အခန်း (၁၄၄၁-၁၄၄၂) ဇာတ်သိမ်း

အခန်း (၁၄၄၁) စမှတ်ကိုမမေ့မှ လိုရာကိုရောက်မည်

သူတို့သုံးဦးစလုံး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး၊ သူတို့၏ဖြူဖွေးသောဝတ်ရုံများက ယခုအခါရှုပ်ပွနေခဲ့၏။

သူတို့ကလက်သီးများကို ရူးသွပ်စွာဝှေ့ယမ်းကာ၊ သူတို့ရှေ့ရှိ မမြင်ရသောအတားအဆီးကိုထုရိုက်နေကြပြီး၊ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်နေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း ကြယ်တာရာဝင်ရိုးစွန်း နန်းတော်အတွင်းရှိ မည်သူကမျှအသံတစ်သံကိုမှ မကြားခဲ့ရပေ။

ရှန်းယီနောက်သို့ပြန်လှည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ထိုခမ်းနားကြီးကျယ်သောပလ္လင်ပေါ်တွင် ခန့်ညားစွာထိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ခေါင်းထက်တွင် သုံးဆယ့်သုံးဘုံသော ကောင်းကင်ရှိနေပြီး၊ သန့်စင်သောချီက သူ၏မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားကာ၊ ကောင်းကင် တာအိုက မိုးခြိမ်းသံအလားမြည်ဟည်းနေခဲ့၏။

ကမ္မကုသိုလ်စွမ်းအားက သူ၏ပတ်လည်တွင် စုစည်းလာပြီး သတ္တဝါအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားကာ၊ကျယ်ပြန့်သော ဧကရာဇ်ဝတ်ရုံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ အလွန်ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသဖြင့် တိုက်ရိုက်ကြည့်ရှုရန်ပင်မဝံရဲစေသလိုပင်။

ဧကရာဇ်ခေါင်းဆောင်းမှာ တွဲလွဲကျနေပြီး၊ သန့်စင်သောချီဖြင့်ဖုံးလွှမ်းထားသော သူ၏မျက်နှာကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားကာ အရာအားလုံးကိုဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သည့်အနောက်ဘက်ရှိစကြာဝဠာကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသောမျက်လုံးများသာ ရှိနေပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာတော့ မသေမျိုးဧကရာဇ်က သူ၏နေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သလို၊ မဟာကပ်ဘေးကြီးကလည်း နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါက"

ဂိုဏ်းချုပ်သုံးပါး၏ ငိုကြွေးသံများကို ကြားလိုက်ရသလို လောကကြီးကိုယ်ထင်ရှားပြသလာမှုကို မျက်မြင်တွေ့ရှိလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် ဗုဒ္ဓ၏နှလုံးသားပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။

လွတ်မြောက်ခြင်းမဟုတ်လျှင်၊အခြား ဘာဖြစ်နိုင်ဦးမည်နည်း။

သို့သော် ရာဇပလ္လင်ထက်မှ နက်ရှိုင်းသောအကြည့်က အောက်သို့ရောက်ရှိလာသောအခါ ဗုဒ္ဓ၏နှလုံးသားက အလိုအလျောက်တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

သူက ကြာပန်းပလ္လင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မသေမျိုးများ နှင့်အတူ၊ ရာဇပလ္လင်ပေါ်ရှိ ပုံရိပ်ဆီသို့ ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ကို အရိုအသေ ပေးပါတယ်။"

"..."

ရှန်းယီ၏အကြည့်က မသေမျိုးများကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်သွားပြီးအောက်ဘက်ရှိ အဆုံးမဲ့သောလောကကြီးဆီသို့ ကျရောက်သွားပါသည်။

သူ၏မျက်ခုံးကြားမှ နက်မှောင်သောမြူခိုးအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သေမျိုးလောကထဲသို့ တိုက်ရိုက်ထိုးဆင်းသွားကာ၊ နက်မှောင်သောဧရာမဗုဒ္ဓ၏ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် နောက်တစ်ကြိမ် ကိုယ်ထင်ပြလာခဲ့၏။

မကြာမီတွင် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကမြေကြီးထဲသို့ နစ်ဝင်သွားတော့သည်။

၎င်း၏ခြေလက်များကို အားစိုက်ထုတ်လိုက်သည်နှင့် မြေကြီးက ရုတ်တရက်မိုးခြိမ်းသံအလား မြည်ဟည်းသွားပေသည်။

နတ်ဘုရားနယ်မြေကို နယ်နိမိတ်အဖြစ်အသုံးပြုကာ၊မြေရိုင်းနယ်မြေသုံးခုက ထိုဗုဒ္ဓ၏လက်ဖဝါးကြောင့် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသဖြင့် တုန်ခါသွားကြပြီး၊ ဧရာမရေပေါ်ကျွန်းကြီးများအလား သမုဒ္ဒရာရှစ်ခု ဆီသို့ လွင့်မျောသွားခဲ့ကြသည်။

ကောင်းကင်ကန့်လန့်ကာအထဲရှိ ဧရာမသားရဲကြီးကလည်း မျက်လုံးများကိုဖွင့်လာခဲ့သည်။

၎င်းမှာ လောကကြီးအပေါ် ဆင်းသက်လာသော ကောင်းကင်တာအိုပင်။

၎င်းက ပါးစပ်ကိုဟကာ၊ စီးဆင်းနေသော အလင်းတန်းလေးခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ တစ်ခုချင်းစီက ဤနယ်မြေလေးခုအပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားကာ၊သူတို့၏တုန်ခါမှုများကို တည်ငြိမ်သွားစေတော့သည်။

စီးဆင်းနေသောအလင်းတန်းများထဲမှ တစ်ခုက နတ်ဘုရားနယ်မြေပေါ်သို့ ကျဆင်းလာပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့်ထိစပ်လုမတတ်မြင့်မားသော ဧရာမတောင်ထွတ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

အခြားမြေရိုင်းနယ်မြေသုံးခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက နတ်ဘုရားနယ်မြေက တောင်ဘက်တွင်တည်ရှိပြီး၊ လူငယ်လေးတစ်ဦးခရီးသွားလာခဲ့သော လမ်းကြောင်းကို အမှတ်ရသွားစေသည်။

ဧရာမတောင်ထွတ်ပေါ်တွင်၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တဖျပ်ဖျပ်လင်းလက်သွားပြီးနောက် ရွှေရောင်စာလုံး လေးလုံးကိုဖွဲ့စည်းလိုက်၏။

*တောင်ပိုင်းတိုက်ကြီး။*

အခြား မြေရိုင်းနယ်မြေများတွင်လည်း တည်ငြိမ်စေသော နယ်နိမိတ်ကျောက်တိုင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ ကမ္ပည်းစာများအသီးသီးထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

*မြောက်ပိုင်းတိုက်ကြီး ၊ အရှေ့ပိုင်းတိုက်ကြီး၊ အနောက်ပိုင်းတိုက်ကြီး။*

ရှန်းယီက သူ၏အင်္ကျီလက်စကို နောက်တစ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ဧရာမနွယ်ပင်များအလား မဟာ အသက်သွေးကြောကိုးခုက တောင်ဘက်သို့ဆန့်ထွက်သွားပြီး ကျယ်ပြန့်သော ဧကရာဇ်ချီကို ရွှေရောင်တံဆိပ်တုံးတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးဖွဲ့စည်းလိုက်လေ၏။

"တောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးအတွင်း....တာအိုနိယာမတစ်သောင်းတို့ ပြတ်တောက်လော့..။"

ကျဆုံးသွားသော လွတ်မြောက်ခြင်း အလောင်းကောင်တစ်ခုဖြစ်နေသည့် ဧကရာဇ်ချီက မဟာအသက်သွေးကြောကိုးခု၏ထောက်ပံ့မှုအောက်တွင် ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့၏။

ဤအရာက ရာထူးထံသို့တက်လှမ်းပြီးနောက် ရှန်းယီ၏ပထမဆုံးသော ကောင်းကင်နိယာမဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။

နက်မှောင်သောဧရာမဗုဒ္ဓက မြေကြီးထဲသို့ လုံးဝ နစ်ဝင်သွားခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်က ကျယ်ပြောပြီးဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော နက်မှောင်သည့်လောကတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ၊သွေးကြောများနှင့် အရိုးများယှက်နွယ်သွားပြီး၊ သက်ရှိသေမျိုးလောကဆီသို့ ဦးတည်နေသောလမ်းကြောင်းခြောက်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်၏။

"ဟိုထူဧကရီ မရဏလောကပြန်လည်ဝင်စားခြင်းကို အုပ်စိုးလော့။"

"..."

ဟိုထူဧကရီက ခေတ္တမျှမှင်သက်သွားခဲ့ပါသည်။ ယခင်က မသေမျိုး နှင့် ဗုဒ္ဓများတွင် ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း၏နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ ဤဧရာမဗုဒ္ဓမှ ပြောင်းလဲဖန်တီးလိုက်သော နယ်ပယ်နှင့်အတူ၊ ထိုလမ်းကြောင်းပင်လျှင် ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

ဧကရီက ဦးညွှတ်ပြီးအမိန့်ကို လက်ခံလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်...

ရှန်းယီ၏မျက်လုံးများထဲမှ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ကို ဗုဒ္ဓက မြင်လျှင် ယခင်ကတိကိုရုတ်တရက်ပြန်လည်အမှတ်ရသွားလေ၏။

သူ ခေတ္တမျှမှင်သက်သွားပုံရပါသည်။

"အနောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးက သင့်ကို ကျုပ်ပေးသနားတဲ့ သန့်စင်ခြင်းဝိညာဉ်တောင်ရတနာနယ်မြေပဲ။"

ဤစကားများ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်။

ဗုဒ္ဓက သတိလစ်လုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်က မသေမျိုး နှင့် ဗုဒ္ဓများ သေမျိုးလောကတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းကို မနှစ်သက်ကြောင်း သူသိထားပြီးဖြစ်ကာ၊ အနည်းဆုံးတော့ အပြင်ပန်းအားဖြင့် သူ၏မကျေနပ်မှုကိုမဖြစ်ပေါ်လာစေရန် သူ၏နောက်လိုက်များကို ထိန်းချုပ်ရန်ပြင်ဆင်ထားခဲ့၏။

သို့သော် ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်က သူ့ကို ဤကဲ့သို့သောအခွင့်အရေးမျိုးကိုပင်ပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်းကို သူလုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

'ဒါက ဘယ်လိုမျက်နှာသာပေးမှုမျိုးလဲ။ ဒါက ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးတာ ထင်ရှားနေတာပဲ။'

တောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးအတွင်း၌ တာအိုနိယာမတစ်သောင်းတို့ပြတ်တောက်သွားသဖြင့် ၎င်းအတွင်းရှိ မသေမျိုး နှင့် ဗုဒ္ဓများက သာမန်လူသားများနှင့် ဆင်တူသွားမည်ဖြစ်သည်။

မရဏလောက ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းကို ထိန်းချုပ်ထားမှုနှင့်အတူ၊အထူးသဖြင့်၎င်းတို့အထဲမှ တိရစ္ဆာန်လမ်းကြောင်းက ဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံး၏နောက်လိုက်များအတွက် သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ချေများပါသည်။

သို့သော် သူမော့ကြည့်လိုက်ပြီး သုံးဆယ့်သုံးဘုံသောကောင်းကင်၏အပြင်ဘက်တွင် လဲကျကာလုံးဝအားအင်ကုန်ခမ်းနေသည့် ဂိုဏ်းချုပ်သုံးပါးကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင်ခါးသီးသောအပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး... အရှင်သခင်ရဲ့အမိန့်တော်ကို နာခံပါတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူကယိမ်းယိုင်စွာထရပ်လိုက်ပြီး၊ အစစ်အမှန် ဗုဒ္ဓ များ နှင့် ဗောဓိသတ္တများ အုပ်စုကိုဦးဆောင်ကာ အနောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

"..."

သုံးဆယ့်သုံးဘုံသော ကောင်းကင်၏အပြင်ဘက်တွင် ယွီချင်းဂိုဏ်းချုပ်က ကြယ်တာရာဝင်ရိုးစွန်း နန်းတော်ကို မှင်သက်စွာစိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

သူ လွတ်မြောက်ခြင်းကိုရရှိစဉ်က တစ်ကြိမ်မြင်တွေ့ခဲ့ရသောမြင်ကွင်းက သူ၏အရှေ့တွင် ရုတ်တရက်ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အရာအားလုံးက အတိအကျတူညီနေပြီး၊အထက်စီးမှကြည့်ရှုနေသောမြင်ကွင်းကပင် ကွာခြားမှု မရှိခဲ့ပေ။

"ဟား ဟား ဟား... မဟာကပ်ဘေးကြီးက...ပြီးသွားပြီ..."

တာအိုဂိုဏ်းချုပ်အိုကြီးက အရူးတစ်ယောက်အလားရယ်မောလိုက်ပြီး၊အားအင်များလုံးဝဆုံးရှုံးသွားကာ၊လူသူကင်းမဲ့ပြီးဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော သုံးဆယ့်သုံးဘုံသောကောင်းကင်တွင် ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားသည်။

ကြယ်တာရာဝင်ရိုးစွန်းနန်းတော်၏တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ကောင်းကင်သက်ရှိများ တန်းစီရပ်နေခဲ့ကြ၏။

ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်၏ ဧကရာဇ်ခေါင်းဆောင်းများအနောက်ရှိ မျက်လုံးများက ဧရာမသားရဲကြီး နေထိုင်ရာလေဟာနယ်ဆီသို့ စူးစမ်းကြည့်ရှုနေသည်။

နက်မှောင်သောမြို့ကြီးငါးမြို့မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ပျောက်ကွယ်သွားသော ဓမ္မအသီးအပွင့်များ နှင့် တာအိုအသီးအပွင့်များက ဤဧရာမသားရဲကြီး၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ တာအိုဓမ္မများဆွေးနွေးပွဲတွင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သူများပါအပါအဝင်ပင်။

ကောင်းကင်တာအိုအသစ်ဆိုသည်မှာ ဘယ်တော့အခါမှမရှိခဲ့ပေ။

ကောင်းကင်တာအိုက အမြဲတစေ တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ နတ်ဆိုးတစ်သောင်းခန်းမ၏ဖုံးကွယ်မှုအောက်တွင် ၎င်း၏အရှင်သခင်ကိုသာ အစားထိုးလိုက်ခြင်းမျှသာဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်တာအိုကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ရှန်းယီက ကောင်းကင်တာအိုဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့အထဲရှိ မသေမျိုး နှင့် ဗုဒ္ဓများက သဘာဝကျကျပင် သူ၏အမိန့်အောက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့၏။

ခန္ဓာကိုယ်သုံးခုကို ပေါင်းစည်းခြင်းက လွတ်မြောက်ခြင်းလမ်းကြောင်းကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ မဟာတာအိုမှ လွတ်မြောက်သွားသောတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်။

"..."

ရှန်းယီက ပလ္လင်ပေါ်တွင်ပျင်းရိပျင်းတွဲစွာမှီထိုင်လိုက်ပြီး၊ သူ၏လက်ဖဝါးက တောက်ပနေသော လက်တန်းကိုညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်သက်ရှိအများအပြား၏အကြည့်များအောက်တွင် သူကမျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ဝိညာဉ်ကို အနားယူစေလိုက်သည်။

စွမ်းအား၏အရသာက အမှန်တကယ်ပင် ယစ်မူးဖွယ်ကောင်းလှပါသည်။

သို့သော်တစ်ရက်တာ အနားယူပြီးနောက်၊ ရှန်းယီက မျက်လုံးများကိုနောက်တစ်ကြိမ်ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒီအရသာကိုခံစားရုံသက်သက်နဲ့ဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီခံနိုင်ရည်မဲ့စေတဲ့ အထီးကျန်မှုကြီးအတွက်ကတော့။ မင်းဆီမှာပဲ ငါထားခဲ့ပါတော့မယ်။"

သူကအနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်မျှသာ ကျင့်ကြံရသေးသော လူငယ်လေးတစ်ဦးမျှသာဖြစ်ရာ၊ ဤကဲ့သို့သော အထီးကျန်မှုကို သူမည်သို့ခံနိုင်ရည်ရှိနိုင်မည်နည်း။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် အထီးကျန်ဆန်သော လုပ်ရပ်များအားလုံးကို အခြားတစ်ယောက်က ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့ရာ၊ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း အလားတူပင်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤလောကနှင့်မသက်ဆိုင်သောဝိညာဉ်က ထိုခမ်းနားကြီးကျယ်သောခန္ဓာကိုယ်မှ တဖြည်းဖြည်း ခွဲထွက်သွားခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးဖိနှိပ်ခြင်းဓားသိုင်းမှ မသေနိုင်၊မပျက်စီးနိုင်ခြင်းအထိ၊ရေတွက်၍မရနိုင်သော ကပ်ဘေးစွမ်းအားများကိုစုပ်ယူထားသည့် ထိုသတ္တဝါကနောက်ဆုံးတွင် ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်၏ကပ်ဘေးဒုက္ခခန္ဓာကိုယ်အဖြစ်သို့ စုစည်းသွားခဲ့ပြီး ဤလောကကြီးကိုစောင့်ရှောက်ရန် ကံကြမ္မာဖန်တီးခံလိုက်ရသည်။

ရှန်းယီက ကောင်းကင်ယံသို့ကျက်သရေရှိစွာ ပျံတက်သွားပါသည်။

မဟာတာအိုက ငါးဆယ်ဖြစ်ပြီး တစ်ခုကလွတ်မြောက်ကာ ကောင်းကင်တာအိုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ တာအိုနိယာမတစ်သောင်းတို့ကို မွေးဖွားပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ၎င်းက လွတ်မြောက်သွားခြင်းဖြစ်သဖြင့်၊နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာရပါလိမ့်မည်။

မဟာတာအိုက ပြန်လည်ပြည့်စုံသွားပြီး၊ နောက်တစ်ကြိမ်ငါးဆယ်ပြည့်သွားလေပြီ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မဟာတာအိုက အသိဉာဏ်ရရှိသွားပြီဖြစ်ပြီး၊လူသားဝိညာဉ်တစ်ခုပိုင်ဆိုင်သွားခဲ့သည်။

သူကား မဟာတာအိုကို လွှဲပြောင်းယူလိုက်ပြီး၊ဤလောကကြီးကို ထာဝရစောင့်ကြည့်နေတော့သည်။

၎င်းသည် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ကောင်းကင်သက်ရှိများဖြစ်စေ၊ သေမျိုးလောကထဲရှိ သက်ရှိသတ္တဝါများဖြစ်စေ၊အားလုံးက သူတို့၏နားထဲတွင် တိုးညှင်းသော လေသံတစ်ခုကိုကြားလိုက်ကြရ၏။

"မရနိုင်ဘူးတဲ့လား။"

"ငါရကိုရစေရမယ်။"

အခန်း (၁၄၄၂) နောက်ဆုံးတော့ငြိမ်းချမ်းသွားပြီ (ဇာတ်သိမ်း)

တောင်ပိုင်းတိုက်ကြီး၊ ဘိုင်ယွင်ခရိုင်

အရှေ့မြို့တော်တွင်တည်ရှိသော ကျယ်ဝန်းသောခြံဝင်းတစ်ခု...

မကြာသေးမီက စစ်ပွဲများပြန်လည်ဖြစ်ပွားနေကြောင်း ကြားရသော်လည်း၊ဤငြိမ်းချမ်းသော ခရိုင်သို့ မရောက်ရှိသေးပေ။

နံနက်စောစောအချိန်၊ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်ရှိ ရှားစောင်းပင်ကြီးအောက်တွင်၊ ဆရာတစ်ဦးက ကလေးတစ်စုနှင့်အတူ နံနက်ခင်းအန်ခြင်းပြုလုပ်နေကြ၏။

သူတို့၏ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ပြေပျောက်စေရန်၊ ပညာရှိအိုကြီးက သူ၏အင်္ကျီလက်အိုးထဲမှ အပန်းဖြေစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူက မနေ့ကဖတ်လက်စနေရာမှ ဆက်၍စည်းချက်ကျကျဖတ်ပြလိုက်သည်။ "အဲ့ဒါကြောင့် ကပ်ဘေးပေါင်း ၃၂၀၀ တိုင်တိုင်ကျင့်ကြံပြီးနောက်၊ လူတစ်ယောက်က သန့်စင်ပြီးမြင့်မြတ်တဲ့ ဧကရာဇ်ဗုဒ္ဓလို့ လူသိများသော ရွှေမသေမျိုးအဖြစ် ရောက်ရှိသွားပြီး ဗောဓိသတ္တတွေကို အစစ်အမှန်မဟာယာနအကြောင်းကို ရုတ်တရက်နားလည်သဘောပေါက်စေဖို့ လမ်းညွှန်ပြီး၊ ဟင်းလင်းပြင်ဖြစ်တည်မှုရဲ့အံ့သြဖွယ်ကောင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းထဲကို တဖြည်းဖြည်းဝင်ရောက်စေတယ်။ နောက်ထပ် ကပ်ဘေးပေါင်းတစ်ဘီလီယံအကြာမှာတော့ လူတစ်ယောက်က နောက်ဆုံးမှာကျောက်စိမ်း ဧကရာဇ်အဖြစ် ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့တယ်။"

"ဆရာ၊ ကပ်ဘေးတစ်ခုက ဘယ်လောက်ကြာလဲဟင်။"

ကလေးများက ချက်ချင်းစိတ်ဝင်စားလာကြပြီး၊ စည်ကားသိုက်မြိုက်စွာ ဝိုင်းရံလာခဲ့ကြ၏။

"ကပ်ဘေးတစ်ခုဆိုတာ နှစ်ပေါင်း ၁၂၉,၆၀၀ ပါ။" ပညာရှိအိုကြီးက လေးနက်ချင်ဟန်ဆောင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

"၁၂၉,၆၀၀....."

ကလေးများက သူတို့၏လက်ချောင်းများကို ရေတွက်ရင်း၊ သူတို့၏ကြည်လင်သော မျက်လုံးများမှုန်ဝါးလာပြီးနောက် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ကြ၏။ "ဆရာ။ အဲဒါက နှစ်ဘယ်လောက်လဲဟင်။"

"ဒါ ဒါက။" ပညာရှိအိုကြီးက ခေတ္တရပ်သွားပြီး၊ အခက်တွေ့နေပုံရသည်။ အနီးအနားတွင် ပေသီးမရှိရာ သူကထိုအရာကို မည်သို့တွက်ချက်နိုင်မည်နည်း။

"အနှစ် နှစ်ဆယ်လောက်ပါပဲ။"

ထိုအချိန်တွင် ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် လူငယ်တစ်ဦးက ခြံဝင်းထဲမှထွက်လာရင်း သမ်းဝေကာမျက်လုံးများကို ပွတ်နေခဲ့သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။"

ပညာရှိအိုကြီးက သူ၏နှုတ်ခမ်းမွေးများကို မှုတ်ထုတ်ပြီးမျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက်နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ရောက်လာသူကို မြင်သောအခါ၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အိုး.. အရာရှိရှန်း...ကိုး။"

ဤလူ၏ဂုဏ်သတင်းက ဘိုင်ယွင်ခရိုင်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းပင်။ သူက တစ်နေကုန်ဘာမှမလုပ်ဘဲ၊စားသောက်ပြီးကစားခြင်းတွင်သာ အချိန်ဖြုန်းနေသည်။

ဤကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းနှင့် နေ့စဉ်နေထိုင်မှုအတွက်ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို မိန်းကလေးလင်း၏ဂရုတစိုက်စီမံခန့်ခွဲသော ပိုးထည်လုပ်ငန်းမှ ထောက်ပံ့ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။

သူက ရှက်ရွံ့ခြင်းအလျဉ်းမရှိဘဲ ဤကဲ့သို့အလကားစားနေသည်မှာ ကောင်းကင်အောက်တွင် သူနှင့်တူသော အခြားလူတစ်ဦးကို ရှာတွေ့ရန်ပင် ခက်ခဲလှပါသည်။

"အစ်ကိုရှန်း က အိပ်စုံမှုန်ဝါးဖြစ်နေတာဖြစ်မယ်။ တောက်တောက်လေးတောင်မှ အဲဒါကမှားနေတယ်ဆိုတာ သိတယ်။"

ကလေးများက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မျက်ရည်ကျမတတ်ရယ်မောလိုက်ကြပြီး၊ သကြားလုံးအနည်းငယ်ရှာဖွေရန် လူငယ်လေးဆီသို့ ပြေးသွားကာ၊သူ၏ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဆွဲဆန့်လိုက်ကြ၏။

"ရှူး....ရှူး ဒီနေ့ငါဘာမှ မယူလာဘူး။ နောက်တစ်ခါမှပေါ့။" ရှန်းယီက လက်ဝှေ့ယမ်းကာငြင်းပယ်လိုက်သည်။

သို့သော် ကလေးများက အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ရွံ့ကြပေ။ အစ်ကိုရှန်းက ဘယ်သောအခါမှ အမှန်တကယ်ဒေါသမထွက်တတ်ကြောင်း၊အလွန်သဘောကောင်းသော လူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်။

ကြမ်းကြုတ်သောမျက်နှာနှင့် သွေးနံ့များနံစော်နေတတ်သော အနောက်လမ်းမှ သားသတ်သမား ကျန်း နှင့် မတူပေ။

သူတို့က ဆရာ့အနီးတွင်စုဝေးရန် ပြန်လည်လူစုခွဲသွားလိုက်ကြ၏။

"သူ့ကိုဂရုမစိုက်ကြနဲ့ မဟုတ်ရင် သူ့ဆီကနေ အကျင့်ဆိုးတွေသင်ယူမိလိမ့်မယ်။ မင်းတို့က အောင်မြင်တဲ့လူတွေဖြစ်လာရမယ်။" ပညာရှိအိုကြီးက အသံကိုနှိမ့်ကာ၊ လူငယ်လေးအကြောင်း တိတ်တဆိတ်မကောင်းပြောလိုက်သည်။

အခြားချမ်းသာသော မိသားစုနှင့်ဆိုလျှင်၊ သူက ရန်စရန်မဝံ့ရဲသော်လည်း၊ အရာရှိ ရှန်း၏ဂရုမစိုက်တတ်သောသဘာဝက ၎င်းက သူနှင့် ပြဿနာတက်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း အကြံပြုနေပေသည်။

"ဆရာ။ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ဆိုတာ ရှိနေမှတော့၊ မသေမျိုးတွေ တကယ်ရှိလားဟင်။" ကလေးများက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်ဝိုင်းထိုင်လိုက်ကြ၏။

"တကယ်ပေါ့..."

ပညာရှိအိုကြီးက *အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်၏လုပ်ရပ်များစုစည်းမှု သုတ္တန်*ကို ပြုံးလျက် အမြင့်သို့မြှောက်လိုက်သည်။

"စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတာပဲ၊ အတုအယောင်မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။"

အမှန်တကယ်ပြောရလျှင်၊ သူ၏ဘိုးဘေး သုံးဆက်တိုင်အောင်နောက်ကြောင်းပြန်ရေတွက်ကြည့်လျှင်ပင်။ မသေမျိုးများဆိုသည်ကို ဘယ်သောအခါမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

သို့တိုင်အောင်၊ ၎င်းက ကလေးများကို ဖျော်ဖြေရန် သက်သက်သာဖြစ်ပြီး၊ ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်းက လူအိုကြီးများ၏ပျော်ရွင်စရာရှာဖွေမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်...ရှိတယ်။"

အဝေးသို့လျှောက်သွားသော ရှန်းယီက နောက်သို့ လှည့်ကာလေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းတို့ကိုပြဖို့ တစ်ယောက်လောက်ရှာပေးပါလို့ ဆရာ့ကိုတောင်းဆိုလိုက်လေ။"

"မင်း"

ပညာရှိအိုကြီးမျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး၊ ဘာဖြစ်လာမည်ကို ကြိုတင်မြင်ပြီးဖြစ်သည်။

သေချာပါသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ပိန်ချုံးနေသောခန္ဓာကိုယ်က ကလေးများ၏ဝိုင်းအုံခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး၊ သူ၏လက်များနှင့် ခါးကိုတွယ်ဖက်ထားကြရာ ဆူညံသံများက သူ၏ခေါင်းကို ပေါက်ကွဲလုမတတ်ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

လုံးဝမဖုံးခံလိုက်ရမီ၊ သူ၏မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ လူငယ်လေးက သူ၏အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်စွာပြင်ဆင်ပြီး၊ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ လျှောက်ထွက်သွားသည်ကို သူ လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

'အရာရှိ ရှန်းက ဂရုမစိုက်တတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။သူက အသေးအဖွဲကိစ္စလေးတွေကိုတောင် မှတ်ထားတတ်တာ ရှင်းနေတာပဲ'

လမ်းမရှည်ကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လမ်းကြောင်းကိုရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ရှန်းယီက ပန်ကိတ်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

"သခင်ကြီး သခင်ကြီးရဲ့အရသာခံနိုင်စွမ်းက တကယ်ကိုပြိုင်ဘက်ကင်းပါပဲ။"

ခေါင်းတွင်မျက်နှာသုတ်ပုဝါပတ်ထားသော လူငယ် ဈေးသည်လေးက အလုပ်များလွန်းသဖြင့် အာရုံလွင့်နေပြီး၊ခေါင်းမမော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ပန်ကိတ်တွေက၊မျိုးဆက်ပေါင်းဒါဇင်နဲ့ချီခဲ့ပြီ။ နောက်ကြောင်းပြန်ရေတွက်ကြည့်ရင် ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင်တောင် မြည်းစမ်းပြီးချီးကျူးခဲ့တာပါ။"

"မင်းမိသားစုက တကယ်ပဲမျိုးဆက်ပေါင်းဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ရှိနေခဲ့တာလား။" ရှန်းယီက ဆိုင်တန်းကိုပျင်းရိစွာမှီလိုက်သည်။

"ရိုးသားတဲ့ရောင်းဝယ်မှုလေးပါ"

ဈေးသည်လေးက အလိုအလျောက်သဘောတူလိုက်ပြီး၊ သူ့ဖောက်သည်၏အမှတ်အသားကို သတိပြုမိသွားသောအခါ၊အနေခက်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အလျင်အမြန်ခေါင်းမော့လိုက်၏။

"အိုး..အရာရှိ ရှန်း ကိုး။ ဝမ်းစာရှာဖို့ ကြိုးစားနေတာပါဗျာ။ နားလည်ပေးပါ... ဒီနေ့လည်း နှစ်ပွဲပဲလား။"

၎င်းက အဓိကဖောက်သည်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

အရာရှိ ရှန်း နှင့် မိန်းကလေးလင်းတို့သည် ဤကဲ့သို့ကြီးမားသော ပိုးထည်လုပ်ငန်းကို စီမံခန့်ခွဲပြီး အတော်လေး ချမ်းသာကြသော်လည်း၊ နှစ်ဦးစလုံးက သူ၏ပန်ကိတ်များကို အထူးနှစ်သက်ကြပြီး၊ ဧည့်သည်များလက်ခံတွေ့ဆုံသည့်အခါတွင်ပင် အချို့ကို ပို့ပေးရတတ်သည်။

"နှစ်ပွဲ။"

ရှန်းယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ ဈေးသည်လေး၏အမူအရာက ထူးဆန်းသွားကာ၊ သူ့ကို အသည်းအသန်မျက်စိမှိတ်ပြနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူက လမ်းမပေါ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ထိုနေရာတွင် ဓားတစ်လက်ကိုင်ဆောင်ထားသော အေးတိအေးစက်မိန်းကလေးတစ်ဦး လာနေသည်ကို သူမြင်လိုက်ရပါသည်။ သူမ၏ဆံပင်များက ချောမွေ့ပြီး နူးညံ့ကာ၊ သာအသိုင်းအဝိုင်းနှင့်မသက်ဆိုင်သောဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ မျက်နှာပြောင်သော ရဲမက်အရာရှိနှစ်ဦးက အနောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ရှန်းယီက မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ "သုံးပွဲ။"

"ကောင်းပြီ..ဟီးဟီး" ဈေးသည်လေးက ဤအရာကို မျှော်လင့်ထားပုံရပါသည်။

အရာရှိ ရှန်းက မည်မျှစော်ကြည်ကြောင်းကို ဘိုင်ယွင်ခရိုင်ရှိ လူတိုင်း သိကြပြီး၊ရဲရင့်ပြီး အလွန်ကျွမ်းကျင်သော အရာရှိကျန်းပင်လျှင် မြင်မြင်ချင်း စွဲလမ်းနေခဲ့၏။

သို့သော် ၎င်းက မျက်မမြင်တစ်ဦးကို မျက်စိမှိတ်ပြနေသကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး၊ ထိုရိုးသားသောနှလုံးသားလေးတစ်ခုက ဤနှစ်ချို့ရေခဲတုံးကြီးကို အရည်ပျော်စေနိုင်ခြင်းမရှိပေ။

"ဂိုဏ်းချုပ်အချို့က နင့်ကိုလာတွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောနေကြတယ်။"

ကျန်းချိုလန်က ဖြည်းညှင်းစွာချဉ်းကပ်လာပြီး၊ ရှန်းယီပေါ့ပေါ့ပါးပါးပစ်ပေးလိုက်သော ပန်ကိတ်ကို လက်ခံကာ၊တစ်ကိုက်ချင်း စားလိုက်သည်။

"သူတို့ကို မတွေ့ချင်ဘူး။" ရှန်းယီက ပန်ကိတ်ကို ဝါးရင်း၊ မသဲမကွဲရေရွတ်လိုက်သည်။

သူက ကျီကျင့်ရှီးကိုဆိုလျှင် လက်ခံနိုင်သေးသော်လည်း၊ ယဲ့ကျိုးမှာတော့ ဓားဝါသနာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ မသေမျိုးနိယာမ မရှိလျှင်ပင်။ ၎င်းက ဓားသိုင်းအကြောင်းကို အမြဲတမ်းစဉ်းစားနေတတ်ရာ၊ထိုသံတိုသံစလေးနှင့် မည်သူကများကစားချင်မည်နည်း။

"အဘိုးကြီး ချမ်ချန်ခွင်း နဲ့ စီနီယာကျူးကျွယ်တို့ကလည်း သတင်းစကားတွေပါးထားတယ်။" ကျန်းချိုလန်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်၏။

"အဲဒါက လက်ခံနိုင်ပါတယ်။"

ရှန်းယီက ကျန်ရှိနေသောပန်ကိတ်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

တကယ်လည်း သူတို့ကိုမတွေ့ရသည်မှာ အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီဖြစ်ရာ၊ သူတို့ကို အနည်းငယ် လွမ်းဆွတ်မိပါသည်။

"အလုပ်ပြီးရင် ညစာလာစားဖို့ ကောင်မလေးက ပြောလိုက်တယ်။ သူကသိုးခြေထောက်တွေ ချက်ထားတယ်တဲ့။"

"ကောင်းပါပြီ။"

ကျန်းချိုလန် ပြုံးလိုက်၏။ သူမ၏ဂျူနီယာ ညီမလေးက လင်းပိုင်ဝေ့မှ ကောင်မလေးဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်သို့ပြောင်းလဲရန် သိုးသားဟင်းချိုအိုးပေါင်းများစွာကို မည်ကဲ့သို့အသုံးပြုခဲ့သည်ကို သူမ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ရပါသည်။

သူမလည်း ထိုအရာများကို သင်ယူသင့်သည်လော။

မဟုတ်ပါက သူမက ပိုင်ဝေ့ကို အမှီမလိုက်နိုင်ရုံသာမက၊ ဘိုင်ယွင်ခရိုင်ကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းကမျက်စိကျနေခဲ့သော စီနီယာယဲ့လန်၏ကျော်တက်သွားခြင်းကိုပါ ခံရပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီ။ ငါအိပ်ရေးနည်းနည်းထပ်ဝဖို့ လိုသေးသလိုပဲ။"

ရှန်းယီက အကြောဆန့်လိုက်ပြီး၊အချိန်ဖြုန်းရခြင်းအတွက်အပြစ်ရှိသလို မခံစားရပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ယခင်ရုန်းကန်မှုများမှာ ဘဝကိုပျော်ရွှင်စွာဖြတ်သန်းရန်အတွက် သက်သက်ပင်။

ပိုးသားကဲ့သို့တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကျန်းချိုလန်က သူထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။

ဤလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရှန်းယီတွေ့ဆုံခဲ့သူတိုင်းက ဤတောင်တန်း၏တိုးမြင့်လာသော အထွတ်အထိပ်အမြင့်နှင့် ကိုက်ညီရန်မျှော်လင့်လျက်ရှေ့သို့ ကြိုးစားလျှောက်လှမ်းနေကြပါသည်။

သို့သော် သူက သူ၏လုပ်ရပ်များမှတစ်ဆင့် လူတိုင်းကို ပြောပြနေခဲ့၏။

လိုက်ဖမ်းဖို့ မလိုအပ်ပေ။

သူကိုယ်တိုင်က တောင်တစ်လုံးမှ ကောင်းကင်အဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊လူတိုင်းသူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်နိုင်စေကာ၊အမြဲတစေ သူတို့၏အနားတွင် ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

************************************************************

လေးစားရပါသော စာဖတ်သူပရိသတ်ကြီးခင်ဗျာ...

နတ်ဆိုးသတ်အင်မော်တယ် ဇာတ်လမ်းလေးကတော့ အောင်မြင်စွာအဆုံးသတ်သွားပါပြီ။ အစကနေ အဆုံးထိအားပေးဖတ်ရှုခဲ့ကြတဲ့ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။

ကျနော်ရဲ့နောက်ထပ်ထွက်မဲ့ "သွေးဖြင့်ခင်းသောကံကြမ္မာလမ်း " လေးကိုလည်းဆက်လက်အားပေးကြပါဦးလို့ နှုတ်ခွန်းဆက်သရင်း...စာဖတ်သူများ အားလုံးပဲ ကိုယ်စိတ်နှစ်ဖြာကျန်းမာချမ်းသာပြီး ကံကောင်းခြင်းတွေ ပြည့်စုံကြပါစေခင်ဗျာ။

ချစ်ခင်လေးစားလျက်... Zydra Team Zin

12:55 PM