အခန်း ၉၂၆

အခန်း (၉၂၆) ဓားသွားဝိညာဉ်၏ အဆုံးစွန်သော စွမ်းအား။ ပင်မခန္ဓာကိုယ် ပေါ်ထွက်လာခြင်း။ (၂)

ပရမ်းပတာ ဟင်းလင်းပြင်ရှိ မိစ္ဆာအသိုက်အတွင်း ပုန်းအောင်းနေသော ချင်းမေ့ရှန်သည် သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်မှုဒဏ်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မှင်သက်သွားရသည်။ သူ၏ သန်မာလှသော မိစ္ဆာကိုယ်ပွားအတွင်း၌ ခွဲထုတ်ထားသော ဝိညာဉ်အပိုင်းအစမှာ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာကိုယ်ပွားကို သူက တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်လိုက်တာလား။”

ချင်းမေ့ရှန်အနေဖြင့် ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေသည်။ သူ၏ မိစ္ဆာကိုယ်ပွားသည် မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုး ရှိထားရာ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် ဝင်ရောက်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များပင်လျှင် တစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်ရန် ခက်ခဲလှသော်လည်း စူးချန်ခုန်းက ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် အလွယ်တကူ အနိုင်ယူသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါက... အဆုံးစွန်ထိ သန့်စင်ထားတဲ့ ဓားသွားဝိညာဉ်ပဲ”

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းများက လက်ကနဲ။ ဓားသွားကျင့်ကြံခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ရွှေဓာတ်စွမ်းအင်အမြောက်အမြားဖြင့် ဓားသွားဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သဖြင့် စူးချန်ခုန်း၏ ဓားသွားဝိညာဉ်မှာ ဓားသွားဝိညာဉ်တစ်ခု ရောက်ရှိနိုင်သော ထိပ်သီးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏လက်ထဲရှိ သာမန်ဓားတစ်လက်သည်ပင် ဝိညာဉ်တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး နတ်ဘုရားလက်နက်များထက်ပင် သာလွန်နေကာ ၎င်း၏ ထူးခြားချက်မှာ မည်သည့်အရာကမျှ မတားဆီးနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ချင်းမေ့ရှန်ကို တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေး မပေးပေ။ သူ၏ သံဖြတ်ဓားကို တစ်ချက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ရွှံ့ညွန်ကို လမ်းကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ နတ်သမင် ကောင်းကင်ခြေလှမ်းကို အသုံးပြုကာ စူးချန်ခုန်းသည် ကြီးမားသော အကွာအဝေးကို ချက်ချင်း ဖြတ်ကျော်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာရွှံ့ညွန်ကို အသုံးပြုနေသော သွယ်လျရှည်လျားသည့် မိစ္ဆာကိုယ်ပွားအနီးသို့ ကပ်သွားသည်။ သူသည် ဓားဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသော သံဖြတ်ဓားကို မြှောက်ကာ ထိုကိုယ်ပွား၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။

သွယ်လျရှည်လျားသော မိစ္ဆာကိုယ်ပွားမှာ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုခုတ်ချက်မှာ သူ့အပေါ်သို့ ပစ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ မည်သို့ပင် ရှောင်တိမ်းပါစေ ထိုခုတ်ချက်မှာ သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်ရာ သူသည် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထူထပ်သော အကြေးခွံများကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ စူးချန်ခုန်း၏ ဓားကို ဖမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ဖတ်”

သို့သော်လည်း ထိုမိစ္ဆာကိုယ်ပွား၏ လက်ဖဝါးနှင့် လက်ချောင်းများအားလုံးမှာ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ပြတ်တောက်သွားပြီး ဓားသွားမှာ ထိုကိုယ်ပွား၏ ဦးခေါင်းထိပ်မှသည် ပေါင်ကြားအထိ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားအောင် ပိုင်းဖြတ်သွားတော့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာဝိညာဉ်မှာလည်း ပျက်စီးသွားရသည်။

သူချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားတော့သည်။

အဝေးတစ်နေရာမှ ပုန်းအောင်းကြည့်နေသော ဖုချင်းစစ်မှာ မှင်သက်သွားရသည်။ မိစ္ဆာကိုယ်ပွား တစ်ခုချင်းစီမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါမှာ သာမန် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်များထက် များစွာ သာလွန်နေပြီး မည်သည့်ကိုယ်ပွားမဆို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ကြသည်။ ဖုချင်းစစ်သည် အခြေအနေ မဟန်ပါက ကျောက်စိမ်းပြားကို ခွဲရန် အဆင်သင့် ပြင်ထားသော်လည်း တိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်မှာ တစ်ဖက်သတ် ဖြစ်နေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကိုယ်ပွား နှစ်ခုမှာ စူးချန်ခုန်း၏ ဓားချက်အောက်တွင် အလွယ်တကူ ကျဆုံးသွားရလေပြီ။ စူးချန်ခုန်း၏ လက်ထဲရှိ သံဖြတ်ဓားမှာ အရာရာကို ချေမှုန်းနိုင်စွမ်း ရှိပုံရသည်။

“မင်း...ခွေးကောင်”

ကောင်းကင်တစ်ခွင် တုန်ဟည်းသွားသော ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မိစ္ဆာမိုးကြိုးများ ကောင်းကင်ယံ၌ လည်ပတ်နေပြီး မိစ္ဆာလေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်။ မိစ္ဆာကိုယ်ပွား နှစ်ခုသည် သူတို့၏ မိစ္ဆာအတတ်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသုံးပြုလိုက်ကြသည်။ ကောင်းကင်ပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ကမ္ဘာပျက်ကိန်း ဆိုက်ရောက်နေသည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မိစ္ဆာကိုယ်ပွား နှစ်ခု အသတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ချင်းမေ့ရှန်မှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်းနှင့်အတူ ဒေါသလည်း ထွက်လာပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ မိစ္ဆာလေပြင်းများမှာ စူးချန်ခုန်းကို ဝိုင်းရံထားပြီး သွေးရူးတန်းရူး ကခုန်နေသော မြွေများကဲ့သို့ ထူထပ်လှသော မိစ္ဆာမိုးကြိုးများမှာ ရူးသွပ်စွာ ကျရောက်လာသည်။

စူးချန်ခုန်း၏ မျက်နှာတွင် တည်ငြိမ်မှု အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ သူ့မှာ ဆန်းကြယ်လိပ်ရွှေချပ်ဝတ် ရှိနေသော်လည်း မိစ္ဆာကိုယ်ပွား နှစ်ခု၏ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရလျှင် ပေါက်ကွဲသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ် ရှိသည်။ သို့သော်လည်း စူးချန်ခုန်းမှာ တည်ငြိမ်စွာပင် ဆန်းကြယ်လိပ်ရွှေချပ်ဝတ် ကို အသက်သွင်းကာ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရင်း သံဖြတ်ဓားဖြင့် ဆက်လက် ခုတ်ပိုင်းနေသည်။

ရှဲ... ရှဲ... ရှဲ

ခုတ်ချက်တစ်ခုချင်းစီ၏ အရှိန်နှင့် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ခုတ်ချက်များမှာ ထူထပ်သော ပိုက်ကွန်တစ်ခုအလား ဖြစ်နေကာ ခုခံခြင်းဖြင့် တိုက်စစ်ဆင်နေသည်။

“ဂျိန်း ဂျိန်း”

ရစ်ပတ်ထားသော မိစ္ဆာလေပြင်းများမှာ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး ဝင်ရောက်လာသော မိစ္ဆာမိုးကြိုးများသည် စူးချန်ခုန်းဆီသို့ မရောက်မီမှာပင် ဓားသွားဝိညာဉ် ကိန်းအောင်းနေသော သံဖြတ်ဓားကြောင့် ပျက်စီးသွားရသည်။ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိသော လေပြင်းပင်ဖြစ်စေ၊ ဖမ်းဆုပ်ရခက်သော မိုးကြိုးပင်ဖြစ်စေ စူးချန်ခုန်း၏ ပြည့်စုံသော ဓားသွားဝိညာဉ်က အားလုံးကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေမှုန်းနိုင်ပေသည်။

“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း”

စစ်ဗုံတီးသံကဲ့သို့ အသံများမှာ မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ၎င်းမှာ စူးချန်ခုန်း၏ နှလုံးခုန်သံပင် ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားသွေးများကို ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းစေသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဖောင်းကြွလာပြီး အရေပြားမှာလည်း တောက်ပသော အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ ပူပြင်းလှသော အရှိန်အဝါကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုပင် ပူနွေးလာသည်။

ဧရာမ ဝေလငါး ခန္ဓာကိုယ်အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သဖြင့် စူးချန်ခုန်း၏ အင်အားနှင့် အရှိန်မှာ အဆုံးစွန်ထိ ရောက်ရှိသွားပြီး လူသားပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော သားရဲစစ်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

မျောက်ဝံနတ်ဆိုး ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖမ်းဆုပ်ခြင်း။

သူ၏ စွမ်းအားသိုလှောင်ရာအတွင်းရှိ ဆန်းကြယ်လိပ်ရွှေအမြုတေမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်ကာ သူ၏ ချီစွမ်းအင်များကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်ပြီး စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဖမ်းဆွဲသည့် အမူအရာ လုပ်လိုက်သည်။

ကြယ်နှင့်လ ဆွတ်ခူးခြင်း။

“ဂျိန်း... ဂျိန်း... ဂျိန်း”

ဝတ်ရုံနက်အဖိုးအို အသွင်ရှိသော မိစ္ဆာကိုယ်ပွား၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး တွန့်လိမ်သွားလေ၏။ သူ့ကို ဝန်းရံထားသော မိစ္ဆာလေပြင်းပင်လျှင် ချေမှုန်းခံလိုက်ရပြီး ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူ့ကို မမြင်နိုင်သော လက်ကြီးတစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ခွန်အားဖြင့် ချက်ချင်း ရုန်းထွက်နိုင်သော်လည်း ထိုခဏတာ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူ ဆယ်ကြိမ်မက သေဆုံးနိုင်ပေသည်။

“ရွှီး”

ဝတ်ရုံနက်အဖိုးအိုကို ချုပ်နှောင်ထားစဉ်မှာပင် စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ညာဘက်လက်မှ သံဖြတ်ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားအရှိန်အဝါများ ပွင့်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်တစ်ခွင်၌ အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်သွားသည်။ သံဖြတ်ဓားသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ကုစား၍မရသော အက်ကြောင်းများကို ချန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဝတ်ရုံနက်အဖိုးအို၏ ဦးခေါင်းကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်အောင် ခုတ်ပိုင်းကာ မိစ္ဆာဝိညာဉ်ကိုပါ ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ပြီးပြည့်စုံသော ဓားသွားဝိညာဉ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ခွန်အားပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ပြိုင်ဘက်က သူ၏ ဓားချက်ကို မခံနိုင်လျှင် သေဆုံးရန်သာ ရှိတော့သည်။

“တောက်... တောက် ဒီကောင်က ဘာလဲဟ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဝက်လောက်ကမှ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့... ဘာလို့ အခု ဒီလောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းနေရတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာကိုယ်ပွား တစ်ခုချင်းစီက ကောင်းကင်ဘုံဒုတိယအဆင့် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်နဲ့ ညီမျှနေတာတောင် သူက တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်နိုင်နေတယ်လား။”

မိစ္ဆာကိုယ်ပွားများ အဆက်မပြတ် အသတ်ခံနေရသဖြင့် ချင်းမေ့ရှန်မှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်းနှင့်အတူ ဒေါသချောင်းချောင်း ထွက်နေလေ၏။ သူ၏ မိစ္ဆာကိုယ်ပွားများက မိစ္ဆာအတတ်များဖြင့် တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း စူးချန်ခုန်း၏ ဓားတစ်ချက်မှာ ထိုအတတ်ပေါင်းစုံကို ချိုးဖောက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ခုခံမှုအပိုင်းမှာမူ စူးချန်ခုန်း၏ ဓားသွားရှေ့တွင် စက္ကူကဲ့သို့ပင် အားနည်းလှသည်။

စူးချန်ခုန်း၏ ဓားတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း မိစ္ဆာကိုယ်ပွား တစ်ခု ကျဆုံးသွားရသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ တိုးတက်မှု အရှိန်အဟုန်ကို ချင်းမေ့ရှန်အနေဖြင့် လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ အမှန်စင်စစ် သူကိုယ်တိုင်မှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး သာမန်မိစ္ဆာမဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာဘုရင် ဖြစ်လာနိုင်သည့် အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်ရာ သူ၏ တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ သာမန်လူသားတို့၏ စိတ်ကူးထက် များစွာ သာလွန်နေသူ ဖြစ်ပါသော်လည်း စူးချန်ခုန်းက သူ့ထက်ပင် ပို၍ ထူးခြားနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။