အခန်း ၉၁

အခန်း (၉၁) - ပြတ်သားသော အစိုးရ

ရှို့ဝူ ပြောလိုက်သော စကားကို ကြားရသောအခါ စစ်သားသည် သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိလေသည်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ လေးယောက်ကလွဲလို့ ငါတို့ကို ကူညီဖို့ လာပေးတဲ့ တခြားစွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်မှမရှိဘူး... ဒါကြောင့် တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

စစ်သား၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကျီယန်သည် မိမိ၏ အတိတ်က ပုံရိပ်ကို ပြန်လည်မြင်ယောင်နေမိသလို ခံစားလိုက်ရချေသည်။

သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော ထန်ဝေ့က သူ့ကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"လောင်ယန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကျီယန်က ခေါင်းခါပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

ထန်ဝေ့က သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်ရင်း ထပ်မေးလိုက်သည်။

"အတိတ်ကို ပြန်တွေးမိသွားပြန်ပြီလား..."

ထိုမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ကျီယန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီစစ်သားတွေဆီမှာ ငါ့ရဲ့ အတိတ်က ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရလို့ပါ..."

သူ၏ အဖြေကို ကြားပြီးနောက် ထန်ဝေ့က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုရာ... အတိတ်က ကိစ္စတွေကို မေ့လိုက်ပါတော့... ငါတို့ စစ်တပ်က ထွက်လာပြီးပြီပဲ... အဲဒီဆိုးရွားတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ပြန်တွေးနေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး..."

သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော လေသံကို ကြားရသဖြင့် ကျီယန်က ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့... ငါ တကယ် ဗိုက်ဆာနေပြီ..."

သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီး နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် စစ်သုံးယာဉ်အချို့သည် စခန်းသို့ ချဉ်းကပ်လာကြလေသည်။

ကင်းမျှော်စင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော စစ်သားသည် မောင်းနှင်လာသော စစ်သုံးယာဉ်များကို မြင်သောအခါ တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသော အခြားစစ်သားများထံသို့ အချက်ပြလိုက်၏။

စစ်သုံးယာဉ်များ တံခါးဝရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသောအခါ စုန့်ချန်စုက ဘေးပြတင်းပေါက်ကို လျှောချလိုက်သည်။

စစ်သားသည် စုန့်ချန်စု ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် အလေးပြုရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်လည်ကြိုဆိုပါတယ် ဗိုလ်ကြီးစုန့်..."

စုန့်ချန်စုက ပြန်လည်အလေးပြုလိုက်ပြီး တာဝန်ပေးအပ်လွှာကို စစ်သားထံသို့ ကမ်းပေးရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

စစ်သားသည် တာဝန်ပေးအပ်လွှာကို စစ်ဆေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ကြီးစုန့်ကို သတင်းပို့ပါတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီဝက်လောက်က သန္ဓေပြောင်းခြင်အုပ်စုကြီးတစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ အောင်မြင်စွာ ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်..."

စစ်သားသည် တာဝန်ပေးအပ်လွှာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် စုန့်ချန်စုထံသို့ ပြန်လည်ပေးအပ်လိုက်ပြီး အခြားစစ်သားများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တံခါးဖွင့်လိုက်..."

တာဝန်ပေးအပ်လွှာကို သိမ်းဆည်းလိုက်ရင်း စုန့်ချန်စုသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော သန္ဓေပြောင်းခြင်များ၏ အလောင်းများကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းများစွာ မကျန်ရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ သူက ယာဉ်မောင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့..."

စစ်သုံးယာဉ်များ တံခါးဝကို ဖြတ်သန်းမောင်းနှင်သွားချိန်တွင် ဒုတိယနယ်မြေအတွင်း၌ ဆူပူအုံကြွမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေချေသည်။

စစ်သားများ သတိပေးချက် ထုတ်ပြန်ပြီးနောက် ဒုတိယနယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခိုလှုံခဲ့ကြသော သာမန်လူများသည် ပြန်လည်ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အမှိုက်ပုံထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားသော နေရာများတွင် နေထိုင်ခဲ့ရပြီးနောက် ဤလူများသည် သန့်ရှင်းပြီး ကောင်းမွန်စွာ ကာကွယ်ထားသော ဒုတိယနယ်မြေ၏ သက်တောင့်သက်သာရှိမှုကို နောက်ဆုံးတွင် မြည်းစမ်းခွင့် ရရှိသွားကြသည်။

ထို့ကြောင့် စစ်သားများက သတ်ပစ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်လျှင်ပင် သူတို့သည် ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်နေကြ၏။

မော့ရန်သည် ကြီးမားသော မှန်ပြတင်းပေါက်ကြီးမှတစ်ဆင့် အောက်ခြေရှိ စစ်သားများနှင့် ရင်ဆိုင်နေကြသော လူအုပ်ကြီးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေသည်။

သူသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဘဲဥပုံစားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်နေကြသော လူများကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ လူတိုင်းမှာ နည်းလမ်းရှိကြလား..."

ရုံးဝတ်စုံနှင့် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အလတ်တန်းစား အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လက်မြှောက်လိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်မော့... ကျွန်မမှာ အကြံတစ်ခု ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ လူတိုင်း နားထောင်ချင်ပါ့မလားတော့ မသိဘူး..."

မော့ရန်က ပြန်လည်ထိုင်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို စကားပြောရန် အချက်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးဖန်း... အားမနာတမ်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ..."

ဖန်းလျန်ချင်းက သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ရှိနေသော လူတိုင်းကို ခဏမျှ တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။

“ကုန်သွယ်ရေးခန်းမရဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မတို့ ဂိုဒေါင်ကို ဖွင့်ပြီး ပြည်သူတွေအတွက် လုံလောက်တဲ့ အစားအစာနဲ့ ရေကို ထောက်ပံ့ပေးသင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်...”

“တကယ်လို့ သူတို့သာ အပြင်ဘက်အလွှာကို ပြန်သွားမယ်ဆိုရင် နှစ်ရက်စာ လုံလောက်တဲ့ အစားအစာနဲ့ ရေကို ပေးမယ်လို့ ပြောလိုက်ရင် ဒီလူတွေထဲက အများစုဟာ လိုလိုလားလားနဲ့ ထွက်သွားကြလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်...”

“ငြင်းဆန်တဲ့လူ အနည်းငယ် ရှိနိုင်ပေမဲ့ စစ်သားတွေအနေနဲ့ သူတို့ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ပြဿနာမရှိနိုင်ပါဘူး..."

မော့ရန်သည် သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဂိုဒေါင်ထဲမှာ အစားအစာနဲ့ ရေ ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ..."

ဖန်းလျန်ချင်းက ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ရဲ့ လက်ရှိ ခွဲတမ်းမူဝါဒအရ အစားအစာက ရှစ်ရက်ပဲ ခံပါတော့မယ်... ရေကတော့ အလွန်ဆုံး သုံးရက်ပဲ ခံပါလိမ့်မယ်..."

သူမ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မော့ရန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိလေသည်။

သူတို့၏ လက်ရှိ ထောက်ပံ့မှု အခြေအနေအရ ထိုလူများကို အစားအစာနှင့် ရေ ပေးဝေခြင်းသည် အဆိပ်သောက်၍ ရေငတ်ပြေစေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လတ်တလော ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်သော်လည်း ရေရှည်တွင် အခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားသွားစေရုံသာ ရှိပေမည်။

မော့ရန် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်းလျန်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်မော့... အခုလောလောဆယ် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့က ကျွန်မတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ဦးစားပေး ဖြစ်သင့်ပါတယ်..."

သူမ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ မော့ရန်၏ ဘယ်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်မော့... ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ တခြားနည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်..."

သူ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လူတိုင်းက သူ့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ကြ၏။

သူ စကားမပြောနိုင်မီ ဖန်းလျန်ချင်းက သူ့ကို ဦးစွာဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်လေးဝမ်... ရှင် အခု စဉ်းစားနေတဲ့ နည်းလမ်းက အဲဒီလူတွေကို သတ်ပစ်ဖို့တော့ မဟုတ်ဘူးမလား..."

ဝမ်ရှန့်ယဲ့သည် ဖန်းလျန်ချင်း၏ မထောက်မညှာသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကျုပ် အခုတွေးနေတဲ့ အရာပဲ... ညွှန်ကြားရေးမှူးဖန်းမှာ ကန့်ကွက်စရာ ရှိလို့လား..."

ဖန်းလျန်ချင်းသည် ထူထဲသော မိတ်ကပ်များအောက်ရှိ သူမ၏ မျက်နှာတွင် မနှစ်မြို့သော အမူအရာကို ဖော်ပြရင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ပါပဲ... ဗိုလ်ချုပ်လေးဝမ်လို ရက်စက်တတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒါက ရှင် စဉ်းစားနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ ဖြစ်မှာပေါ့..."

ဝမ်ရှန့်ယဲ့သည် သူမ၏ စကားကို လျစ်လျူရှုကာ မော့ရန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဗိုလ်ချုပ်မော့... ကျွန်တော်တို့ အားလုံး သိကြတဲ့အတိုင်း အခု အစားအစာနဲ့ ရေ ပြတ်လပ်နေပါပြီ..."

“တကယ်လို့ ညွှန်ကြားရေးမှူးဖန်း ပြောသလို လုပ်မယ်ဆိုရင် အခြေအနေကို ပိုပြီး ဆိုးရွားသွားစေရုံပဲ ရှိလိမ့်မယ်…”

“လူတိုင်းကို ကျွေးမွေးဖို့ အစားအစာနဲ့ ရေ မလုံလောက်တဲ့အပြင် အခု အဲဒီလူတွေက ဆူပူသောင်းကျန်းနေကြတာဆိုတော့..."

“ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူတို့ကို ရှင်းလင်းပစ်လိုက်ရင် ပြဿနာနှစ်ခုလုံးကို တစ်ခါတည်း ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်မသွားဘူးလား...”

ဖန်းလျန်ချင်း တစ်ဦးတည်းသာ သူ့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ကန့်ကွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ရှန့်ယဲ့က ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ စံပြအနေနဲ့ အပြစ်ပေးပြလိုက်ရင် စခန်းရဲ့ စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းနိုင်လိမ့်မယ်...”

“ငါတို့က သူတို့ ဆူပူသောင်းကျန်းမှာကို မကြောက်ဘူးဆိုတာ လူတိုင်း သိသွားရင် နောက်နောင် အဲဒီလူတွေ ပုန်ကန်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဝမ်ရှန့်ယဲ့သည် မော့ရန်နှင့် အခြားသော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးများ စဉ်းစားရန် တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိကြီးတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ် ဗိုလ်ချုပ်လေးဝမ်ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို သဘောတူပါတယ်... ဒီနည်းလမ်းက ပြင်းထန်လွန်းပေမဲ့ ခက်ခဲတဲ့ အချိန်တွေမှာ ကျုပ်တို့ လိုအပ်တာက ပြတ်သားတဲ့အစိုးရ ဖြစ်ဖို့ပဲ..."