အခန်း ၁၀၀

အခန်း (၁၀၀) - သင့်တော်သော တာဝန်

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထူထူသည် ကျူးလင်၏ ပခုံးပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တိုက်ခန်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသည့်အခါ မုန့်ကျယ်လန်နှင့် ဝမ်နတို့သည် အမျိုးသမီးငယ်နှစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်နက ဝမ်းသာအားရဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"အစ်မကြီး... ကျွန်မတို့အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေဦး... သူကတော့ ဟန်ရှင်းယွဲ့လို့ ခေါ်တယ်... ကျွန်မတို့ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက အခန်းဖော်လေ..."

ဟန်ရှင်းယွဲ့သည် ကျူးလင်ကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိပြီး မုန့်ကျယ်လန်က သူမ၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲလိုက်မှသာ သတိပြန်ဝင်လာချေသည်။ သတိဝင်လာပြီးနောက် သူမက ပျာပျာသလဲ ပြောလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ အစ်မကြီး... ကျွန်မကို ယွဲ့ယွဲ့လို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်... အစ်မက ကျွန်မထက်တောင် အရပ်ရှည်ပြီး တကယ့်ကို လှပလွန်းတာပဲနော်..."

ကျူးလင်က သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်မကို ကျူးလင်လို့ပဲ ခေါ်ပါ..."

ထို့နောက် ဝမ်နက အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဆွဲခေါ်ကာ ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"ဒီအေးစက်စက် အလှလေးကလည်း ကျွန်မတို့ အထက်တန်းတုန်းက အခန်းဖော်ပါပဲ...”

“သူမနာမည်က ကျော်ယွီယန်တဲ့... သူမက အမြဲတမ်း လူတွေဆီကနေ ငွေသန်းချီ အကြွေးတောင်းမယ့် မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်ထားတတ်ပေမဲ့ တကယ်တော့ စိတ်ထား အရမ်းကောင်းပါတယ်... သူမနဲ့ ယွဲ့ယွဲ့က ၁၉ ထပ်မှာ တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ငှားနေကြတာ..."

ဝမ်န၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျော်ယွီယန်က သူမကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ အစ်မကြီး... ကျွန်မကို ယွီယန်လို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်... နနနဲ့ မုန့်မုန့်တို့ဆီကနေ ဒီတစ်ခေါက် အစ်မကြီးလည်း ကျွန်မတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်လို့ ကြားထားပါတယ်..."

ကျူးလင်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... မုန့်ကျယ်လန်နဲ့ ဝမ်နတို့က ကျွန်မကို ဖိတ်ခေါ်လို့ပါ... လောလောဆယ် ကျွန်မမှာ တခြားအစီအစဉ် မရှိသေးတာမို့ ရှင်တို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ..."

မုန့်ကျယ်လန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အချိန်စောသေးခင် အမြန်သွားကြရအောင်..."

ထို့နောက် ကျူးလင်၊ ထူထူနှင့် အမျိုးသမီးလေးဦးတို့သည် တာဝန်ပေးခန်းမသို့ အတူတူ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြလေသည်။

၎င်းတို့ ထွက်ခွာသွားပြီး ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် ရှို့ဝူ ပြန်ရောက်လာ၏။ သူ၏လက်ထဲတွင် သေတ္တာငယ်လေးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အထပ် ၂၀ သို့ လျင်မြန်စွာ တက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ကျူးလင်၏ တိုက်ခန်းတံခါးရှေ့တွင် ရပ်ကာ တံခါးကို ခေါက်ပြီး စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

နှစ်မိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် တံခါးကို ထပ်မံခေါက်လိုက်ပြန်၏။ အတွင်းမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူမ အိပ်လို့ မနိုးသေးတာလား..."

နောက်ထပ် ငါးမိနစ်ခန့် ထပ်မံစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မိမိ၏ တိုက်ခန်းသို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့လေသည်။

ရှို့ဝူ ရေချိုးပြီး အိပ်ရာဝင်နေသည့် အချိန်တွင်မူ ကျူးလင်နှင့် အခြားသူများသည် လူအုပ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော တာဝန်ပေးခန်းမကြီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

တာဝန်ပေးခန်းမအတွင်းရှိ လူအုပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ မုန့်ကျယ်လန်က အခြားသူများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ နောက်ကျသွားပြီ ထင်တယ်..."

ဝမ်နက သူမ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့... မစိုးရိမ်ပါနဲ့... အထဲသို့ အရင်ဆုံးဝင်ပြီး ဘာတာဝန်တွေ ရှိလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် မုန့်ကျယ်လန်ကို တာဝန်ပေးခန်းမထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ကျူးလင်၊ ဟန်ရှင်းယွဲ့နှင့် ကျော်ယွီယန်တို့ကလည်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြလေသည်

ရှို့ဝူ‌ဘေးခန်းမထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည့်အခါ လူအနည်းငယ်သာ သူမကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို ကျူးလင် သတိပြုမိလိုက်၏။

အခြားသူများမှာမူ မိမိတို့အဖွဲ့ဝင်များနှင့် စကားပြောဆိုရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး သို့မဟုတ်ပါက အခြားအဖွဲ့များနှင့် အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များအတွက် ငြင်းခုံနေကြချေသည်။

ထူထူက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မလေး... ဒီကမ္ဘာက လူသားတွေက သခင်မလေးရဲ့ အငွေ့အသက်အပေါ် ပိုပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိပုံရတယ်နော်...”

ကျူးလင်က ခေါင်းညိတ်ကာ စိတ်ထဲမှ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“အင်း... ဒါက ငါ့အတွက် ကောင်းတဲ့အချက်ပဲ...”

၎င်းတို့နှစ်ဦး စိတ်ချင်းဆက်သွယ် စကားပြောနေစဉ်အတွင်း မုန့်ကျယ်လန်နှင့် ဝမ်နတို့သည် ဧရာမ တာဝန်ပေးဘုတ်ပြားကြီး၏ ရှေ့တွင် ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခုကို ရရှိထားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြားထဲတွင် တိုးဝှေ့နေကြသော ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ဟန်ရှင်းယွဲ့က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့တွေ ကြည့်ရတာ ငါးသေတ္တာဘူးထဲက ငါးလေးတွေလိုပဲ..."

သူမ၏ ဟာသပေါ့ပျက်ပျက် စကားကို ကြားသောအခါ ကျော်ယွီယန်က မတတ်သာသလို ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့လည်း ငါးတွေ မဖြစ်သွားအောင် ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြရအောင်..."

သူမ၏ စကားအဆုံးတွင် ဟန်ရှင်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက် အူလှိုက်သည်းလှိုက် ရယ်မောလေတော့သည်။ သူမက ကျော်ယွီယန်၏ ကျောကို ပုတ်ကာ အသက်ရှူမဝသလို ဖြစ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ယွီယန်... နင်ကတော့... တကယ်ကို ရယ်ရတာပဲ... ဟားဟားဟား..."

ကျော်ယွီယန်က မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်ပြီး ဟန်ရှင်းယွဲ့၏ လက်ကို ရှောင်တိမ်းကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"နင့်ကိုယ်နင် ထိန်းဦး... လူတွေအားလုံးက နင့်ကို အရူးမလို့ ခေါ်တာ မခံချင်ဘူးမလား... နင်က အရပ်ရှည်ရှည် ဝါးလုံးစုတ် အရူးမလို့ အခေါ်ခံရတာကို မုန်းတယ်လို့ ပြောဖူးတယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ဟန်ရှင်းယွဲ့သည် စိတ်ငြိမ်သွားမည့်အစား ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလေတော့သည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်များတွင် မျက်ရည်များပင် ဝဲလာပြီး ဝမ်းဗိုက်ကို နှိပ်ကာ ဆက်တိုက် ရယ်မောနေချေသည်။

နာကျင်မှုနှင့် ရယ်မောမှုတို့ ပေါင်းစပ်သွားသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းနေတော့၏။

၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျူးလင်နှင့် ထူထူတို့သည် ၎င်းတို့၏ တုံ့ပြန်ပုံများကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ထူထူက ကျူးလင်၏ ပါးကို ပုတ်ကာ စိတ်ချင်းဆက်သွယ် ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မလေး... သူတို့ကို ကြည့်ရတာ ကျွန်မကို ကြယ်တာရာအရှင်စီမင်းနဲ့ အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရားမင်ယဲ့တို့ကို သတိရစေတယ်... အဲဒီနှစ်ပါးကလည်း ဒီမိန်းကလေးနှစ်ယောက်လိုပဲ ဟာသလူရွှင်တော်တွေလို ပြုမူတတ်ကြတာ...”

အေးစက်တည်ကြည်လှသော အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား မင်ယဲ့နှင့် အမြဲတမ်း ပြုံးရွှင်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သော ကြယ်တာရာအရှင် စီမင်းတို့ကို တွေးတောလိုက်ရင်း ကျူးလင်က သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့... ဒီအမျိုးသမီးငယ်နှစ်ယောက်က သူတို့နဲ့ တကယ်ကို ဆင်တူတာပဲ...”

ဟန်ရှင်းယွဲ့တစ်ယောက် ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်သေးခင်မှာပင် မုန့်ကျယ်လန်နှင့် ဝမ်နတို့ ပြန်ရောက်လာကြချေပြီ။ ၎င်းတို့၏ ရှုပ်ပွနေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ ကျော်ယွီယန်က မေးလိုက်သည်။

"နင်တို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေရဲ့လား..."

မုန့်ကျယ်လန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့အတွက် သင့်တော်မယ့် တာဝန်တစ်ခုကို လုယူနိုင်ခဲ့တယ်... ဆုကြေးကလည်း အရမ်းမြင့်ပြီး တာဝန်ကလည်း တကယ်ကို ရိုးရှင်းပါတယ်..."

ပြောပြီးနောက် သူမက တာဝန်ပေးစာရွက်ကို ၎င်းတို့အား ပြသလိုက်သည်။

ကျူးလင်နှင့် ထူထူတို့သည် ဤကမ္ဘာ၏ စာပေကို မဖတ်တတ်သေးသဖြင့် တာဝန်ပေးစာရွက်ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ကျော်ယွီယန်က တာဝန်ပေးစာရွက်ကို ယူကာ တစ်ခေါက် ဖတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။

ကျော်ယွီယန်က ဖတ်လိုက်သည်။

"နှိမ်နင်းရေး တာဝန်... ပြီးတော့ ဆုကြေးက ပံ့ပိုးမှုအမှတ် သုံးရာတဲ့..."

အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် သူမသည် တာဝန်ပေးစာရွက်ပေါ်မှ မျက်လုံးများကို လွှဲလိုက်လေသည်။ သူမက မုန့်ကျယ်လန်နှင့် ဝမ်နတို့ကို မတတ်သာသလို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ ညီမလေးတို့ရေ... ဒါက ငါတို့အတွက် သင့်တော်တဲ့ တာဝန်လို့ နင်တို့ တကယ်ပဲ သေချာလို့လား..."

ဟန်ရှင်းယွဲ့က တာဝန်ပေးစာရွက်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စခန်းနဲ့ ကီလိုမီတာ ငါးဆယ်အကွာမှာရှိတဲ့ ရွာငယ်လေးတစ်ရွာက သန္ဓေပြောင်းသားရဲတွေကို ရှင်းလင်းရမှာလား... နင်တို့ တကယ်ပြောနေတာလား..."

မုန့်ကျယ်လန်သည် ၎င်းတို့၏ အမူအရာများကို မြင်သောအခါ ပျာပျာသလဲ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ရွာငယ်လေးတစ်ရွာ ဖြစ်တော့ သန္ဓေပြောင်းသားရဲတွေက အလွန်ဆုံးရှိရင် လယ်ကြွက်တွေ ဒါမှမဟုတ် ငါးရှဉ့်တွေလောက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ...”

“ အစ်မကြီး ကျူးလင်လည်း ငါတို့နဲ့အတူ ပါဝင်မှာဆိုတော့ ဒီတာဝန်ကို ငါတို့ ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်နိုင်မှာ သေချာပါတယ်..."