အခန်း ၉၂၈

အခန်း (၉၂၈) မိစ္ဆာကောင်ကို ခုတ်ပိုင်းခြင်း။ ဟင်းလင်းပြင် မိစ္ဆာအသိုက်။ (၁)

“အရင်ဆုံး ကျန်နေတဲ့ မိစ္ဆာကိုယ်ပွား နှစ်ခုကို သတ်ရမယ်။ သူတို့က ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။”

စူးချန်ခုန်း၏ အတွေးများမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသည်။ သူ၏ ရွှေအမြုတေနှင့် ဓားသွားဝိညာဉ် ပေါင်းစပ်မှုမှာ သူ၏ အားအကောင်းဆုံး လက်နက်ဖြစ်သော်လည်း ဤနည်းလမ်းတွင် အားနည်းချက်အချို့ ရှိနေသည်။ အထူးခြားဆုံး အားနည်းချက်မှာ ဓားသွားဝိညာဉ်နှင့် ရွှေအမြုတေတို့ ထိခိုက်ပျက်စီးနိုင်ခြေ ရှိခြင်းအပြင် စူးချန်ခုန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာကိုလည်း ကြီးမားစွာ ထိခိုက်စေနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရွှေအမြုတေမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် စူးချန်ခုန်းအနေဖြင့် ရွှေအမြုတေ ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ အခြားသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို အသုံးပြုရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်တွင် အခြားသော မိစ္ဆာကိုယ်ပွားများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပါက အလွန်အန္တရာယ်ကြီးလှသည်။ ထို့ကြောင့် ချင်းမေ့ရှန်ကို အာရုံစိုက် မရင်ဆိုင်မီ ကျန်ရှိနေသော မိစ္ဆာကိုယ်ပွားအားလုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

“ခုတ်ပစ်”

စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ စုစည်းသွားပြီး ဆန်းကြယ်လိပ်ရွှေအမြုတေ၏ တွန်းအားဖြင့် ရွှေရောင်နှင့် အပြာရောင်အဆင်းရှိသော ဓားသွားဝိညာဉ်သည် လေထုကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ကိုက်တစ်ရာအကွာအဝေးအထိသာ ရောက်ရှိနိုင်သော မူလကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားကာ မိစ္ဆာကိုယ်ပွား နှစ်ခုဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားတော့သည်။

“ဖောက် ဖတ်”

ရွှေအမြုတေနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော ဓားသွားဝိညာဉ်ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကျန်ရှိနေသည့် မိစ္ဆာကိုယ်ပွား နှစ်ခုမှာ ရှောင်တိမ်းရန်ဖြစ်စေ၊ ခုခံရန်ဖြစ်စေ ကြိုးစားကြသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ဦးခေါင်းများမှာ ဝဲပျံနေသော ဓားသွားဝိညာဉ်ကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားရသည်။ မိစ္ဆာကိုယ်ပွား ခုနစ်ကောင်လုံးမှာ စူးချန်ခုန်း၏ ဓားချက်အောက်တွင် ကျဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ဝုန်း”

သို့သော် စူးချန်ခုန်းက မိစ္ဆာကိုယ်ပွားများကို သုတ်သင်နေစဉ်မှာပင် ချင်းမေ့ရှန်က ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးဖြင့် စူးချန်ခုန်းကို ဖမ်းဆုပ်ရန် ဒေါသတကြီး ကြိုးစားလိုက်ပြန်သည်။ ထိုကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံမှ အုပ်မိုးထားသော အမိုးအကာကြီးအလား စူးချန်ခုန်း ရှိနေသော ကမ္ဘာငယ်လေးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

လုံးဝ ရူးသွပ်သွားပြီဖြစ်သော ချင်းမေ့ရှန်မှာ စူးချန်ခုန်းကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ မိစ္ဆာကိုယ်ပွားများထက် ပိုမိုအရေးကြီးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ စူးချန်ခုန်း၏ တိုးတက်မှု အရှိန်အဟုန်က သူ့ကို ထိတ်လန့်စေခဲ့ရာ ဤခြိမ်းခြောက်မှုကို မဖြစ်မနေ ဖယ်ရှားရပေမည်။

စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ စိတ်ဆန္ဒကို စုစည်းကာ ဓားသွားဝိညာဉ်ကို ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ရွှေ့လျားစေပြီး လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ချင်းမေ့ရှန်၏ လက်ဝါးနှင့် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် ရွှေအမြုတေ၏ စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ အင်အားမှာ အမှတ်တစ်ခုတည်းမှသည် ပြင်ညီတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

“ဒုန်း”

ဓားသွားဝိညာဉ်နှင့် ချင်းမေ့ရှန်၏ လက်ဝါးတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုကြောင့် နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်းမေ့ရှန်မှာ အံကြိတ်လိုက်ရသည်။ သေးငယ်လှသော ဓားသွားဝိညာဉ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလေးချိန်မှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးနှင့် ညီမျှသော တူကြီးတစ်လက်က သူ၏ လက်ဝါးအလယ်တည့်တည့်ကို ထုရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ အကြေးခွံများမှာ ကွဲအက်ကာ အတွင်းသို့ ချိုင့်ဝင်သွားသည်။ သူ၏ ထွားကျိုင်းလှသော မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုစွမ်းအားကို လျှော့ချရန် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။

ရွှေအမြုတေမှာ အလွန်သိပ်သည်းလှသဖြင့် ရန်သူများကို ထိခိုက်စေရန် အရှိန်ဖြင့် ပစ်လွှတ်နိုင်ပြီး သေးငယ်သော်လည်း ပင်လယ်နက်ကြီးကဲ့သို့ လေးလံလှသည်။ ၎င်းကို ဓားသွားဝိညာဉ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ စူးချန်ခုန်း၏ ဓားသွားဝိညာဉ်၏ အလေးချိန်မှာ မယုံကြည်နိုင်စရာ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရိုးရှင်းသော တိုက်မိခြင်းနှင့် ဖိသိပ်ခြင်း စွမ်းအားဖြင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ပေသည်!

“အကြီးအကဲတာ့က... အဲဒီ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာကြီးကို နောက်ဆုတ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာလား။”

ဖုချင်းစစ်သည် ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ မူလအစီအစဉ်အရ စူးချန်ခုန်းသည် ချင်းမေ့ရှန်ကို မျှားထုတ်ကာ အချိန်ဆွဲရန်သာ ဖြစ်ပြီး ရှစ်ကျန်းတောက်ရှစ်နှင့် အဖွဲ့သားများ ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ စူးချန်ခုန်းမှာ ချင်းမေ့ရှန်ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းက ချင်းမေ့ရှန်ကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာ ပထမအချက်အနေဖြင့် သူသည် အခြားသူများအပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်ပုံဖော်ရန် မနှစ်သက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ အကယ်၍ သူက ထွက်ပြေးရုံသာ ပြေးနေပါက သတိကြီးသော ချင်းမေ့ရှန်သည် သူ အချိန်ဆွဲနေသည်ကို ရိပ်မိသွားပြီး ထင်သလောက် လိုက်လာမည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်မှသာလျှင် သူ့ကို သတ်ရန် အခွင့်အရေး ရှိသည်ဟု ချင်းမေ့ရှန်ကို ယုံကြည်စေပြီး အလွယ်တကူ လက်မလျှော့စေရန် ဖြစ်သည်။

“မိစ္ဆာမိုးကြိုး”

ချင်းမေ့ရှန်မှာ ခြေကုပ်ပြန်မြဲသွားသည်နှင့် စူးချန်ခုန်း၏ အသက်ကို နုတ်ယူရန် မိစ္ဆာအတတ်ကို အသုံးပြုကာ အဝေးထိ ရောက်ရှိနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားများမှာ ဆူပွက်နေသည်။

ရှဲ... ရှဲ... ရှဲ

သို့သော် စူးချန်ခုန်း၏ စူးရှလှသော အာရုံခံစားမှုက ချင်းမေ့ရှန်၏ မိစ္ဆာစွမ်းအား စီးဆင်းမှုကို သိရှိလိုက်သည်။ သူသည် ဓားသွားဝိညာဉ်ကို အဆုံးစွန်ထိ တွန်းအားပေးကာ ချင်းမေ့ရှန်၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပတ်ချာလည်ဝိုင်းကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ မည်သည့်အရာကမျှ မတားဆီးနိုင်သော ဓားသွားဝိညာဉ်သည် ချင်းမေ့ရှန်၏ အကြေးခွံများကို ဆုတ်ဖြဲကာ သူ၏ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာစွမ်းအား စီးဆင်းမှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သဖြင့် ချင်းမေ့ရှန် ထုတ်လွှတ်တော့မည့် မိစ္ဆာအတတ်မှာ အရှိန်ပြတ်ကာ ရပ်တန့်သွားရတော့သည်။

“ချင်းမေ့ရှန်ရဲ့ မိစ္ဆာအတတ်က သဘာဝက ပေးထားတဲ့ စွမ်းအားဖြစ်လို့ အင်အားကြီးပေမဲ့ နည်းစနစ်ကတော့ ရိုးရှင်းလွန်းတယ်... ငါ့ရဲ့ စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းနဲ့ဆိုရင် ဓားသွားဝိညာဉ်ကို သုံးပြီး အတင်းအကျပ် ဟန့်တားနိုင်တယ်.”

စူးချန်ခုန်းက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။ သူ၏ တောက်ယင်ကျင့်စဉ်မှာ (၁၁) ဆင့်မြောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် အခြားသော စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုများကို အလွန်ပင် ထိခိုက်လွယ်စွာ အာရုံခံနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ချင်းမီရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လည်ပတ်နေသော မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို သိရှိပြီး ဓားဝိညာဉ်ဖြင့် ဖြတ်တောက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“တောက်”

ချင်းမေ့ရှန်သည် ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဓားသွားဝိညာဉ်ကြောင့် ခုတ်ပိုင်းခံနေရပြီး ကြီးမားသော ဒဏ်ရာများ ရရှိနေသည်။ သူ၏ မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် သွေးများ မစီးဆင်းမီမှာပင် ဒဏ်ရာများက ပြန်လည် ကုသသွားသော်လည်း သူကိုယ်တိုင် တိုက်ခိုက်နေပါလျက် အသာစီးမရဘဲ ဖိနှိပ်ခံနေရခြင်းမှာ လက်ခံရန် ခက်ခဲလှသည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း... မင်းရဲ့ ဓားသွားဝိညာဉ်ကို ငါကိုယ်တိုင် ချေမှုန်းပြမယ်”

ချင်းမေ့ရှန်၏ စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ဓားသွားဝိညာဉ်သည် တိုက်စစ်တွင် အလွန်အစွမ်းထက်သော်လည်း ၎င်းမှာ အားနည်းချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူက စူးချန်ခုန်း၏ ဓားသွားဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့လျှင် စူးချန်ခုန်းအတွက် သေလမ်းသာ ရှိတော့သည်။

“ဗာဂျရာမင်း လက်သီး”

ချင်းမေ့ရှန်သည် သူ၏ လက်သီးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ လက်သီးအတတ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သူ၏ ပေတစ်ရာမြင့်သော မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်၏ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းကပင် ပြင်းထန်သော လေပြင်းများနှင့် တိမ်တိုက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး သူ၏ လက်သီးအတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သောအခါ ကောင်းကင်မှာ တုန်လှုပ်ကာ မြေကြီးမှာလည်း အက်ကွဲသွားတော့သည်။

အနက်ရောင် မိစ္ဆာမီးတောက်များမှာ ချင်းမေ့ရှန်၏ လက်သီးများပေါ်တွင် ဟုန်းဟုန်းတောက်လာပြီး သူ့ကို ပတ်ချာလည် ဝိုင်းရံထားကာ အဆက်မပြတ် ခုတ်ပိုင်းနေသည့် ဓားသွားဝိညာဉ်ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

“ချလွမ်း... ချလွမ်း... ချလွမ်း”

လက်သီးနှင့် ဓားဝိညာဉ်တို့ ထိတွေ့မှုကြောင့် စူးရှကာ နားမခံသာသော သံခြင်းထိခိုက်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ စစ်မြေပြင်တွင် စစ်သည်တော်ထောင်ချီ တိုက်ခိုက်နေသည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ အေးစိမ့်သွားစေသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ဓားသွားဝိညာဉ်နှင့် ချင်းမေ့ရှန်၏ လက်သီးတို့ အကြိမ်ကြိမ် ထိတွေ့မိသောအခါ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်မှာ တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဓားသွားဝိညာဉ်မှာ ထိခိုက်မှုများ ရှိလာသည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရဘဲ စူးချန်ခုန်းအပေါ်တွင် ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေသည်။ သို့သော်လည်း စူးချန်ခုန်းမှာ နောက်မဆုတ်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် နောက်ဆုတ်လိုက်ခြင်းမှာ ရှုံးနိမ့်ခြင်း သို့မဟုတ် ယခင်ကြိုးစားမှုအားလုံး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားခြင်းသို့သာ ဦးတည်သွားမည်ကို သူ သိနေသည်။

သူသည် ဓားသွားဝိညာဉ်ကို အဆုံးစွန်ထိ တွန်းအားပေးလိုက်ပြီး ဆန်းကြယ်လိပ်ရွှေအမြုတေ၏ ချီစွမ်းအင်များကို ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။ ဓားသွားဝိညာဉ်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အပြာရောင် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အရှိန်နှင့် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။