အခန်း ၉၂၀

အခန်း (၉၂၀) ဖီးနစ်နတ်ဘုရားချိပ်စည်း။ နီးသယောင်နှင့် ဝေးနေဆဲ။ (၂)

ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ အဖြူရောင်ညနိုင်ငံတော်၏ ဧကရာဇ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အကြောင်းမှာ အဖြူရောင်ညနိုင်ငံတော်သည် အောက်အဆင့်နိုင်ငံတစ်ခုဖြစ်သဖြင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့်ရှိ ပညာရှင်များစွာရှိသော အခြားနိုင်ငံများနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးကို အခြေခံအားဖြင့် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကောင်းကင်နတ်ဘုရားဇိုးနှင့် အခြားနိုင်ငံများမှ သိုင်းပညာရှင်များသည် လက်ပိုက်ကြည့်မနေဘဲ အင်တိုက်အားတိုက် ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲဒီမိစ္ဆာကောင် နောက်တစ်ကြိမ်ပေါ်လာတာနဲ့ သူ သေချာပေါက် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားစေရမယ်” ဟု ကောင်းကင်နတ်ဘုရားဇိုးက အေးအေးဆေးဆေး ဆိုသည်။ နတ်ဘုရားဓားပညာရှင်က ချင်းမေ့ရှန်အပေါ်တွင် ချန်ထားခဲ့သော အမှတ်အသားသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဝိုင်းဝန်းသတ်ဖြတ်ရန်အတွက် အဓိကသော့ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

အဖြူရောင်ညနိုင်ငံတော် ဧကရာဇ်က တစ်စုံတစ်ခုပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တံဆိပ်ပြားမှတစ်ဆင့် သတင်းစကား ပေးပို့လာခြင်း ဖြစ်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး... သတင်းဆိုးပါ။ မင်းရွှင်းမြို့မှာ မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး မပြောမဆိုနဲ့ သတ်ဖြတ်မှုတွေ စတင်နေပါတယ်... အဲဒီမှာ တပ်စွဲထားတဲ့ စစ်သူကြီးဖုန်းကတော့ အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်ခံရပြီး သေဆုံးသွားပါပြီ။”

တံဆိပ်ပြားကို တိုက်ရိုက်ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ဧကရာဇ်မင်းသာမက ကောင်းကင်နတ်ဘုရားဇိုးနှင့် ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်တို့ပါ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ မိစ္ဆာကောင်က ခုနတင် အဖြူရောင်ညမြို့တော်မှာ ရှိနေတာပါ။ မင်းရွှင်းမြို့က ဘယ်လိုလုပ် အတိုက်ခိုက်ခံနေရတာလဲ။” ဧကရာဇ်မှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

“ဒါဆို... မိစ္ဆာကောင်က တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်ဘူးလား။” နတ်ဘုရားဓားပညာရှင်၏ မျက်ခုံးများ အကျည်းတန်စွာ တွန့်ချိုးသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပရမ်းပတာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ချင်းမေ့ရှန်သည် မိစ္ဆာအသိုက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး “လူအတွေ... ငါက မိစ္ဆာအသိုက်ကို သုံးပြီး မိစ္ဆာခွဲထွက်ကိုယ်ပွားတွေ အများကြီးကို အဆင်ပြေပြေ မွေးထုတ်ထားတာပဲ။ သူတို့က ငါ့ထက် အားနည်းပေမယ့်... တစ်ကောင်ချင်းစီက ကောင်းကင်ဘုံဒုတိယအဆင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်တစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်နိုင်တယ်။ ငါကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားနေဖို့ မလိုဘူး။ ဒီခွဲထွက်ကိုယ်ပွားတွေကို စွမ်းအင်တွေ စုဆောင်းခိုင်းထားရုံနဲ့တင် လုံလောက်ပြီ။”

ချင်းမေ့ရှန်သည် ဖန်ရှန့်ဝူကို သူ၏ ခန္ဓာအိမ်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ ‘ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း’ ပါရမီကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ဖန်ရှန့်ဝူသည် ခုနစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြန်လည်မွေးဖွားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ စုစုပေါင်း မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ် ရှစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ချင်းမေ့ရှန်သည် ဟုန်ကျန်းရှန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီးနောက် ကိုးကြိမ်မြောက် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို အောင်မြင်ခဲ့သည်။

အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ချင်းမေ့ရှန်သည် ဤပင်မခန္ဓာကိုယ်ကို ကြားခံအဖြစ် အသုံးပြုကာ မိစ္ဆာအသိုက်မှတစ်ဆင့် ယခင်ခန္ဓာအိမ် ခုနစ်ခု၏ အမှတ်အသားများနှင့် မိစ္ဆာအတတ်ပညာများ ပါဝင်သော မိစ္ဆာခွဲထွက်ကိုယ်ပွား ခုနစ်ခုကို မွေးထုတ်ခဲ့သည်။

ယခု အသုံးပြုနေသော ခန္ဓာကိုယ်အပါအဝင် ခွဲထွက်ကိုယ်ပွားအားလုံး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို မိစ္ဆာအသိုက်ထံ ဝါးမျိုစေလိုက်ပါက သူသည် စစ်မှန်သော ပြီးပြည့်စုံသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ သူသည် ဤဝေးလံသော အရပ်ဒေသတွင်သာမက မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်းနိုင်ငံတော်၌ပင် အထူးမြင့်မြတ်သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားရှိသည့် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့် ပညာရှင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်မှအပ မည်သူမျှ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

“သိပ်မကြာတော့ပါဘူး...” ချင်းမေ့ရှန်သည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မိစ္ဆာခွဲထွက်ကိုယ်ပွား ခုနစ်ခုသည် အဖြူရောင်ညနိုင်ငံတော်၏ နေရာအသီးသီးတွင် ပရမ်းပတာဖြစ်အောင် သတ်ဖြတ်မှုများ ပြုလုပ်ကာ စွမ်းအင်များကို စုဆောင်းနေကြသည်။

ကိုးနိုင်ငံမှ ပညာရှင်များ အဖြူရောင်ညနိုင်ငံတော်သို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသော်လည်း နေရာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ကာကွယ်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ သူ၏ ခွဲထွက်ကိုယ်ပွားများ အခက်အခဲတွေ့လျှင်ပင် မိစ္ဆာအသိုက်ကို ဆင့်ခေါ်ပြီး ပရမ်းပတာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာနိုင်ကြသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ မရှုံးနိမ့်နိုင်အောင် အသေအချာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

“သွားပြီ... မိစ္ဆာကောင်တွေက... တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်ဘူးလား” ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် နေရာအနှံ့အပြားမှ သတင်းစကားများကို လက်ခံရရှိနေသည်။ အဖြူရောင်ညနိုင်ငံတော် နယ်နိမိတ်အတွင်းရှိ နေရာအတော်များများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကောင်များ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရပြီး ထိခိုက်သေဆုံးမှု များပြားလှသည်။ ထိုမိစ္ဆာကောင်များသည် လူအစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုများကို ပြုလုပ်နေကြရာ သူတို့သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် သစ်ပင်ပန်းမန်များပင် ညှိုးနွမ်းသေဆုံးကုန်ကြပြီး မြက်တစ်ပင်မျှပင် မကျန်တော့ပေ။

ကျုံးလင်တောင်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းတွင် စူးချန်ခုန်းသည် ဝိညာဉ်နယ်ပယ်၏ နက်နဲမှုများကို ဆင်ခြင်ရင်း ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။

“မဖြစ်သေးဘူး။ ငါ့ရဲ့ ဓားသွားဝိညာဉ်က အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို အဆုံးမသတ်နိုင်သေးဘူး။ ဝိညာဉ်နယ်ပယ်က ဝိညာဉ်တစ်ခု ရောက်ရှိနိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ပဲလား။” စူးချန်ခုန်း၏ မျက်ခုံးများမှာ တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးနေသည်။ သူ၏ ဓားသွားဝိညာဉ် အသွင်ပြောင်းလဲမှုမှာ ချောမွေ့ခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ဓားသွားဝိညာဉ်သည် ၎င်း၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်၏ နောက်ဆုံးအတားအဆီးသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

“ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရဲ့ အထက်မှာ... ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်တစ်ခု ရှိရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်ဖို့ ခက်ခဲမှုကတော့ အဆမတန်ပဲ။ ဒါက ကျော်ဖြတ်ရခက်တဲ့ ချောက်ကြီးတစ်ခုလိုပဲ၊ ပြိုင်ဘက်ကင်း ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို အဆုံးထိ ကျင့်ကြံပြီး သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့်မှာ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့ တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်နိုင်တာထက် ဆယ်ဆလောက် ပိုခက်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါ ကျော်ဖြတ်နိုင်သွားရင်တော့ ဖြစ်လာမယ့် ပြောင်းလဲမှုကလည်း ထူးကဲမှာ သေချာတယ်။”

စူးချန်ခုန်းက မိမိဘာသာ တွေးတောနေမိသည်။ ဓားသွားဝိညာဉ်ကို အသွင်ပြောင်းလဲစေရန်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို အစမှအဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းထက်ပင် များစွာ ပိုမိုခက်ခဲနေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုးတက်မှုအတွက်မူ လိုက်နာရမည့် နည်းလမ်းများ ရှိသော်လည်း ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံမှုမှာမူ အလွန်ပင် နက်နဲဆန်းကြယ်ပြီး ဖော်ပြရန် ခက်ခဲလှသည်။ အခြားသူများ၏ အတွေ့အကြုံများဖြင့်လည်း သင်ကြားပေး၍ မရနိုင်ဘဲ မိမိ၏ ပါရမီအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပေသည်။

စူးချန်ခုန်းသည်လည်း သူ၏ ဓားသွားဝိညာဉ်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် ချက်ချင်း အသွင်ပြောင်းရန် လော၍မရကြောင်း သိရှိပါသည်။ သူ၏ အလားအလာနှင့် ဉာဏ်အလင်းတို့ဖြင့် ဤအတားအဆီးကို သေချာပေါက် ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး အနှေးနှင့်အမြန်သာ ဖြစ်သည်။

“ဟမ်”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသဖြင့် သူ၏ စာပေရနံ့အိတ်ထဲမှ တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ တံဆိပ်ပြားမှ အလင်းများ လက်နေပြီး ၎င်းမှာ ရှယန်မိသားစုထံမှ သတင်းစကား ဖြစ်သည်။

“အကြီးအကဲတာ့... ချင်းမေ့ရှန်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်း ရပါပြီ။ ဆွေးနွေးဖို့အတွက် မီးလျှံမြို့တော်ကို လာခဲ့ပေးပါ။” ရှယန်လုံ၏ အသံက တံဆိပ်ပြားအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ချင်းမေ့ရှန်လား။ သူ ပြန်ပေါ်လာပြီလား။” စူးချန်ခုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်သွားသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ရှယန်လုံက တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်လာခြင်းဖြစ်ရာ ကိစ္စမှာ မရိုးရှင်းကြောင်း သိသာနေသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ သွားကြည့်ရအောင်။” စူးချန်ခုန်းက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ မီးလျှံမြို့တော်သို့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။

ချင်းမေ့ရှန်သည် သူ၏ ခါးသီးသော ရန်သူဖြစ်ပြီး သူ့ကို သေချာပေါက် လွှတ်ထားမည် မဟုတ်သကဲ့သို့ စူးချန်ခုန်းမှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။ လက်ရှိ အခြေအနေကို အသေးစိတ် သိရှိရန် လိုအပ်နေသည်။

မီးလျှံမြို့တော်ရှိ ခမ်းနားလှသော အစည်းအဝေးခန်းမတွင် စူးချန်ခုန်းသည် ရှယန်လုံနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

“ချင်းမေ့ရှန် လှုပ်ရှားလာပြီလား။” စူးချန်ခုန်းသည် ရှယန်လုံကို မြင်သည်နှင့် စကားမဆိုင်းဘဲ တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရှယန်လုံက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး “လွန်ခဲ့တဲ့ နေ့ဝက်လောက်က ချင်းမေ့ရှန် ပြန်ပေါ်လာခဲ့တယ်... သူက အသွင်ပြောင်းလဲမှု ပြီးဆုံးသွားပုံရပြီး သူ့ရဲ့ အစွမ်းကလည်း အရမ်းကို ကြောက်စရာကောင်းနေတယ်။ တတိယကောင်းကင်ဘုံအဆင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်တွေဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားဇိုးနဲ့ ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို သူ ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့တယ်” ဟု ဆိုလေသည်။