အခန်း ၉၆

အခန်း (၉၆) - အရောင်းအဝယ်

သေတ္တာငယ်လေး၏ အတွင်းပိုင်းရှိ အနက်ရောင်ပိတ်စပေါ်တွင် လက်မခန့်အရွယ်အစားရှိသော ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတစ်ခု တည်ရှိနေလေသည်။

အဆင့် ၂ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမိုသိပ်သည်းဆန်းပြားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထိုပုံဆောင်ခဲအမြုတေဆီမှ ဖြာထွက်နေသည်ကို ကျူးလင် အာရုံခံမိလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းလေးများမှာ အသာအယာ ကွေးညွတ်သွားခဲ့ချေသည်။

သူမက သေတ္တာကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဒါကို ကိုယ်တိုင်လာပို့ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သူမအနေဖြင့် ထိုပုံဆောင်ခဲအမြုတေအပေါ် အလွန်အမင်း စိတ်ကျေနပ်မှုရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် မော့ရန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အခု ပစ္စည်းလည်း ရောက်ပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ တကယ့်အလုပ်ကိစ္စကို ပြောကြရအောင်...”

“ကျွန်တော့်အနေနဲ့ သခင်မလေးကျူးဆီမှာရှိတဲ့ ရေနဲ့ ရိက္ခာအားလုံးကို ဝယ်ချင်ပါတယ်...”

“ဈေးနှုန်းကိုတော့ ညှိနှိုင်းလို့ရပါတယ် ကျွန်တော်တို့ဘက်က ဒီရိက္ခာတွေကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေလို့ပါ... မိန်းကလေးကျူးအနေနဲ့ ဒီအရောင်းအဝယ်ကို စိတ်ဝင်စားပါသလား..."

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျူးလင်သည် ရေနှင့် ရိက္ခာအမြောက်အမြားကို စုဆောင်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"စခန်းထဲမှာ အဆင့် ၃ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေ နှစ်ခု ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားထားမိတယ်..."

သူမ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မော့ရန်၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရလေသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“မိန်းကလေးကျူးကလည်း နောက်နေပြန်ပြီ... ကျွန်တော်တို့အတွက် အဆင့် ၃ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေ တစ်ခုရဖို့တောင် တော်တော်လေး ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားခဲ့ရတာပါ..."

“နောက်ထပ်တစ်ခုကို ဘယ်ကနေ သွားရနိုင်ပါ့မလဲ... ပြီးတော့ အဆင့် ၃ ဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ ဆုံတွေ့ဖို့ဆိုတာကလည်း ကံတရားအပေါ်မှာ အများကြီး မူတည်နေတာ..."

ကျူးလင်က သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော ထူထူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ထူထူက စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

'သူ လိမ်နေတာ...'

ထူထူ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ သူမက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်မော့... အရောင်းအဝယ်လုပ်တဲ့နေရာမှာ လိမ်ညာတာက အစပြုဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းတော့ မဟုတ်ဘူးနော်..."

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မော့ရန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများမှာ ရုတ်ချည်း တောင့်တင်းသွားရလေသည်။

သူက မိမိ၏ အရှက်ရမှုကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းက‌လေးကျူးလည်း သိတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ အဆင့် ၃ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေ နှစ်ခုပဲ ရှိတာပါ...”

“အခု သခင်မလေးကို တစ်ခု ပေးလိုက်ပြီဆိုတော့ ကျန်တဲ့တစ်ခုက သုတေသနလုပ်ငန်းတွေအတွက်ပဲ ချန်ထားရတော့မှာပါ..."

“ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ဒါကို သခင်မလေးကို တကယ်ပေးချင်ပေမယ့် တကယ်ကို ပေးလို့မဖြစ်လို့ပါ...”

သူက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျူးလင်က ထူထူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ထူထူက ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“ဒီတစ်ခါတော့ သူ အမှန်အတိုင်း ပြောနေတာ...”

ကျူးလင်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်မော့က ဒီလိုပြောမှတော့ ကျွန်မတို့ တခြားနည်းနဲ့ပဲ လဲလှယ်ကြတာပေါ့..."

သူမ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မော့ရန်မှာ စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့လေသည်။ သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးကျူး... အားမနာတမ်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောပါ... ဘာကို လိုချင်လဲ..."

သူမက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“လောလောဆယ်တော့ ကျွန်မမှာ လိုအပ်တာ ဘာမှမရှိသေးပါဘူး...”

“ဒါပေမဲ့ ဗိုလ်ချုပ်မော့ဆီမှာ သစ်သားဓာတ်၊ ရေခဲဓာတ်နဲ့ ရေဓာတ်ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတွေ ရှိမယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒါတွေကို ငွေပေးချေမှုအဖြစ် ကျွန်မ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံပါ့မယ်...”

သူမ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မော့ရန်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။

ယနေ့နံနက်ပိုင်းက သူရရှိထားသော အစီရင်ခံစာများအရ ကျူးလင်တွင် နေရာလွတ်စွမ်းရည် တစ်မျိုးတည်းသာ ရှိသည်ဟု သိထားရပေသည်။

သို့သော် သူမက ထိုဓာတ်သဘာဝများကို သီးသန့်ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာသဖြင့် သူမကို စုံစမ်းစစ်ဆေးစဉ်က တစ်စုံတစ်ရာ လွဲချော်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

“သူမက ကောလာဟလတွေထဲကလို တကယ်ပဲ စွမ်းအားနှစ်မျိုးပိုင်ရှင် ဖြစ်နေတာလား...”

သူမကို ကြည့်ကာ မော့ရန် စဉ်းစားခန်းဝင်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ကျူးလင်က ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ အဲဒါက အခက်အခဲရှိမယ်ဆိုရင်တော့ သာမန် အဆင့် ၂ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတွေဆိုရင်လည်း ရပါတယ်..."

သူမ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် မော့ရန်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"အဆင့် ၂ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတွေကို ပြင်ဆင်ပေးဖို့ကတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့... မိန်းကလေးကျူးအနေနဲ့ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေ ဘယ်လောက်အထိ လိုချင်လဲ..."

ကျူးလင်က သူမ၏ ခါးပတ်တွင် ချည်နှောင်ထားသော သိုလှောင်အိတ်ကို စိတ်အာရုံဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အတွင်းရှိ ရေနှင့် ရိက္ခာပမာဏကို အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အဆင့် ၂ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေ သုံးရာကို ရိက္ခာ ကီလိုဂရမ် ငါးထောင်နဲ့ ရေပုံးပေါင်း တစ်သောင်းနဲ့ လဲလှယ်ပေးပါ့မယ်..."

သူမ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မော့ရန်မှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။

ထိုရိက္ခာနှင့် ရေပမာဏမှာ စခန်းအတွင်းရှိ လူအားလုံးကို ကျွေးမွေးရန်အတွက် မလုံလောက်သော်လည်း ကျူးလင်တစ်ဦးတည်းက ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဤမျှအထိ များပြားလှသော ရေနှင့် ရိက္ခာများကို ထုတ်ပေးနိုင်ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မော့ရန်က အသာအယာ ချောင်းဟန့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မိန်းကလေးကျူး... ကျွန်တော်တို့ ဒီရိက္ခာနဲ့ ရေတွေကို ဘယ်အချိန်မှာ လာယူလို့ ရမလဲ..."

ကျူးလင်က မော့ရန်၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသော စစ်သားလေးဦးကို ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ သဘာဝလွန်စွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်ကြသည်ကို သိရှိလိုက်ပေသည်။

ယနေ့ညတွင် ၎င်းတို့က မော့ရန်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြသဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ နေရာလွတ်စွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်ကြသည်ကို သူမ သိရှိလိုက်ရသည်။

သူမက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်မော့ဘက်က ငွေပေးချေပြီးတာနဲ့ ကျွန်မဘက်က ရေနဲ့ ရိက္ခာတွေကို ချက်ချင်း လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ပါတယ်..."

မော့ရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် စစ်သားတစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူမကို ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတွေ ပေးလိုက်ပါ..."

ထို့နောက် မော့ရန်က ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မိန်းကလေးကျူး... ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် သာမန် အဆင့် ၂ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတွေကိုပဲ ပြင်ဆင်လာခဲ့တာပါ...”

“ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ သခင်မလေး တောင်းဆိုထားတဲ့အတိုင်း သစ်သားဓာတ်၊ ရေခဲဓာတ်နဲ့ ရေဓာတ်ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတွေကို ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်..."

သူ ပြောပြီးသည်နှင့် စစ်သားက သူ၏ နေရာလွတ်ထဲမှ အိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။

ကျူးလင်က ထိုအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ကြည်လင်တောက်ပနေသော အဆင့် ၂ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေ အမြောက်အမြားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက အိတ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို စကြရအောင်..."

သူမက ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ပလတ်စတစ်ပုံး အမြောက်အမြားကို စတင်ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ထိုပလတ်စတစ်ပုံးများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စစ်သားများက ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နေရာလွတ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ထည့်သွင်းလိုက်ကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ခန့်က ရေများ သိုလှောင်ရန်အတွက် ထိုပလတ်စတစ်ပုံးများကို ရှာဖွေရန် ထူထူကို သူမ စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့မဟုတ်ပါက ယနေ့တွင် မော့ရန်အား ရေရောင်းချရန်အတွက် သူမအနေဖြင့် အလွန်ပင် အခက်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကျူးလင်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ ရေပုံးပေါင်း တစ်သောင်းပါ... အခု ရိက္ခာတွေကို ထုတ်ပေးပါ့မယ်..."

စစ်သားများ အနားမယူနိုင်သေးမီမှာပင် ကျူးလင်က ပြောင်းဖူး၊ ကန်စွန်းဥနှင့် ဂျုံအိတ် အမြောက်အမြားကို ထုတ်ယူပေးလိုက်လေသည်။

မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ကြာပြီးနောက် မော့ရန်နှင့် စစ်သားများသည် မျက်နှာထက်တွင် တောက်ပသော အပြုံးများဖြင့် ကျူးလင်၏ တိုက်ခန်းမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ဤမျှအထိ များပြားလှသော ရေနှင့် ရိက္ခာများဖြင့်သာ စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲနိုင်မည်ဆိုပါက ထောက်ပံ့ရေးအဖွဲ့များ ပြန်လည်ရောက်ရှိမလာမချင်း ၎င်းတို့အနေဖြင့် ရှင်သန်နိုင်ကြပေလိမ့်မည်။

မော့ရန်နှင့် စစ်သားများကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ကျူးလင်သည် သူမ၏ တိုက်ခန်းမျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ပိတ်ထားသော တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူမက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ထိုပိတ်ထားသော တံခါးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ တံခါးခေါက်လိုက်လေသည်။ သူမအနေဖြင့် မိနစ်အနည်းငယ်မျှ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ တံခါးလာမဖွင့်ပေးခဲ့ချေ။

သူမအနေဖြင့် တံခါးကို ထပ်မံခေါက်ရမလား မခေါက်ရဘူးလား ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် မုန့်ကျယ်လန်နှင့် ဝမ်နတို့သည် ၎င်းတို့၏ တိုက်ခန်းထဲမှ အတူတူ ထွက်လာကြလေသည်။

မုန့်ကျယ်လန်က ရှို့ဝူ၏ တိုက်ခန်းရှေ့တွင် ရပ်နေသော သူမကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး... ဗိုလ်ကြီးရှို့ကို ရှာနေတာလား..."