အခန်း ၉၂

အခန်း (၉၂) - ငါ ခန့်မှန်းထားတဲ့အတိုင်းပဲ

အခြားသော စစ်တပ်အရာရှိကြီးတစ်ဦးက လက်မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်လည်း ဗိုလ်ချုပ်ဝမ်ရှန့်ယဲ့ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို သဘောတူပါတယ်..."

၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံးက ဝမ်ရှန့်ယဲ့၏ အကြံဉာဏ်ကို သဘောတူညီကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အခြားသော စစ်တပ်အရာရှိကြီးများကလည်း ဝမ်ရှန့်ယဲ့၏ အကြံဉာဏ်ကို ထောက်ခံကြလေသည်။

လူအများစုက ဝမ်ရှန့်ယဲ့၏ အကြံဉာဏ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် သဘောတူညီကြသဖြင့် မော့ရန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... လူအများစုက ဗိုလ်ချုပ်ဝမ်ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို သဘောတူကြတဲ့အတွက် ဒီကိစ္စကို ဗိုလ်ချုပ်ဝမ်ဆီပဲ လွှဲအပ်လိုက်မယ်..."

ထို့နောက် သူက ဝမ်ရှန့်ယဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်ဝမ်... ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ မင်းကို လုပ်ပိုင်ခွင့်အပြည့်အဝ ပေးအပ်လိုက်ပြီ..."

ဝမ်ရှန့်ယဲ့က မတ်တတ်ရပ်ကာ အလေးပြုရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဗိုလ်ချုပ်..."

ပြောပြီးနောက် သူက ဖန်းလျန်ချင်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်အုံ့မှိုင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရချေသည်။

သူက လှည့်ထွက်ကာ အစည်းအဝေးခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ကြာပြီးနောက် စစ်သားနှစ်ရာကျော်သည် အတွင်းဘက်အကွင်းနယ်မြေရှိ ဆူပူသောင်းကျန်းနေသော လူအုပ်ကြီးကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ထားပြီး ၎င်းတို့၏ လက်နက်များဖြင့် ထိုလူများကို ချိန်ရွယ်ထားကြလေသည်။

စစ်သုံးယာဉ်တစ်စီး၏ အမိုးပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော ဝမ်ရှန့်ယဲ့က ဆူပူသောင်းကျန်းသူများကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့နေရာ မင်းတို့ ပြန်ကြစမ်း... မဟုတ်ရင်တော့ ဒီနေရာတင် အသက်ပျောက်သွားလိမ့်မယ်..."

ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုလူများသည် ဝိုင်းရံထားမှုကို ဖြတ်ကျော်ရန် ကြိုးစားရင်း သူ့ကို ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ဆဲဆိုကြလေသည်။

၎င်းတို့၏ ရုန်းကန်မှုကို မြင်သော်လည်း ဝမ်ရှန့်ယဲ့သည် သူ၏လက်ကို မြှောက်ကာ ပြန်ချလိုက်ချေသည်။

သူ၏ အချက်ပြမှုနှင့်အတူ စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် သေနတ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဝမ်ရှန့်ယဲ့က မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အလောင်းတွေကို ရှင်းလင်းပြီး မီးရှို့ပစ်လိုက်ကြ..."

စစ်သားများက သူ့ကို အလေးပြုကာ ညီညာဖျဖျ ပြောလိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ လူကြီးမင်း..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကုတင်ပေါ်၌ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော ကျူးလင်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူမက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထူထူက မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး... ဘယ်လိုနေသေးလဲ..."

ကျူးလင်က ယုန်ကလေး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ..."

သူမက ထူထူကို ပွေ့ချီကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဆိုဖာအိုကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ထန်ဝေ့က သူမ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း မျက်နှာလေးက အများကြီး ကြည့်ကောင်းလာပြီပဲ..."

သူမက ဆိုဖာအိုကြီးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ရင်း ထန်ဝေ့ကို မေးလိုက်သည်။

"လေထဲမှာ သွေးညှီနံ့ ရနေသလိုပဲ... မင်းရော ရလား..."

ထန်ဝေ့က လေကို ရှူရှိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ သွေးညှီနံ့ ခပ်သင်းသင်းနဲ့ စူးရှရှအနံ့ပဲ ရတယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ... တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား..."

ကျီယန်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်စွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာရင်း ၎င်းတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူက စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ကို စားပွဲပုလေးပေါ် တင်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"စောစောက သေနတ်သံတွေ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတာကို ငါ ကြားလိုက်ရတယ်..."

ထန်ဝေ့က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"စခန်းထဲမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား..."

ကျီယန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း သေချာမသိဘူး..."

ထိုစကားကို ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် သူက လှည့်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။ ထန်ဝေ့က သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူက ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ မသိတာ ရှားပါတယ်..."

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကျီယန်နှင့် ရှို့ဝူတို့သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ အတူတူ ထွက်လာကြသည်။ ၎င်းတို့လက်ထဲရှိ ဟင်းလျာများနှင့် ထမင်းအိုးကို ကြည့်ကာ ထန်ဝေ့က အမြန်မတ်တတ်ရပ်ပြီး စားပွဲပြင်ဆင်ရန် ကူညီပေးလိုက်လေသည်။

ကျူးလင်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးနက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူက မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ..."

သူ၏ မေးခွန်းကို ကြားရသောအခါ ကျူးလင်က သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့က ပုံမှန်ထက်စာရင် သိပ်မပူဘူးလို့ ခံစားရလို့ပါ..."

ထန်ဝေ့က ထမင်းကို ပန်းကန်ထဲသို့ ခပ်ထည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဒီနေ့ အပူချိန်ကို လျှော့ချလိုက်တာလား..."

ကျူးလင်က ထပ်မံခေါင်းခါပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အပူချိန်ထိန်းညှိပေးတဲ့ အစီအရင်ကို တည်ဆောက်ပြီးကတည်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ထည့်သွင်းတာကလွဲလို့ ငါ ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူး..."

သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှို့ဝူက သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်းတွေ ပူတုန်းလေး အရင်စားကြရအောင်..."

ထို့နောက် သူက ဟင်းသီးဟင်းရွက်စွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို ခပ်ယူကာ စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။

ကျူးလင်သည် သူမအတွက် ထမင်းနှင့် စွပ်ပြုတ်ကို ပြင်ဆင်ပေးထားသည်ကို မြင်သဖြင့် ဆိုဖာအိုကြီးပေါ်မှ ထကာ သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ချေသည်။

ကျူးလင်က တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှို့ဝူက တူကို ပြန်ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ တံခါးသွားဖွင့်လိုက်မယ်..."

တံခါးပွင့်သွားသောအခါ တံခါးဖွင့်ပေးသူမှာ ရှို့ဝူ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ပြီး မုန့်ကျယ်လန်မှာ ခဏမျှ ကြောင်အသွားခဲ့သည်။

သူမက မလှုပ်မယှက် ရပ်နေရင်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူက မကျေမနပ်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ချေသည်။ မုန့်ကျယ်လန်မှာ ဆယ်စက္ကန့်ကျော်ကြာမှ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူမက ဧည့်ခန်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး အိမ်မှာ ရှိလားဟင်..."

သူမ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားသော ရှို့ဝူက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ကာကွယ်ပိတ်ဆို့လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား..."

သူ၏ အေးစက်လှသော မျက်နှာကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသဖြင့် မုန့်ကျယ်လန်မှာ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သွားမိသည်။ သူမက တီရှပ်အင်္ကျီအနားသတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သူမကို လာကြည့်တာပါ... သူမ နေကောင်းရဲ့လားဟင်..."

ရှို့ဝူက သူမကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"သူမ နေကောင်းပါတယ်... အခြားကိစ္စ ရှိသေးလား..."

မုန့်ကျယ်လန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သဖြင့် သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ရှို့ဝူက တံခါးကို ပိတ်လိုက်လေသည်။

သူ မျက်နှာသေဖြင့် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထန်ဝေ့က ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"တံခါးခေါက်တဲ့သူက မိန်းကလေးပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ ငါ လောင်းရဲတယ်... အစ်ကိုရှို့က မိန်းကလေးတွေနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ထိတွေ့ရတိုင်း ဒီလိုမျက်နှာပေးမျိုး အမြဲလုပ်တတ်တာ..."

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျူးလင်က မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်မိသည်။ ရှို့ဝူက ပြန်ထိုင်ကာ ဆက်စားနေစဉ် ထန်ဝေ့က မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါ ဘယ်သူလဲ..."

ရှို့ဝူက မြွေသားဟင်းတစ်တုံးကို ညှပ်ကာ ကျူးလင်၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်ရဲ့ အိမ်နီးနားချင်းပါ... ရှောင်လင် နေကောင်းလား လာကြည့်တာ..."

ရှို့ဝူက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထန်ဝေ့က ကျူးလင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အိမ်နီးနားချင်းက မိန်းကလေးလား..."

ကျူးလင်က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... အရမ်းချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးလေးတစ်ယောက်ပါ..."

သူမ၏ အဖြေကို ကြားရသောအခါ ထန်ဝေ့က အသံကို နှိမ့်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"တွေ့လား... ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား..."