အခန်း ၉၂၃

အခန်း (၉၂၃) မိစ္ဆာတိမ်တိုက်များ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းခြင်း။ တာ့ဝူဖုန်းနှင့် ချင်းမေ့ရှန်တို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု။ (၂)

ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုက စူးချန်ခုန်းနှင့် ဖုချင်းစစ်တို့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သူတို့ကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားလေတော့သည်။

ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်သည်နှင့် စူးချန်ခုန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းများမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ မိုင်ပေါင်းများစွာ၊ ဆယ်ဂဏန်းမိုင်ပေါင်းများစွာသော ခရီးကို လက်မအနည်းငယ်ခန့်အဖြစ် ကျုံ့လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်၏ နယ်ပယ်တစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်သည် သူ၏ နီးသယောင်ဝေးဆဲ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ စူးချန်ခုန်းကို ခေါ်၍ အဖြူရောင်ညနိုင်ငံတော်အတွင်းရှိ တာ့ယွီမြို့သို့ ဦးတည်သွားသည်။ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီသော ခရီးကို နာရီဝက်ပင် မပြည့်မီ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ခြောက်သွေ့သော တောရိုင်းမြေတစ်ခုတွင် ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်သည် ဝေးကွာသော မြို့တော်ကို ကြည့်ကာ လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုသည်။ “မောင်ရင်တာ့... ငါ ဒီထက်ပိုပြီး နီးလို့မဖြစ်ဘူး။ တကယ်လို့ အဲဒီမိစ္ဆာကောင်က ငါ့ရဲ့ အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိသွားရင် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားနိုင်တယ်။ သတိထားပါ။”

“မိန်းကလေးဖု... အကယ်၍ ဒီမောင်ရင့်အခြေအနေက တစ်ခုခု လွဲချော်သွားရင် ဒါမှမဟုတ် ချင်းမေ့ရှန်ရဲ့ ပင်မခန္ဓာကိုယ် ရောက်လာရင် ဒီသတင်းပို့ကျောက်စိမ်းပြားကို ခွဲလိုက်ပါ။ ငါ လူတွေကို ခေါ်ပြီး အမြန်ဆုံး လာကူညီမယ်။”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်က ဖုချင်းစစ်ကိုလည်း မှာကြားလိုက်သည်။ သူသည် စုရုံးနေသော သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်များရှိရာသို့ ပြန်သွားရန် လိုအပ်ပြီး အချိန်မရွေး ချင်းမေ့ရှန်ကို ဝိုင်းဝန်းသတ်ဖြတ်ရန်အတွက် သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်လာရန် အဆင်သင့်ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဝေးကွာသော တာ့ယွီမြို့သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

တာ့ယွီမြို့သည် အဖြူရောင်ညနိုင်ငံတော်၏ နယ်နိမိတ်အတွင်းရှိ အလယ်အလတ်တန်ူစားမြို့တစ်မြို့ဖြစ်ပြီး လူဦးရေ နှစ်သိန်း၊ သုံးသိန်းခန့် ရှိကာ အတော်အတန် စည်ကားသာယာသော မြို့ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ တာ့ယွီမြို့သည် ကမ္ဘာပျက်ကိန်းနှင့် ကြုံတွေ့နေရသည့် မြင်ကွင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်နေ၏။ သူသည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် သေးငယ်ပြီး လက်ဖဝါးများမှာ တွန့်ရှုံ့နေကာ အသက်ကြီးရင့်သူတစ်ဦး၏ အသွင်ကို ဆောင်နေသည်။ ဤဝတ်ရုံရှည်နှင့် အဖိုးအိုသည် မြွေငယ်လေးများကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေသော အနက်ရောင် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို အောက်အရပ်သို့ ထုတ်လွှတ်နေသည်။ အနက်ရောင် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် မြက်ပင်နှင့် သစ်ပင်များ ညှိုးနွမ်းသွားကြပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများသည်လည်း ချက်ချင်းပင် သက်စောင့်အားများ စုပ်ယူခံလိုက်ရကာ အော်ဟစ်ချိန်ပင် မရဘဲ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားကြတော့သည်။

မိစ္ဆာစွမ်းအင် ရောက်ရှိလေရာ အရပ်တိုင်းတွင် အသက်မဲ့၍ ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းကောင်များ ပိုမိုများပြားလာသည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် လူပေါင်းသောင်းချီ၍ ကောက်ရိုးများကဲ့သို့ လဲကျသေဆုံးကုန်ကြသည်။

“ကယ်ကြပါဦး။ ကယ်ကြပါဦး။ ကျွန်တော် မသေချင်သေးဘူး။”

ဤကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့် မြို့အတွင်းရှိ လူအများအပြားမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ရင်း ပရမ်းပတာ ထွက်ပြေးနေကြသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အဖိုးအိုသည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ရာ သက်စောင့်စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များသည် သူ၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာတွင် သာယာမိန်းမောနေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး “ဒါက အသက်ဇီဝရဲ့ စွမ်းအားပဲ... အားနည်းပေမယ့် အများကြီး စုစည်းလိုက်ရင်တော့ တကယ်ကို အာဟာရဖြစ်တာပဲ။”

ထိုအဖိုးအိုသည် ဆက်လက်သတ်ဖြတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ထက်ရှသွားပြီး လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ နောက်ဘက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ခါး၌ ဓားတစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားသော တည်ငြိမ်လှသည့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ ထိုသူမှာ မည်သူမျှ မသိလိုက်ဘဲ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုမှသာ အဖိုးအိုက သူ၏ အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံမိခြင်း ဖြစ်သည်။

“တာ့ဝူဖုန်းလား”

ဝတ်ရုံနက်နှင့် အဖိုးအိုမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်လှသော ရက်စက်မှုများ လက်သွားသည်။ ရောက်လာသူမှာ စူးချန်ခုန်းပင် ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်း၏ လိပ်အသက်ရှူကျင့်စဉ်မှာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်အဆင့်ဖြစ်သော သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ တာ့ယွီမြို့သို့ မည်သူမျှ မရိပ်မိဘဲ ရောက်ရှိလာနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါ ချင်းမေ့ရှန်ရဲ့ အငွေ့အသက် အစစ်ပဲ... ဒါက သူ့ရဲ့ မိစ္ဆာကိုယ်ပွားလား။ ဖန်ရှန့်ဝူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ခန္ဓာအိမ် ခုနစ်ခုထဲက တစ်ခုနဲ့ တစ်ထေရာတည်းပဲ။”

စူးချန်ခုန်းသည် ရှေ့မှ ဝတ်ရုံနက်နှင့် အဖိုးအိုကို သေချာစွာ စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ချင်းမေ့ရှန်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေသည်။ ချင်းမေ့ရှန်နှင့် အရင်းအမြစ်တစ်ခုတည်းမှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာအတတ်တစ်ခုခုဖြင့် ဖန်တီးထားသော ကိုယ်ပွားဖြစ်ရန် သေချာသည်။

ဤအဖိုးအိုထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ အရာခပ်သိမ်းကို ဝါးမျိုနိုင်သည့် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အလွန်အင်အားကြီးမားလှသည်။ ဒုတိယအဆင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်ဖြစ်သည့် ရှီကျင့်ထျန်း၏ အစွမ်းနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေသည်။

ဝတ်ရုံနက်နှင့် အဖိုးအိုသည် ချက်ချင်းပင် သတိကြီးစွာထားကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုက်ပြီး အနီးအနားတွင် အခြား သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်များ ရှိနေမလားဟု အာရုံခံကြည့်သည်။ ဤမိစ္ဆာကိုယ်ပွားသည် ကောင်းကင်နတ်ဘုရားဇိုးသို့မဟုတ် ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်တို့ကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

စူးချန်ခုန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။ “ငါ တစ်ယောက်တည်း လာတာပါ။”

အနှံ့အပြား စူးစမ်းပြီးနောက် မိုင်တစ်ရာအတွင်း အခြားသိုင်းပညာရှင်များ မရှိကြောင်း သေချာသွားသောအခါမှ ဝတ်ရုံနက်နှင့် အဖိုးအိုသည် အနည်းငယ် စိတ်လျှော့လိုက်ပြီး စူးချန်ခုန်းကို လှောင်ပြုံး ပြုံးပြလိုက်သည်။ “တာ့ဝူဖုန်း... မင်း ရူးသွားတာလား။ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်တာနဲ့ ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်ပြီလို့ ထင်နေတာလား။”

စူးချန်ခုန်းက သူ့ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်ပြီး “ချင်းမေ့ရှန်... မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ နောက်လိုက်တွေ ငါ့ကို အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပေမယ့် အကြိမ်တိုင်းမှာ မင်းတို့ကောင်တွေ ငါ့လက်ထဲမှာ ဝက်တွေ ခွေးတွေလို အသတ်ခံခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ငါ့ကို အနိုင်ရနေတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ ပြောနေတာလဲ။”

ဤစကားကြောင့် ဝတ်ရုံနက်နှင့် အဖိုးအိုမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ အမှန်တော့ သူ စူးချန်ခုန်းနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ရင်ဆိုင်စဉ်က မိစ္ဆာဝိညာဉ်တစ်ခု ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး မိစ္ဆာအသိုက်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြန်လည်ကျင့်ကြံခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ချင်းမေ့ရှန် စေလွှတ်လိုက်သော ပုံရိပ်ယောင် သိုင်းပညာရှင်များနှင့် မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်များသည်လည်း စူးချန်ခုန်း၏ လက်ထဲတွင်ပင် တစ်ယောက်မကျန် အသတ်ခံခဲ့ရသည်။ စူးချန်ခုန်းနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့တိုင်း သူ တစ်ခါမျှ အသာမရခဲ့ဖူးပေ။

စူးချန်ခုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေ၏။ “ငါ ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်ကို မသွားခင်မှာ မင်းကို အပြတ်ရှင်းပြီး ငါတို့ကြားက အငြိုးတွေကို အဆုံးသတ်ပေးမယ်။”

“မောက်မာလိုက်တာ”

ဝတ်ရုံနက်နှင့် အဖိုးအို၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ယခုအခါ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ရာ စူးချန်ခုန်းကို သတ်ရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူမည်ဟု သူ ထင်မြင်ထားသည်။ သို့သော် စူးချန်ခုန်းသည် အဖြူရောင်ညနိုင်ငံတော်သို့ ကိုယ်တိုင်လာရောက်ရုံသာမက သူ့ရှေ့တွင် မောက်မာသော စကားများကို ပြောဆိုနေပြန်သည်။ ချင်းမေ့ရှန်သည် စူးချန်ခုန်းအား သူနှင့် အဆင့်အတန်း မည်မျှကွာခြားသည်ကို သိအောင် လုပ်ပြလိုနေသည်။

အကယ်၍ ရောက်လာသူမှာ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားဇိုး သို့မဟုတ် အခြားသော စွမ်းအားကြီး သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်ဖြစ်ပါက ဤမိစ္ဆာကိုယ်ပွားသည် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားမှာပင်။ သို့သော် ရောက်လာသူမှာ စူးချန်ခုန်းဖြစ်နေသဖြင့် သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ ပြင်းထန်လာသည်။ သူသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာသော ဤရန်သူကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်လိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဖျက်ဆီးခြင်း မိစ္ဆာလေပြင်း”

ဝတ်ရုံနက်နှင့် အဖိုးအိုသည် စကားအများကြီး မပြောတော့ဘဲ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထူထပ်လှသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင် မိစ္ဆာလေပြင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မိစ္ဆာတိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မိစ္ဆာလေပြင်းများမှာ ဟိန်းဟောက်ကာ လမ်းတွင်ရှိသမျှကို ဝါးမျိုဖျက်ဆီးမည့် လေဆင်နှာမောင်းကြီးအဖြစ် စူးချန်ခုန်းဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်လာတော့သည်။