အခန်း ၁၃၀

အခန်း (၁၃၀)

ဘုရင်ခံချုပ်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှု

သို့သော်လည်း ဝမ်ကျင်းသည် ယွဲ့ပြည်နယ် မြို့တော်သို့ ဦးတည်ခရီးနှင်နေချိန်တွင်၊ လက်ရှိ ယွဲ့ပြည်နယ် ဘုရင်ခံချုပ် ချန်တောက်၏ စိတ်အခြေအနေမှာမူ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ မိမိစံအိမ်တော်ရှိ တိတ်ဆိတ်လှသော ဥယျာဉ်အတွင်း၌ လမ်းလျှောက်နေရင်း၊ ချန်တောက်သည် အတိတ်ကာလက ပန်းခင်းများအတွက် ပင်ပန်းကြီးစွာ အားစိုက်ထုတ် စုဆောင်းခဲ့ဖူးသော စိမ်းလန်းစိုပြည်သည့် အပင်များကို ခံစားကြည့်ရှုရန် စိတ်မပါနိုင် ဖြစ်နေခဲ့၏။

ချန်တောက်တွင် နယ်မြေခွဲထွက် တည်ထောင်ရန်၊ သို့မဟုတ် ထီးနန်းကို လုပွဲဆင်နွှဲရန် စသည့် ကြီးမားလှသော ရည်မှန်းချက်မျိုး မရှိသော်လည်း အာဏာ၏ အရသာဟူသည်မှာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ မြည်းစမ်းဖူးသွားသည်နှင့် လုံးဝ စွန့်လွှတ်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ နန်းတော်တွင်းမှ တော်ဝင်အမိန့်ပြန်တမ်း တစ်စောင်တည်းဖြင့် သူ့အား ပြည်နယ်ဘုရင်ခံရာထူးမှ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး၊ အနားယူရန်အတွက် မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ဆင့်ခေါ်လိုက်လေသည်။

သူ လိုလားပါ့မလား။ အမှန်စင်စစ် မလိုလားပေ။ သို့သော် သူ မဆန့်ကျင်ဝံ့ချေ။ ဤအရာသည် အမိန့်တော်ထုတ်ပြန်ခဲ့သည့် လူငယ်ဧကရာဇ် တစ်ဦးတည်း၏ အလိုဆန္ဒကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ နန်းတော်တွင်းရှိ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများအားလုံး တညီတညွတ်တည်း သဘောတူညီချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် မဟာကျင်းပြည်ကြီး၏ ထိပ်သီးခေါင်းဆောင်များ အားလုံး၏ အလိုဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ရန် အင်အားမရှိသလို၊ ချန်မိသားစုသည်လည်း မဆန့်ကျင်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူက အမိန့်တော်ကို အတင်းအဓမ္မ ဆန့်ကျင်ရန် ကြိုးစားခဲ့လျှင်၊ သူ့နှင့် သူ့မိသားစုအတွက် အလွန်ဆိုးရွားသော ကံကြမ္မာတစ်ခု စောင့်ကြိုနေမည်ဖြစ်ပြီး၊ အသက်ဆုံးရှုံးရုံတင်မက ဆွေခုနစ်ဆက် မျိုးကိုးဆက်တိုင်အောင် ကွပ်မျက်ခြင်း ခံရနိုင်ပေသည်။

ချန်တောက်သည် စိတ်ပျက်အားလျော့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း၊ ပန်းခင်းထဲသို့ လက်လှမ်းကာ ရှားပါးပြီး အလွန်မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားရသော ပန်းခက်တစ်ခုကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွတ်ခူးလိုက်ပြီး နှာခေါင်းဝတွင် အသာအယာ နမ်းရှိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“ဟူး... တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတွေဆိုတာ... အဲ့ဒါတွေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နိုင်မယ့် အားကောင်းတဲ့ အစွမ်းမရှိရင်၊ နောက်ဆုံးတော့ တခြားသူတွေရဲ့ လက်ထဲကိုပဲ ရောက်သွားရတာပါပဲလား”

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ သက်ပြင်းချသံသည် ထိုပန်းပွင့်လေးအတွက်သာမက မိမိဦးခေါင်းပေါ်ရှိ အရာရှိအာဏာအတွက်ပါ ညည်းတွားမြည်တမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ယွဲ့ပြည်နယ် ဘုရင်ခံချုပ် ဖြစ်သော်လည်း၊ တော်ဝင်အမိန့်ပြန်တမ်း တစ်စောင်တည်းဖြင့် ရာထူးမှ ရွှေ့ပြောင်းခံလိုက်ရပြီး မဆန့်ကျင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် အကယ်၍ ၎င်းမှာ လျောင်ကျိုးပြည်နယ် ဘုရင်ခံချုပ် သို့မဟုတ် မင်ကျိုးပြည်နယ် ဘုရင်ခံချုပ်သာ ဆိုလျှင်ကော။ ကြီးမားလှသော အာဏာကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အင်အားတောင့်တင်းလှသော စစ်တပ်ကြီးများကို ကွပ်ကဲထားသည့် ထိုသူများသည် စက္ကူပေါ်တွင် ဘာပဲရေးထားရေး ဂရုစိုက်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူ ချန်တောက်တွင်မူ သူ၏အမိန့်ကို နာခံမည့် အရည်အချင်းရှိသော စစ်သူကြီးများနှင့် စစ်သည်တော်များ မရှိသလို၊ ကြွယ်ဝလှသော သိုလှောင်ရိက္ခာနှင့် ဘဏ္ဍာငွေလည်း မရှိချေ။ ထို့ပြင် မိမိအုပ်ချုပ်မှုအောက်ရှိ အင်အားစုအားလုံးကို ဖိနှိပ်လွှမ်းမိုးနိုင်သည့် ဩဇာအရှိန်အဝါမျိုးလည်း ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက်၊ ချန်တောက်သည် လေးလံစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ပန်းခက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ဆစွာ ပစ်ချလိုက်ကာ၊ ဤဥယျာဉ်အတွင်းရှိ သစ်ပင်ပန်းမာန်တိုင်းကို မိမိ၏ အရိုးထဲအထိ စွဲထင်ကျန်ရစ်အောင် မှတ်သားထားလိုသည့်အလား ပတ်ဝန်းကျင်ကို အသေအချာ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤဘုရင်ခံချုပ် စံအိမ်တော်သည် သူနှင့် နောက်ထပ် သက်ဆိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ယခုကြည့်ရှုရသည့် အကြည့်တိုင်းသည် နောင်အနာဂတ်တွင် လျော့နည်းသွားမည့် အကြည့်များပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် ရုတ်တရက် ခြေသံများ ကြားလိုက်ရသဖြင့်၊ ချန်တောက်သည် စိတ်ပျက်အားလျော့နေသော မျက်နှာထားကို ချက်ချင်း ဖျောက်ပစ်လိုက်ပြီး ထုံးစံအတိုင်း ခန့်ညားတည်ကြည်လှသော အမူအရာကို ပြန်လည်ဆောင်ယူလိုက်၏။

“သခင်ကြီး... ကျိုးမိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲ ကျိုးဟွိုင်က တွေ့ဆုံခွင့် တောင်းခံနေပါတယ်။”

အစေခံ၏ သတင်းပို့ချက်ကို ကြားရသောအခါ ချန်တောက်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း၊ လေသံကို မြှင့်၍ “အို... ဟုတ်လား၊ မြန်မြန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါ” ဟု ပြောကြားလိုက်၏။

မကြာမီမှာပင်၊ နားထင်အထိ ရှည်လျားလှသော မျက်ခုံးမွှေးများ ရှိပြီး ထွားကျိုင်းသန်မာသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးကို အစေခံက ချန်တောက်ထံသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ယွဲ့ပြည်နယ်ကို မတည်ထောင်မီနှင့် မဟာကျင်းပြည်ကြီး၏ နယ်မြေအောက်သို့ မသွတ်သွင်းမီကတည်းက ဤဒေသတွင် အခြေချ နေထိုင်ခဲ့ကြသော ကျိုးမိသားစု၏ အကြီးအကဲ ကျိုးဟွိုင် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျိုးဟွိုင်သည် ချန်တောက်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး၊ ထူထဲသော မျက်ခုံးမွှေးအောက်ရှိ ထက်မြက်သော မျက်ဝန်းအစုံက ချန်တောက်အား အမြန် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်၏။

“ဘုရင်ခံချုပ်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”

သို့သော်လည်း ချန်တောက်သည် ကျိုးဟွိုင်၏ စောစောက ရိုင်းပျသော အကြည့်ကို ဂရုစိုက်ပုံမရဘဲ “အစ်ကိုကျိုး... ဒီလောက်အထိ ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူးဗျာ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီဥယျာဉ်ထဲမှာတော့ ငှက်တွေ၊ ပိုးကောင်တွေ ဆူညံနေလို့ သိပ်ပြီး မတိတ်ဆိတ်လှဘူး။ ကျွန်ုပ်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး မကြာသေးမီကမှ ရရှိထားတဲ့ မင်ကျိုးပြည်နယ်ထွက် လက်ဖက်ရည်ကို အတူတူ မြည်းစမ်းကြည့်ရအောင်”

“ဒါဆိုရင်တော့ ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်”

စားပွဲ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ထိုင်နေကြသော လူနှစ်ဦးသည် ခွက်များအတွင်းရှိ မွှေးပျံ့လှသော လက်ဖက်ရည်ကို မြည်းစမ်းသောက်သုံးရင်း၊ လက်ဖက်ရည်၏ အမျိုးအစားနှင့် အရသာ၊ ထို့နောက် ၎င်း၏ မြစ်ဖျားခံရာဒေသ၊ ထိုဒေသ၏ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ သမိုင်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ယွဲ့ပြည်နယ်၏ ဒေသထွက်ကုန်များအထိ လွတ်လပ်ပွင့်လင်းစွာ စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ကျိုးဟွိုင်ကလည်း မိမိလာရောက်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်မပြောသလို၊ ချန်တောက်ကလည်း မေးမြန်းခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ချန်တောက်သည် ကျိုးဟွိုင် လာရောက်ရသည့် အကြောင်းအရင်းကို အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်၏။ သူသည် ကျိုးဟွိုင်ဘက်မှ စတင်ပြောဆိုလာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် မကြာမီ ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံရတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် ရုံးလုပ်ငန်းကိစ္စရပ်များတွင် စိတ်မပါတော့ဘဲ၊ သူ့ကို အချိန်ပေးရန် အချိန်များစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

ကျိုးဟွိုင်သည်လည်း သာမန်အတိုင်း စကားစမြည် လာရောက်ပြောဆိုသည့်အလား တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်ဟန် ဆောင်ထားသော်လည်း၊ မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့ခံရမည့်အပေါ် ချန်တောက်၏ စိတ်နေသဘောထားကို ရိပ်မိရန်အတွက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်အကဲခတ်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ချန်တောက်သည် မဟာမျိုးနွယ်စုကြီးမှ ဆင်းသက်လာသူတစ်ဦး ဖြစ်ရုံတင်မက၊ ငယ်စဉ်ကတည်းက ထိုကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး အရာရှိလောကတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့သော အတွေ့အကြုံများကြောင့် မည်ကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ဟာကွက်ပြပါမည်နည်း။

နောက်ဆုံးတွင် လက်ဖက်ရည်များပင် အေးစက်လုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း ကျိုးဟွိုင်သည် မည်သည့်သဲလွန်စမျှ မရရှိခဲ့သဖြင့် စတင်အကဲစမ်း စကားဆိုလာခဲ့သည်။

“မင်းကြီး ရာထူးစတင်ယူကတည်းက အုပ်ချုပ်ရေးလုပ်ငန်းတွေကို ကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး ယွဲ့ပြည်နယ်ကို စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲနိုင်ခဲ့တာပါ။ ခုလို နန်းတော်ကနေ အမိန့်တော်တစ်စောင်တည်းနဲ့ မင်းကြီးကို ရာထူးကနေ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပြီး၊ အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်ကြီး အပ်နှင်းလိုက်တာကတော့ တကယ်ပဲ စဉ်းစားရခက်လှပါတယ်ဗျာ”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ချန်တောက်၏ ကျယ်ဝန်းလှသော ဝတ်ရုံလက်အောက်ရှိ လက်သီးများမှာ တဖြည်းဖြည်း တင်းကျပ်သွားခဲ့ပြီး စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။

'စဉ်းစားရခက်တယ် ဟုတ်လား... မင်းတို့က ဘာကို စဉ်းစားရခက်နေတာလဲ။ ဝမ်မိသားစုက ကောင်စုတ်လေးက ဘာကြောင့် ယွဲ့ပြည်နယ် ဘုရင်ခံချုပ်အဖြစ် လာရောက်တာဝန်ယူရလဲဆိုတာကို မင်းတို့တွေ တကယ်ပဲ မသိလို့လား။ အကယ်၍ မင်းတို့ ကျိုးမိသားစုကသာ အနောက်ကနေ ဦးဆောင်ပြီး ပြဿနာရှာမနေခဲ့ရင်၊ ငါကရော ဒီဘုရင်ခံချုပ် စံအိမ်တော်ထဲမှာ ပန်းစိုက်ပြီး ငါးမွေးရင်း နေ့ရက်တွေကို ပျင်းရိပျင်းရဲ ဖြုန်းတီးနေရပါ့မလား'

ရင်ထဲမှ ဒေါသများကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်လိုက်ရင်း၊ ချန်တောက်က ကျိုးဟွိုင်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်၏။

“အစ်ကိုကျိုး ပြောတာ မှားနေပြီဗျာ။ ကျွန်ုပ် ရာထူးယူကတည်းက ကြီးမားတဲ့ အမှားအယွင်း မရှိခဲ့ပေမဲ့၊ ထူးခြားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေလည်း မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့လို့ နန်းတော်အပေါ် မျက်နှာပူစရာ ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။ ဒီရာထူးကို ဆက်ပြီး ဆုပ်ကိုင်ထားမယ့်အစား၊ အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်တွေကို လမ်းဖယ်ပေးလိုက်တာက ပိုပြီး ကောင်းမွန်လှပါတယ်”

“မင်းကြီးကလည်း လွန်လွန်ကဲကဲ နှိမ့်ချလွန်းနေပြန်ပါပြီ။ မင်းကြီးရဲ့ အရည်အချင်းကို ကျွန်တော်တို့အားလုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါက... ဒါက မင်းကြီး ကံမကောင်းခဲ့လို့သာ ဖြစ်ရတာပါ”

ပြောကြားလိုက်ရာ၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျိုးဟွိုင်၏ စကားမှာ စိတ်ရင်းအမှန် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ချန်တောက်အပေါ်တွင် တော်တော်လေး လေးစားမှု ရှိခဲ့၏။

ထိုစဉ်က ချန်တောက်သည် မြို့တော်မှ ယွဲ့ပြည်နယ်သို့ ဘုရင်ခံချုပ်အဖြစ် လာရောက်တာဝန်ယူစဉ်က၊ သူနှင့်အတူ အစေခံနှင့် မိသားစုဝင် တစ်ရာခန့်သာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြင်ပလူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် ၎င်းတို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည့် ဤယွဲ့ပြည်နယ်တွင် အောင်မြင်စွာ ခြေကုပ်ယူနိုင်ခဲ့ရုံတင်မက၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း အာဏာကိုလည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ရယူနိုင်ခဲ့သေးသည်။ အကယ်၍ လူတိုင်းက စုပေါင်းပြီး ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုခဲ့လျှင်၊ ဘုရင်ခံချုပ် စံအိမ်တော်သို့ ငွေကြေးများနှင့် အလှအပများကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် ပို့ဆောင်ကာ အလှအပများဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကို ဖြားယောင်းပြီး ရွှေငွေများဖြင့် အကျင့်ပျက်ခြစားအောင် ပြုလုပ်၍ ချန်တောက်၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်နှင့် ရည်မှန်းချက်များကို အချိန်ဖြင့် တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်စားပစ်ခြင်း မရှိခဲ့ပါက၊ ယခုအချိန်တွင် ယွဲ့ပြည်နယ်ကြီးသည် မည်သို့သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ ကျိုးဟွိုင် တွေ့ဆုံဖူးသမျှသော လူများထဲတွင် နိုင်ငံရေး တိုက်ပွဲများနှင့် အာဏာကစားကွက်များ ဆင်နွှဲရာ၌ ချန်တောက်သည် ထူးချွန်ထက်မြက်လှသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးဟု သတ်မှတ်၍ ရပေသည်။

ချန်တောက်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားတွေးတောကာ “အစ်ကိုကျိုး... ရှေ့ဆက်ပြီး ပြောမနေပါနဲ့တော့။ အချို့သောအရာတွေကို ကျွန်ုပ် လုံးဝလုပ်မှာမဟုတ်သလို၊ မင်းတို့ကိုလည်း မလုပ်ဖို့ အလေးအနက် သတိပေးချင်ပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျိုးဟွိုင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ လျှပ်ခနဲ ဝင်းလက်သွားခဲ့သည်။ “မင်းကြီး... မင်းကြီးက တကယ်ပဲ ယွဲ့ပြည်နယ်ကို စွန့်ခွာပြီး မြို့တော်မှာ အေးအေးလူလူ ရှိလှတဲ့ ရာထူးတစ်ခုကို ယူပြီး အနားယူဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာလား။”

“ဟဟ... အနားယူတယ် ဟုတ်လား။ အခုလည်း ကျွန်ုပ်က အနားယူနေရတာနဲ့ မခြားပါဘူးဗျာ၊ နေရာပြောင်းသွားတာပဲ ရှိတာပါ”

ချန်တောက်သည် ရာထူးမှ အမှန်တကယ် ဆင်းပေးရန်နှင့် ဆက်ခံမည့်သူအား လွှဲပြောင်းပေးရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ကျိုးဟွိုင်သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့သည်။ “မင်းကြီး... လောကကြီးရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက မရေမရာနဲ့ ဝေဝါးနေတာမို့...”

“တော်စမ်း... ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်။ မင်းတို့က လောကကြီးရဲ့ အခြေအနေကို ဆွေးနွေးဖို့ ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ။ မင်းတို့ ဘာတွေကို နားလည်ပြီး ဘာတွေကို သိလို့လဲ။ မင်းတို့က ရေတွင်းထဲက ဖားတစ်ကောင်လို အမြင်ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ သူတွေပဲ”

ချန်တောက်သည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ စားပွဲပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အားပြုထောက်ကာ မိမိ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကျိုးဟွိုင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“မင်းတို့ရဲ့ သေးသိမ်လှတဲ့ အကြံအစည်တွေကို ငါမသိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ငါ့ကို မင်းတို့ရဲ့ အသုံးချခံ ကိရိယာတစ်ခုလို လုပ်ချင်နေကြတာ မဟုတ်လား။ အကယ်၍ မင်းတို့မှာသာ တကယ့်အရည်အချင်း ရှိမယ်ဆိုရင် ထားပါတော့၊ ငါလည်း အတူတူ လုပွဲဆင်နွှဲပေးဖို့ ဝန်မလေးပါဘူး။ သို့သော် မင်းတို့မှာ ဘာရှိလို့လဲ။ မင်းတို့ ငါ့ကို ဘာပေးနိုင်မှာလဲ။ အလွန်ဆုံးရှိလှ မြေယာနဲ့ ငွေကြေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ အစေခံတွေနဲ့ ဆိုးသွမ်းတဲ့ လူမိုက်အချို့ကိုပဲ ပိုင်ဆိုင်ထားကြတာ မဟုတ်လား။ ဒါကို မင်းတို့က ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်ကို ဆန့်ကျင်ဖို့အထိ တရူးတမူး စဉ်းစားရဲကြတယ် ဟုတ်လား”

“အဲဒီဝမ်ကျင်းရဲ့ နောက်ကွယ်က ဝမ်မိသားစုနဲ့ သူနဲ့ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းထားတဲ့ လီမိသားစုကို ခေတ္တဖယ်ထားဦး... သူ ဘယ်ကနေ ခေါ်ဆောင်လာမှန်းမသိတဲ့ သံချပ်ကာအပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သေချာ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ စစ်သည်တော်တွေနဲ့၊ သဲလွန်စရှာမရအောင် ထက်မြက်လှတဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေကိုပဲ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ဦး။ မင်းတို့ ကျိုးမိသားစုရဲ့ သတင်းအချက်အလက် ကွန်ရက်က လုံးဝ ကန်းနေတာမှ မဟုတ်တာ... ငါ့ကို ပြောစမ်း၊ မင်းတို့ သူ့ကို တားဆီးနိုင်မှာလား။ ဘာနဲ့ သွားပြီး တားဆီးမှာလဲ... ဟမ်”

မိမိ၏ အငေါက်အငမ်းကြောင့် ဆွံ့အသွားသော ကျိုးဟွိုင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ချန်တောက်သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ဝတ်ရုံလက်ကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

'မင်းတို့ သေချင်ရင်လည်း သေကြပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုတော့ လာပြီး ဆွဲမသွင်းကြနဲ့'

လောကကြီး၏ ကျယ်ပြောလှပုံကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ဖူးဘဲ၊ ကျဉ်းမြောင်းလှသော ထောင့်လေးတစ်ခုထဲတွင်သာ ပိတ်မိနေကြသူများသည် မိမိတို့၏ အစွမ်းအစကို အမြဲတစေ အထင်ကြီးလွန်းနေကြစမြဲ ဖြစ်ပေသည်။