အခန်း ၁၃၇

အခန်း (၁၃၇)

အာဏာလွှဲပြောင်းခြင်း

မြင်းခွာသံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်လာမှုနှင့်အတူ ရထားလုံးဘီးများ၏ တဂျုန်းဂျုန်းမြည်သံများသည် ယွဲ့ပြည်နယ်မြို့တော်၏ မြို့တံခါးဝသို့ ပျံ့လွင့်ရောက်ရှိလာရာ၊ လမ်းဘေးဝဲယာတွင် ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို ကိုယ်လက်အင်္ဂါများ တောင့်တင်းသွားစေခဲ့သည်။

သူတို့သည် အသစ်ရောက်ရှိလာမည့် ပြည်နယ်ဘုရင်ခံအပေါ် မကောင်းသော အထင်အမြင်မျိုး သက်ရောက်သွားစေမည့် မည်သည့်အမှားအယွင်းမျိုးကိုမဆို စိုးရိမ်ကြောက်လန့်နေကြသဖြင့် မိမိတို့၏ အဝတ်အစားများကို သေသပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာအမူအရာများကိုလည်း ထိန်းညှိလိုက်ကြလေသည်။

သံချပ်ကာဝတ်စုံများ ဆင်ယင်ကာ လက်နက်များကို ကိုင်စွဲထားကြသည့် ဝေရဲရင့်သော မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့သည် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ပထမဦးဆုံး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

မြင်းစီးစစ်သည်များ၏ ခေါင်းဆောင်သည် ၎င်း၏ဇက်ကြိုးကို ဆွဲကာ မြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ပျံကြည့်ရှုရင်း ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ၏ ရထားလုံး ဆိုက်ရောက်လာပြီ။ ကြိုဆိုရန် ပြင်ဆင်ကြစမ်း။”

ထိုသို့အော်ဟစ်ပြီးနောက် သူသည် မြင်းခေါင်းကို လှည့်ကာ အဝေးသို့ ဒုန်းစိုင်းမောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ကာ လက်နက်စွဲကိုင်ထားသည့် စစ်သည်တော်များ ဝန်းရံလျက်ရှိသော ဝမ်ကျင်း၏ ခမ်းနားထည်ဝါလှသည့် ရထားလုံးသည် မြို့တံခါးဝသို့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။ ရထားလုံး၏ ဝဲယာအနီးတွင် ရှိနေကြသော တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော် ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူ အချို့သည်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ကုရန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးသည်နှင့် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ ရထားလုံးအနီးသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

“သခင်ကြီး... ယွဲ့ပြည်နယ် မြို့တော်သို့ ဆိုက်ရောက်ပါပြီ။”

ရထားလုံးအတွင်း၌ ဝမ်ကျင်းသည် ပျင်းကြောဆန့်လိုက်ပြီး သူ၏ဝတ်ရုံကို သေသပ်အောင် ပြင်ဆင်ကာ လိုက်ကာကို ဆွဲဖွင့်လျက် အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်လေသည်။

ဝမ်ကျင်း၏ ခြေထောက်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သွေးဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းပြုလုပ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သိသိသာသာ ပိုမိုသန်မာလာခဲ့ကြောင်း တွေးတောမိလိုက်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းရန် မည်သူ့အကူအညီကိုမျှ လိုအပ်ခြင်းမရှိတော့ချေ။

ဝမ်ကျင်း မတ်မတ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် မြို့တံခါးဝ၌ ကြိုဆိုရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော အရာရှိအသီးသီးတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။

“ပြည်နယ်ဘုရင်ခံအား ကြိုဆိုပါသည်။”

ဝမ်ကျင်းက အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူတို့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ ပင်ပန်းသွားကြပါပြီ။”

“ပြည်နယ်ဘုရင်ခံကလည်း အားနာစရာတွေ မိန့်ကြားနေပြန်ပါပြီ။ ဒါက ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ တာဝန်ပါ။”

“ပြည်နယ်ဘုရင်ခံရဲ့ ခမ်းနားလှတဲ့ အရှိန်အဝါကို မြင်ခွင့်ရတာ ကျွန်တော်မျိုးတို့အတွက် အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းလှပါတယ်။”

မြော်မြင်တတ်သော မြောက်ပင့်ပြောဆိုသံများနှင့် ကြိုဆိုနှုတ်ခွန်းဆက်သံများသည် တညီတညွတ်တည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

“ကဲ... ငါ့ကို ပြည်နယ်ဘုရင်ခံအိမ်တော်ဆီကို လမ်းပြပေးကြပါဦး။”

“မှန်လှပါ ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ... ဒီဘက်က ကြွပါ။”

လူအုပ်ကြီးသည် ဝမ်ကျင်းကို ဝန်းရံလျက် ပြည်နယ်ဘုရင်ခံအိမ်တော်ဆီသို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။ ချန်တောက်သည် အိမ်တော်အတွင်း၌ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။ ရာထူးအပြောင်းအလဲ ပြုလုပ်သည့် အချိန်မျိုးတွင် ရာထူးမှ ထွက်ခွာမည့် အရာရှိဟောင်းသည် ၎င်း၏ ရာထူးဆက်ခံမည့်သူကို ကြိုဆိုရန် မြို့ပြင်အထိ ထွက်ခွာသွားလေ့မရှိခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် နန်းတွင်းစည်းမျဉ်းများနှင့် မညီညွတ်သဖြင့် သူတို့သည် များသောအားဖြင့် ပြည်နယ်ဘုရင်ခံအိမ်တော်အတွင်း၌သာ စောင့်ဆိုင်းလေ့ရှိကြသည်။

ရာထူးဆက်ခံသူက တော်ဝင်အမိန့်တော်ပြန်တမ်းကို လက်ရှိတာဝန်ထမ်းဆောင်နေသူထံ တင်ပြစစ်ဆေးစေပြီးနောက်၊ လက်ရှိအရာရှိက တရားဝင်အာဏာအလွှဲအပြောင်းကို ကိုယ်စားပြုသည့် ပြည်နယ်ဘုရင်ခံတံဆိပ်တုံးအား အိမ်တော်အတွင်း၌ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ရခြင်းဖြစ်ကာ ၎င်းသည် အာဏာအပြည့်အဝ လွှဲပြောင်းခြင်းကို သတ်မှတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြည်နယ်မြို့တော်၏ လမ်းမများပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းရင်း ဝမ်ကျင်းသည် နန်ယန်စီရင်စုထက် များစွာပိုမိုစည်ကား စိုပြည်နေသော လမ်းဘေးဝဲယာများနှင့် ပိုမိုခမ်းနားထည်ဝါလှပသော အဆောက်အအုံများကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် ကြည့်ရှုကာ စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိနေခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤနေရာသည် ပြည်နယ်မြို့တော်တစ်ခုဖြစ်သဖြင့် သာမန်စီရင်စုမြို့တော်ထက် များစွာ ပိုမိုသာလွန်ကောင်းမွန်နေမည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်သည်။ လူဦးရေအရဖြစ်စေ၊ အခွန်အတုတ် ရရှိမှုအရဖြစ်စေ သူတို့နှစ်ခုကို နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရနိုင်ချေ။ ပြီးတော့ ယနေ့မှစ၍ ဤအရာအားလုံးသည် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာတော့မည်။

ပြည်နယ်ဘုရင်ခံအိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်ကျင်းသည် တရားဝင်ဝတ်ရုံတော်ကို ဆင်ယင်ထားသည့် ချန်တောက်က အိမ်တော်၏ အရာရှိအသီးသီးကို ဦးဆောင်လျက် ဝင်ပေါက်၌ စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ချန်တောက်သည်လည်း စွမ်းအင်နှင့် အရှိန်အဝါအပြည့်ရှိနေသော ဝမ်ကျင်းကို သဘာဝကျစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝမ်ကျင်း၏ ခန့်ညားပြီး နုပျိုလှသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ချန်တောက်သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချမိကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် တကယ်ပင် အိုမင်းရင့်ရော်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ခြေလှမ်းများကို နှေးကွေးလိုက်ပြီး သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ချန်တောက်အား အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“သခင်ကြီးချန်အား ဂါရဝပြုအပ်ပါတယ်။”

သိမ်မွေ့ပြီး နှိမ့်ချမှုရှိသော ဝမ်ကျင်းကို ကြည့်ကာ ချန်တောက်သည်လည်း ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ လှမ်းကြွလာခဲ့သည်။

“ပြည်နယ်ဘုရင်ခံဝမ်... ဒီလောက်အထိ ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူးဗျာ။ ကျွန်ုပ်နောက်ကို ကြွလှမ်းတော်မူပါ။”

ချန်တောက်သည် ဝမ်ကျင်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို များစွာ ကြားသိထားခဲ့ဖူးသော်လည်း ဝမ်ကျင်းသည် မည်သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။ ယခုအကြိမ် ကိုယ်တိုင်တွေ့ဆုံရသည့်အခါတွင်မူ သူ ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ မာနထောင်လွှားပြီး အေးစက်စက်နိုင်လှသောသူတစ်ဦး မဟုတ်သည်ကို သိရှိလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ သာမန်လူငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပါက ဤမျှနက်ရှိုင်းသော နောက်ခံအင်အားနှင့် အာဏာကို ဤအသက်အရွယ်တွင် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်လျှင် မာနကြီးမှုကို ရှောင်လွှဲနိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဝမ်ကျင်း၏ ထောင်လွှားမှုနှင့် ရုန်းကန်ရက်စက်မှုများသည် ၎င်း၏ အပေါ်ယံအမူအရာတွင် မဟုတ်ဘဲ နှလုံးသား၏ နက်ရှိုင်းရာ၊ အရိုးထဲအထိ စွဲမြဲနေခြင်းဖြစ်သည်ကိုမူ ချန်တောက် လုံးဝ မသိရှိခဲ့ချေ။

ဝမ်ကျင်းသည် ချန်တောက်၏ ခြေလှမ်းများနောက်သို့ လိုက်ပါလျက် အုပ်ချုပ်ရေးအိမ်တော်၏ ဗဟိုခန်းမဆောင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ချန်တောက်သည် စာပွဲပေါ်မှ ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ၏ အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသော တံဆိပ်တုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဝမ်ကျင်းကလည်း သူ၏ရင်ခွင်အတွင်းမှ တော်ဝင်အမိန့်တော်ပြန်တမ်း စာချွန်လွှာကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြုံးပြလိုက်ကြပြီးနောက် လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို အပြန်အလှန် လွှဲပြောင်းလဲလှယ်လိုက်ကြသည်။

ချန်တောက်သည် စာချွန်လွှာကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး တံဆိပ်တုံးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်မြှောက်ကာ စစ်ဆေးနေသော ဝမ်ကျင်းကို ကြည့်လျက် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ယနေ့မှစ၍ ယွဲ့ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးရဲ့ အရေးကိစ္စအားလုံးဟာ ပြည်နယ်ဘုရင်ခံဝမ်ရဲ့ ပခုံးပေါ်ကို ကျရောက်သွားပြီ ဖြစ်ပါတယ်။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကျင်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ကြည်လေးနက်သွားခဲ့သည်။

“ကျွန်ုပ် ဝမ်ကျင်းအနေနဲ့ မဟာကျင်းအင်ပါယာရဲ့ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို ဘယ်သောအခါမှ ပျက်ကွက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

ဝမ်ကျင်းက “ဧကရာဇ်မင်းမြတ်” ဟု မသုံးနှုန်းဘဲ “မဟာကျင်းအင်ပါယာ” ဟု ထည့်သွင်းပြောဆိုလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်တောက်၏ မျက်ဝန်းများသည် အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သော်လည်း သူ ဘာမျှမပြောခဲ့ချေ။ ထို့ပြင် သူသည် အသာအယာ မသက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး ၎င်း၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

မိမိ၏ တစ်သက်တာလုံး မဟာကျင်းအင်ပါယာ၏ အရာရှိတစ်ဦးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်လာခဲ့သူပီပီ သူသည် မဟာကျင်းအင်ပါယာအပေါ် မည်သို့လျှင် သစ္စာစောင့်သိမှု မရှိဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။ ကံဆိုးလှသည်မှာ အချို့သောအရာများကို သူ အတိုင်းသား မြင်တွေ့နားလည်နေခဲ့သော်လည်း ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်းမရှိခြင်းပင်။

ဝမ်ကျင်းသည် တံဆိပ်တုံးကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မျက်လုံးနားသို့ နီးကပ်စွာ ယူဆောင်ကာ ၎င်းပေါ်တွင် ထုဆစ်ထားသော အင်းကွက်ပုံစံများနှင့် ပုံရိပ်များကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ချန်တောက်၏ သက်ပြင်းချသံကို ကြားရသော်လည်း ဝမ်ကျင်းသည် အကြည့်ကို မလွှဲပြောင်းဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သခင်ကြီးချန်... ဘာဖြစ်လို့ သက်ပြင်းချရတာလဲ။”

ချန်တောက်သည် ဝမ်ကျင်းလက်ထဲရှိ တံဆိပ်တုံးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားတာကို နှမြောမိရုံတင်ပါ။”

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ချန်တောက်သည် ယွဲ့ပြည်နယ် ပြည်နယ်ဘုရင်ခံရာထူးကို ရယူခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း ယွဲ့ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို မိမိ၏ လက်အောက်သို့ အောင်မြင်စွာ သိမ်းသွင်းချုပ်ကိုင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သည့်အတွက် အတိုင်းအဆမဲ့ နောင်တရမိနေခဲ့သည်။

အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးနောက် ချန်တောက်က ဝမ်ကျင်းကို စကားဆိုလိုက်သည်။

“နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ ယွဲ့ပြည်နယ်ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတက်လမ်းဟာ အိမ်နီးနားချင်း ပြည်နယ်တွေလောက် မကောင်းမွန်ခဲ့ဘူး။ ပထမအကြောင်းရင်းကတော့ လူဦးရေ ကျဲပါးတာ၊ တောင်ကုန်းတောင်တန်း ထူထပ်လွန်းတာနဲ့ စိုက်ပျိုးကျင့်ကြံဖို့ ခက်ခဲတာကြောင့် ဖြစ်ပေမယ့်၊ ဒုတိယအကြောင်းရင်းကတော့ လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးသားထဲမှာ ရှိနေကြလို့ပဲ။”

မကြာမီ ရာထူးပြောင်းရွှေ့တော့မည့် ချန်တောက်သည် ယွဲ့ပြည်နယ်၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ဝမ်ကျင်းအား အသေအချာ ရှင်းလင်းပြောကြားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ပထမအချက်အနေဖြင့် ၎င်း၏ ရာထူးပြောင်းရွှေ့မှုမှာ အပြီးသတ် သေချာနေပြီဖြစ်ရာ ဝမ်ကျင်းနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ထားခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီး၊ သူ တော်ဝင်မြို့တော်တွင် အရာရှိဖြစ်လာသည့်အခါ ဝမ်ကျင်း၏ နောက်ကွယ်မှ အင်အားစုများကလည်း သူ့ကို ကူညီပံ့ပိုးပေးနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ချန်တောက်သည် မိမိ မထွက်ခွာမီ ဒေသခံ အင်အားကြီး မျိုးနွယ်စု မိသားစုကြီးများအပေါ် အနည်းငယ် ဖိအားပေးလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များတစ်လျှောက် သူတို့က မိမိအပေါ် ဟန့်တားနှောင့်ယှက်မှုများနှင့် အကျပ်ကိုင်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို သူ ဘယ်သောအခါမျှ မမေ့ပျောက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။ အရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် သူ အမုန်းဆုံးအရာမှာ မိမိ၏ အာဏာကို သူတစ်ပါးက ခွဲဝေရယူခြင်းပင်။ အကယ်၍ ထိုနှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးသူများသာ မရှိခဲ့ပါက သူ ချန်တောက်သည် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိနေမည် မဟုတ်ချေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် လှည့်၍ ၎င်း၏အကြည့်ကို ချန်တောက်ထံသို့ ပို့လိုက်သည်။

“အို... သခင်ကြီးချန်မှာ ဘယ်လို အသိအမြင်မျိုးတွေ ရှိနေလို့လဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးပါဦး”

“လက်ရှိအချိန်မှာ ယွဲ့ပြည်နယ်အတွင်းက နယ်မြေအသီးသီးကို သက်ဆိုင်ရာ နယ်စားမင်းတွေက ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်နေကြတာကို ပြည်နယ်ဘုရင်ခံဝမ်လည်း သိရှိထားပြီးသား ဖြစ်မှာပါ။”

ဝမ်ကျင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ရပ်မှန် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်း နန်ယန်စီရင်စုကို အုပ်ချုပ်စဉ်က အခွန်အတုတ် အချို့ကို ပြည်နယ်ဘုရင်ခံအိမ်တော်သို့ အချိန်မီ ပေးပို့ခြင်းမှလွဲ၍ ချန်တောက်သည် နန်ယန်စီရင်စု၏ နိုင်ငံရေးအရေးကိစ္စများတွင် မည်သည့်အခါမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ၎င်းမှာ ချန်တောက်တွင် စွက်ဖက်ပိုင်ခွင့် မရှိခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ ကိုယ်တိုင်က မလုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“ပြီးတော့ ဒီလိုအခြေအနေ ဖြစ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ရိုးရှင်းပါတယ်။ ပြည်နယ်ဘုရင်ခံအိမ်တော်ရဲ့ စစ်သည်အင်အားက နည်းပါးလွန်းတာ၊ အရှိန်အဝါ ကင်းမဲ့တာနဲ့ မအုပ်ချုပ်နိုင်တာကြောင့်ပါပဲ။ ကျွန်ုပ်က မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် အာဏာလုယူမှုကို ဖြစ်စေခဲ့ပြီး ကွယ်လွန်သူ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို စော်ကားမိသလို ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ဒေသခံ အင်အားကြီး မိသားစုကြီးတွေဟာ ယွဲ့ပြည်နယ်ထဲက နယ်စားမင်းအချို့နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး အတူတူ ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လုပ်ဆောင်နေကြတာကြောင့် ပြည်နယ်ဘုရင်ခံအိမ်တော်က ချမှတ်တဲ့ မူဝါဒအများစုကို ထိရောက်စွာ အကောင်အထည် မဖော်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။”

ဝမ်ကျင်းသည် ချန်တောက်၏ မျက်နှာကို စိန်းစိန်းဝါးဝါးဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ၎င်း၏မျက်နှာထက်တွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်ခြင်းနှင့် နားမလည်နိုင်ခြင်း အမူအရာများ ပေါ်ထွက်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်း၏ စူးရှသောအကြည့်အောက်တွင် ချန်တောက်သည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာပြီး မိမိ၏ ပါးပြင်ကို လက်ဖြင့် မသိမသာ ထိတွေ့လိုက်မိကာ 'ငါ့မျက်နှာပေါ်မှာ တစ်ခုခု ပေကျံနေလို့လား' ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးတောမိလိုက်သည်။

ဝမ်ကျင်းကမူ စိတ်ထဲမှ ကသိကအောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ နားလည်ထားသရွေ့ ချန်တောက်သည် သုံးစားမရသော အရည်အချင်းမရှိသူတစ်ဦး မဟုတ်ပါချေ။ သို့ဖြစ်ပါလျှင် သူသည် ဘာဖြစ်လို့ ရိုးရှင်းလှသော အခြေခံသဘောတရားတစ်ခုကို နားမလည်ရပါသနည်း။

‘အကယ်၍ အပေါ်ယံနည်းလမ်းတွေက မအောင်မြင်ရင် နောက်ကွယ်က နည်းလမ်းတွေကို ဘာလို့ မသုံးရတာလဲ။ အဆိပ်ခတ်တာကော မရဘူးလား။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်တာကော။ သူတို့ကို စည်းရုံးပြီး အုပ်စုခွဲတာ၊ တစ်ယောက်ချင်းစီကို နှိမ်နင်းတာ ဒါမှမဟုတ် ပြန်ပေးဆွဲပြီး ခြိမ်းခြောက်တာကော။ နည်းလမ်းတွေက အများကြီး ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့ကို တစ်ဦးချင်းစီ သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ အခွင့်အရေးကို သူ အမြဲတမ်း ရှာဖွေနိုင်ခဲ့တာပဲ။’

‘သူတို့ကို အဆုံးစွန်အထိ တွန်းပို့လို့ ပုန်ကန်ထကြွလာရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။ ကိုယ်တိုင်က တရားဝင် အုပ်ချုပ်ရေးအလံတော်ကို ကိုင်စွဲထားသရွေ့၊ ပြီးတော့ ရုတ်တရက် အရေးနိမ့်ပြီး ခေါင်းဖြတ်မခံရသရွေ့ ဤသာလွန်မှုကို အသုံးချပြီး ပုန်ကန်သူတွေကို တဖြည်းဖြည်းချင်း အမြစ်ပြတ်အောင် ချေမှုန်းပစ်လို့ ရတာပဲ။ ၎င်းက ရင်းမြစ်ပစ္စည်းအချို့နဲ့ အသက်ပေါင်းများစွာ ပိုမိုပေးဆပ်ရုံသာ ရှိလိမ့်မယ်။’

သို့သော် ဝမ်ကျင်း မသိရှိခဲ့သည်မှာ ချန်တောက်ကဲ့သို့သော မျိုးနွယ်စုကြီးမှ ဆင်းသက်လာသူများ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် မိသားစုသည် အမြဲတမ်း ပထမဖြစ်သော်လည်း နိုင်ငံတော်၏ အကျိုးစီးပွား ကြီးမားမှုကိုလည်း များစွာ တန်ဖိုးထားတတ်ကြခြင်းပင်။ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် နိုင်ငံတော်အတွက် အသက်စွန့်သွားခဲ့ကြပြီး သမိုင်းတွင် နာမည်ရရစ်ခဲ့ကြသော သူများထဲ၌ မြင့်မြတ်သော မိသားစုမှ မွေးဖွားလာကြသူများ မည်သည့်အခါမျှ မရှားပါခဲ့ပေ။

ချန်တောက်သည် မိမိ၏ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက် ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို ဆင်းရဲဒုက္ခတွင်းထဲသို့ နစ်မွန်းသွားစေမည့် အလုပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်ရန် စိတ်မရက်စက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် အာဏာနှင့် အကျိုးအမြတ်အတွက် ယွဲ့ပြည်နယ်ကို ပြည်တွင်းစစ်၏ ရွှံ့ညွန်နက်ထဲသို့ ဆွဲမသွင်းလိုခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် စားပွဲကို လှန်ပြီး စစ်အင်အားကို အသုံးပြု၍ အာဏာကို အဓမ္မ ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ရန်ဟူသော အတွေးမျိုးကို ဘယ်သောအားဖြင့်မျှ ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့ခြင်း မရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။