အခန်း ၁၀၇

အခန်း (၁၀၇)

သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်း (၁)

ဝမ်ကျင်းသည် မြို့တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။

နံနက်စောစောအချိန်ဖြစ်၍ ခရိုင်မြို့တော်၏ မြို့တံခါးများ ပွင့်ခါစဖြစ်ရာ သာမန်ပြည်သူလူထု အမြောက်အမြား စုရုံးနေကြပြီး အားလုံးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းများနှင့်အတူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။

"ဒီအရာရှိက နန်ယန်နယ်စားမင်းကြီးဖြစ်တယ်။ ငါလာတာက သူပုန်တွေကို နှိမ်နင်းဖို့ပဲ။ ဆက်စပ်မှုမရှိတဲ့ သာမန်လူတွေအားလုံး ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာကြစမ်း။ မြို့ထဲကိုဝင်ပြီး စောင့်နေကြ။ ဘယ်သူမှ မြို့ထဲက ထွက်ခွင့်မရှိဘူး။ စစ်တပ်ကို အဟန့်အတားလုပ်တဲ့သူ။ အမိန့်ကို မနာခံတဲ့သူတွေကို... ညှာတာမှုမရှိဘဲ ကွပ်မျက်စေ"

ဝမ်ကျင်း၏ အမိန့်သံအောက်တွင် သာမန်ပြည်သူလူထုကြီးသည် ငှက်များ၊ သားရဲများကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

၎င်းတို့ထဲတွင် ပိုးထည်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကုန်သည်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြင်ဆင်ထားသည့် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် မျက်နှာဖျော့တော့တော့ လူတစ်ယောက်သည် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သွားကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ဘေးနားရှိ လူအချို့ကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်ပြီး ဝမ်ကျင်းထံသို့ ရဲရဲဝံဝံ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

"နယ်စားမင်းကြီး။ ကျွန်တော်တို့ ကုန်သည်တွေဟာ မြို့ပြင်ကို အရေးတကြီး ထွက်ဖို့လိုပါတယ်၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကုန်စည်တွေ ကြန့်ကြာသွားပြီး အားလုံး ပျက်စီးဆုံးရှုံးရပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို ပေးထွက်ဖို့ နယ်စားမင်းကြီးကို တောင်းပန်အပ်ပါတယ်။"

"နောက်ဆုတ်စမ်း။" ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက ဟန့်တားလိုက်သည်။

ထိုလူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်း ခနဲ ဒူးထောက်ကျသွားကာ ငိုကြွေးမြည်တမ်းလေတော့သည်၊ သူ၏ အစေခံအချို့လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်ချလိုက်ကြသည်။

"နယ်စားမင်းကြီး။ သင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုရက်စက်နိုင်ရတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ သာမန်ပြည်သူတွေဟာ အသက်ရှင်သန်ဖို့အတွက် ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန်နေရတာပါ၊ နယ်စားမင်းကြီးအနေနဲ့ ကရုဏာသက်ပါဦး၊ အစိုးရက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်အိုးအိမ်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် လျစ်လျူရှုထားနိုင်ရတာလဲ..."

နာကျည်းမှုနှင့် စိတ်ပျက်အားလျော့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော ထိုကြေကွဲဖွယ် ငိုကြွေးသံကြောင့် မြို့ထဲသို့ ပြေးဝင်နေကြသည့် သာမန်ပြည်သူအချို့မှာ ခြေလှမ်းများရပ်တန့်ကာ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။ မြို့ပြင်တွင် အရေးကြီးကိစ္စရှိသူအချို့နှင့် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူအချို့မှာလည်း ကံစမ်းကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်လာကြသည်။

ထိုလူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထားရင်း စိတ်ထဲ၌ ကျေနပ်သာယာနေခဲ့သည်။ သူ၏စကားများသည် မသိနားမလည်သော သာမန်ပြည်သူများကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီး လူတိုင်းကို ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်အောင် ဆွပေးနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဤမျှ နုပျိုလှသော နယ်စားမင်းကြီးအနေဖြင့် ပြည်သူလူထု၏ တခဲနက်သော ဝေဖန်ဖိအားအောက်တွင် အလျှော့ပေးလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

ထိုအချိန်ကျမှ သူဖြစ်သော ဝူအာစန်းသည် လွတ်မြောက်သွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ နားမလည်ခဲ့သည့် အခြေခံသဘောတရားတစ်ခု ရှိသည်။ စာရိတ္တပိုင်းဆိုင်ရာအရ အကျပ်ကိုင်ခြင်းက ထိရောက်မှုရှိသော်လည်း၊ ကြိုတင်သတ်မှတ်ချက်မှာ သင် အကျပ်ကိုင်နေသည့်လူတွင် စာရိတ္တတရား ရှိနေဖို့ လိုအပ်ပေသည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ဝမ်ကျင်းတွင် ထိုအရာမျိုး လုံးဝမရှိပေ။

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏မြင်းကုန်းနှီးမှ သေသပ်လှပပြီး သေးငယ်သော ဒူးလေးတစ်လက်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ဒူးထောက်ကာ ငိုကြွေးနေသည့် ထိုလူ့ထံသို့ တည့်တည့်ချိန်ရွယ်ကာ မဆိုင်းမတွပင် ခလုတ်ကို ဆွဲညှစ်လိုက်တော့သည်။

"မင်းက လူစကားကို နားမလည်ဘူးလား။ သေပေတော့။"

"မြှားတွေ ပစ်စမ်း။ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်ကြ။"

ရှူး... ထက်ရှလှသော ဒူးလေးမြှားချက်သည် ကုန်သည်အဖြစ် အသွင်ယူကာ စိတ်ထဲ၌ ကျေနပ်နေဆဲဖြစ်သော ဝူအာစန်း၏ လည်ပင်းကို တည့်တည့်မတ်မတ် ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်း၏ ဘေးနားရှိ တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များသည်လည်း ၎င်းတို့၏ ဒူးလေးများကို ဆွဲထုတ်ကာ အနားတွင် ရှိနေဝံ့သည့် မည်သူ့ကိုမဆို ပစ်မှတ်ထား၍ ခလုတ်များကို ဆွဲညှစ်လိုက်ကြသည်။

ချက်ချင်းပင် သွေးစက်များ ပန်းထွက်သွားခဲ့ပြီး အနားတွင် ရှိနေကာ အကဲခတ်နေကြသူများသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လူးလှိမ့်တွားသွားလျက် ၎င်းတို့၏ အိမ်များဆီသို့ အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ဖူဟိန်းသည် သေဆုံးသွားသော ဝူအာစန်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏လည်ချောင်းမှာ အနည်းငယ် တင်းကျပ်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"နယ်စားမင်းကြီးက တကယ့်ကို ထက်မြက်လှပါတယ်။ သူဟာ ဝူမိသားစုရဲ့ ဝူအာစန်း ဖြစ်မှန်း နယ်စားမင်းကြီး ဘယ်လိုလုပ် သိတာပါလဲ။"

ဝမ်ကျင်းသည် ထိုမေးခွန်းကြောင့် အံ့သြသွားခဲ့သည်။

"ဘယ်က ဝူအာစန်းလဲ"

"ဗျာ။ နယ်စားမင်းကြီးက သူ့ရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်တာကို မသိဘူးလား။ ဒါဆိုရင် နယ်စားမင်းကြီးက သူ့ကို ဘာလို့ သတ်လိုက်တာလဲ။"

ဝမ်ကျင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် အလောင်းအချို့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို လာပြီး ဆန့်ကျင်တဲ့လူတွေကို... ဘယ်လိုအကြောင်းပြချက်မျိုးနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ငါသဘောမကျဘူး။"

ဖူဟိန်းသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မူလက ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် ဝူအာစန်း၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိထားသဖြင့် ဝမ်ခရိုင်အကြောင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားပြီး မိမိ၏ မရိုးသားသော ကိစ္စရပ်များကိုပါ သိရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနယ်စားမင်းကြီးသည် လူ့အသက်ကို မြက်ပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ သဘောထားပြီး မိမိ သဘောမကျရုံသက်သက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်တတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ လုံခြုံမှုခံစားချက်မှာ ပိုမို၍ ထိုးဆင်းသွားခဲ့တော့သည်။

ဝမ်ရှန်သည် ဝမ်ကျင်း၏ အပြုအမူကို ကြည့်ရင်း လက်များကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိကာ ဤမျှအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သွေးဆာတတ်မှုကို စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချမိသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ပုချီလော့မှာမူ သူမ၏ ကမ္ဘာကြီးအမြင်ကို အသစ်တစ်ဖန် ပြောင်းလဲလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားပြီး ဝမ်ကျင်းကို သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် မျက်တောင်မခတ်တမ်း အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးမျိုးသော အမူအရာများကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

"ဖူဟိန်း၊ ငါ့အမိန့်ကို နာခံစေ။"

ဖူဟိန်းသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး "ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်။"

"မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ခေါ်ပြီး မြို့တံခါးလေးခုစလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်။ အကယ်၍ ဝူမိသားစုရဲ့ အကြွင်းအကျန် တစ်ယောက်တည်းတောင် လွတ်မြောက်သွားမယ်ဆိုရင်... မင်းရဲ့ ဖူမိသားစုဝင်တွေရဲ့ အသက်နဲ့ ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ မိသားစုမှာ အသတ်ခံရဖို့ လူအလုံအလောက် ရှိ၊ မရှိ ကြိုတင်တွက်ချက်ထားလိုက်။"

"အမိန့်အတိုင်းပါ။"

ဖူဟိန်းသည် အမိန့်ကို ရရှိပြီးနောက် မဆိုင်းမတွဘဲ မြို့ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

"ဝန်ရှန့်၊ ဝူမိသားစုဆီကို လမ်းပြစမ်း။"

"ဟုတ်ကဲ့..."

ဝူမိသားစု အိမ်တော်အတွင်း၌ ဝူပေါ့သည် သူ၏ မယားငယ်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခုတင်ပေါ်က ထလာကာ အစေခံမိန်းကလေးအချို့၏ အဝတ်အစားလဲလှယ်ပေးခြင်းနှင့် မျက်နှာသစ်ပေးခြင်းတို့ကို ခံယူနေသည်။ ထိုစဉ် လျင်မြန်လှသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဝူပေါ့၏ နားရွက်များ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်; သူသည် ဤခြေသံမှာ ဝူမိသားစု၏ အိမ်တော်ထိန်းကြီး ဝူရှီး၏ ခြေသံဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ဝူရှီးသည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သူဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ကြီးမားသော ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းကြောင့် သေချာပေါက် ဖြစ်ရမည်။

ဝူပေါ့သည် သူ၏လက်မောင်းများကို ခါထုတ်လိုက်ကာ သူ့ကို ပြုစုနေသည့် အစေခံမိန်းကလေးများကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး တံခါးဝတွင် သွားရောက်ဆီးကြိုလိုက်သည်။ ဝူရှီး တံခါးမခေါက်ရသေးခင်မှာပင် သူ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဝူရှီး၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာကို မြင်လျှင် မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် အလုအယက် ဖြစ်နေရတာလဲ"

"အိမ်တော်သခင်။ ကိစ္စကြီးတော့မယ်။ နယ်စားမင်းကြီးကိုယ်တိုင် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး ဝမ်ခရိုင်ထဲကို ဝင်လာပါပြီ။ အခု သူတို့ ငါတို့ ဝူမိသားစုဆီကို ချီတက်လာနေကြပြီ။ ပစ္စည်းတွေသွားဝယ်တဲ့ လျှိုလုပြောပြချက်အရ စတုတ္ထမျိုးနွယ်စုခွဲက တတိယသခင်လေးဟာ မြို့တံခါးဝမှာ အဲဒီနယ်စားမင်းကြီးရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီတဲ့။"

"ဘာလဲ။ နယ်စားမင်းကြီး ရောက်နေတာလား။ သူ စစ်သည် ဘယ်လောက် ခေါ်လာလဲ"

"ခန့်မှန်းခြေ သုံးထောင်ကနေ လေးထောင်ကြား ရှိပါတယ်။"

ဝူပေါ့သည် ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ စစ်သည် သုံးထောင်၊ လေးထောင်က ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ။

ဝူရှီးက သူ့ကို လိမ်ညာမည် မဟုတ်ကြောင်း ဝူပေါ့ အသေအချာ သိသော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် လူသုံးရာ၊ လေးရာ မဟုတ်ဘဲ သုံးထောင်၊ လေးထောင် ဖြစ်နေပြီး... ပတ်ဝန်းကျင် မြို့ရွာများတွင် ပျံ့နှံ့နေသော မိသားစုဝင်များထဲမှ တစ်ယောက်မျှပင် အဘယ်ကြောင့် သတင်းမပို့ခဲ့ကြသနည်း။ ၎င်းတို့အားလုံး သေဆုံးကုန်ကြပြီလား။

ထို့ပြင် ဤနယ်စားမင်းကြီးသည် ရူးသွပ်နေသလား။ မိမိတို့ ဝူမိသားစုကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် အခြားသော အင်အားကြီး မိသားစုများ၏ ရှုတ်ချပြစ်တင်ခြင်းကို သူ မကြောက်ဘူးလား။

ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် ၎င်းတို့ ကြိုတင်ရိပ်မိသွားပြီး ပိုက်ကွန်ထဲမှ ငါးအချို့ လွတ်မြောက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏စနစ်စွမ်းအားကို တိုက်ရိုက်အသုံးပြုကာ စစ်တပ်ကို ချက်ချင်းချထားလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မည်နည်း။ ၎င်းက ဝမ်ကျင်းကို ၎င်းတို့အပေါ် တိုက်ရိုက် စွပ်စွဲချက်ပုံချရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကိုလည်း ရရှိစေခဲ့သည်။

သို့သော် ဝူပေါ့သည် တွေဝေတတ်သော လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဝူရှီးကို ချက်ချင်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"မင်း ကိုယ်ရံတော်တွေကိုခေါ်၊ ရွှေငွေအချို့ကို သိမ်းကျုံးပြီး အုပ်စုသုံးစုခွဲကာ သခင်မကြီး၊ သမီးလေး၊ ပြီးတော့ သားကြီးနဲ့ သားသုံးတို့ကို အသက်လွတ်အောင် ထွက်ပြေးဖို့ ကူညီပေးလိုက်။ မြန်မြန်လုပ်။"

ဝူရှီးသည် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ မျက်ရည်များ ချက်ချင်း စီးကျလာခဲ့သည်။ "အိမ်တော်သခင်ကြီး၊ ဒါဆို သခင်ကြီးကကော။"

ဝူပေါ့၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေသည်။ "ငါ ထွက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ ငါသာ ထွက်သွားရင် စစ်စိတ်ဓာတ်တွေ ပြိုလဲသွားလိမ့်မယ်။"

သူသည် အဆိုးဆုံး အခြေအနေအတွက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်; ကိစ္စရပ်များမှာ ပေါက်ကြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤအခြေအနေသည် ကောင်းမွန်စွာ ပြီးဆုံးလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ စိုးရိမ်မိသည်။

သို့သော် ထို့နောက်တွင် သူ၏အမူအရာမှာ ခက်ထန်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဝူမိသားစုသည် သိုင်းလောကက လူမိုက်များနှင့် အိမ်တော်ကိုယ်ရံတော် အမြောက်အမြားကို ရေရှည်မွေးမြူထားခဲ့ပြီး၊ ထို့အပြင် သန်မာထွားကျိုင်းသော မိသားစုဝင် နှစ်ထောင်ကျော် ရှိနေသဖြင့် ၎င်းတို့သည် လွယ်လွယ်နှင့် အနိုင်ကျင့်၍ရသော အရာများ မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် သူလုပ်ဆောင်ခဲ့သော တရားမဝင် ကိစ္စရပ်များအတွက် ခိုင်မာသော သက်သေအထောက်အထား မရှိပေ။ သူသည် ထိုနုပျိုပြီး အတွေ့အကြုံမရှိသေးသော နယ်စားမင်းကြီးအနေဖြင့် မည်သည့်ပြစ်ချက်ကို အသုံးပြုကာ ဝူမိသားစုကို တိုက်ခိုက်မည်ကို ကြည့်ချင်မိသည်။

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...

စစ်တပ်၏ ချီတက်လာသော ခြေသံများကြောင့် လမ်းမများသည် ခြောက်ကပ်တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် ဝမ်ကျင်းနှင့် သူ၏လူများသည် ဝူမိသားစု၏ ဘိုးဘွားပိုင် မြေနေရာအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ခံတပ်ကဲ့သို့ မြင့်မားလှသော မြို့ရိုးနှင့် တံခါးကြီးကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်းသည် အံ့သြသံလေးတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်း၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုကို သတိပြုမိသဖြင့် ဝန်ရှန့်က ဘေးမှ ရှင်းပြခဲ့သည်။

"နယ်စားမင်းကြီး။၊ ယွဲ့ပြည်နယ်ရှိ ထင်ရှားကျော်စောတဲ့ မိသားစုအများစုဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်ကတည်းက ဒီနေရာကို ပြောင်းရွှေ့အခြေချခဲ့ကြတာပါ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ယွဲ့ပြည်နယ် နယ်မြေထဲမှာ ယွဲ့လူမျိုးတွေ အလွန်များပြားပြီး ၎င်းတို့ဟာ အရိပ်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းကာ တိုက်ခိုက်မှုတွေ ပြုလုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီအချိန်က အင်အားကြီးမိသားစုတွေရဲ့ အိမ်တော်တွေကို ယွဲ့လူမျိုးတွေရဲ့ ရန်ကနေ ကာကွယ်ဖို့အတွက် ခံတပ်တွေလို တည်ဆောက်ခဲ့ကြတာပါ။ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပေမယ့် အချို့မိသားစုတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘွားတွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အောက်မေ့တဲ့အနေနဲ့ ဒီဗိသုကာလက်ရာတွေကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး အမြဲတမ်း ပြုပြင်မွမ်းမံနေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။"

ဝမ်ကျင်းသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝူမိသားစု ခံတပ်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဓားနှင့် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသော လူတစ်စုသည် ခံတပ်အပေါ်မှနေ၍ ခံတပ်အောက်က စစ်တပ်ကြီးကို တင်းကြပ်ပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေကြသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ချောင်းတစ်ချက်အသာဟန့်လိုက်ရင်း လည်ချောင်းရှင်းကာ ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

"ငါက နန်ယန်နယ်စားမင်းကြီး ဝမ်ကျင်း ဖြစ်တယ်။ ဝူမိသားစုဟာ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေကို တရားမဝင် လျှို့ဝှက်စုဆောင်းပြီး နိုင်ငံတော်ကို ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်နေကြတယ်။ အကယ်၍ မင်းတို့တွေ အခုပဲ အသိတရားဝင်ပြီး လက်နက်ချမယ်ဆိုရင် အစိုးရက ညှာတာပေးလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ မင်းတို့က ခေါင်းမာမာနဲ့ ဆက်လက်တွန်းလှန်နေမယ်ဆိုရင်တော့... ဝူမိသားစုဝင်တွေနဲ့အတူ တူညီတဲ့ ကံကြမ္မာကိုပဲ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။"

ဝမ်ကျင်း၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခံတပ်ပေါ်သို့ တက်လာနေသော ဝူပေါ့သည် ရင်ထဲ၌ ဒိန်း ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ခြေလှမ်းများကို မြှင့်လိုက်ပြီး ခံတပ်အပေါ်ဆုံးသို့ လျင်မြန်စွာ တက်လာကာ သူ၏တည်ငြိမ်မှုကို ဆက်လက်မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘဲ ဝမ်ကျင်းကို ဒေါသတကြီး ပြန်လည်အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ ဒါက မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲချက်ပဲ။ ငါတို့ ဝူမိသားစုက ဘယ်တုန်းက ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေကို လျှို့ဝှက်စုဆောင်းခဲ့လို့လဲ။ ငါတို့ ဘယ်တုန်းက နိုင်ငံတော်ကို ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့လို့လဲ"

ဝူပေါ့၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ပြူးကျယ်နေပြီး သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသည်။ တောက်... ဒါက တကယ့်ကို မတရားတဲ့ စွပ်စွဲချက်ပဲ။ သူက ငွေပိုရချင်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ပုန်ကန်ဖို့ စိတ်ကူး လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ဤပုန်ကန်မှု ပြစ်ချက်သာ ၎င်းတို့အပေါ် ပုံချခံလိုက်ရလျှင်... သူဖြစ်သော ဝူပေါ့နှင့် မိသားစုရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချသူတွေတင် သေရမည် မဟုတ်ပေ။ ဝူမိသားစုဝင် တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်သန်ခွင့် ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ကျင်းသည် ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲနေသော ဝူပေါ့ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲကနေ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

‘မင်းတို့မှာ အပြစ်မရှိဘူးဆိုတာ ငါ သေချာပေါက် သိတာပေါ့၊ ငါကိုယ်တိုင် မင်းတို့ ဝူမိသားစုကို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲတာပဲ၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမလဲ။ အဆုံးသတ်မှာတော့... မင်းကို မတရားလုပ်တဲ့လူကသာ မင်း ဘယ်လောက်အထိ မတရားခံနေရလဲဆိုတာကို အသိဆုံးပဲ မဟုတ်ပါလား။’