အခန်း ၉၃

အခန်း (၉၃) - ကလေးငယ်များ

ကျူးလင်သည် စူးစမ်းချင်နေသော်လည်း မည်သည့်မေးခွန်းကိုမျှ မမေးမြန်းခဲ့ချေ။

သူတို့ ထမင်းစားနေကြစဉ်အတွင်း သူမသည် ထူထူကို အစာကျွေးရန် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့လေသည်။

ကျီယန်က ထိုယုန်ငယ်လေး အလွန်အမင်း စားသောက်နိုင်သည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ပြောလိုက်သည်။

"ထူထူကလည်း သန္ဓေပြောင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် ဖြစ်ရမယ်..."

ထိုစကားလုံးများ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထူထူသည် စော်ကားခံလိုက်ရသလို ခံစားရကာ ဒေါသထွက်သွားချေသည်။

ယုန်လေးသည် ဘာမျှမစဉ်းစားတော့ဘဲ ၎င်း၏အမွေးပွပွ ခြေဖဝါးလေးဖြင့် ကျီယန်၏လက်မောင်းကို ရိုက်ပုတ်လိုက်ရင်း အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းကမှ သန္ဓေပြောင်းတိရစ္ဆာန်... မင်းတို့တစ်မိသားစုလုံးကမှ သန္ဓေပြောင်းတိရစ္ဆာန်တွေ..."

ယုန်လေး၏ ဆဲဆိုသံ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ခြင်းသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

ထို့နောက် စားပွဲပေါ်သို့ တူများ ပြုတ်ကျသွားသည့် တဒေါက်ဒေါက် အသံများ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

ရှည်လျားစွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ထန်ဝေ့က တုန်ရီနေသော လက်ညှိုးဖြင့် ယုန်လေးကို ထောက်ပြကာ မယုံကြည်နိုင်စွမ်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခုနက ယုန်လေးက စကားပြောလိုက်တာလား..."

ထူထူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အမှားလုပ်မိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် ပန်းပွင့်ဖတ်လေးသဖွယ် နှုတ်ခမ်းလေးကို အမြန်ပိတ်ကာ ကျူးလင်၏ ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီရှည်ထဲသို့ ကပျာကယာ တိုးဝင်ပုန်းအောင်းလိုက်တော့သည်။

ကျီယန်က ထူထူ၏ အပြုအမူကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျူးလင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်... ထူထူက တကယ်ပဲ စကားပြောတတ်တာလား..."

ကျူးလင်သည် သူမ၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စွပ်ပြုတ်ကို သောက်သုံးပြီးနောက် ပန်းကန်အလွတ်ကို ချထားလိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်..."

သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ရှို့ဝူသည်လည်း စားသောက်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ထန်ဝေ့က သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရှို့... မင်းက ထူထူ စကားပြောတတ်တာကို ဘာလို့ အံ့ဩပုံမရတာလဲ..."

ရှို့ဝူသည် စားပွဲပေါ်မှ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို သိမ်းဆည်းကာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး မီးဖိုချောင်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် ရေနှစ်ဖန်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ပြောလိုက်သည်။

“ထူထူက သာမန်သန္ဓေပြောင်းယုန်တစ်ကောင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို အစကတည်းက သိထားပြီးသားပဲ...”

“သူက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းလွန်းပြီး တစ်ခါတလေ လူတွေလိုတောင် ပြုမူတတ်သေးတယ်... ဒါ့အပြင် ရှောင်လင်က သူ့ရဲ့သခင် ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ထူထူဟာလည်း ထူးခြားနေမှာပဲလေ..."

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ထူထူသည် ကျူးလင်၏ ကျယ်ပြန့်သော ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီထဲမှ ၎င်း၏ခေါင်းလုံးလုံးလေးကို ပြူထွက်လာစေသည်။

ထူထူသည် ရှို့ဝူကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကတော့ အရင်အတိုင်း ဉာဏ်ကောင်းနေတုန်းပဲနော်..."

ထူထူ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ရှို့ဝူသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အရင်အတိုင်း ဟုတ်လား... မင်းပြောပုံက ငါ့ကို အကြာကြီးကတည်းက သိနေခဲ့တဲ့ပုံစံမျိုးပဲ..."

သူသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ထူထူကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါတို့ တကယ်ပဲ အရင်က သိခဲ့ကြဖူးတာလား..."

ယုန်လေးသည် မိမိကိုယ်တိုင် တစ်ဖန်အမှားလုပ်မိပြန်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် အသေကောင်သဖွယ် ဟန်ဆောင်ကာ ကျူးလင်၏ ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီထဲသို့ ပြန်လည်ပုန်းကွယ်သွားလေသည်။

ထန်ဝေ့နှင့် ကျီယန်တို့သည် ထူထူ စကားပြောနိုင်သည့် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အမှန်တရားကို လက်ခံနိုင်ရန် ကြိုးစားနေကြစဉ် ရှို့ဝူက ကျူးလင်၏ ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီပေါ်ရှိ ဖောင်းကြွနေသော နေရာလေးကို အတွေးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျီယန်နှင့် ထန်ဝေ့တို့အနေဖြင့် ဤကမ္ဘာလောကတွင် ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော အရာများစွာ အမှန်တကယ် တည်ရှိနေကြောင်း လက်ခံနိုင်ရန်အတွက် မိနစ်နှစ်ဆယ်ကျော်မျှ အချိန်ယူခဲ့ရလေသည်။

သူတို့၏ နောက်ကျသော နံနက်စာကို စားသောက်ပြီးနောက် ထန်ဝေ့က သန့်ရှင်းသော စားပွဲပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ထူထူကို ကြည့်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ထူထူ... မင်းအသက်က ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ... မင်းရဲ့ ကိုယ်ထည်အရွယ်အစားနဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အသံလေးကို ကြည့်ရတာ တစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် နှစ်နှစ်လောက်ပဲ ရှိဦးမယ် ထင်တယ်..."

ထူထူသည် ထန်ဝေ့ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ကျောက်စိမ်းယုန်မျိုးနွယ်တွေထဲမှာ ကလေးငယ်လေးတစ်ကောင်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အသက်ကတော့ အဲဒီထက် အများကြီး ပိုကြီးပါတယ်... ဒီနှစ်မှာ ငါ့အသက်က သုံးထောင်ငါးရာ့လေးဆယ့်ခုနစ်နှစ် ရှိပြီ..."

ထူထူက ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံး တစ်ဖန်ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

ထန်ဝေ့သည် မျိုးစေ့များကို လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားအောင် ပြုလုပ်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေသော ကျူးလင်ကို တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ညွှန်ပြကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်... မင်းရဲ့သခင်ကရော အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ..."

ထူထူသည် သူ၏သခင်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမက ဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ထန်ဝေ့ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုကာ တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဒီနှစ်မှာ ငါ့သခင်ရဲ့အသက်က နှစ်သောင်းသုံးထောင်ခုနစ်ရာ့ကိုးဆယ့်တစ်နှစ် ရှိပြီ... ဒါပေမဲ့ တခြားနတ်ဘုရားတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ သူမက ကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်..."

ကျူးလင်သည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း ထူထူ၏ အဖြေကို ထန်ဝေ့က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမေးမြန်းနိုင်သေးမီမှာပင် ရှို့ဝူသည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားသဖြင့် သူ၏လက်ထဲမှ သစ်သီးပန်းကန်ကို လွတ်ကျသွားတော့သည်။

ခွမ်း...

ပန်းကန်ပြား ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျကွဲသွားသည့်အသံ ဧည့်ခန်းအတွင်း ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လူတိုင်းက ခေါင်းလှည့်၍ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူ၏ခြေထောက်ဘေးရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကြွေပန်းကန်ကွဲစများ ပြန့်ကျဲနေပြီး ရှို့ဝူမှာမူ နေရာတွင်တင် တောင့်တင်းသွားကာ ကျူးလင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ချေသည်။

သူ၏ တောင့်တင်းနေသော အမူအရာကို ကြည့်ရှုရင်း ကျူးလင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ရှင်တို့သုံးယောက်လုံးက ကလေးလေးတွေပဲ ရှိသေးတာပါ..."

ကျူးလင်၏ အသက်ကို ထူထူက ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်ခြင်းသည် ကမ္ဘာပျက်မတတ် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ သတင်းဖြစ်ခဲ့လျှင် ယခုအချိန်တွင် ကျူးလင် ပြောလိုက်သော စကားလုံးများသည် ရှို့ဝူအတွက် နေ့ခင်းကြောင်တောင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားချေသည်။

သူသည် နှာခေါင်းပွတ်၍ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ စိတ်အေးအေးထားနိုင်ရန် သက်ပြင်းကို ပြင်းထန်စွာ ချလိုက်သည်။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် သူသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။

သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ပိတ်သွားသော တံခါးကို ကြည့်ရှုရင်း ကျူးလင်သည် ကျီယန်နှင့် ထန်ဝေ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သူ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ရှို့ဝူအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်သွားကြသဖြင့် ကျီယန်နှင့် ထန်ဝေ့တို့သည် လျင်မြန်စွာ မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏နောက်သို့ လိုက်လံသွားကြတော့သည်။

တံခါးမပိတ်မီ ကျီယန်က ကျူးလင်ကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်... နောက်မှ တွေ့ကြတာပေါ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ရာ ကျူးလင်သည် သူတို့၏ ခြေသံများ ဝေးကွာသွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ပိတ်သွားသော တံခါးကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ထူထူကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သူတို့သုံးယောက် ဘာဖြစ်သွားကြတာလဲ..."

ထူထူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ စိတ်အေးအေးထားဖို့ အချိန်လိုအပ်နေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

ထူထူ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ကျူးလင်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... နင် စကားပြောတတ်တာကို လက်ခံဖို့ သူတို့အတွက် ခက်ခဲနေတာ ဖြစ်ရမယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် မျိုးစေ့များကို ဆက်လက်ကြီးထွားစေရန် လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

သခင်နှင့် ယုန်လေးတို့ အလုပ်ရှုပ်နေကြစဉ်အတွင်း ထန်ဝေ့နှင့် ကျီယန်တို့သည် ရှို့ဝူ၏ ဧည့်ခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြလေသည်။

ရှို့ဝူ၏ တိုက်ခန်းတွင် အပူချိန်ထိန်းညှိပေးသော အစီအရင် မရှိသဖြင့် သူတို့သုံးယောက်လုံးသည် ရေခဲပြာရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြရသည်။

ထန်ဝေ့သည် ရှို့ဝူ၏ ငေးငိုင်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ရှုရင်း ကျီယန်ကို တံတောင်ဖြင့် တို့ကာ စကားပြောရန် အရိပ်အယောင် ပြသလိုက်သည်။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ကျီယန်က ချောင်းဆိုးဟန်ပြုကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အစ်ကိုရှို့... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား..."

သူတို့သည် မိနစ်အနည်းငယ်မျှ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း ရှို့ဝူမှာမူ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိသောအခါ ကျီယန်က ထန်ဝေ့ကို စကားပြောရန် အရိပ်အယောင် ပြသလိုက်တော့သည်။