အခန်း ၁၀၃

အခန်း (၁၀၃)

စတင်လှုပ်ရှားခြင်း (၃)

နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော ဝမ်ကျင်းသည် ရုတ်တရက် သူ၏ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့ကို နွေးထွေးပြီး နူးညံ့ကာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့သောအရာတစ်ခုက ဖုံးအုပ်လိုက်သဖြင့် အသက်ရှူကျပ်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နိုးလာသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ခေါင်းကို ပတ်ထားသည့် ပုချီလော့၏ နူးညံ့ဖြူစင်သော လက်မောင်းများကြားမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ နောက်ပြောင်ကျီစယ်စွာ ပြုံးနေသော ပုချီလော့ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်းသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ကာ သွားများကို အံကြိတ်လျက် သူမ၏ ချယ်ရီရောင် နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို ကိုက်ပစ်လိုက်သည်။

"အု... အား..."

ဝမ်ကျင်းက မပီမသဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။ "အင်း... နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ရဲဦးမလား... မလုပ်ရဲတော့ဘူးမလား... အင်း..."

"ထပ်လုပ်ရဲသေးတယ်"

ပုချီလော့သည် လက်ကို ထပ်မံဆန့်ထုတ်ကာ ဝမ်ကျင်း၏ ခေါင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဖိကပ်ထားလိုက်ပြန်သည်။

ခေတ္တမျှကြာသော် ဝမ်ကျင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် အသက်ရှူကျပ်လာသဖြင့် လက်များကို ဝေ့ယမ်းကာ ပုချီလော့၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ သူသည် အိပ်ရာပေါ်မှ ထထိုင်ကာ အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ သူ၏ခါးမှာ နာကျင်ကိုက်ခဲနေပြီး ဟန်ချက်ပင် ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရင်း ကုတင်ဆီသို့ ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် လဲလျောင်းနေပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ စောင်အောက်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖုံးကွယ်နေသည့် ပုချီလော့၏ နွဲ့နှောင်းသော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်းသည် အတန်ကြာ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"ဟားဟား... မင်းကတော့..."

ဝမ်ကျင်းသည် ပုချီလော့ထံမှ ထူးခြားသော လန်းဆန်းမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ စိတ်အားထက်သန်လှသော ဤအမျိုးသမီးသည် သူ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသမျှ အမျိုးသမီးများနှင့် မတူပေ။ သူမ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်မှာ တက်ကြွပြီး အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲတတ်သည်။ သူမသည် ကလေးတစ်ယောက်လို ဆိုးနွဲ့ပြနိုင်သလို၊ ဆွဲဆောင်မှုအဖုံဖုံကိုလည်း ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

၎င်းတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ချိန်ကတည်းက သူမသည် ဝမ်ကျင်း၏ အတင်းအကြပ် ခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ခံရသည့် သာမန်မိန်းမများကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ... ပြတ်ပြတ်သားသား၊ တိုက်ရိုက်နှင့် ခိုင်ခိုင်မာမာဖြင့် သူ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းက သူ့ကို ထူးဆန်းသော အောင်မြင်မှု ခံစားချက်တစ်ခု ပေးစွမ်းသည်။ ပုချီလော့နှင့် အတူရှိနေရခြင်းက အိပ်ရာပေါ်က ကစားစရာတစ်ခု ရှိနေသလိုမျိုး မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် ‘အချစ်’ နေရသလို ခံစားရစေသည်။

ပုချီလော့သည် သနားစရာကောင်းဟန် ဆောင်လိုက်ပြီး မျက်နှာလေးမှာ အပြစ်ကင်းစင်နေကာ မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ဝဲတက်လာခဲ့သည်။

"သခင်ကြီး စိတ်ဆိုးသွားတာလားဟင်..."

ဝမ်ကျင်းက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ရင်း "ဟုတ်တယ်... မင်း ငါ့ကို စိတ်ချမ်းသာအောင် ဘယ်လို လုပ်ပေးမှာလဲ"

ပုချီလော့၏ မျက်နှာပေါ်မှ သနားစရာ အမူအရာများမှာ ချက်ချင်း ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် မေးစေ့ကို အသာပင့်ကာ မျက်လုံးများကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ဝမ်ကျင်း၏ ခါးကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် ကြီးမားလှသော စွမ်းအားတစ်ခု၏ ဆွဲခေါ်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်လွင့်စင်သွားခဲ့တော့သည်။

ပုချီလော့သည် ဝမ်ကျင်း၏ ဗိုက်ပေါ်သို့ ခွထိုင်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝမ်ကျင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်နှစ်ဖက်လုံးကို ကိုင်ကာ သူ၏ခေါင်းအထက်တွင် ဖိထားလိုက်သည်။ သူမ၏ အားနေသော အခြားလက်တစ်ဖက်ကမူ ဝမ်ကျင်း၏ ဖြူစင်ချောမောသော မျက်နှာလေးကို ဆိတ်ဆွဲလိုက်သည်။

"မောင်လေး မင်းက သိပ်မလိမ္မာဘူးပဲ"

ဝမ်ကျင်း၏ မျက်ဝန်းကြီးများမှာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ဖြူစင်သော မျက်နှာမှာ လျင်မြန်စွာ ရဲတက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပါးစပ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဖွင့်လိုက်ပိတ်လိုက် လုပ်နေမိပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေခဲ့သည်။

"အစ်မကြီးက မင်းကို ဘယ်လို ချော့ရမလဲ ပြောဦးလေ"

"မင်း... မင်း တော်တော်ရဲတင်းတာပဲ... ငါ့ကို လွှတ်စမ်း"

"ချက်ချင်း ဆင်းစမ်း၊ မင်း ဒီလို ဆက်လုပ်နေရင် ငါ တကယ်စိတ်ဆိုးမှာ"

ပုချီလော့သည် ဝမ်ကျင်း၏ အော်ဟစ်သံများကို လျစ်လျူရှုကာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွှေ့လိုက်သည်။

"မောင်လေးက တကယ် စိတ်ဆိုးနေတာလား။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ခံစားချက်အရ... မောင်လေးက ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသလိုပဲနော်"

ဝမ်ကျင်းသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဤကဲ့သို့ စနောက်ကျီစယ်ခြင်းကို မခံချင်သော်လည်း ခေါင်းမာနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် သွေးဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအားဖြင့် သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုကို မြှင့်တင်ထားသော်လည်း အတွင်းအားပင် မရှိသေးသည့် အားနည်းသူတစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ရာ... အတွင်းအားနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးဖြစ်သော ပုချီလော့၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"မင်း... မြန်မြန်ထစမ်း၊ ဒီလို မလုပ်နဲ့... ငါ စိတ်မဆိုးတော့ဘူး"

ပုချီလော့သည် သူမအောက်ရှိ ဝမ်ကျင်းကို ကြည့်ရင်း ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့ကာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ရင်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် ပုချီလော့နှင့် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ထိကပ်နေသဖြင့် သူမ၏ ထူးခြားသော အခြေအနေကို သိရှိသွားခဲ့သည်။

"မင်း... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ငါ သတိပေးလိုက်မယ် မင်းရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်မို့လို့ ငါက မင်းကို မနှိပ်စက်ချင်လို့ သည်းခံနေတာနော်"

ပုချီလော့၏ အမူအရာမှာ ဝေဝါးနေပြီး သူမ၏မျက်ဝန်းများမှာ ရေထွက်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ရူးသွပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ... မောင်လေးက သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ငါ မင်းကို... ဖြည်းဖြည်းချင်း... အကုန် ဝါးမြိုပစ်ချင်တယ်"

"မင်း မလုပ်နဲ့..."

"ကြိုက်လား..."

"အင်း..."

...ဝမ်ကျင်းသည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချလျက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး ဧည့်ခန်းများရှိရာ အောက်ထပ်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ တံခါးနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော ကုရန်သည် လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ လှေကားထစ် နှစ်ထစ်ခန့် ဆင်းပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် ခြေချော်သွားကာ လှေကားပေါ်မှ လိမ့်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကုရန်သည် ထိတ်လန့်သွားကာ ဝမ်ကျင်း၏ လက်မောင်းကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ၎င်း၏မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

"သခင်ကြီး... ဘာဖြစ်လို့ပါလဲ။"

ဝမ်ကျင်းသည် နာကျင်နေသော အမူအရာဖြင့် သူ၏ခါးကို ကိုင်ကာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ဒူးများကို ထုရိုက်လိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး..."

"လာ... အောက်ဆင်းပြီး တစ်ခုခု သွားစားကြစို့"

ကုရန်သည် ဝမ်ကျင်း လဲကျသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ့ကို တွဲဖက်ကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

နုံးချည့်နေသော ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ပြင်းထန်သော အားအင်ကုန်ခမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အရှက်တရားနှင့်အတူ... စိတ်လှုပ်ရှားမှုများလည်း ရှိနေခဲ့သည်...။ ထိုမိန်းမ ပုချီလော့သည် တကယ့်ကို ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ သူမကို တကယ် သဘောကျမိသည်။

အားအင်များ အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းနေသော ဝမ်ကျင်းသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အရသာရှိသော အစားအစာများကို အငမ်းမရ စားသောက်လိုက်ရာ သူ၏ သာမန်စားသုံးမှုထက် ၃၀% ခန့် ပိုမိုစားသောက်ပြီးမှသာ စားနှုန်းကို လျှော့ချလိုက်တော့သည်။

ဝဝလင်လင် စားသောက်ပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် အပေါ်ထပ်ရှိ ပုချီလော့ထံ ယူဆောင်သွားရန်အတွက် အစားအစာအချို့ကို ထမင်းဘူးထဲသို့ ထည့်ပိုးခိုင်းလိုက်သည်။ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော ထိုတိုက်ပွဲသည် ဝမ်ကျင်း၏ အားအင်များကို ကုန်ခမ်းစေခဲ့ရုံသာမက ပုချီလော့ကိုလည်း ကုတင်ပေါ်မှ မထနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ပုချီလော့၏ ပထမဆုံး ‘တိုက်ပွဲ’ မျှသာ ဖြစ်သေးသည်။ သူမ သားကျသွားပြီးနောက် သူမ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုဖြင့်ဆိုလျှင် ဝမ်ကျင်းသည် သူမ၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏အစွမ်းကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် သွေးဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို လျင်မြန်စွာ စတင်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ပုချီလော့ကို ငိုယိုစေကာ သူ့ကို ချီးကျူးလာစေရန် ကြံစည်မိသည်။

ဤအတွေး ပေါ်လာသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အတွေးကြောင့် ရယ်ချင်သွားခဲ့သည်။

‘သေစမ်း... အိပ်ခန်းထဲက ကိစ္စအတွက်နဲ့ စစ်ပွဲဆင်နွှဲဖို့ ကြံစည်နေတာ... ငါတစ်ယောက်ပဲ ရှိလိမ့်မယ်’

နောက်ထပ်မှတ်တိုင်ဖြစ်သည့် ဝမ်ခရိုင်ကို သူ အမြန်ဆုံး သွားရပေလိမ့်မည်။ ပုချီလော့ထံ အစားအစာများ ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် သူမနှင့် အချိန်အကြာကြီး မနေခဲ့ပေ။ အမျိုးသမီးများ၏ အလှအပကို ခံစားနိုင်သော်လည်း စိတ်စွဲလမ်းမနေသင့်ပေ။ လက်ရှိ စိတ်အေးချမ်းသွားသော အခြေအနေတွင် ဝမ်ကျင်းက ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

"မိန်းမလှလေးတွေလား... ဟွန့်... သောက်ဂရုမစိုက်ဘူး"

"အာရန်... ငါ့အမိန့်ကို နာခံစမ်း ချူခရိုင်ရဲ့ ခရိုင်မင်းကြီး ဟဲဝေကို ငါ့ထံလာတွေ့ဖို့ တိတ်တဆိတ် ဆင့်ခေါ်လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

...လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲမှ ပူနွေးသော ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ပျံ့လွင့်နေသော လက်ဖက်ရည်ရနံ့က သွားရည်ကျစရာ ကောင်းလှပေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုင်ခုံ၏ အစွန်းတွင် ကပ်ထိုင်နေသော ဟဲဝေမှာမူ လက်ဖက်ရည် အရသာခံရန် စိတ်မပါခဲ့ပေ။ သူ၏ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးသည် ချူခရိုင်၏ ဝင်ငွေ၊ ထွက်ငွေများနှင့် ဝန်ထမ်းအပြောင်းအလဲ မှတ်တမ်းများကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးနေသော လူငယ်လေးထံ၌သာ ရှိနေခဲ့သည်။

နယ်စားမင်းကြီးသည် ဘာကြောင့် ချူခရိုင်သို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာရသလဲဆိုသည်ကို သူ မသိသော်လည်း... သူ၏ ပင်ကိုယ်သိစိတ်နှင့် သာမန်ထက် အနည်းငယ် ပိုမိုမြင့်မားသော မြော်မြင်မှုအရ... ဒေသတစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်နေပြီး အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေသော နယ်စားမင်းကြီးသည် ဤနေရာသို့ အပျော်ခရီးထွက်ရန် လာရောက်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သေချာပေါက် သိရှိနေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ဟဲဝေအနေဖြင့် ဝမ်ကျင်းကို ဒုတိယအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမအကြိမ်မှာ ဝမ်ကျင်း ရာထူးတက်စဥ်က ခရိုင်အသီးသီးမှ ခရိုင်မင်းကြီးများ လာရောက် ဂုဏ်ပြုကြစဥ်က ဖြစ်သည်။ ယခုအကြိမ်တွင် ဟဲဝေသည် ဝမ်ကျင်း၏ ဩဇာအာဏာရှိသော အရှိန်အဝါမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုကြီးမားလာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံမှာပင် ပိုမိုသန်မာထွားကျိုင်းလာပုံရသည်။

အတန်ကြာသော် ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော ဟဲဝေကို ကြည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဒီလောက်အထိ ကြောက်ရွံ့မနေပါနဲ့။ ငါ မင်းကို အပြစ်ပေးဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး ချူခရိုင်ကို ရောက်လာပြီး မြင်တွေ့ရသလောက်တော့ ငါ မင်းကို တကယ်ပဲ ချီးကျူးချင်ပါတယ်။ မင်း ချူခရိုင်ကို သိပ်ကောင်းကောင်း စီမံခန့်ခွဲထားတာပဲ"

ဝမ်ကျင်း၏ စကားသံကို ကြားသောအခါ ဟဲဝေသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်လိုက်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "နယ်စားမင်းကြီး... ကျွန်တော့်ကို အလွန်အကျွံ ချီးမွမ်းနေပါပြီဗျာ"

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏လက်ညှိုးဖြင့် စားပွဲကို သာသာယာယာ ပုတ်လိုက်ရင်း "ဟွိုင်ခရိုင်က လျူကျန်းသာ မင်းရဲ့ ထက်ဝက်လောက် ကောင်းရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ချူခရိုင်၏ အသုံးစရိတ်များနှင့် အများပြည်သူဆိုင်ရာ စာရွက်စာတမ်း အများအပြားကို စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ချူခရိုင်၏ ဘဏ္ဍာရေးအသုံးစရိတ် အများစုကို တံတားများ ဆောက်လုပ်ခြင်း၊ လမ်းများခင်းခြင်း၊ ဈေးကွက်စီမံခန့်ခွဲမှုနှင့် လူထုလုံခြုံရေးတို့တွင် အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကုန်သွယ်မှု အခွန်ဝင်ငွေမှာလည်း တည်ငြိမ်စွာ တိုးတက်နေပြီး ၎င်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်လှပေရာ ဟဲဝေသည် အထက်လူကြီးများ၏ မူဝါဒများကို နားလည်ပြီး အနီးကပ် လိုက်နာဆောင်ရွက်သူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ရှင်းလင်းပြတ်သားသော စာရင်းဇယားများ၊ မျှတသော ဝင်ငွေထွက်ငွေများနှင့် ချူခရိုင်၏ စည်ကားဝပြောမှုတို့ကလည်း ဟဲဝေသည် အလုပ်ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး ကိုယ်ကျိုးရှာမဟုတ်သော အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ သူသည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ဟွိုင်ခရိုင်၏ ခရိုင်မင်းကြီး လျူကျန်းနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဟဲဝေသည် ဝမ်ကျင်း၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။