အခန်း ၉၂၂

အခန်း (၉၂၂) မိစ္ဆာတိမ်တိုက်များ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းခြင်း။ တာ့ဝူဖုန်းနှင့် ချင်းမေ့ရှန်တို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု။ (၁)

ဘေးကင်းရေးအတွက် ညှိနှိုင်းမှုများ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်သည် စူးချန်ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်လာပါက ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်အနေဖြင့် သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ စူးချန်ခုန်းကို လျင်မြန်စွာ ကူညီနိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

“အခွင့်အရေးက တစ်ကြိမ်ပဲ ရှိတယ်...”

စူးချန်ခုန်းသည် မိမိဘာသာ တွေးတောနေမိသည်။ အကယ်၍ ယခုတစ်ကြိမ် မအောင်မြင်ခဲ့ပါက အခြေအနေမှာ ပိုမိုရှုပ်ထွေးသွားပေလိမ့်မည်။ ချင်းမေ့ရှန်နှင့် သူ၏ မိစ္ဆာကိုယ်ပွားများသည် အဖြူရောင်ညနိုင်ငံတော် နယ်နိမိတ်အတွင်းမှာသာ လှုပ်ရှားနေကြခြင်းမှာ မိစ္ဆာအသိုက်သည် ထိုနယ်နိမိတ်အတွင်းမှာပင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရပါက မိစ္ဆာအသိုက်မှ သူ့ကို အနီးကပ် ပြန်လည်ခေါ်ယူနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ဝေးကွာသောနေရာတွင်ဆိုပါက ထိုသို့လုပ်ဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤစစ်ဆင်ရေး ကျရှုံး၍ ချင်းမေ့ရှန် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပါက သူသည် ပို၍ကြီးမားသော စွန့်စားမှုများကို ပြုလုပ်ကာ အဖြူရောင်ညနိုင်ငံတော်၏ နယ်နိမိတ်ပြင်ပအထိ သတ်ဖြတ်မှုများကို ပြုလုပ်လာနိုင်ပေသည်။ ထိုအခါ သူ့ကို ပြန်လည်ဖမ်းဆီးရန်မှာ ယခုထက် များစွာ ပိုမိုခက်ခဲသွားမည်ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံး၏ သော့ချက်မှာ စူးချန်ခုန်းအနေဖြင့် ချင်းမေ့ရှန်ကို အပြင်ထွက်လာအောင် အမှန်တကယ် မျှားထုတ်နိုင်ပါ့မလားဟူသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ထိုနေ့မှာပင် ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်နှင့်အတူ အဖြူရောင်ညနိုင်ငံတော်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် သူသည် ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်ထံမှ သတင်းပို့တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အဖြူရောင်ညနိုင်ငံတော်အတွင်းရှိ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်များ အချင်းချင်း ဆက်သွယ်နိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် အဖြူရောင်ညနိုင်ငံတော်အတွင်း၌ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ စုရုံးရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ရက်နှစ်ရက်က ချင်းမေ့ရှန်ရဲ့ မိစ္ဆာကိုယ်ပွားတွေက အရူးအမူး သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားကြတယ်။ သူတို့တွေ လုံလောက်တဲ့ စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူပြီး သူတို့ရဲ့ အသိုက်ကို ပြန်ပြီး အစာခြေနေကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အခု ငါတို့လုပ်ရမှာက အဲဒီမိစ္ဆာကိုယ်ပွားတွေ ပြန်ပေါ်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်ဖို့ပဲ။ သူတို့ပေါ်လာတာနဲ့ မောင်ရင်ကို အမြန်ဆုံး ရောက်အောင် ငါ ပို့ပေးမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မောင်ရင်တာ့ကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်” အဖြူရောင်ညနိုင်ငံတော်ရှိ မြို့ငယ်လေးတစ်ခုတွင် ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်က ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်သည် အဖြူရောင်ညနိုင်ငံတော်၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် အမှတ်အသားများ ချန်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ ထိုနေရာများသို့ လျင်မြန်စွာ ကူးသန်းသွားလာနိုင်ပေသည်။

“ရပါတယ်” ဟု စူးချန်ခုန်းက ဖြေကြားလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ဤကိစ္စမှာ လူသားကိုးနိုင်ငံ၏ ကိစ္စဖြစ်ရုံသာမက သူနှင့် ချင်းမေ့ရှန်အကြားရှိ အငြိုးအတေးလည်း ဖြစ်ရာ စူးချန်ခုန်းအနေဖြင့် ဤအရှုပ်အထွေးကို အပြီးတိုင် အဆုံးသတ်လိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ နတ်ဘုရားဓား သိုင်းပညာရှင်သည် လူသားကိုးနိုင်ငံရှိ အင်အားအကောင်းဆုံး ပညာရှင် အနည်းငယ်ထဲတွင် တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်သဖြင့် ဝိညာဉ်နယ်ပယ်၏ အထက်ရှိ အဆင့်များအကြောင်းကို သိနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် အကြံဉာဏ်တောင်းခံရန်မှာ ထိုက်တန်လှပေသည်။

ဤသို့တွေးကာ စူးချန်ခုန်းက တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။ “အကြီးအကဲ... သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မြင့်လာတာနဲ့အမျှ စိတ်ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နယ်ပယ်တွေကို ထိတွေ့လာရပါတယ်။ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုရင်လည်း ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းမှုကတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ကို ရောက်ရှိဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်တစ်ခု ရောက်ရှိနိုင်တဲ့ နောက်ဆုံးအတားအဆီးလား။”

ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်သည် စူးချန်ခုန်းထံမှ ဤမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ပြန်လည်ဖြေကြားသည်မှာ “ဒါက နောက်ဆုံးအတားအဆီး မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ မြင့်မြတ်တဲ့ ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်ကို ရောက်ဖူးတုန်းက အဲဒီမြေမှာ ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်ရှိသူတွေ ရှိတယ်လို့ ကြားခဲ့ဖူးတယ်။”

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းတစ်ခု လက်သွားသည်။ သူ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်နယ်ပယ်သည် ဝိညာဉ်အတွက် အကန့်အသတ် မဟုတ်ပေ။ စူးချန်ခုန်းက ချက်ချင်းပင် ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်သည်မှာ “ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရဲ့ အထက်မှာ ဘယ်လိုအဆင့်မျိုး ရှိတာလဲ။”

ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်က ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ အားမလိုအားမရ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။ “အဲဒါကိုတော့ ငါလည်း နားမလည်နိုင်ဘူး... ဝိညာဉ်ရဲ့ အသွင်ပြောင်းလဲမှုနဲ့ တိုးတက်မှုက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုခက်ခဲတယ်။ ငါ နှစ်ပေါင်းရာနဲ့ချီ ကျင့်ကြံပြီး ငါ့ရဲ့ ဓားသွားဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ခဲ့ပေမယ့် အခုထိ အကန့်အသတ်ကို ရောက်ဖို့ ဝေးပါသေးတယ်။ ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်ဖို့ဆိုတာ ပိုတောင်ဝေးသေးတာပေါ့။ ငါ့ကို နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းရာချီ၊ ထောင်ချီ ပေးရင်တောင် အဲဒီအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။ ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်မှာတောင် ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ထက် မြင့်တဲ့အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်တဲ့ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်တွေဆိုတာ အရမ်းရှားတယ်။ ငါ အဲဒီလိုလူတွေအကြောင်း ကြားဖူးရုံပဲ ရှိတယ်။ တကယ်တော့ မမြင်ဖူးဘူး”

စူးချန်ခုန်းသည်လည်း ထိုအချက်ကို အပြည့်အဝ သဘောတူပါသည်။ သူ၏ ဓားသွားကျင့်ကြံခြင်းအတတ်သည် ၁၁ ဆင့်မြောက်သို့ မရောက်ခဲ့ပါက သတ္တုပစ္စည်းများမှ ရွှေဓာတ်ကို ထုတ်ယူ၍ ဓားသွားဝိညာဉ်ကို မပြုစုနိုင်ခဲ့လျှင် သာမန်ကျင့်ကြံမှုဖြင့် ဓားသွားဝိညာဉ်ကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရန် မည်မျှကြာမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့် ပညာရှင်အများစုမှာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုးတက်မှုအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်ကြပြီး ဝိညာဉ်တိုးတက်မှုမှာမူ အလွန်ပင် ပင်ပန်းခက်ခဲလှသည်။ နတ်ဘုရားဓား သိုင်းပညာရှင်ကဲ့သို့ ကိုးနိုင်ငံတွင် ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ဦးပင် ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ဝိညာဉ်နယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်နှင့်ပင် များစွာ ဝေးကွာနေသေးသဖြင့် အသွင်ပြောင်းရန်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရဲ့ အထက်က တကယ့်အဆင့်က ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ငါ အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါ သိလာမှာပါ” စူးချန်ခုန်းက မိမိဘာသာ တွေးတောနေမိသည်။

စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် နှစ်ပတ်ခန့်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ထို့နောက် နှစ်ပတ်အကြာ ညနေခင်းတစ်ခုတွင် စူးချန်ခုန်းသည် မြို့ငယ်လေး၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံနေစဉ် ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်က သူ့ကို လာရောက်ရှာဖွေခဲ့သည်။ ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်၏ ဘေးတွင် အစိမ်းရောင် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှိနေပြီး ထိုသူမှာ ဖုချင်းစစ်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလေသည်။ “မောင်ရင်တာ့... အဖြူရောင်ညနိုင်ငံတော် ဧကရာဇ်ရဲ့ သတင်းအရဆိုရင် တာ့ယွီမြို့မှာ မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင် ပေါ်လာပြီတဲ့။ အဲဒါ ချင်းမေ့ရှန်ရဲ့ ကိုယ်ပွားတွေထဲက တစ်ခုပဲ။ မောင်ရင် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။”

“အကြီးအကဲ... ကျွန်တော့်ကို ပို့ပေးပါ”

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ပြတ်သားသော အရောင်များ လက်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသဖြင့် သူသည် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲတာ့... ကျွန်မလည်း လိုက်ချင်တယ်။ ကျွန်မ ဘာပြဿနာမှ မရှာပါဘူး။ အဲဒီမိစ္ဆာကောင် သေသွားတာကိုပဲ ကိုယ်တိုင်မြင်ချင်လို့ပါ” ဖုချင်းစစ်ကလည်း မုန်းတီးစိတ်များဖြင့် အလျင်အမြန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ကျီးရွှယ်ရှောင်းကို ချင်းမေ့ရှန်က မကြာသေးခင်ကမှ ဖမ်းခေါ်သွားခဲ့သဖြင့် သူ အသက်ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဖုချင်းစစ် နားလည်ထားသည်။ သူ့မှာ လက်စားချေရန် အင်အားမရှိသော်လည်း ထိုယုတ်မာသော မိစ္ဆာကောင် ထိုက်တန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ခံရသည်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့လိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“အင်း... မင်းက အားနည်းတော့ မိစ္ဆာကောင်က မင်းကို သတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းလုပ်ရမှာက မောင်ရင်တာ့ကို သတင်းပို့ဖို့အတွက် ကူညီပေးဖို့ပဲ” ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချင်းမေ့ရှန်၏ မိစ္ဆာကိုယ်ပွားသည် လက်ရှိတွင် သောင်းကျန်းနေပြီး တစ်စက္ကန့်မျှ နောက်ကျခြင်းသည်ပင် လူ့သက်ပေါင်းများစွာ ဆုံးရှုံးရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အမြန်ဆုံး လှုပ်ရှားရန် လိုအပ်နေသည်။ ဖုချင်းစစ်ကို ခေါ်သွားခြင်းမှာ ဘေးကင်းရေးနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်အတွက် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ စူးချန်ခုန်းသည် ချင်းမေ့ရှန်နှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း သတင်းပို့ရန် အခွင့်အရေး မရနိုင်သော်လည်း ဖုချင်းစစ်က အဝေးမှ စောင့်ကြည့်ကာ ထိုကိစ္စကို ကူညီပေးနိုင်ပေသည်။ ထို့အပြင် ချင်းမေ့ရှန်အပေါ်တွင် ချန်ထားခဲ့သော အမှတ်အသားကို သူ သိသွားပြီး ဖယ်ရှားလိုက်လျှင်လည်း သူတို့အနေဖြင့် သူ့ကို ချက်ချင်း အာရုံခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးနေသဖြင့် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများ များများရှိနေခြင်းမှာ မဆိုးလှပေ။

ဝှူးရှ်…