အခန်း ၁၇၅

အခန်း (၁၇၅) မွန်မြတ်သော နိုင်ငံခြားသား

မွန်းတည့်ချိန်ခန့်အထိ အနားယူပြီးနောက် ရိုးရှင်းသော နေ့လယ်စာစားကာ သူတို့သုံးဦး ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြ၏။

လီဟူ၏ ကိုယ်မှ အရက်နံ့များ ထွက်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် စုယွမ်က ကားမောင်းရန် တာဝန်ယူလိုက်သည်။

မိသားစုများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့အဖွဲ့ ကားဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီ။

သူ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် လူအချို့က လာရောက်နှုတ်ဆက်ကြသော်လည်း ချန်လုံကမူ မထွက်ခွာသေးဘဲ နောက်နေ့မှ သူဘာသာသူ ပြန်သွားမည်ဖြစ်ပေ၏။

"သူဌေး... ကျွန်တော်တို့ အမြန်လမ်းကနေ သွားရအောင်... လမ်းမကောင်းတဲ့ နေရာတွေရှိလို့ ကားပေါ်မှာ အန်မိမှာ ဆိုးတယ်..." လီဟူက အကြံပြုလိုက်သည်။

"အင်း..." စုယွမ်တွင်လည်း ထိုသို့သော အတွေးမျိုးရှိနေပြီး ဤကောင်မှာ မူးဝေနေဆဲဖြစ်ကာ ခွန်အားသိပ်ရှိပုံမရချေ။

အကယ်၍ ကားထဲတွင် တကယ်အန်ချလိုက်ပါက အလွန်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

စုယွမ်က ကားမောင်းနေပြီး ပိုင်ချန်သည် ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေ၏။

အမြန်လမ်းပေါ်သို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ကားစီးရသည်မှာ များစွာ ပိုမိုချောမွေ့သွားလေသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကားမောင်းပြီးချိန်တွင် လီဟူက ရုတ်တရက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

"အု..."

"သူဌေး... ကားကို အခုချက်ချင်း ရပ်ပေးပါ... ကျွန်တော် သွားပစ်လိုက်ဦးမယ်..."

ထိုအသံက စုယွမ်အား လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။ အကယ်၍ အန်မည်ဆိုပါက ပလတ်စတစ်အိတ် ရှိသော်လည်း အီးပါမည်ဆိုပါက လုံးလုံးလျားလျား လုပ်နိုင်စရာအကြောင်း မရှိချေ။

အကယ်၍ ကားထဲတွင် တကယ် အီးပါချလိုက်ပါက လိုင်စင်နံပါတ်ပြားကိုပါ လွှင့်ပစ်လိုက်ရုံသာ ရှိတော့ပေမည်။

"ဒီအရူးကတော့... အမြန်လမ်းပေါ်မှာ မင်းအတွက် ငါက ဘယ်လိုလုပ် ရပ်ပေးရမှာလဲ..." စုယွမ်သည် မြေပုံကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ၁ မီတာအကွာတွင် ယာဉ်ရပ်နားစခန်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိသွားသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေ၏။

"မင်း သီးခံထားတာ ပိုကောင်းမယ် ကြားလား... အနည်းဆုံး တစ်မိနစ်ပဲ... မဟုတ်ရင် မင်းကို ငါ ကန်ချပစ်မယ်..." ယာဉ်ရပ်နားစခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားရင်း စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

လီဟူမှာ ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျဆင်းလာပြီး ရူးသွပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ သိုင်းကျင့်နေသည့်အလား သူ၏ ပေါင်ကြားကို တင်းကျပ်စွာ စုထားလိုက်၏။

တစ်မိနစ်ခရီးသည် တစ်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်သည်ဟု ထင်ရပြီး လီဟူသည် သူ၏ စွမ်းရည်များနှင့် ခွန်အားများအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယာဉ်ရပ်နားစခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်၌ စုယွမ်က ကားတံခါးကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ပေးလိုက်ရာ လီဟူ ပြေးထွက်သွားပြီး သန့်စင်ခန်းဆီသို့ ခြေဆွဲကာ သွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။

ဤအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ပိုင်ချန်က တွေဝေစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "သူက ဘာလို့ အဲဒီကို ပြေးမသွားတာလဲ... ပြေးသွားရင် ပိုမြန်မယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စုယွမ်က ပြုံးကာ ရှင်းပြလိုက်၏။ "နင်က ဒီလိုမျိုး အရင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူးထင်တာ.. ဒီအချိန်မှာ ပြေးတာက အရမ်းလှုပ်ခါပြီး တကယ်လို့ သတိမထားမိရင် ထွက်ကျသွားလိမ့်မယ်..."

"နင် နားလည်တယ် မလား..." ပိုင်ချန်ကို ကြည့်ရင်း စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သိပါပြီ... နင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အများကြီး သိနေရတာလဲ... နင်လည်း ကြုံဖူးတာလား..." ပိုင်ချန်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒီလိုပါပဲ..." စုယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် ပိုင်ချန်၏ လက်ကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပေသည်။

ပိုင်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရီသွားပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်၏။ "နင် ဘာလိုချင်လို့လဲ..."

စုယွမ်က ပိုမိုနီးကပ်စွာ တိုးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင် ဘယ်လိုထင်လဲ..."

ဤသို့ပြောပြီးချိန်တွင် ပိုင်ချန်သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး စုယွမ်က ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဆီသို့ တိုးကပ်လာခဲ့လေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပိုင်ချန်၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေသည်။ နံနက်ခင်းက သူမ အမှန်တကယ် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါတွင် ၎င်းအတွက် အစားထိုးနိုင်တော့မည် ဖြစ်ပေ၏။

ပိုင်ချန်သည် စုယွမ်၏ နှာခေါင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသက်ရှူသံကို ခံစားမိလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်မှာပင် ကားပြတင်းပေါက်မှ ခေါက်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ချက်ချင်းပင် တည်ဆောက်ထားသမျှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားရလေ၏။

နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် အနှောင့်အယှက်ခံလိုက်ရသဖြင့် စုယွမ်မှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ မည်သည့်ယောက်ျားလေးမျှ သည်းခံနိုင်သောအရာ မဟုတ်ချေ။

ကားပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် စုယွမ်သည် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းနက်နေသော နိုင်ငံခြားသားတစ်ဦးနှင့် ဒေသခံ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"ဟေး... ငါက နိုင်ငံခြားသားကွ... ကျန်းချန်မြို့ကို သွားဖို့ မင်းရဲ့ ကားပေါ် တက်ရမယ်... တံခါးကို အခုဖွင့်ပေး... ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး တက်မယ်..." လူမည်းကြီးက အမိန့်ပေးသည့် လေသံမျိုးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ဘေးရှိ အမျိုးသမီးမှာမူ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် သူမ၏ ဖုန်းကို ပွတ်နေလေ၏။

ကောင်းမွန်သော အချိန်လေး အနှောင့်အယှက်ခံလိုက်ရသဖြင့် စုယွမ်မှာ စိတ်အခြေအနေ ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်ကာ ဤကောင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရခြင်းက သူ၏ ဒေါသကို ပိုမိုလောင်ကျွမ်းသွားစေခဲ့သည်။

"သောက်ကျိုးနည်းပဲ..." စုယွမ်က ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

ကမ္ဘာပျက်မည့် သတင်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား လူမည်းကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဖြူရော်သွားသည်။ "မင်းက ငါ့ကို ဆဲရဲတယ်ပေါ့..."

"မင်း ငါ့ကို လူမျိုးရေးခွဲခြားဆက်ဆံနေတာ သိလား..." လူမည်းကြီးသည် ဗီဒီယိုရိုက်ရန် သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး နားလည်၍မရနိုင်သော စကားများကို တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေတော့၏။

စုယွမ်၏ ဒေါသများ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လူမည်းကြီး၏ ဖုန်းကို ပုတ်ချလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားပေသည်။

ဤအရာကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် လူမည်းကြီး၏ဘေးရှိ ကောင်မလေးသည်လည်း မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ရိုက်ကူးရန် သူမ၏ ဖုန်းကို ဖွင့်ကာ စူးရှသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။ "နင့်သဘောက ဘာလဲ..."

"ဒါက ဘယ်လောက် အရှက်ရစရာကောင်းလဲဆိုတာ နင် သိရဲ့လား..."

"သူ့ကို ဆဲဖို့ နင့်မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ... ကားပေါ်ပေးမတက်ဖို့ နင့်မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ..."

"ငါ နင့်ကို ပြောပြီးသားပဲ... ဒါတောင် နင်က ငြင်းနေသေးတယ်... နင်က ကျန်းချန်က လူတွေကို အရှက်ခွဲနေတာ သိရဲ့လား..."

အမျိုးသမီးမှာ ဒေါသထွက်နေပုံရပြီး ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "သူက နိုင်ငံခြားသားလေ... သူက တောင်းဆိုနေမှတော့ နင် သူ့ကို ကားပေါ် ပေးတက်ရမှာပေါ့... နားလည်လား..."

"အခု တံခါးဖွင့်ပြီး ငါတို့ကို ပေးတက်ဖို့ နင့်ကို တောင်းဆိုတယ်... ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်နစ်နာမှုအတွက်လည်း လျော်ကြေးပေးရမယ်..." အမျိုးသမီးက မောက်မာစွာ ပြောလိုက်၏။ သူမ၏ဘေးရှိ လူမည်းကြီးကလည်း အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါ အမှန်ပဲ... ငါက နိုင်ငံခြားသားကွ... မင်းက ငါ့ကို လေးစားရမယ်... နားလည်လား..."

ဤစကားများက စုယွမ်အား ရယ်မောသွားစေခဲ့ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့သော ရယ်မောခြင်းမျိုး ဖြစ်ပေ၏။

မည်သည့်ခေတ်တွင် နေထိုင်နေကြသနည်း။ ဤနေရာတွင် လူများကို မျက်နှာချိုသွေးနေကြဆဲပင်လော။ ဤသည်မှာ ထူးဆန်းသော ရောဂါတစ်ခုခုများလားဟု စုယွမ် တွေးတောလိုက်မိလေသည်။

ထပ်မံ သည်းမခံနိုင်တော့သော ပိုင်ချန်သည် ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှထိုင်လိုက်၏။

"သူက ဘာလို့ ကားပေါ်တက်ရမှာလဲ... သူက နိုင်ငံခြားသား ဖြစ်ရုံနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ အရမ်းကြီးကျယ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား... ငါက ရှကင်းပါယာက နိုင်ငံသားပဲ... သူက အဲဒီလိုမျိုး အမိန့်ပေးနေတာကို ဘယ်သူက သည်းခံနေမှာလဲ..." ပိုင်ချန်က ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အမျိုးသမီးမှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ပိုင်ချန်၏ သပ်ရပ်လှပသော ရုပ်ရည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ သူမ လုံးလုံးလျားလျား မနာလိုဖြစ်သွားရပေသည်။

"ဟက်... နင်က မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးဖြစ်တဲ့ ငါ့အတွက်တောင် ဝင်မပြောပေးဘူးလား... နင်က ဒီယောက်ျားဘက်က ဝင်ပြောနေတယ်ပေါ့..."

"ဒါက ဘယ်လို အမူအကျင့်မျိုးလဲ... နင်က ယောက်ျားတွေကို ဖားယားနေတာ သိရဲ့လား..."

"မိုက်ခ်က ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ နိုင်ငံခြားသားလေ... ကျန်းချန်က လူတွေကို အရှက်မခွဲပါနဲ့... အခု ကားတံခါး ဖွင့်လိုက်စမ်း..." အမျိုးသမီးက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဆက်လက်ပြောဆိုနေလေ၏။

ဤဆိုးရွားလှသော စကားများက ပိုင်ချန်အား ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့သည်။ ဤလူ၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးက တကယ်ပဲ ပြဿနာ မရှိတာလား။

ဖြန်း...

စုယွမ်သည် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာကို ချက်ချင်းပင် ပါးရိုက်ချလိုက်ပြီး မည်သည့် သနားညှာတာမှုမျှ လုံးလုံးလျားလျား ပြသခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

ပါးရိုက်ခံလိုက်ရမှုက သူမအား လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အသွားစေခဲ့ပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စုယွမ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိပေ၏။

သူမသည် နိုင်ငံခြားသား မိုက်ခ်၏ ချစ်သူဖြစ်သည်။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို လုပ်ရဲရတာလဲ။

မွန်မြတ်သော နိုင်ငံခြားသားများကို စော်ကားမိမည်ကို သူ မကြောက်ဘူးလား။

"မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းရတာလဲ... မင်း ကားပေါ်ကဆင်းပြီး ငါ့မိန်းမကို တောင်းပန်ဖို့ ငါ အမိန့်ပေးတယ်..."

"အဆင့်နိမ့်တဲ့ကောင်... မင်းက ငါ့ကို မလေးစားဘူးလား..." မိုက်ခ်က သာလွန်သူတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ဖြင့် ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းလည်း အချခံရဖို့ တန်နေတာပဲ..." စုယွမ်မှာ အလွန်ဒေါသထွက်နေပြီး မိုက်ခ်၏ မျက်နှာအား ပါးရိုက်ချလိုက်ရာ သူ၏ နှာခေါင်းမှ သွေးများ ချက်ချင်း ထွက်လာတော့၏။

မိုက်ခ် အရိုက်ခံရသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အမျိုးသမီးမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူလို အဆင့်နိမ့် ရှကင်းပါယာလူမျိုးက မွန်မြတ်သော နိုင်ငံခြားသားကို ဘယ်လိုလုပ် ရိုက်ရဲရတာလဲ။

ရုတ်တရက် အမျိုးသမီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ငိုကြွေးလိုက်လေသည်။

"ဒါ အနိုင်ကျင့်တာပဲ..."

"ဒါက အနိုင်ကျင့်တာ..."

"တရားမျှတမှုဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား..."

"ငါတို့ဘက်ကနေ ဘယ်သူက ဝင်ပြောပေးမှာလဲ..."

"နိုင်ငံခြားသားတွေကို ရိုက်တာက... အရှက်ရစရာပဲ..."