အခန်း ၁၇၉

အခန်း (၁၇၉) မူဝါဒအရ ခွင့်မပြုပါ

သူတို့က အလေးအနက်ထားနေကြောင်း မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးမှာ အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်သွားလေသည်။ ရဲကားပေါ်သို့ တက်ခါနီးတွင် သူမက ရုတ်တရက် ရုန်းကန်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲကျသွားကာ စုယွမ်၏ ခြေရင်းသို့ တွားသွားသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်က G - Wagon ကားကြီး မောင်းသေးတယ်... ရှင်က လူချမ်းသာတစ်ယောက်ပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့အတွက် တောင်းပန်ပေးပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို ကူညီပေးပါ... ပြီးတော့ ရှင့်ကို ကျွန်မ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ့မယ်..."

"ရဲအရာရှိတို့... ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်လို့ရမလား..." စုယွမ်ကမေးလိုက်သည်။ သူအလွန် ရယ်ချင်သွားသဖြင့် ရယ်မောမိမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

သူမက သူမကိုယ်သူမ ခွင့်လွှတ်လိုက်တာလား။ သူမ ဘယ်ကနေများ သတ္တိတွေ ရနေတာလဲ။

"ရဲအရာရှိတို့... ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်လို့ရမလား..."

"ဒါက... မူဝါဒအရတော့ ခွင့်မပြုပါဘူး..." အသက်ကြီးပိုင်း ရဲအရာရှိက ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ချင်... ဟိုဘက်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား... တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်လိုက်ဦး..."

ထို့နောက် စုယွမ်က အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရွံရှာဖွယ် မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ပါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်တော့၏။

ဖြန်း

"နင်... နင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူကို ဒီလို ရိုက်ရတာလဲ..."

"အား... သူ့ကို အခုချက်ချင်း ဖမ်းလိုက်စမ်း..." အမျိုးသမီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

"ဟင်... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..." နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း ရဲအရာရှိက မေးလိုက်၏။

"ဒီအမျိုးသမီးက တစ်ယောက်ယောက်ကို အကွက်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ..."

"အဲဒါ အမှန်ပဲ... သူမကိုယ်သူမ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပါးရိုက်လိုက်ပြီးတော့ တခြားတစ်ယောက် လုပ်တာပါလို့ အတင်းပြောနေတာ..."

"ဒီလို အရှက်မရှိတဲ့သူမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး..."

"သူမကိုယ်သူမ ရိုက်လိုက်တာ သိသာနေတာကို တခြားတစ်ယောက်က လုပ်တာပါလို့ အတင်းအကြပ် ပြောနေတယ်..."

"ရဲအရာရှိမင်းတို့... သူမကို မြန်မြန် ခေါ်သွားလိုက်ပါ... မဟုတ်ရင် သူမကိုယ်သူမ ခြေထောက်ကျိုးအောင်လုပ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို အသရေဖျက်လိမ့်မယ်..."

မည်သည့် ဆွေးနွေးမှုမျှ မရှိဘဲ လူတိုင်းက သက်သေထွက်ဆိုရန် ဝင်ပြောလိုက်ကြလေသည်။

ဘုရားရေ...

ဤလူများအားလုံးက သူမကို ပစ်မှတ်ထားနေကြောင်း သိရှိသွားချိန်တွင် အမျိုးသမီးမှာ လုံးလုံးလျားလျား ဆွံ့အသွားခဲ့ရပေ၏။

"ငါ အစကနေ အဆုံးအထိ အမှားတစ်ခုခုများ လုပ်မိလို့လား..."

"ငါ လုပ်ခဲ့တာက ရိုးသားတဲ့ စကားအနည်းငယ် ပြောခဲ့တာပဲလေ... ဒီခံစားလွယ်တဲ့ လူတွေက ချက်ချင်းကို ပေါက်ကွဲသွားကြတာပဲ..."

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလိုမျိုး ပစ်မှတ်ထားခံရဖို့ လိုအပ်လို့လား..."

"သူမမှာ တန်ခိုးဩဇာရှိပြီး ချမ်းသာတဲ့ ရည်းစားရှိနေတာကို မနာလိုဖြစ်နေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒီလူတွေက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် မနာလိုဖြစ်နေကြတာလား..."

အမျိုးသမီးမှာ လုံးလုံးလျားလျား စကားပြောစရာမဲ့သွားပြီး မိုက်ခ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အချစ်... မကြောက်နဲ့နော်... ဖုန်းတစ်ခေါ်လောက်ခေါ်ပြီး ရှင့်ရဲ့ အကြီးအကဲ အဖေကို လာကယ်ခိုင်းလိုက်..."

"အကြီးအကဲရဲ့ သားကို သူတို့ လက်ဖျားနဲ့တောင် ထိရဲမယ်ဆိုတာကို ငါ လုံးလုံးလျားလျား မယုံကြည်ဘူး..."

"ဒီကိစ္စ ပြီးသွားရင် ရှင့်နိုင်ငံကို ကျွန်မ လိုက်သွားမယ်... ဒီလူတွေက ရှင့်ကို မနာလိုဖြစ်နေကြတာပါ... ဒေါသ မထွက်ပါနဲ့..."

"အမှိုက်အုပ်စုတွေ... နင်တို့ကို ငါ ကျေးဇူးတင်ရမယ်... မိုက်ခ်ကို ငါ ဘယ်လောက်ချစ်လဲဆိုတာကို နင်တို့က ပြသပေးလိုက်တာပဲ... သူတို့နိုင်ငံကို ရောက်သွားရင် ငါက သန်းကြွယ်သူဌေးတစ်ယောက်လို နေထိုင်ရတော့မှာ..."

"ထောင်ထဲမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် နေရုံလေးပါ... ဟီးဟီး... ဒီအလှလေးက ခံနိုင်ရည်ရှိပါတယ်..."

အာဖရိကတိုက်သို့ သွားရောက်ကာ မင်းသမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ နေထိုင်ရမည့်အကြောင်း တွေးတောလိုက်မိချိန်တွင် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားလေ၏။ သူမသည် သာလွန်သူတစ်ဦးအလား လူအုပ်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူမှုများ တောက်ပနေပေသည်။

"ဆက်ပြီးတော့ မနာလို ဖြစ်နေကြပေါ့... နင်တို့ သမီးတွေမှာ အဲဒီလောက် ကံကောင်းမှုမျိုး မရှိပါဘူး..."

အမျိုးသမီး စကားပြောဆိုပြီးချိန်တွင် ရဲကားထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခံလိုက်ရလေ၏။

သူမ၏ စကားများမှာ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလွန်းလှပေသည်။ သွားပြီး ဇိမ်ခံရမည်ဟု ဆိုနေခြင်းမှာ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလှပေ၏။

အကြီးအကဲများ၏ သားများနှင့် လက်ထပ်ထားသော အမျိုးသမီးများအကြောင်း ဥပမာပြထားသည့် ဗီဒီယိုများစွာ အွန်လိုင်းပေါ်တွင် ရှိနေပေသည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ငရဲပြည်သို့ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လုံးလုံးလျားလျား ပြန်လာနိုင်မည် မဟုတ်တော့ချေ။

သေချာတာပေါ့...

ထိုသို့သော လူမျိုးက ကိုယ်ချင်းစာမှုနှင့် လုံးလုံးလျားလျား မထိုက်တန်ဘဲ ၎င်းမှာ သူမကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့သော လမ်းသာ ဖြစ်ပေ၏။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒများကို လေးစားလိုက်ပြီး အခြားသူများအား ကူညီလိုသော ဆန္ဒကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရန်သာ ရှိလေသည်။

ဤသည်မှာ သူမနှင့် ထိုက်တန်သော ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်ချေသည်။

"အားလုံးပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး လူစုခွဲလိုက်ကြပါ... နောက်ပိုင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီ မပေးခင်မှာ အခြေအနေနဲ့ အကြောင်းအကျိုးကို အရင်ဆုံး နားလည်အောင် လုပ်ကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..." စုယွမ်က ပြောလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်းက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားကြပြီး အထူးသဖြင့် အစပိုင်းက နိုင်ငံခြားသားဘက်မှ ဝင်ပြောပေးခဲ့သူများ ဖြစ်ပေသည်။

အခြေအနေကို နားမလည်ဘဲ ဝင်ပြောမိခြင်းက တကယ်ကို အရှက်ရစရာကောင်းလှပေ၏။

စုယွမ်သည် ပျော်ရွှင်နေဆဲဖြစ်သော လီဟူအား နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်ရန်အတွက် ကားထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် ကားစက်နှိုးသွားပြီး သူတို့၏ ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားလေ၏။

ရုတ်တရက် ကျန်ရစ်နေသော လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အိုက်ရာ..."

"ခုနက လူငယ်လေးက ဘယ်သူနဲ့တူသလဲသိလား..."

"ဘယ်သူနဲ့ တူလို့လဲ..."

"Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ နောက်ကွယ်က သူဌေးကြီးနဲ့ တူနေတယ်..."

"တကယ်လား..."

"ဒါက အွန်လိုင်းပေါ်မှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ ဓာတ်ပုံလေ... တကယ့်လူ အစစ် ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာပေမဲ့ အဲဒီလူငယ်လေးက သူ့ပုံစံနဲ့ အရမ်းကို တူနေတာ..."

"ဘုရားရေ... ငါတို့ ဘာတွေများ လွတ်သွားခဲ့တာလဲ... အဲဒါက Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ သူဌေးကြီးလေ..."

"ချီးး... တကယ်လို့ အစကတည်းက သူ့ဘက်ကနေ ငါ ဝင်ပြောပေးခဲ့ရင် သူ့ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကိုများ ရရှိသွားမလားမသိဘူး..."

"ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးကြီးကို ငါ လက်လွတ်ခံလိုက်ရတာပဲ..."

သူတို့၏ ဖုန်းထဲမှ ဓာတ်ပုံများကို ကြည့်ရှုရင်း စောစောက စုယွမ်၏ ရုပ်သွင်ကို ပြန်လည်မှတ်မိလာကာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သော ကားကို ကြည့်ရှုလိုက်ချိန်တွင် လူတိုင်းက နောင်တရမှု ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ကြရပေ၏။

ဤကဲ့သို့သော သူဌေးကြီးနှင့် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေးမှာ လုံးလုံးလျားလျား အလဟဿ ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

ဤသည်မှာ ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်နိုင်ချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကားထဲ၌ စုယွမ်သည် ဘာမျှလုပ်မနေခဲ့သဖြင့် သူတို့ ဘာတွေးနေကြသည်ကို လုံးလုံးလျားလျား သိရှိမည်မဟုတ်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်ပေ၏။

"ဟူး... အဲဒီကောင်မလေးက အရမ်းကို မိုက်မဲလွန်းတာပဲ... တကယ်ကို သနားစရာကောင်းတယ်..." ပိုင်ချန်က ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဲဒါအကုန်လုံးက သူမကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ... ငါတို့ လုပ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိပါဘူး... ဒီလောကမှာ ပုံမှန်လူတွေနဲ့ လုံးလုံးလျားလျား ဆန့်ကျင်ဘက် အလုပ်တွေကို လုပ်တဲ့ လူတချို့ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်တယ်..." စုယွမ်က ကားမောင်းရင်း ပြောလိုက်၏။

"သူ့ကို သနားလို့ မဟုတ်ပါဘူး... သူမက အရမ်း မိုက်မဲလွန်းတယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ..."

"သူ့မှာ ယဉ်ကျေးမှုလည်း မရှိသလို အသိဉာဏ်လည်း မရှိဘူးလေ..."

"အကြီးအကဲတွေနဲ့ ဘာတွေမှန်းလည်း မသိဘူး..." ပိုင်ချန်က ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီနေရာကို သူမ တကယ် ရောက်သွားပြီး အကြီးအကဲရဲ့ ချွေးမဖြစ်လာတဲ့အခါ သူမ အိပ်မက်မက်နေတဲ့ မိဖုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာချိန်ကျရင်တော့ နိုးထလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် အရမ်း နောက်ကျနေပြီဖြစ်ပြီးတော့ အဲဒီလူတွေက သူမကို ပြန်လာခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

စုယွမ်သည် ဗီဒီယိုတစ်ခုထဲတွင် ဤအကြောင်းကို ကြားခဲ့ဖူးပေသည်။

အားလုံးက ကိုယ့်ဘာသာ တွေးတောနေကြခြင်းသာ ဖြစ်၏။ မသွားမီတွင် သူတို့သည် အခြားသူများထက် သာလွန်သည်ဟု ခံစားကြရသော်လည်း ရောက်ရှိသွားချိန်၌ သူတို့သည် ကျေးကျွန်များလောက်ပင် မကောင်းကြတော့ချေ။ ထိုသို့သော လူမျိုးများသည် ကိုယ်ချင်းစာမှုနှင့် မထိုက်တန်ပေ။

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် သူတို့သည် အမြန်လမ်းမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ ထပ်မံ မောင်းနှင်ပြီးချိန်တွင် ကျန်းချန်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

"ဟေး လီဟူ... မင်း သန့်စင်ခန်း သွားဦးမလား..." ကားကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်တန့်ရင်း စုယွမ်က မေးမြန်းလိုက်၏။

လီဟူက သူ၏ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... ကျွန်တော့်ဗိုက်က အခု အဆင်ပြေနေပါပြီ... မနေ့က အဲဒီလောက် အများကြီး မသောက်ခဲ့သင့်ဘူး..."

စုယွမ်က နှစ်ချက်ခန့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်၏။

"တကယ်တော့ မင်း အခု သန့်စင်ခန်း သွားလို့ရပါတယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းကြီး အထင်မကြီးပါနဲ့... ဒီလောကကြီးမှာရှိတဲ့ အရာတွေက အမြဲတမ်း ထင်ထားသလို ဖြစ်မနေတတ်ဘူး..."

"ရပါတယ်... သူဌေး က ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်အကြောင်း မသိလို့လား... ကျွန်တော် ဆီးကို နာရီဝက်လောက် အောင့်ထားနိုင်ပါတယ်..." စုယွမ် ဆိုလိုသည်ကို လုံးလုံးလျားလျား သတိမထားမိဘဲ လီဟူက ပြုံးကာ ပြောလိုက်ပေ၏။

"တကယ်တော့ မင်း ဆီးသွားချင်တာ ဒါမှမဟုတ် အလေးသွားချင်တာမျိုး နည်းနည်း ခံစားရနိုင်တယ်..." မျှော်လင့်ချက်မရှိသော ဤလူအကို ကြည့်ရင်း စုယွမ်က အကြံပြုလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... ကျွန်တော် တကယ်ကို အဲဒီလို မဖြစ်ပါဘူး..." လီဟူက ပြုံးကာ ဆက်လက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ပိုင်ချန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားသော်လည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပေသည်။

"ငါ အရင်ဆင်းလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ... ကုမ္ပဏီမှာ ငါ လုပ်စရာတွေ ရှိသေးလို့..."

စုယွမ်မှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားခဲ့၏။ သူက လီဟူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါလည်း လုပ်စရာလေးတွေ ရှိသေးတယ်... မနက်ဖြန်မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့..."

ပိုင်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကားပေါ်မှ ဆင်းသွားလေ၏။ စုယွမ်သည်လည်း သူမအား လိုက်ပို့ရန် ဆင်းလာခဲ့သည်။ စုယွမ် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လီဟူလည်း ဆင်းလာခဲ့ပြီး စုယွမ်၏ဘေးတွင် ပြုံးကာ ရပ်နေလိုက်ပေသည်။

"သူဌေး... မိန်းကလေးပိုင်က အရမ်းကောင်းတာကို ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က ဘာလို့ ရည်းစားတွေ ဖြစ်မလာကြတာလဲ..."

"တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က ရည်းစားတွေဆိုရင် ခုနက ကျွန်တော် သန့်စင်ခန်းသွားချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကို သီးသန့် အချိန်လေး ပေးခဲ့မှာပေါ့..."

ဘာပြောရမည်ကို မသိတော့သဖြင့် စုယွမ်သည် သူ့ကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လမ်းဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ လင်းရွှယ်အာ၏ နံပါတ်ကို ခေါ်ဆိုလိုက်တော့သည်။

သူ မည်သည့်အရာကို အမှားလုပ်မိကြောင်း မသိရှိသဖြင့် လီဟူသည် ခေါင်းကုတ်ကာ စုယွမ်ကို တွေဝေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်ရှုနေလေ၏။