အခန်း ၁၂၈

အခန်း (၁၂၈)

ကရုဏာတရား

နန်ယန်စီရင်စု မြို့တော်ပြင်ပဝယ်၊ ဝမ်ကျင်းသည် ဝမ်ရှန့်၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် လွန်စွာ လွမ်းဆွတ်တသဟန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

“ဝမ်းကွဲအစ်ကို... နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်နေပါဦးလား။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် အလောတကြီး ထွက်ခွာရတာလဲ။”

ဝမ်ရှန့်သည် လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဝမ်ကျင်း၏ လက်ခုံကို သာသာယာယာ ပုတ်ကာ ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့် စကားဆိုလိုက်သည်။

“ဝမ်းကွဲညီလေး... အစ်ကို အိမ်ကနေ ခွာရတာ ကြာပြီဖြစ်သလို၊ မျိုးနွယ်စုအတွင်းမှာလည်း ဖြေရှင်းဆောင်ရွက်ရမယ့် အရေးကြီးကိစ္စတွေ အများကြီး ကျန်ရှိနေပါသေးတယ်။ ဒါ့အပြင် ဒီတစ်ခေါက် အစ်ကို အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တာဟာ ဝမ်းကွဲညီလေးတို့ရဲ့ မိသားစုခွဲကို ပင်မမျိုးနွယ်စုထဲ ပြန်လည်ကြိုဆိုဖို့တင်မကဘဲ၊ လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို လှည့်လည်သွားလာရင်း အတွေ့အကြုံသစ်တွေ ရှာဖွေဖို့လည်း ပါဝင်တာကြောင့်ပါ။ စာအုပ်ပေါင်း သောင်းဂဏန်းကို ဖတ်ရှုရခြင်းဟာ ခရီးမိုင်ပေါင်း သောင်းချီ နှင်ရခြင်းလောက် အသိအမြင် မကျယ်ပြောနိုင်ပါဘူး။ နန်ယန်စီရင်စုဟာ နေပျော်ဖွယ်ကောင်းလှပေမဲ့ အစ်ကို ဒီမှာ အကြာကြီး မနေနိုင်ပါဘူး။”

ဝမ်ရှန့်၏ ခိုင်မာလှသော လေသံကို ကြားရသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် ဆိတ်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ကုရန်ထံမှ သေတ္တာငယ်လေးတစ်လုံးကို လှမ်းယူ၍ ဝမ်ရှန့်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

“ဒီခရီးစဉ်က ရှည်လျားပြီး ပင်ပန်းဆင်းရဲလှတာမို့ ခရီးစရိတ်မပါဘဲ ဘယ်လိုလုပ် သွားလို့ဖြစ်မှာလဲ။ ဝမ်းကွဲအစ်ကို... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ လမ်းခရီးမှာ ကိုယ့်ရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို စည်းကမ်းမဲ့ လိုက်လံ မလှူဒါန်းဖို့ သတိရပါဦးနော်။”

သစ်သားသေတ္တာကို လက်ခံရရှိလိုက်သော ဝမ်ရှန့်သည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ လက်ထဲရှိ သစ်သားသေတ္တာ၏ လေးလံသော အလေးချိန်ကို ခံစားမိရင်း၊ ငယ်စဉ်ကတည်းက မဟာဂုဏ်သရေရှိ မျိုးနွယ်စုကြီးမှ ပေါက်ဖွားလာကာ စည်းစိမ်ချမ်းသာအလယ်တွင် စံမြန်းခဲ့ရသော သူသည် မိမိ၏ ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် ငွေကြေးပြတ်လတ်မှုဒုက္ခကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကြုံတွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မျိုးနွယ်စုမှ စတင်ထွက်ခွာစဉ်ကမူ သူ၏နောက်၌ ရထားလုံး အမြောက်အမြား၊ အစေခံများနှင့် ကိုယ်ရံတော် အယောက်တစ်ရာကျော်၊ ထို့ပြင် ကျိခရိုင်ရှိ ဝမ်မျိုးနွယ်စုနှင့် ဝမ်ချွဲတို့အတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ပြင်ဆင်ထားသော အဝတ်အထည်များနှင့် ငွေကြေးများ အပြည့်တင်ဆောင်ထားသည့် ရထားလုံး သုံးစီးတို့အပြင် ရွှေ၊ ငွေ၊ ကျောက်သံပတ္တမြားနှင့် ရှားပါးရတနာ မြောက်မြားစွာ ပါဝင်ခဲ့ပေသည်။

သို့သော်လည်း နန်ယန်စီရင်စုသို့ ရောက်ရှိလာချိန်၌မူ သူ၏ထံဝယ် လဲလှယ်ရန် အဝတ်အစားတစ်စုံ၊ ရထားလုံးတစ်စီးနှင့် ရထားထိန်းတစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် လွန်စွာ နွမ်းပါးချို့တဲ့ဟန် ပေါက်နေခဲ့တော့သည်။ သူ၏ မြင့်မြတ်လှသော အဆင့်အတန်းနှင့် လုံးဝ မကိုက်ညီသည့် ဤမျှ ရိုးရှင်းဆင်းရဲလှသော အခြေအနေသည် ဝမ်ကျင်း၏ အာရုံကို သဘာဝအတိုင်း ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး၊ ဝမ်ကျင်းက လမ်းခရီးတွင် ဓားပြတိုက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်ဟုပင် ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။

အကျိုးအကြောင်း မေးမြန်းစုံစမ်းကြည့်ပြီးနောက်မှသာ သူ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုသည် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဒုက္ခသည်များ၊ အသက်ရှင်သန်ခွင့်ရရန်အတွက် မိမိတို့၏ သားသမီးများကို ရောင်းချနေကြရသူများ၊ ထို့ပြင် မိုးခေါင်ရေရှားမှုနှင့် ရေကြီးရေလျှံမှုဘေးတို့ကြောင့် ကောက်ပဲသီးနှံ လုံးဝမထွက်ရှိဘဲ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးကာ သေဆုံးနေကြရသည့် ငတ်မွတ်ဘေးသင့်ပြည်သူများနှင့် လူသားအချင်းချင်း ပြန်လည်စားသောက်နေကြရသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သွေးပျက်စရာ မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရကြောင်း သိရှိခဲ့ရလေသည်။ ဤမြင်ကွင်းများသည် ဝမ်ရှန့်၏ နူးညံ့လှသော စိတ်နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်စေခဲ့သည်။

အတိတ်ကာလက ဝမ်ရှန့်သည် စာအုပ်စာပေများထဲတွင် ဘေးဒုက္ခသင့် ပြည်သူများ၏ အခြေအနေကို ဖော်ပြထားသည့် "နေရာအနှံ့ ငတ်မွတ်သေဆုံးသူများ ပြည့်နှက်နေခြင်း" နှင့် "လူသားအချင်းချင်း ပြန်လည်စားသောက်ခြင်း" ဟူသော စာလုံးတိုလေးများကိုသာ ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမြင်ကွင်းများသည် သူ၏မျက်စိရှေ့မှောက်၌ အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက်လာသောအခါမှသာ ထိုစာလုံးအနည်းငယ်၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကြီးမားလှသော ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် မျက်ရည်ပင်လယ်ဝေမှုများကို သူက ကောင်းစွာ သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့ရသည်။

စားစရာ မရှိသဖြင့် ရွှံ့မြေများကို ဗိုက်ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ထည့်သွင်းစားသောက်ခဲ့ကြရသော သူများသည် ဝမ်းဗိုက်များ ဖောင်းကားနေသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာမူ အရိုးပေါ်အရေတင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်းဗိုက်အတွင်းရှိ မကြေညက်သော မြေကြီးများက စွန့်ထုတ်မှုစနစ်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သဖြင့် ပြင်းထန်လှသော ဝေဒနာကို ခံစားရင်း သေဆုံးသွားခဲ့ကြရသည်။ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုဒဏ်ကို မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်နေကြရသော ပြည်သူများသည် မိမိတို့၏ ရင်သွေးငယ်များကို ကိုယ်တိုင်မသတ်ရက်ကြသဖြင့် အချင်းချင်း သားသမီးများကို လဲလှယ်ကြကာ ချက်ပြုတ်စားသောက်ကြသည့် အခြေအနေသို့ပင် ဆိုက်ရောက်ခဲ့ရလေသည်။

ဤမျှ ဆိုးရွားလှသော မြင်ကွင်းများကို လျစ်လျူမရှုနိုင်ခဲ့သော ဝမ်ရှန့်သည် လမ်းခရီးတွင် မိမိ၏ ရထားလုံးများ၊ မြင်းများနှင့် ရတနာပစ္စည်းအားလုံးကို ရောင်းချခဲ့ရုံမက၊ သူ၏ လက်ရာမြောက်လှသော တန်ဖိုးကြီး ဝတ်ရုံများကိုပါ ရောင်းချပစ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ကုန်ကျစရိတ်များကို လျှော့ချရန်အတွက် သူ၏ အစေခံများကိုပါ လမ်းစရိတ်ပေးကာ အိမ်သို့ ပြန်လွှတ်ခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် ရရှိလာသမျှသော ငွေကြေးအားလုံးဖြင့် ရိက္ခာဆန်စပါးများကို ဝယ်ယူကာ ငတ်မွတ်နေသော ဘေးသင့်ပြည်သူများကို ဝေငှလှူဒါန်းခဲ့သဖြင့်၊ သူ၏ထံဝယ် အခြေခံအကျဆုံးသော မဟာမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦး၏ သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ရထားလုံးတစ်စီး၊ ရထားထိန်းတစ်ဦးနှင့် လဲလှယ်ရန် ဝတ်စုံနှစ်စုံသာ ကျန်ရှိတော့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ရှန့်သည် သစ်သားသေတ္တာကို ရထားလုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ အမြဲတစေ နူးညံ့သောအပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတတ်သော သူ၏ ခန့်ညားလှသော မျက်နှာထက်ဝယ် ထူးထူးခြားခြား တည်ကြည်လေးနက်မှုများ အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

“ဝမ်းကွဲညီလေး... 'စည်းစိမ်ဥစ္စာက အိမ်ဂေဟာကို ကြွယ်ဝစေပြီး၊ သီလသမာဓိက ကိုယ်ခန္ဓာကို တင့်တယ်စေတယ်၊ အပေးအကမ်းရက်ရောသူဟာ ကျန်းမာကြံ့ခိုင် အသက်ရှည်တတ်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားကို မကြားဖူးဘူးလား။ ဒါ့အပြင် 'သီလတရားရှိသူဟာ ဘယ်တော့မှ တစ်ကောင်ကြွက်မဖြစ်နိုင်ဘဲ ဧကန်မုချ အပေါင်းအဖော်တွေ ရှိစမြဲပဲ' တဲ့။ သီလကရုဏာတရားဆိုတာ မဟာလုပ်ငန်းကြီးတွေရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲ ဝမ်းကွဲညီလေး။”

ဝမ်ကျင်းသည် ဝတ္တရားအရသာ ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ ဝမ်ရှန့်၏ စကားများကို လုံးဝ လှောင်ပြောင်ပယ်ချလိုက်ပေသည်။ မြင့်မြတ်သော သီလတရားရှိသူများသည် လေးစားထိုက်သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုသို့သောအရာများကို ဟန်ပြအဖြစ်သာ ပြုလုပ်သင့်ပေသည်၊ အဘယ်ကြောင့် အမှန်တကယ် သူတော်စင်တစ်ဦးကဲ့သို့ လိုက်နာကျင့်သုံးနေရသနည်း။ မြင့်မြတ်သောကျင့်ဝတ်ရှိသူများ အောင်မြင်နိုင်သည်ဟူသော အဆိုမှာ ပို၍ပင် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ သနားကြင်နာမှုနှင့် ကရုဏာတရားသည် လူအများ၏ လေးစားမှုကို ရရှိစေနိုင်သော်လည်း၊ အပြန်အလှန်အားဖြင့် လူအများစုက ထိုကရုဏာတရားကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ အမြတ်ထုတ်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက 'မင်းကောင်းမင်းမြတ်တစ်ဦးကို ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းတွေနဲ့ လှည့်စားနိုင်တယ်' ဟူသော ဆိုရိုးစကား အဘယ်ကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာပါအံ့နည်း။

သို့သော်လည်း ဝမ်ကျင်းသည် ဝမ်ရှန့်၏ စကားများနှင့် အတွေးအခေါ်များကို သဘောမတူသော်လည်း၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဝမ်ရှန့်အပေါ် လေးစားမိသည့်စိတ်က အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်အနေဖြင့် သာမန်ပြည်သူများအပေါ် ဝမ်ရှန့်ကဲ့သို့ ကရုဏာ မထားနိုင်သလို၊ ထိုကဲ့သို့သော သနားကြင်နာတတ်သည့် စိတ်နှလုံးလည်း မရှိသော်လည်း၊ ဝမ်ရှန့်ကဲ့သို့ အမှန်တကယ် ကျင့်ကြံနိုင်သူကိုမူ သူက များစွာ အံ့ဩချီးကျူးမိပေသည်။ ဆိုရိုးစကားအတိုင်း မကောင်းမှုကို ပြုလုပ်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း ကောင်းမှုကို ကျင့်ကြံရန်မှာမူ လွန်စွာ ခက်ခဲလှပေသည်။ ဝမ်ရှန့်၏ အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိနိုင်သောသူဟူသည် လောကကြီးတွင် လုံးဝမရှိဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း၊ ဖီးနစ်ငှက်၏ အမွေးအတောင်ကဲ့သို့ အလွန်တရာ ရှားပါးလှပေသည်။

သို့ရာတွင် ဝမ်ကျင်းသည် ယခုအချိန်၌ အချက်တစ်ခုကိုမူ သေချာပေါက် ကောက်ချက်ချနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဝမ်မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်၏ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်ဖြစ်သော ဤဝမ်းကွဲအစ်ကိုသည် နောင်အနာဂတ်တွင် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရာထူးကို ဆက်ခံမည့်သူအဖြစ် သေချာပေါက် ရွေးချယ်ခံရမည် မဟုတ်ကြောင်းပင်။ ထိုသို့ သုံးသပ်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ တစ်ဖက်တွင် ဝမ်မျိုးနွယ်စုကြီးသည် ဝမ်ကျင်းကို မည်မျှပင် တန်ဖိုးထားသည်ဖြစ်စေ၊ နောင်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာမည့်သူကို ယခုကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲကိစ္စရပ်များတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခွင့် ပြုမည်မဟုတ်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဝမ်ရှန့်၏ အတိုင်းအထက်အလွန် နူးညံ့လှသော ကရုဏာစိတ်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်း၏ ဝတ္တရားအရ ခေါင်းညိတ်ပြမှုနှင့် စိတ်ပါဝင်စားမှုမရှိသော အမူအရာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဝမ်ရှန့်သည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကို ချလိုက်မိပြီး မျက်နှာထက်ဝယ် စိတ်ပျက်ရိပ်များ ထင်ဟပ်သွားခဲ့သည်။ နန်ယန်စီရင်စုသို့ သူရောက်ရှိလာကတည်းက ဝမ်ကျင်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို သူက စောင့်ကြည့်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ၊ မိမိ၏ ဝမ်းကွဲညီလေးသည် အုပ်ချုပ်ရေးနှင့် နိုင်ငံရေးကိစ္စရပ်များတွင် ကိုယ်ပိုင် အယူအဆပြတ်သားသူဖြစ်ပြီး 'ကရုဏာ' နှင့် 'သနားကြင်နာမှု' ဟူသော စကားလုံးများသည် ဝမ်ကျင်းနှင့် လုံးဝ သက်ဆိုင်ခြင်းမရှိကြောင်းကို သူက ကောင်းစွာ သိရှိထားခဲ့ပေသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ ဆုံးမစကားများနှင့် အကြံပြုချက်များကို နားထောင်မည် မဟုတ်သလို၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ အတွေးအခေါ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကွာဟချက်မှာလည်း အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဆန်ပုယီသည်သာ ဝမ်ကျင်း၏ အလေးပေး ယုံကြည်မှုကို ရရှိထားခဲ့သည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက ဉာဏ်ပညာထက်မြက်ပြီး စစာပေကျမ်းဂန် နှံ့စပ်ခဲ့သော ဤမဟာမျိုးနွယ်စုဝင် လူငယ်သည် စိတ်ထဲ ဝေခွဲမရမှုများကို ခဏမျှ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝမ်ကျင်းသည် ရက်စက်ပြတ်သားသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုကာ ရာထူးအာဏာ အဆက်မပြတ် တိုးတက်လာခဲ့ပြီး၊ ယခုကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို အကျိုးပြုအုပ်ချုပ်တော့မည် ဖြစ်သည်။ မိမိမှာမူ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ တားမြစ်ပိတ်ပင်မှုကြောင့် စစ်မှန်သော နိုင်ငံရေးလောကအတွင်းသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ချေ။ အမှန်တကယ်ပင် မိမိ မှားယွင်းနေခဲ့သည်လား။ သို့သော် ကရုဏာတရားသည် မှားယွင်းနေခဲ့ပါက၊ ရှေးဟောင်း သူတော်စင်များနှင့် ကျမ်းဂန်ဟောင်းများအားလုံးက လူသားတို့ကို ကောင်းမှုပြုရန် အဘယ်ကြောင့် ညွှန်ကြားသွန်သင်ခဲ့ကြပါသနည်း။

ဝမ်ရှန့်၏ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျင်းက နှစ်သိမ့်စကား ဆိုလိုက်သည်။

“ဝမ်းကွဲအစ်ကို... လောကကြီးအပေါ် ထားရှိတဲ့ အစ်ကို့ရဲ့ ကရုဏာတရားက တကယ့်ကို လေးစားစရာကောင်းလှပြီး ရှေးဟောင်းသူတော်စင်ကြီးတွေရဲ့ အရှိန်အဝါအတိုင်းပါပဲ။ ညီလေးအနေနဲ့ အစ်ကို့ရဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေကို စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပံ့ပိုးကူညီပေးဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။ အာရန်... စံအိမ်တော်ကို ချက်ချင်းပြန်ပြီး ငွေကြေးတွေ ထပ်မံ ယူဆောင်ခဲ့စမ်း။”

ဝမ်ကျင်း၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ဝမ်ရှန့်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမှုများမှာ ချက်ချင်း ပြယ်လွင့်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာထက်ဝယ် နူးညံ့သောအပြုံးများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာကာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စကားဆိုလိုက်တော့သည်။

“ဝမ်းကွဲညီလေးကလည်း တကယ့်ကို ကရုဏာတရားကြီးမားတဲ့ သူတစ်ယောက်ပါပဲ။”

“အစ်ကိုကလည်း ကျွန်တော့်ကို ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ...”

...ဝမ်ကျင်းသည် မြို့တံခါးဝ၌ ရပ်တန့်ကာ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးစင်းလျက် ဝေးကွာသွားသော ဝမ်ရှန့်၏ ကျောပြင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက လှည့်၍ သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ကုရန်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အာရန်... 'သူတစ်ပါးမြင်စေချင်လို့ ပြုတဲ့ကောင်းမှုဟာ စစ်မှန်တဲ့ကောင်းမှုမဟုတ်ဘူး၊ သူတစ်ပါးသိမှာကို ကြောက်ရွံ့ပြီးပြုတဲ့ မကောင်းမှုဟာ ကြီးလေးတဲ့မကောင်းမှုဖြစ်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို မင်း သိသလား။”

ကုရန်သည် ဝေခွဲမရဖြစ်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းပြပြီး မိမိ မသိရှိကြောင်း ဖော်ပြလိုက်သည်။

“ဒီစကားရဲ့အဓိပ္ပာယ်က... မင်း ကောင်းမှုကို ပြုလုပ်တဲ့အခါ သူတစ်ပါး မြင်တွေ့ချီးမွမ်းဖို့ မျှော်လင့်နေမယ်ဆိုရင် ဒါဟာ စစ်မှန်တဲ့ သီလတရား မဟုတ်တော့ဘူး။ အကယ်၍ မင်း မကောင်းမှုကို ပြုလုပ်ပြီး သူတစ်ပါး သိရှိသွားမှာကို ကြောက်ရွံ့နေမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းဟာ ကြီးလေးတဲ့ ဒုစရိုက်ကို ကျူးလွန်လိုက်တာပဲ ဖြစ်တယ်။”

ကုရန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သဘောပေါက် နားလည်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

“သခင်ကြီးက... စဉ်းစားနေတာလား။”

ဝမ်ကျင်းသည် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ ဒီဝမ်းကွဲအစ်ကိုဟာ တကယ်ပဲ ကရုဏာတရားကြီးမားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကရုဏာရှိတယ်ဆိုတဲ့ ကျော်စောမှုကိုပဲ ရှာဖွေနေတာလားဆိုတာ ငါ တကယ် သိချင်မိတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဒီအစ်ကိုဟာ... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် မဟုတ်ဘူးလေ... ဟဟ... အခုတော့ ငါ စောင့်ကြည့်ရုံပေါ့။ ငါ့ရဲ့ ဒီဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ ကရုဏာဂုဏ်သတင်းဟာ တစ်လောကလုံးကို ဘယ်လောက်အထိ ပျံ့နှံ့သွားမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။”

ကုရန်၏ ရဲရင့်လှသော မျက်နှာထက်ဝယ် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုများ ထင်ဟပ်သွားခဲ့သည်။ 'မဟုတ်မှလွဲရော... မင်းတို့လို ဂုဏ်သရေရှိ လူကုံထံတွေမှာ ဒီလောက်တောင် အကြံအဖန်တွေ များလှတာလား။ အစီအမံတွေကို အမြဲတစေ စဉ်းစားတွေးတောနေရတာ မပင်ပန်းကြဘူးလား။'

အတန်ကြာပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ လှည့်၍ မြို့တွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းရင်း ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်ကကြည့်ရင်... ဒီလိုမျိုး ကရုဏာတရား ဟန်ပြတာမျိုးကို ငါလည်း အတုယူလို့ ရတာပဲ မဟုတ်လား။ 'သီလတရားသည် တစ်ကောင်ကြွက်မဖြစ်နိုင်၊ ဧကန်မုချ အပေါင်းအဖော်ရှိစမြဲပဲ' တဲ့... ဟဟ... တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလှပေရဲ့။”