရင်းက တခြားအခန်းတွေ အခန်းအလွတ်မရှိတော့လို့ သူ့ကို ဒီမှာပဲ ပေးအိပ်လိုက်ရတာ..."

"ငါ ခုနလေးတင်မှ ရောက်တာလေ... အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ မေ့သွားခဲ့တာ..." ပိုင်ချန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

စုယွမ်သည် လီဟူကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ ခြေထောက်များကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကန်ကျောက်လိုက်၏။

ဤကောင်သည် အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်များတွင် သူ၏ အစီအစဉ်များကို အမြဲတမ်း ဖျက်ဆီးလေ့ရှိပေသည်။

"မင်းက နံစော်နေတဲ့ ကျားပဲ... မင်းက ငါ့ကို တကယ် တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့... မင်းကို ငါ အသေသတ်ပစ်မယ်..." လီဟူ၏ အသံ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာလေ၏။

"ဒီကောင်က ဘယ်လို အိပ်မက်မျိုး မက်နေတာလဲ..." သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုယွမ်က သူ၏ ခြေထောက်များကို နောက်ထပ် နှစ်ကြိမ် ကန်လိုက်ပြန်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ထိုအကန်ကြောင့် သူ၏ အစာအိမ်အက်စစ်များ မွှေနှောက်သွားစေခဲ့၏။

ရုတ်တရက် အရက်နံ့များ ရောနှောနေသော ချဉ်စူးစူး အနံ့တစ်ခု ပျံ့လွင့်လာပြီး လီဟူ၏ ပါးစပ်တစ်ဝိုက်တွင် ပူဖောင်းများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဤသည်က စုယွမ်ကို လန့်ဖြတ်သွားစေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဤကောင်သာ ကုတင်ပေါ်သို့ အန်ချလိုက်ပါက မည်မျှ ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလိမ့်မည်နည်း။

သူက အလျင်အမြန် ဖိနပ်စီးလိုက်ပြီး လီဟူကို ရေချိုးခန်းဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့၏။

ပိုင်ချန်လည်း အလျင်အမြန် လိုက်သွားကာ ကူညီပေးချင်ခဲ့သော်လည်း အလွန်လေးလံပြီး လုံးလုံးလျားလျား အရက်မူးနေသော သူတစ်ယောက်ကို သူမအနေဖြင့် ကူညီပေးရန်မှာ လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ချေ။

ကြီးမားလှသော အားထုတ်မှုဖြင့် စုယွမ်သည် သူ့ကို ရေမြောင်းပေါက်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ လီဟူက ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် အရည်များ တဝေါဝေါ ပန်းထွက်လာတော့၏။

စုယွမ်သည် သူ၏နှာခေါင်းကို မပိတ်ထားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ အစာအိမ်အက်စစ်၏ အချဉ်ဓာတ်နှင့် ရောနှောနေသော ပြင်းထန်သည့် အရက်နံ့က သူ၏ မျက်လုံးများကို စူးရှသွားစေခဲ့သည်။

ဒီကောင်က တကယ်ကို ရမ်းကားလွန်းလှပြီး အပူချိန် ၅၀ ဒီဂရီဆဲလ်စီးယပ်စ် ကျော်နေတဲ့ ပုလင်းနဲ့ ကြွားဝါချင်နေသေးတယ်... ဒီအရာကို ရေလိုမျိုး သောက်နိုင်မယ်လို့ သူက ထင်နေတာလား။

"တကယ့်... ကျားပဲ... ငါ့ကို တကယ်... ဆိုးဆိုးရွားရွား ရိုက်နှက်သွားတယ်..." မျက်လုံးကို ဖွင့်ရန် ရုန်းကန်နေရင်း လီဟူက ပြောလိုက်သည်။ မှုန်ဝါးဝါး မြင်ကွင်းတစ်ခုပြီးနောက် သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့၏။

"ဟင်... ငါက ကျင်းယန်ကန်းကို ရောက်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား..." အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း လီဟူက တွေဝေစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် စုယွမ်၏ ခြေထောက်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"သူဌေး.. ခင်ဗျား ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ..." လီဟူက မေးမြန်းလိုက်၏။

စုယွမ်မှာ လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အသွားရပေသည်။

ပိုင်ချန်သည်လည်း တိတ်တခိုး ရယ်မောလိုက်လေ၏။

ဒီကောင်က တကယ်ကို အရူးပဲ...

"ရပါတယ်... မင်း ဆက်ပြီး ကျားသွားရှာလိုက်ပါဦး..." စုယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် ပိုင်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကောင်မှာ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး နှစ်မျိုးရှိတာ မဟုတ်ဘူး...သူက လိုသလို ပြောင်းလဲတတ်တာ...တော်ချင်တဲ့အချိန်မှာ အရမ်းတော်ပြီး၊ အရူးယောင်ဆောင်ချင်တဲ့အချိန်မှာလည်း ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်လောက်အောင် အရူးလုပ်တတ်တယ်...”

"တကယ်တော့ ဒါက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်..." ပိုင်ချန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်ပြီး လီဟူက ကိစ္စများကို ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်းအပေါ် မည်သည့် မကျေနပ်မှုမျှ မပြသခဲ့ချေ။

ဤအချိန်တွင် အပြင်ဘက်ရှိ ဆူညံသံများကြောင့် ချန်ဂန်းနှင့် အခြားသူများလည်း ရောက်ရှိလာကြသည်။ လီဟူ ရေမြောင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ သူတို့ အံ့အားသင့်မသွားကြချေ။

"ဒီကလေးကလေ... မနေ့က သူ ဝိုင်စည်ပိုင်းထဲကို တိုးဝင်လုနီးပါး ဖြစ်နေတာ... သူက ကဗျာဆရာကြီးရဲ့ သွေးသားဖြစ်ပြီး သူ့ဘိုးဘေးရဲ့ ဟန်ပန်ကို အတုယူချင်တယ်လို့ အမြဲတမ်း ပြောနေခဲ့တာ..."

"ဒီကလေးက နည်းနည်းတော့ ရမ်းကားလွန်းတယ်... ငါ အရက်နာကျပြေစေမယ့် စွပ်ပြုတ်လေး လုပ်ပေးမယ်... ဗိုက်ထဲ နွေးသွားအောင် မင်းတို့အားလုံး သောက်သင့်တယ်..." ချန်ချွေ့ဖန်က ပြောလိုက်သည်။

ဤအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ပိုင်ချန်ကလည်း ဝင်ပြောလိုက်၏။ "အန်တီ... သမီးလည်း အန်တီနဲ့ အတူတူ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်..."

ချန်ချွေ့ဖန်က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ... ရှောင်ချန် ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပေါ့..."

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားကြလေ၏။

ဤအချိန်တွင် လီဟူမှာ လုံးလုံးလျားလျား တွေဝေနေဆဲဖြစ်ကာ ခေါင်းကို ယိမ်းယိုင်စွာ ခါရမ်းနေပေသည်။

စုယွမ်သည် အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မနက် ၇ နာရီခွဲသာ ရှိသေး၏။ အလျင်စလို ပြန်သွားရန် မလိုသေးသဖြင့် မထွက်ခွာမီ သူ့အား အနားယူစေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဖုန်းမြည်လာသဖြင့် စုယွမ် ဖြေကြားလိုက်သည်။

"သူဌေး... ရှင်ပေးအပ်ထားတဲ့ တာဝန်ကို ကျွန်မ ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်ပါပြီ... Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီမှာရှိတဲ့ သူဌေးရဲ့ ရှယ်ယာတွေကို ကုမ္ပဏီဆီကို လွှဲပြောင်းပြီးပါပြီ..." လင်းရွှယ်အာက ပြောလိုက်၏။

စုယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က တွေးတောပြီးနောက် သူ ထိန်းချုပ်ထားသော ကုမ္ပဏီကို "ယွန်းရှန်း အရင်းအနှီးမြှုပ်ကုမ္ပဏီ" ဟု အမည်ပေးရန် စုယွမ် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်က အဓိက ထိန်းချုပ်သူအဖြစ် ရှိနေကာ လင်းရွှယ်အာက လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုများကို တာဝန်ယူမည့် CEO ဖြစ်လာပေသည်။

စုယွမ်သည် လင်းရွှယ်အာ၏ အလုပ်စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် သူ၏ သဘောတူလက်ခံမှုကို ဖော်ပြလိုက်၏။

"အင်း... ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ... ကုမ္ပဏီရဲ့ ပထမဆုံး ကြီးမားတဲ့ ငွေကြေးပမာဏကို ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ထည့်သွင်းပေးမယ်... မင်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ငါ မြင်တွေ့ချင်တယ်..." စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

ယခုအခါ ကုမ္ပဏီကို တည်ထောင်ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ရာ စုယွမ်သည် ဤကမ္ဘာသစ်ထဲသို့ တရားဝင် ခြေလှမ်းဝင်ရောက်ကာ ယနေ့တွင် စီးပွားရေးဆိုင်ရာ သတင်းအချက်အလက် အစီရင်ခံစာတစ်ခုကို ထုတ်ပြန်ရန် စီစဉ်ထားလေ၏။

လင်းရွှယ်အာက ဖုန်းထဲမှနေ၍ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သဘောတူလိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင် ကြီးမြတ်သော ရှကင်းပါယာတစ်ခုလုံး၌ သူမသည် နာမည်ကျော်ကြားသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ကို သူမ လုံးလုံးလျားလျား မသိရှိခဲ့ချေ။ သို့သော် ၎င်းမှာ နောက်ထပ် အချိန်တစ်ခုအတွက် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်သာ ဖြစ်ပေ၏။