အခန်း ၁၂၆

အခန်း (၁၂၆)

နယ်စပ်ကို ကျော်ဖြတ်ခြင်း

နယ်စပ်ဂိတ်တံခါး၏ ပြင်ပရှိ ဆိတ်ငြိမ်ခြောက်သွေ့လှသော လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးထက်ဝယ် လေအေးများ တဝူးဝူးတဝါးဝါး တိုက်ခတ်နေလေသည်။ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော် အနောက်ဘက်ဒေသ၏ ဆောင်းရာသီသည် တောင်ဘက်ဒေသထက် များစွာ ပိုမိုအေးစက်လှပေသည်။

ယာယီစစ်စခန်းအတွင်းဝယ် စစ်တန်းလျားများသည် စီတန်းလျက် တည်ရှိနေပြီး ‘ကျုံး’ စာလုံး ရေးထိုးထားသော စစ်တပ်တံခွန်များသည် လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွှင့်ပျံနေကြသည်။ အနောက်ဒေသစစ်တပ်မှ အထူးရွေးချယ်ထားသော အထူးချွန်ဆုံး စစ်သည်တော်များပင် ဖြစ်ကြသော်လည်း အရိုးကွဲမတတ် အေးစက်လှသော အအေးဒဏ်ကြောင့် အများစုမှာ မိမိတို့၏ စစ်တဲများအတွင်း၌သာ စုပြုံအောင်းနေကြရရှာသည်။ ၎င်းမှာ အအေးဒဏ်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ခန္ဓာကိုယ်တွင်း အားအင်များကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် မလိုအပ်ဘဲ ဖျားနာမှုများကို ရှောင်ရှားလျက် တိုက်ခိုက်ရန် အကောင်းဆုံးအချိန်အခါကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

စစ်သေနာပတိ၏ ဗဟိုကွပ်ကဲမှု စစ်တဲမကြီးအတွင်းဝယ်၊ မြေခွေးသားမွေးဝတ်ရုံကို လွှမ်းခြုံထားသော ကျုံးဟိန်းသည် သူ၏ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သည့် ‘ဆူးမြှောင့်ကျားလှံ’ ကို အသာအယာ သန့်ရှင်းနေခဲ့လေသည်။

သူ၏ လက်အောက်ခံ စစ်သူကြီးများနှင့် အရာရှိများသည် သူ၏အောက်ခြေ ဝဲယာနှစ်ဖက်တွင် အစီအရီ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေကြသည်။ ကျုံးဟိန်း၏ စစ်စည်းကမ်းသည် လွန်စွာ တင်းကျပ်လှသဖြင့် အနောက်ဒေသ ဘုရင်ခံစံအိမ်တော်တစ်ခုလုံးရှိ လူတိုင်းသည် သူ့အား ကြောက်ရွံ့ရိုသေကြရပေသည်။ ကျုံးဟိန်း စကားမစတင်မချင်း မမည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ စကားတစ်ခွန်းပင် မဟဝံ့ကြချေ။

အတန်ကြာပြီးနောက်၊ ကျုံးဟိန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လှံကို သန့်ရှင်းခြင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူသည် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး လှံကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြှောက်ကာ နယ်စပ်ဂိတ်တံခါးရှိရာ အရပ်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်မည့်ဟန် အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်ရင်း၊ သူ၏ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော်လည်း ဩဇာညောင်းလှသော အသံကို ထွက်ပေါ်စေလိုက်တော့သည်။

“ငါတို့စစ်တပ်မှာ ရိက္ခာ ဘယ်နှစ်ရက်စာ ကျန်သေးလဲ။”

“ပြီးတော့ စစ်တပ်ထဲမှာ မကြာသေးခင်က အအေးမိဖျားနာတဲ့သူတွေ ရှိလား။”

ကျုံးဟိန်း၏ လက်ဝဲဘက်တွင် ထိုင်နေသော၊ ဝါဂွမ်းအဝတ်အစားများကို ထူထပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သားမွေးဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသည့် မကျန်းမမာဖြစ်နေသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ထိုမေးခွန်းကို ကြားရသောအခါ နှစ်ချက်မျှ အုပ်၍ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

“ခမည်းတော်... စစ်တပ်ရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ရိက္ခာဟာ တစ်တပ်လုံး ဝဝလင်လင် စားသုံးမယ်ဆိုရင် လဝက်စာပဲ ရှိပါတော့တယ်၊ ခြိုးခြံချွေတာပြီး စားသုံးမယ်ဆိုရင်တောင် တစ်လကျော်လောက်ပဲ ခံပါလိမ့်မယ်။”

“တစ်တပ်လုံးဟာ ခမည်းတော်ရဲ့ အမိန့်တော်အတိုင်း ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတွေ ပြုလုပ်ထားတဲ့အတွက်ကြောင့် အအေးမိ တုပ်ကွေးမိတဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေကတော့ လွန်စွာ နည်းပါးပါတယ်၊၊” ထိုသို့ပြောကြားပြီးနောက် သူသည် နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံ၍ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြန်သည်။

ကျုံးဟိန်းသည် မကျန်းမမာဖြစ်နေသော ထိုလူငယ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုလူငယ် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံ၍ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်ကို ကြားရသောအခါ၊ သူ၏ တည်ကြည်ခိုင်မာလှသော မျက်နှာထက်ဝယ် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ခုံးအစုံမှာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားခဲ့ပြီး မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ ဂရုဏာသက်မှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ထင်ဟပ်သွားခဲ့လေသည်။

“ယန်အာ... မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အခုထိ မသက်သာသေးဘူး၊၊ လောလောဆယ် စစ်ရေးကိစ္စတွေကိုတော့ စစ်သူကြီးတွေ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ကြပါတယ်၊၊ မင်းရဲ့ ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာဖို့ကသာ အရေးကြီးဆုံးပဲ။”

ကျုံးယန်သည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲရဲနီလျက်၊ လည်ချောင်းကို စိုစွတ်စေရန် ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် ရင်ဘတ်အတွင်းမှ မသက်မသာ ခံစားချက်ကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်ရင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အားယူ၍ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ကာ အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူသွင်းလိုက်ရရှာသည်။ သူက စကားတစ်ခွန်း ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျုံးဟိန်းက သူ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်တော့သည်။

“ယန်အာ... မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက အခုထိ မပျောက်ကင်းသေးဘူး၊ အနားယူဖို့ကသာ အဓိကပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်... သခင်လေးကို တွဲပြီး သွားနားစေလိုက်။”

ဝဲယာနှစ်ဖက်မှ အိမ်တော်ထိန်း ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့ကြပြီး ကျုံးယန်၏ ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည့် အကြည့်ကို အောင့်အီးသည်းခံကာ သူ့အား တွဲထူလျက် စစ်တဲအတွင်းမှ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြတော့သည်။

ကျုံးယန် စစ်တဲအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်မူ၊ ကျုံးဟိန်း၏ အမြဲတစေ တည်ငြိမ်နေခဲ့သော မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ခက်ထန်ကြမ်းကြုတ်သွားခဲ့လေသည်။ သူသည် လှံ၏ နှာမောင်းကို မြေပြင်ထက်သို့ အားပြင်းလှစွာ ဆောင့်ချလိုက်ရာ ကျယ်လောင်လှသော ဝုန်းခနဲ အသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

ဤအချိန်၌ ကျုံးဟိန်း၏ စိတ်တွင်းဝယ် ကောင်းကင်ယံအထိ တိုင်အောင် မြင့်မားလှသော ဒေါသမီးဟုန်များ တောက်လောင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စစ်ရေးစစ်ရာဗျူဟာများက မည်မျှပင် ပြောင်မြောက်နေပါစေ၊ သူ၏ သိုင်းပညာစွမ်းရည်က မည်မျှပင် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်နေပါစေ၊ သို့မဟုတ် သူ၏ စစ်ပွဲအောင်နိုင်မှု အောင်မြင်ချက်များက မည်မျှပင် ထင်ရှားကျော်ကြားနေပါစေ... ယခုအချိန်တွင် သူသည် အနောက်ဒေသတစ်ခုလုံး၏ စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးအဖြစ် အပေါ်ယံအားဖြင့် မြင့်မားသော ရာထူးနှင့် ကြီးမားသော အာဏာကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသော်လည်း၊ ထိုအရာများက ဘာအသုံးကျသနည်း။ သူ၏ လည်ပင်းထက်ဝယ် ခွေးချည်ကြိုးတစ်ချောင်းကို ချည်နှောင်ထားခြင်း ခံထားရဆဲပင် မဟုတ်ပါလား။ သူသည် သူတစ်ပါး၏ စေခိုင်းသမျှကိုသာ နာခံနေရရှာသည်။

သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် အမြဲတစေ မြင့်မြတ်လှချည်ဟန် ဖော်ပြနေပြီး မောက်မာရိုင်းစိုင်းလှသော ထိုမျက်နှာကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ချင်စိတ်များ ပြင်းထန်စွာ ပေါ်ပေါက်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လက်တွေ့အရှိတရားအရ သူ ထိုသို့ မပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူ၏ အနောက်ဒေသစစ်တပ်သည် တော်ဝင်နန်းတွင်း၏ ပံ့ပိုးမှုကို မကင်းနိုင်သလို၊ ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် ချွေယူ၏ ကျောထောက်နောက်ခံပြုမှုကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အထူးချွန်ဆုံး စစ်သည်တော် တစ်သိန်းနှင့် သူတို့၏ စစ်မြင်းများအတွက် အစားအစာများ၊ အဓမ္မစေခိုင်းခံထားရသော အလုပ်သမားများ၏ ရိက္ခာသုံးစွဲမှုများ၊ စစ်တပ်၏ လက်နက်များနှင့် သံချပ်ကာဝတ်စုံများကို တပ်ဆင်ခြင်းနှင့် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းခြင်းများ... ဤအရာအားလုံးထဲမှ မည်သည့်အရာက ငွေကြေး မလိုအပ်ဘဲ ရနိုင်ပါမည်နည်း။

သို့သော်လည်း အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ငွေကြေးထက်ပင် ပိုမိုအရေးကြီးလှသောအရာမှာ ရိက္ခာစပါး ဖြစ်ပေသည်။ အနောက်ဘက်ဒေသသည် ကုန်သွယ်ရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပြီး အခွန်အတုတ် ရရှိမှု များပြားသော်လည်း၊ ရိက္ခာစပါးနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ မည်သို့ရှိသနည်း။ ရိက္ခာစပါးဟူသည် ငွေရှိရုံမျှဖြင့် လွယ်လွယ်ကူကူ ဝယ်ယူ၍ ရနိုင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။ ပမာဏအနည်းငယ်ဆိုလျှင် အဆင်ပြေနိုင်သော်လည်း၊ စစ်ပွဲအတွင်းရှိ စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ထောက်ပံ့ရန် လိုအပ်သော ရိက္ခာစပါးမြောက်မြားစွာကို လွယ်လွယ်ကူကူ ရရှိနိုင်ပါမည်လား။ ဤမျှလောက်များပြားလှသော ရိက္ခာစပါးများကို သိုလှောင်ထားနိုင်သော သူများသည် ငွေကြေးကို ဂရုစိုက်မည့်သူများ မဟုတ်ကြချေ။

မိမိဘာသာ ဖူလုံအောင် စိုက်ပျိုးရန် ဟူသည်မှာလည်း ပို၍ပင် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လှပေသည်။ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ဒေသနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အနောက်ဘက်ဒေသ၏ ဆောင်းရာသီသည် ပိုမိုအေးစက်ပြီး စိုက်ပျိုးရန် သင့်တော်သော လယ်ယာမြေမှာ လွန်စွာ နည်းပါးလှသည်၊ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ လူဦးရေ ကျဲပါးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အနောက်ဒေသ၏ သုံးဆယ့်ခြောက်နိုင်ငံကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေနိုင်မည့် အင်အားကြီးမားသော စစ်တပ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန်အတွက်၊ ကျုံးဟိန်းသည် အနောက်ဒေသ ဘုရင်ခံစံအိမ်တော်၏ အောက်ခြေရှိ လူဦးရေအရင်းအမြစ်များကို အဆမတန် သုံးစွဲခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်ပွဲဆင်နွှဲခြင်းနှင့် ပုန်ကန်မှုများကို နှိမ်နင်းခြင်းများကြောင့် ရေတွက်၍မရနိုင်လောက်အောင် များပြားလှသော လူငယ်မြောက်မြားစွာ သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ရိက္ခာစပါး ထောက်ပံ့မှု မရှိပါက၊ ကျုံးဟိန်းသည် အနောက်ဒေသ ဘုရင်ခံစံအိမ်တော်၏ ပုံမှန်လည်ပတ်မှုကိုပင် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ကျုံးဟိန်းသည် ချွေယူ၏ အမိန့်တော်ကို မနာခံဘဲ မနေဝံ့ချေ။ တပည့်ရင်းတစ်ဦးအဖြစ် သံယောဇဉ်ရှိသည်ဟူသော ခံစားချက်မှာ အတုအယောင်မျှသာဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ အသက်သွေးကြောကို ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်းခံရသည်ဟူသောအချက်ကသာ အမှန်တရား ဖြစ်ပေသည်။

ကျုံးဟိန်း၏ ပြင်းထန်လှသော ဒေါသလှိုင်းများကြောင့် စစ်သူကြီးချုပ်၏ စစ်တဲမကြီးအတွင်းရှိ လေထုမှာ ပို၍ပင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းကာ ပိုမိုတင်းမာလာခဲ့တော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ၊ မျက်နှာထက်၌ မုတ်ဆိတ်မွှေး ထူထပ်စွာ ရှိနေသော အရပ်ရှည်ရှည် ဗမာ့ထွားထွား စစ်သူကြီးတစ်ဦးက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီး... ငါတို့တွေ ဒီပျက်စီးလုနီးပါးဖြစ်နေတဲ့ တံခါးစောင့်တပ်ကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ပြီး အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ရဲ့ တံခါးမကြီးကို ဖွင့်လှစ်ကာ ဝင်ရောက်ကြရအောင်။ ဒီနေရာမှာ အအေးမိပြီး ငတ်ပြတ်သေဆုံးရတာထက်စာရင် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်။”

ထိုသို့ အော်ဟစ်လိုက်သံကြောင့်၊ ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေပြီး စိတ်ပျက်အားလျော့နေကြသော အခြားသော လူမြောက်မြားစွာကလည်း ထောက်ခံအားပေးလာကြတော့သည်။

“မှန်ပါတယ်၊၊ ငါတို့တွေ ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ ဂိတ်တံခါးကို တိုက်ခိုက်ဖျက်ဆီးကြရအောင်။”

“လုပ်လိုက်ကြရအောင် စစ်သူကြီးချုပ်ကြီး။ ဒီလက်အောက်ခံက ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့အဖြစ် တာဝန်ယူဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။”

ကျုံးဟိန်းသည် သူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ စားပွဲငယ်လေးကို ကန်ကျောက်လိုက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“တော်စမ်း။”

စစ်သူကြီးချုပ်၏ စစ်တဲမကြီးတစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်းပင် အပ်ကျသံပင်မကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

ကျုံးဟိန်းသည် စစ်တဲပြင်ပသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး၊ အဝေးတစ်နေရာရှိ နယ်စပ်ဂိတ်တံခါးဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ သူ၏ သွားကြိတ်သံမှာ ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

သူသည် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်နှင့် အနောက်ဘက်ဒေသအကြား ကန့်သတ်ချက်မြောက်မြားစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည့် ဤနယ်စပ်ဂိတ်တံခါးကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ရန် အမြဲတစေ အိပ်မက်မက်ခဲ့ရပေသည်။ တော်ဝင်နန်းတွင်းသည် ဤနယ်စပ်ဂိတ်တံခါး တစ်ခုတည်းကိုသာ အသုံးပြု၍ သူ့အား ပိတ်ဆို့ချုပ်ချယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

‘မင်းတို့ ရိက္ခာစပါး ဝယ်ယူချင်တာလား၊၊ ကောင်းပြီ... ဝယ်ယူလိုက်လေ၊၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့တွေ သယ်ယူပို့ဆောင်နိုင်ပါ့မလား၊၊ မင်းတို့တွေ လူဦးရေတိုးပွားဖို့အတွက် ဒုက္ခသည်တွေကို စုဆောင်းချင်တာလား၊၊ လာလေ... ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ဖြတ်သန်းသွားနိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့၊၊ အကြမ်းဖက်နည်းလမ်းကို သုံးချင်တာလား၊၊ ကောင်းပြီ... မင်းတို့တွေ လှုပ်ရှားကြည့်လိုက်စမ်း၊၊ မင်းတို့တွေ လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်... အဲဒါ ပုန်ကန်မှုပဲ။’

စစ်သူကြီးချုပ်၏ စစ်တဲပြင်ပရှိ အရိုးကွဲမတတ် အေးစက်လှသော လေပြင်းများသည် ကျုံးဟိန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ တိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။ ရေခဲမှတ်အောက် ရောက်ရှိနေသော အပူချိန်သည် ကန်းချီအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသော ကျုံးဟိန်း၏ သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ သူ၏ တောက်လောင်နေသော ဒေါသမီးများနှင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုများကိုမူ ငြိမ်းသတ်ပေးနိုင်ခဲ့ပေသည်။

ကျုံးဟိန်းသည် သူ၏ မျက်ဝန်းများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အတန်ကြာအောင် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေလိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်သို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့ရာ၊ သူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုများသည် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်သော စစ်သေနာပတိတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် စိတ်ခံစားမှုများနောက်သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ မျောပါသွားမည့်သူ မဟုတ်ချေ။

ယနေ့တွင်မူ၊ သူသည် ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းကြောင်းအတွက် ပူပန်မှုများကြောင့်သာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်၊၊ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ရှေ့သို့တိုးရန်လည်း မရ၊ နောက်သို့ဆုတ်ရန်လည်း မရသည့် အကြပ်အတည်း အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသည် ဇွတ်တရွတ် ရှေ့သို့ တိုးခဲ့မည်ဆိုပါက၊ ပုန်ကန်သူဟူသော စွပ်စွဲချက်မှ ကင်းလွတ်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်လောက်ပေ။ ကျုံးဟိန်းအနေဖြင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ငြိမ်းချမ်းစေကာ သစ္စာမရှိသော အမတ်များအားလုံးကို သန့်ရှင်းရှင်းလင်းပြီး စနစ်သစ်တစ်ခုကို ထူထောင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့လျှင်၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ ကံကြမ္မာသည် ဆိုးရွားလှစွာ အဆုံးသတ်သွားရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူက နောက်သို့ ဆုတ်ခဲ့မည်ဆိုပါကလည်း၊ နောင်အနာဂတ်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေရန်ပင် မလိုဘဲ ထိုမြေခွေးအိုကြီး ချွေယူက သူ့အား လွှတ်ထားမည် မဟုတ်ချေ။

ယခုအချိန်တွင် ရိက္ခာစပါးများ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး၊ တော်ဝင်နန်းတွင်း၏ နိုင်ငံရေးအာဏာလုပွဲများမှာလည်း ရှင်းလင်းပြတ်သားခြင်း မရှိသေးသဖြင့်၊ ကျုံးဟိန်းသည် လက်ရှိအခြေအနေအပေါ် လွန်စွာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ သူသည် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ရာတွင် ထူးချွန်ပြီး ဒေသတစ်ခုကို အုပ်ချုပ်ရာတွင် အရည်အချင်း ရှိသော်လည်း၊ ရှုပ်ထွေးလှသော နိုင်ငံရေး လှည့်ကွက်များတွင်မူ ကျွမ်းကျင်မှု လွန်စွာ နည်းပါးလှပေသည်။

ဤအချိန်၌၊ စစ်တပ်ကို တိုက်ရိုက်စေလွှတ်ကာ အရာအားလုံးကို ရင်းနှီးလျက် နယ်စပ်ဂိတ်တံခါးကို တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်ကူးတစ်ခု သူ၏ စိတ်တွင်းဝယ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ နယ်စပ်ဂိတ်တံခါးကို သိမ်းပိုက်ရန်... မြို့တော်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ချီတက်ရန်... သူသာ မြို့တော်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်... ထိုသို့သော အန္တရာယ်ရှိလှသည့် စိတ်ကူးများသည် ကျုံးဟိန်း၏ စိတ်တွင်းဝယ် အမြစ်တွယ်ကာ ပို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့စဉ်မှာပင်...

စစ်တဲပြင်ပရှိ ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက နယ်စပ်ဂိတ်တံခါးဆီမှ တစ်စုံတစ်ဦးက သဝဏ်လွှာတစ်စောင် ပေးပို့လာကြောင်း လာရောက်သတင်းပို့ခဲ့လေသည်။

ကျုံးဟိန်းသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ချွေယူ၏ ကိုယ်ပိုင်တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသော သဝဏ်လွှာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ၊ ပထမဦးစွာ လွန်စွာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူက သဝဏ်လွှာကို ဖွင့်လှစ်ပြီး အတွင်းရှိ အကြောင်းအရာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ သူ၏ အရှိန်အဝါကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းမော့ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

“ဟားဟားဟား... ငါ့ရဲ့ စစ်မိန့်ကို အမြန်ဆုံး လက်ဆင့်ကမ်းလိုက်စမ်း။ တစ်တပ်လုံး စစ်စခန်းရုပ်သိမ်းပြီး... ဂိတ်တံခါးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြမယ်။”

စစ်စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အော်ဟစ်အားပေးသံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆူညံစွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့တော့သည်။

“ငါတို့တွေ ဂိတ်တံခါးအတွင်းကို ဝင်ရတော့မယ်၊၊ ဟားဟားဟား...။”

“ဟေး... အစ်ကိုသုံး... ဂိတ်တံခါးအတွင်းပိုင်းက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ၊ ကျွန်တော့်တစ်သက်မှာ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးဘူး။”

“ညီလေး... ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်၊၊ ဂိတ်တံခါးအတွင်းပိုင်းက အရမ်း လှပပြီး ဒီလောက်လည်း မအေးလှဘူးကွ။”

မိမိ၏ စစ်တဲအတွင်း၌ အိပ်စက်ရန် လဲလျောင်းလိုက်ရုံမျှသာ ရှိသေးသော ကျုံးယန်သည် ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်မိသည်။ သူသည် ပထမဦးစွာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပြီးနောက် မျက်နှာထက်ဝယ် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

“ဂိတ်တံခါးအတွင်းကို ဝင်ရတော့မယ်... ခမည်းတော်ကြီး၊ သင်ဟာ ဂိတ်တံခါးအတွင်းကို ဝင်ရောက်ဖို့ အမြဲတစေ တောင့်တနေခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့တွေ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ဒေသကို ရောက်ရှိသွားခဲ့ရင်... အဲဒါက ကံကောင်းခြင်းကို ယူဆောင်လာမလား ဒါမှမဟုတ် ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖိတ်ခေါ်မလားဆိုတာကတော့ ဘုရားပဲ သိလိမ့်မယ်...။”