အခန်း ၁၁၁

အခန်း (၁၁၁)

သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်း (၅)

အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ငယ်ရွယ်သော အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့်... သူမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် လှံဖြင့် ထိုးစိုက်ခံထားရသည့် ပုံပျက်ပန်းပျက် အလောင်းကောင်ကို ကြည့်ရင်း၊ သွေးစွန်းနေသော သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် စစ်သည်တစ်ဦး သူမထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးကပ်လာသည်ကို ကြောက်လန့်တကြား ငေးကြည့်နေမိသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ဘာမှမသိပါဘူး... အသက်ချမ်းသာပေးပါ... တောင်းပန်ပါတယ်... အသက်ချမ်းသာပေးပါ။"

သို့သော် ထိုစစ်သည်မှာမူ မည်သို့မျှ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ လှံရှည်ကို တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ထိုးစိုက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက်... အသူရာကွင်းပြင်ကဲ့သို့ သွေးချောင်းစီးနေသော ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည့် သတ်ဖြတ်ပွဲကြီးကို အေးစက်တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဘေးနားတွင် ရှိနေသော ခရိုင်မင်းကြီး ဝန်ရှန့်မှာမူ မရှုရက်မကယ်ရက်နိုင်သည့် ပူဆွေးသော အမူအရာဖြင့် မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ထားမိတော့သည်။

သူမ၏ အဝတ်အစား အနားသတ်များတွင် သွေးစက်အချို့ ပေကျံနေသည့် ပုချီလော့သည် အကြိမ်ကြိမ် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက်... နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ကျင်း၏ ဘေးသို့ တိုးကပ်ကာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

"သခင်... အဲဒီအစေခံတွေက ဘာမှလည်း မသိကြရှာဘူးလေ... သူတို့မှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။ ဘာဖြစ်လို့ တစ်မျိုးနွယ်လုံးကို အကုန်သုတ်သင်ပစ်ရတာလဲ။"

ပုချီလော့သည် သန့်စင်သော နှလုံးသားဂိုဏ်း၏ အစွန်းရောက်လှသော အဆုံးအမအချို့ကို အမြဲတမ်း လျစ်လျူရှုခဲ့သော်လည်း၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိတွေ့လာခဲ့ရမှုများကြောင့် လူသားချင်း စာနာထောက်ထားစိတ်တစ်ချို့ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် တန်းတူမေတ္တာမထားနိုင်သော်လည်း၊ အပြစ်မဲ့သူများ ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ခံနေရသည်ကိုတော့ ဒီအတိုင်း ငေးကြည့်မနေနိုင်ပေ။

ဝမ်ကျင်းသည် ပုချီလော့၏ နူးညံ့လှသော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ဖက်ထားလိုက်ရင်း။

"မင်း ‘နျဲ့စန်း’ ရဲ့ ကိစ္စကို မကြားဖူးဘူးလား။"

"ဟင်။ နျဲ့စန်းရဲ့ ကိစ္စက ဘာလဲဟင်။" ပုချီလော့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် သူမ၏ ပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး ရှည်လျားလှသော ဆံနွယ်နက်ကြီးများကို အသာအယာ သတ်ပေးရင်း ရယ်မောလိုက်၏။

"ကြည့်ရတာ မင်းတို့ သန့်စင်သော နှလုံးသားဂိုဏ်းက လူတွေ စာသိပ်မဖတ်ကြဘူး ထင်တယ်။"

ဝမ်ကျင်း၏ နောက်ပြောင်ကျီစယ်သံကို ကြားရသောအခါ ပုချီလော့သည် စိတ်ကောက်သလိုဖြင့် ဝမ်ကျင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းလေး ပို၍တိုးဝင်ကာ သူမ၏ မကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက စာဖတ်ရတာကို သိပ်သဘောမကျရုံတင်ပါ။"

ဝမ်ကျင်းက ဘေးနားရှိ ဝန်ရှန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး။

"ခရိုင်မင်းကြီး ဝန်... မင်းပဲ သူမကို ‘နျဲ့စန်း’ ရဲ့ အကြောင်း ပြောပြလိုက်စမ်း။"

ဝန်ရှန့်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အတန်ငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက်... လက်အုပ်ချီကာ ပြောကြားလိုက်တော့သည်။

"နျဲ့စန်းရဲ့ အဖြစ်အပျက်ဟာ ကျွန်တော်တို့ မင်းဆက်သစ် စတင်ထူထောင်စ... တည်ထောင်သူ ဧကရာဖ် လက်ထက်မှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တာပါ။ အဲဒီတုန်းက နျဲ့စန်းဟာ ယုပြည်နယ်က အလွန်ချမ်းသာတဲ့ နျဲ့မိသားစုရဲ့ အိမ်တော်သားတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး၊ ကလေးဘဝကတည်းက နျဲ့မိသားစုရဲ့ မွေးစားခြင်းကို ခံခဲ့ရသူပါ။

အဲဒီအချိန်တုန်းက ယုပြည်နယ်က နျဲ့မိသားစုဟာ မင်းဆက်ဟောင်းဘက်က ရပ်တည်ပြီး မင်းဆက်ဟောင်းရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းခဲ့ကြတယ်။ ၎င်းကို ဒေသခံအရာရှိတွေက သိရှိသွားပြီး နှိမ်နင်းခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ခဲ့သူကတော့ ဒေသခံ စစ်ဗိုလ်ချုပ် ချန်ပေါ်ပါ။ ချန်ပေါ်ဟာ နျဲ့မိသားစုရဲ့ သွေးမျိုးဆက်အားလုံးကို အကုန်သုတ်သင်ခဲ့ပေမဲ့... သနားစိတ်ဝင်ပြီး နျဲ့မိသားစုရဲ့ အစေခံတွေနဲ့ အလုပ်သမားတွေကိုတော့ အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့ပါတယ်။

အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်သွားတဲ့ နျဲ့စန်းဟာ ရင်ထဲမှာ နာကျည်းချက် အပြည့်ရှိနေခဲ့တယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့အသံ ပြောင်းလဲသွားအောင် မီးသွေးခဲတွေကို မျိုချခဲ့ပြီး၊ သူ့ရဲ့မျက်နှာကို ပြောင်းလဲဖို့အတွက် အရိုးတွေကို ခြစ်ထုတ်ပစ်ခဲ့ပါတယ်။ ငါးနှစ်ကြာပြီးတဲ့နောက်... သူဟာ ချန်အိမ်တော်ထဲကို တံမြက်လှည်းအလုပ်သမားအဖြစ် တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ခဲ့ပါတယ်။

သူဟာ ဆယ်နှစ်လုံးလုံး ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်ခဲ့လို့ အိမ်တော်ထိန်းအဆင့်အထိ ရာထူးတက်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ... ဗိုလ်ချုပ် ချန်ပေါ်ရဲ့ ရာထူးတက်ပွဲ ဂုဏ်ပြုစားသောက်ပွဲမှာ သူဟာ လူတိုင်းကို အဆိပ်ခတ်လိုက်လို့၊ ချန်မိသားစုဝင် ၂၁ ယောက်စလုံးနဲ့ ဗိုလ်ချုပ် ချန်ပေါ်ရဲ့ တပည့်တွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံး သေဆုံးခဲ့ရပါတယ်။ ဒီအမှုဟာ အလွန်ထိတ်လန့်စရာကောင်းပြီး... အချို့က နျဲ့စန်းရဲ့ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ချီးကျူးကြသလို၊ အချို့ကလည်း သူ့ကို အရူးတစ်ယောက်လို့ ခေါ်ကြပါတယ်။ အငြင်းပွားစရာတွေ အဆုံးမရှိတာကြောင့် ဒီကနေ့အထိ သမိုင်းမှာ အစဉ်အဆက် လက်ဆင့်ကမ်း ပြောကြားလာခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။"

ဝန်ရှန့် ပြောပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်းက ဤပုံပြင်ကို ပြောခိုင်းခြင်းသည်... သူ၏ရင်ခွင်ထဲက လှပပြီး သိုင်းပညာထက်မြက်သည့် အမျိုးသမီးအတွက်သာမက၊ သူ့ကိုယ်သူအတွက်ပါ သွယ်ဝိုက်သော နည်းလမ်းဖြင့် သတိပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဝန်ရှန့် ကောင်းကောင်း နားလည်လိုက်သည်။

ပုချီလော့သည် ဤပုံပြင်ကို ကြားပြီးနောက် မှင်သက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဝမ်ကျင်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှနေ၍ သူ၏ခန့်ညားပြီး ဘေးအန္တရာယ်ကင်းပုံရသော မျက်နှာကို ငေးကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူမသည် ဝမ်ကျင်းကို အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်သုံးသပ်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ သူ့ကိုမတွေ့ခင်က... သူ၏လုပ်ရပ်များကိုသာ ကြားဖူးပြီး လူချင်းမမြင်ဖူးသဖြင့်၊ သူသည် ထင်ရှားသောမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသည့် အလားအလာရှိပြီး အရည်အချင်းရှိသော သခင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ဘုရားကျောင်းပျက်ကြီးအတွင်း ဝမ်ကျင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရစဉ်က... သူမသည် သူ၏ရုပ်ရည်ကြောင့် စွဲလန်းသွားခဲ့ပြီး သူ၏အပေါ် အထင်ကြီးမှုများ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်ခဲ့သည်။ ၎င်းနောက် ၎င်းတို့ ပူးပေါင်းပြီးသည့်နောက်တွင်မူ ဝမ်ကျင်းအပေါ် ထားရှိသည့် အမြင်မှာ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး... သူသည် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများနှင့် စည်းမျဉ်းများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထင်ရာစိုင်းတတ်သူတစ်ဦးဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ... သူမသည် ဝမ်ကျင်း၏ အခြားတစ်ဖက်ခြမ်းဖြစ်သော အေးစက်ခြင်း၊ ရက်စက်ခြင်း၊ ကောက်ကျစ်ခြင်းနှင့် သွေးဆာခြင်းတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် လူသားချင်း စာနာစိတ် လုံးဝမရှိပေ။ နောင်ရေးအတွက် အန္တရာယ်ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် အပြစ်မဲ့သူများကိုပါ ကွက်မျက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ပုချီလော့ကို ဖက်ထားသည့် သူ၏လက်မောင်းကို ပိုမိုတင်းကျပ်လိုက်ပြီး... သူမကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးသည့် အမူအရာဖြင့် ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ချီလော့... ငါ အသေးအဖွဲကိစ္စကို အကြီးကြီးလုပ်နေတယ်လို့ မင်းထင်မှာကို ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ငါ့ဘေးနားက လူတွေကိုပဲ ကာကွယ်ချင်လို့ပါ။ တကယ်လို့ ကွန်ရက်ထဲကနေ ငါးတစ်ကောင် လွတ်သွားခဲ့ရင်... ငါ့ကိုယ်တိုင်အတွက်တော့ မကြောက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဘေးနားက ငါအမြတ်နိုးဆုံးသူသာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားရင်... ငါ့ကိုယ်ငါ ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ... အချို့လူတွေဟာ ငါ့ကိုယ်တိုင်ထက်တောင် ပိုပြီး အရေးကြီးနေတယ်။ ငါ သူမကို အထိအခိုက် အနာအဆာ လုံးဝ မခံနိုင်ဘူး။"

ဝမ်ကျင်းသည် "အမြတ်နိုးဆုံးသူ" ဟူသည့် စကားလုံးကို ပြောသည့်အခါ အသံကို ပိုမို လေးနက်စေခဲ့ပြီး၊ ပုချီလော့ကို "မင်းဟာ အဲဒီ အမြတ်နိုးဆုံးသူပဲ" ဟု သွယ်ဝိုက်၍ ပြောကြားလိုက်ခြင်းပင်။

"ဒါတင်မကသေးဘူး... တကယ်လို့ ငါတို့ရဲ့ အနာဂတ် ရင်သွေးလေးတွေသာ..."

ဝမ်ကျင်း စကားမဆုံးခင်မှာပင် ပုချီလော့သည် သူမ၏ နူးညံ့လှသော လက်ချောင်းလေးဖြင့် ဝမ်ကျင်း၏ နှုတ်ခမ်းကို လှမ်း၍ ပိတ်လိုက်သည်။

"မပြောပါနဲ့တော့... ကျွန်မ..."

ဤခေတ်ကာလတွင် မည်သည့်အမျိုးသားမျှ ဤမျှအထိ ပြတ်သားပြီး တိုက်ရိုက်ကျသော အချစ်စကားမျိုးကို ပြောလေ့မရှိပေ။ ဤစကားလုံးများသည် ဤကဲ့သို့သောအရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ဖူးသည့်သူတစ်ဦးအတွက်...

ပုချီလော့၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းဆိုသလို နီရဲသွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ ‘ငါက သူအမြတ်နိုးဆုံးသူပဲ... ငါက သူအမြတ်နိုးဆုံးသူပဲ... ငါတို့ရဲ့ ကလေး... ဟုတ်တယ်၊ အနာဂတ်မှာ ငါတို့ ကလေးတွေ ရလာလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ လွတ်သွားတဲ့သူတစ်ယောက်ယောက်က နျဲ့စန်းလိုမျိုး လုပ်ကြံပြီး ငါ့ကလေးကို အဆိပ်ခတ်ရင် ဒုက္ခ။’ ဤသို့ တွေးမိသောအခါ... ပုချီလော့သည် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ မသေသေးဘဲ ကျန်ရှိနေသည့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း... စိတ်ထဲကနေ ‘သူတို့ တကယ်ပဲ သေသင့်ပါတယ်။’ ဟု ချက်ချင်း သဘောထား ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် လုံးဝဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားသည့် ပုချီလော့ကို ကြည့်ရင်း... သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

‘ဒီလောက်ပဲလား။ ဒီလောက်တင်ပဲလား။ ငါ ဘာမှတောင် သိပ်အားမစိုက်ရသေးဘူး။ ‘

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းချက် သိသိသာသာ ရှိနေသည့် ဤအမျိုးသမီးသည်... သန့်စင်သော နှလုံးသားဂိုဏ်းအတွင်း ဝမ်ကျင်း အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသော နယ်ရုပ်ဖြစ်သဖြင့်၊ သူ သူမကို တန်ဖိုးထားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမကို သူ့အပေါ် မကျေနပ်ချက်များ မမွေးမြူစေနိုင်ပေ။ လူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားတွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့် ၎င်းအက်ကြောင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

တကယ်လို့ ပုချီလော့သာ ဝမ်ကျင်းနှင့် လမ်းခွဲသွားခဲ့ပါက ၎င်းမှာ ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် ဘယ်လိုမှ လက်မခံနိုင်သည့် အရာဖြစ်သည်။ သူသည် ချစ်စရာကောင်းသလို တစ်ခါတစ်ရံ ရှက်တတ်လွန်းသည့် ဤစွယ်စုံရ အမျိုးသမီးလေးကို သဘောကျသဖြင့်... သူမကို မသတ်ချင်ပေ၊ ထို့ကြောင့် သူမကို သူ့အနားကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်ခွာခွင့် ပေးမည်မဟုတ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘေးနားရှိ ဝန်ရှန့်မှာမူ စိတ်ထဲကနေ အော်ဟစ်နေမိတော့သည်။

‘မိန်းကလေး... မင်း အလှည့်စားခံလိုက်ရပြီ။ မင်း အလှည့်စားခံလိုက်ရပြီ။ သူ မင်းကို ညာနေတာ။ ဒီသခင်က ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲဆိုတာ မင်း လုံးဝနားမလည်သေးဘူး။’

‘သိုင်းပညာတွေ ဒီလောက်တော်ပြီး ဦးနှောက်ကတော့ ဒီလောက်ပဲ ရှိတာလား။ တကယ့်ကို မိုက်မဲလွန်းတယ်။’

အကယ်၍ ဝမ်ကျင်းသာ ဝန်ရှန့် တွေးနေသည့်အရာကို သိလျှင်... အချစ်မိုးမွှန်နေသော အမျိုးသမီးများသည် ချိုမြိန်သည့် ပျားရည်ထောင်ချောက်ထဲ အလွယ်တကူ ကျဆင်းသွားတတ်ကြောင်း ပြောပြလိမ့်မည်။ ဝမ်ကျင်း၏ ယခင်ကမ္ဘာကဲ့သို့ အချက်အလက်နည်းပညာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်နေသည့် ခေတ်ကြီးတွင်ပင်... ကဏ္ဍပေါင်းစုံ၌ ထူးချွန်ထက်မြက်လှသော်လည်း ဝမ်ကျင်း ပြောခဲ့သည်ထက် ပိုမိုဆိုးရွားပြီး ချဲ့ကားထားသည့် လိမ်ညာမှုများကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်သွားကြသည့် အမျိုးသမီးများစွာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲက ပုချီလော့ကို အသာအယာပုတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်စေပြီးနောက်... မြင်းပေါ်မှ ဆင်းသက်ကာ ဝူမိသားစု၏ အတွင်းအိမ်တော်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် စိတ်ထဲကနေ သံချပ်ကာ အစုံ ၂၀၀ ကို ချက်ချင်းလဲလှယ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကို လူသူကင်းမဲ့သော ခြံဝင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ အဆင်သင့် သွားရောက်ချထားလိုက်တော့သည်။

ဝူမိသားစုကို ပုန်ကန်မှုဖြင့် စွပ်စွဲထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့်... အချို့လူများ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ရန်နှင့် အခြားလူများကို စိတ်အေးစေရန်အတွက် ဤစွပ်စွဲချက်ကို ခိုင်လုံအောင် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပါက... နန်ယန်စီရင်စုရှိ အမျိုးမျိုးသော ဩဇာကြီးမားသည့် မိသားစုများသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြလိမ့်မည်။ တကယ်လို့ ဝူမိသားစုကို ဒီနေ့ ပုန်ကန်မှုဖြင့် မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲပြီး ဖျက်ဆီးနိုင်ရင်... မနက်ဖြန် သူတို့အလှည့် ရောက်မလာဘူးလို့ မည်သူပြောနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် သက်သေအထောက်အထားများသာ ခိုင်လုံနေပါက... ၎င်းတို့သည် ဝူမိသားစုက မိုက်မဲလွန်းလို့ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးတာဟုသာ တွေးတောကြလိမ့်မည်။ ပုန်ကန်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ငွေရှာပြီး သာမန်လူထုကိုသာ ဖိနှိပ်နေကြသည့် သူဌေးကြီးများသည် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် အချိန်မရွေး အသတ်ခံရနိုင်သည်ဟူ၍ သဘာဝကျကျ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"လူအချို့သွားပြီး... ခရိုင်ရုံးတော်က အရာရှိတွေကို ခေါ်ခဲ့စမ်း။ ဝူမိသားစုရဲ့ ပုန်ကန်မှု သက်သေအထောက်အထားတွေကို ရှာဖွေပြီး မှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲမှာ စာရင်းသွင်းခိုင်းလိုက်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

မကြာမီမှာပင်... ရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားခဲ့သော သွေးစွန်းသည့် သုတ်သင်ရှင်းလင်းမှုကြီးကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေကြသည့် ခရိုင်ရုံးတော်မှ အရာရှိများနှင့် ရဲမက်အုပ်စုတစ်စု ရောက်ရှိလာကြပြီး ဝူမိသားစု အိမ်တော်အတွင်းသို့ စတင်ရှာဖွေကြတော့သည်။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက်... ရဲမက်ငယ်တစ်ဦးသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်ရင်း ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

"တွေ့ပြီ။ တွေ့ပြီ။ အားလုံး သံချပ်ကာဝတ်စုံတွေချည်းပဲ။ ဝူမိသားစုဟာ တကယ်ပဲ ပုန်ကန်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတာပဲ။"

ရဲမက်ငယ်၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားရသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် အံ့သြချင်ယောင်ဆောင်လိုက်ရင်း

"ဘယ်မှာလဲ။ ဘယ်လောက်တောင် ရှိလို့လဲ။"

ရဲမက်ငယ်သည် ဝမ်ကျင်း၏ မေးခွန်းကြောင့် လည်ချောင်းထဲက တံတွေးကို အသာအယာ မျိုချလိုက်ပြီး

"သတင်းပို့ပါတယ် သခင်။ လူသူကင်းမဲ့နေတဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာပါ။ အစုံ တစ်ရာ၊ နှစ်ရာလောက် ရှိပါတယ်။"

ဝမ်ကျင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဝန်ရှန့်နှင့် ခရိုင်ရုံးတော် အရာရှိများကို သူ့နောက်သို့ လိုက်ခဲ့ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ဝန်ရှန့်နှင့် အခြားသူများသည် သေသပ်စွာ စီရီထားသည့် သံချပ်ကာ သေတ္တာကြီးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ... ၎င်းတို့၏ ဉာဏ်ပညာများပင် မှင်သက်ဆွံ့အကုန်ကြရသည်။

‘ဒီဝူမိသားစုက တကယ်ပဲ ပုန်ကန်ချင်နေတာလား။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဝက်တွေလား... ခုနက တိုက်ပွဲတုန်းက ဘာလို့ ဒါတွေကို ထုတ်မဝတ်ကြတာလဲ...’

ဝမ်ကျင်း၏ လက်အောက်ငယ်သားများက ၎င်းတို့ကို လာရောက်ချထားပြီး မဟုတ်မမှန် လုပ်ကြံစွပ်စွဲခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟုမူ ၎င်းတို့ လုံးဝ မသံသယမဖြစ်မိကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝမ်ကျင်း သူ၏စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ပြီး ဝင်ရောက်လာစဉ်က... လူအများ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ သယ်ဆောင်လာခြင်း မရှိသည်ကို အားလုံး မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤကြီးမားလှသော သေတ္တာကြီး အနည်းဆုံး ဒါဇင်ဝက်ခန့်သည် ကောင်းကင်ကနေ ဒီအတိုင်း ပြုတ်ကျလာစရာ အကြောင်းမရှိရုံမျှမက...

၎င်းတို့ မသိလိုက်သည်မှာ... ၎င်းသေတ္တာကြီးများသည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းကင်က ပြုတ်ကျလာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လွန်ခဲ့သော ခေတ္တမျှလောက်ကမှ ပြုတ်ကျလာခြင်း ဖြစ်သည်ကိုပင်။