အခန်း ၉၂၅

အခန်း (၉၂၅) ဓားသွားဝိညာဉ်၏ အဆုံးစွန်သော စွမ်းအား။ ပင်မခန္ဓာကိုယ် ပေါ်ထွက်လာခြင်း။ (၁)

ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာနတ်ဘုရားများ ကိုယ်တိုင် ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင် မိစ္ဆာကိုယ်ပွား ခုနစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ကောင်ချင်းစီ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ လူသားကိုးနိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်းမြင့်မြတ်သော စစ်သည်တော်များအဆင့်တွင် ရှိနေကြ၏။

“ဘယ်လိုတောင်... ဘယ်လိုတောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာလဲ၊ ဒီလောက်များတဲ့ မိစ္ဆာကောင်တွေကို တစ်ပြိုင်တည်း ရင်ဆိုင်ရမှာလား။”

အဝေးတစ်နေရာမှနေ၍ ကောင်းကင်ယံရှိ မြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေသော ဖုချင်းစစ်မှာ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေရသည်။ အဝေးမှ ကြည့်နေရရုံမျှနှင့်ပင် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေပြီ ဖြစ်သည်။

“အကြီးအကဲတာ့က ဒီလောက်များတဲ့ မိစ္ဆာကောင်တွေကို တကယ်ပဲ ရင်ဆိုင်နိုင်ပါ့မလား။ တကယ်လို့ သူ အားနည်းတဲ့ အရိပ်အယောင် ပြတာနဲ့ ငါ ဒီသတင်းပို့ ကျောက်စိမ်းပြားကို ချက်ချင်း ခွဲရမယ်။”

ဖုချင်းစစ်သည် တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် ကျောက်စိမ်းပြားကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ သူ၏ တာဝန်မှာ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန်နှင့် စူးချန်ခုန်း အန္တရာယ်ကြုံတွေ့ချိန်တွင် ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်တို့ကို အချိန်မီ ခေါ်ပေးရန်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အစွမ်းမှာ အလွန်အားနည်းသဖြင့် ချင်းမေ့ရှန်က သူ ရှိနေသည်ကို သိလျှင်ပင် ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ ချင်းမေ့ရှန်သည် ပရမ်းပတာ ဟင်းလင်းပြင်ရှိ မိစ္ဆာအသိုက်မှ သူ၏ ကိုယ်ပွား ခုနစ်ကောင်လုံးကို စေလွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် စူးချန်ခုန်းကို မည်သည့်အခွင့်အရေးမျှ မပေးဘဲ ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်းအစစဖြစ်အောင် ချေမှုန်းပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ချင်းမေ့ရှန်ရဲ့ ပင်မခန္ဓာကိုယ်က အခုထိ ပေါ်မလာသေးဘူးလား။”

စူးချန်ခုန်းသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤမိစ္ဆာကိုယ်ပွား တစ်ခုချင်းစီမှာ ဖန်ရှန့်ဝူ အသုံးပြုခဲ့သော ခန္ဓာအိမ် များဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သော်လည်း ပင်မခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်သော ဟုန်ကျန်းရှန့်မှာမူ သူတို့ကြားတွင် ပါမလာသေးပေ။ အမှန်တကယ်ပင် ချင်းမေ့ရှန်သည် အလွန်သတိကြီးလှသည်။ သို့သော်လည်း သူက ဤကိုယ်ပွားများ စေလွှတ်လိုက်ခြင်းသည်ပင် စူးချန်ခုန်းကို သတ်ရန် လုံလောက်သည်ဟု ယုံကြည်နေပုံရသည်။

“ချင်းမေ့ရှန်... မင်း ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် အထင်သေးနေတာလား။ ဒီလို အမှိုက်တစ်သိုက်နဲ့ ငါ့ကို နှိမ်နင်းလို့ ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား။” စူးချန်ခုန်းသည် သူ့ကို ဝိုင်းရံထားသော မိစ္ဆာကိုယ်ပွားများကို ဝေ့ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မောက်မာတဲ့ အရူးကောင်… မင်း ဘယ်လောက်အထိ ဟန်ဆောင်နိုင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။”

မိစ္ဆာကိုယ်ပွား တစ်ခုချင်းစီက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ကြသည်။ ဤကိုယ်ပွားများသည် စူးချန်ခုန်း ယခင်က သတ်ခဲ့ဖူးသော သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့် မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်များကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။ ထိုသူများမှာ မိစ္ဆာအသိုက်၏ စွမ်းအားဖြင့် အတင်းအကျပ် တွန်းထုတ်ထားသော အားနည်းသည့် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့် အနိမ့်ဆုံးစားများသာ ဖြစ်ကြသည်။ စူးချန်ခုန်းအနေဖြင့် မြင့်မြတ်သောအဆင့်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ထိုသူများကို အလွယ်တကူ ခုတ်ပိုင်းနိုင်ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လက်ရှိ ကိုယ်ပွား ခုနစ်ကောင်မှာမူ တစ်ကောင်ချင်းစီက သာမန် ကောင်းကင်ဘုံဒုတိယအဆင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်နှင့် ညီမျှနေသည်။ ချင်းမေ့ရှန်၏ အမြင်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် တစ်ကောင်တည်းကိုပင် ရင်ဆိုင်ရန် ရုန်းကန်ရမည်ဖြစ်ရာ ခုနစ်ကောင်လုံး ပေါင်းတိုက်မည်ဆိုလျှင် အလွန်လွယ်ကူလျင်မြန်စွာပင် သူ ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟု ယူဆထားသည်။

“မိစ္ဆာရွှံ့ညွန်”

စကားအများကြီး မပြောတော့ဘဲ မိစ္ဆာကိုယ်ပွားများက ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သွယ်လျရှည်လျားသော အမျိုးသားအသွင်နှင့် ကိုယ်ပွားတစ်ခုက မိစ္ဆာအတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ မမြင်နိုင်သော လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို ရွှံ့ညွန်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ မိုင်ပေါင်းများစွာသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ တွန့်လိမ်သွားပြီး မြင့်မြတ်သော ပညာရှင်တစ်ဦးပင်လျှင် ထိုနေရာ၌ ပိတ်မိကာ လှုပ်ရှားမှုများ အလွန်အမင်း နှောင့်နှေးသွားစေသည်။

မိစ္ဆာကိုယ်ပွား ခုနစ်ကောင်စလုံးမှာ ထူးခြားသော မိစ္ဆာအတတ်ကိုယ်စီရှိကြသည်။

“ဝှူး”

စူးချန်ခုန်း၏ လှုပ်ရှားမှု တန့်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွားကျိုင်းသော အမျိုးသားအသွင်နှင့် ကိုယ်ပွားတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို စုစည်းကာ အနက်ရောင် မိစ္ဆာဓားတစ်လက်ကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ မိစ္ဆာအတတ်သည် သဘာဝတရား၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ဆွဲယူကာ ဖျက်ဆီးခြင်း အင်အားစုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး စူးချန်ခုန်းကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

ရှဲ

ထိုခုတ်ချက်ကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသာ ပျက်စီးသွားရုံမက အနက်ရောင် ဓားအငွေ့အသက်များသည် လမ်းတွင်ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။ ကိုယ်ပွားတစ်ခုက သူ့ကို ချည်နှောင်ထားပြီး အခြားတစ်ခုက အခွင့်ကောင်းယူကာ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေ။ ချင်းမေ့ရှန်သည် စူးချန်ခုန်းကို မည်သည့် မမျှော်လင့်သော အမှားမျိုးမှ မဖြစ်စေဘဲ လျင်မြန်စွာ အမြစ်ဖြတ်လိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ခပ်ထွားထွားကိုယ်ပွား၏ ဖျက်ဆီးခြင်း ခုတ်ချက်ကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း စူးချန်ခုန်းမှာမူ အမြဲတမ်းကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ ယခင်က ဝတ်ရုံနက်အဖိုးအိုနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က သူ ခက်ခဲနေရခြင်းမှာ ချင်းမေ့ရှန်ကို မျှားထုတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် သူ၏ တကယ့် အသေတိုက်ကွက်များကို မသုံးသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ စူးချန်ခုန်း၏ အသေတိုက်ကွက်မှာ လေးအတတ် မဟုတ်ဘဲ အစွမ်းကုန် သန့်စင်ထားသော ဓားသွားဝိညာဉ်၏ ဓားသိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဝူး... ဝူး...”

သူ၏ စိတ်အာရုံ အနည်းငယ်မျှဖြင့်ပင် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ စူးရှထက်မြက်ပြီး ရွှေရောင်အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဓားသွားဝိညာဉ်မှာ တုန်ခါသွားလေ၏။ မမြင်နိုင်သော လှိုင်းတစ်ခုသည် မရေမတွက်နိုင်သော ချွန်ထက်သည့် ဓားသွားများအလား လမ်းတွင်ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ကာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ခပ်ထွားထွားလူကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုလှိုင်းကြောင့် နေရာအနှံ့ ပဲ့ထွက်သွားပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာကာ နက်မှောင်သော မိစ္ဆာသွေးများ စီးကျလာသည်။ သူ၏ ဖျက်ဆီးခြင်း ဓားခုတ်ချက်မှာ ခေတ္တမျှ တန့်သွားရ၏။

“ခုတ်”

ထိုခဏ၌ပင် စူးချန်ခုန်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ လက်မှာ ခါး၌ချိတ်ထားသော သာမန် သံဖြတ်ဓား၏ ဓားရိုးပေါ်တွင် အဆင်သင့်ရှိနေပြီးဖြစ်သည်။ ထိုထူးခြားမှုမရှိလှသော ဓားသည် ဓားသွားဝိညာဉ်နှင့် ဟန်ချက်ညီညီ တုန်ခါလာပြီး ရွှေရောင်သန်းသွားသည်။ သူသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အပေါ်ပင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ဤခုတ်ချက်မှာ မြေလှန်မတတ် ပြင်းထန်ခြင်း သို့မဟုတ် ထူးဆန်းနက်နဲခြင်းမျိုး မရှိပေ။ ရိုးရှင်းလှသော်လည်း မည်သည့်အရာကမျှ မတားဆီးနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

“ဘာလဲဟ”

လူထွားကြီး ထိတ်လန့်သွားပြီး သေမင်း၏ အရိပ်အယောင်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ အမွေးအမှင်များ ထောင်ထလာသည်။ သူ၏ မိစ္ဆာဓားကို လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ စူးချန်ခုန်း၏ ခုတ်ချက်ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း...

“ဂျိန်း”

ကျိုးပဲ့သွားသော အသံနှင့်အတူ မိစ္ဆာအတတ်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော ထိုမိစ္ဆာဓားမှာ ခြောက်ကပ်နေသော သစ်ကိုင်းခြောက်ကဲ့သို့ ကျိုးပြတ်သွားသည်။ ရွှေရောင်ဓားသွားမှာ မရပ်မနား ဆက်လက်ဝင်ရောက်သွားပြီး လူထွားကြီး၏ လည်ပင်းကို တိကနဲ ဖြတ်သွားတော့သည်။

“ဖောက်”

တိုဖူးကို လှီးလိုက်သကဲ့သို့ပင် သာမန် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော ထိုမိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်မှာ မည်သည့် ခုခံမှုမျှ မပြုနိုင်ခဲ့ပေ။ထို အမျိုးသား၏ လည်ပင်းတွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ ပြတ်ထွက်သွားကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ပင် သိမ်မွေ့လှသော အက်ကြောင်းတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်းက သူ့ကို ခေါင်းဖြတ်လိုက်သည်နှင့်အတူ ဓားသွားဝိညာဉ်၏ စွမ်းအားများသည် သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး ဦးခေါင်းနှင့် ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို အမှုန်အမွှားများ ဖြစ်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ဦးခေါင်းအတွင်းမှ မရေမတွက်နိုင်သော ဓားအငွေ့အသက်များ ပွင့်ထွက်လာပြီး လှပသော ပန်းပွင့်များအလား ဝေဆာသွားလေ၏။

“သေ... သေသွားပြီလား။ ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာကိုယ်ပွား တစ်ခု... သေသွားပြီလား။”