အခန်း ၉၃၀

အခန်း (၉၃၀) သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သော သံဖြတ်ဓား။ မူလဝိညာဉ် ဖြစ်လာသော ဓားသွား။

စူးချန်ခုန်းနှင့်အတူ အသေခံသွားပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်လာခဲ့သော ချင်းမေ့ရှန်၏ မိစ္ဆာဝိညာဉ်ဖြစ်စေ၊ ယခင် မိစ္ဆာကိုယ်ပွားများ၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ယခုလေးတင် ခုတ်ပိုင်းခံလိုက်ရသော ပင်မခန္ဓာကိုယ်၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်စေ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ မိစ္ဆာအသိုက်မှ မွေးဖွားလာသော မရေမတွက်နိုင်သည့် မိစ္ဆာဝိညာဉ်များထဲမှ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာဝိညာဉ် အများစုမှာ အလွန်အားနည်းနေသေးပြီး မိစ္ဆာအသိုက်မှ ထွက်ခွာ၍ လွတ်လပ်စွာ မလှုပ်ရှားနိုင်သေးပေ။ တစ်ခါက ချင်းမေ့ရှန်သည် စူးချန်ခုန်းနှင့်အတူ အသေခံရန် မိစ္ဆာဝိညာဉ်တစ်ခုကို စတေးခဲ့ဖူးသည်။ ထို့နောက် မိစ္ဆာအသိုက်အနေဖြင့် အခြားသော မိစ္ဆာဝိညာဉ်တစ်ခုကို အပြင်လောက၌ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်သည့် အခြေအနေရောက်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

“ဒီမိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေအားလုံးက ချင်းမေ့ရှန်တွေပဲ... ဒါမှမဟုတ် ချင်းမေ့ရှန်ကိုယ်တိုင်က မိစ္ဆာအသိုက်ကနေ ခွဲထွက်လာတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခု၊ အသိစိတ်တစ်ခုပဲ။ မိစ္ဆာအသိုက်ကိုယ်တိုင်ကမှ တကယ့် မိစ္ဆာကောင်အစစ်ပဲ။”

ထိုရက်စက်သော မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း စူးချန်ခုန်းသည် အမှန်တရားကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားတော့သည်။ ချင်းမေ့ရှန်ကို အဘယ်ကြောင့် သတ်၍မရသနည်းဟူသော အဖြေမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ ချင်းမေ့ရှန်သည် မိစ္ဆာအသိုက်မှ ခွဲထွက်လာသော ဝိညာဉ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ မိစ္ဆာဝိညာဉ်တစ်ခုကို သတ်လိုက်ခြင်းမှာ မိစ္ဆာအသိုက်အတွက် အနာတရပင် မဖြစ်စေပေ။

“တာ့ဝူဖုန်း... မင်း တော်တော်လုပ်နိုင်တာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက အလကားပဲ။ ငါက နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း ရာချီ၊ ထောင်ချီ စောင့်နိုင်တယ်။ ငါ့အတွက်တော့ နှစ်တစ်ထောင်ဆိုတာ တစ်ရေးအိပ်တာထက် မပိုဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက်တော့... အဲဒါက မကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့ အတားအဆီးပဲ။”

မိစ္ဆာအသိုက်အတွင်းမှ ပေါ်ထွက်လာသော မိစ္ဆာဝိညာဉ်များက အဆိပ်ပြင်းသော အသံများဖြင့် ပြောဆိုနေကြသည်။ စူးချန်ခုန်းက သူပြုစုထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သဖြင့် နောက်ထပ် သင့်တော်သော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု ရှာဖွေရန် ခက်ခဲသွားပြီး အချိန်အတော်ကြာ ပြန်လည်ရှာဖွေရပေဦးမည်။

“ငါ အိပ်စက်ဖို့ ပြန်သွားတော့မယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် မင်းကို လက်ဆောင်သေးသေးလေးတစ်ခု ပေးခဲ့မယ်။”

ထိုထပ်တူကျနေသော အသံများမှာ အသံထက်စာလျှင် ပရမ်းပတာ ဟင်းလင်းပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော တုန်ခါမှုများအလားဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ဖြင့်သာ ခံစားသိရှိနိုင်သည်။

“လက်ဆောင်?” လူတိုင်း သိလိုစိတ် ဖြစ်သွားကြသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် အနက်ရောင်မြူခိုးများကြား၊ ဝေဝါးနေသော မိစ္ဆာဝိညာဉ် မျက်နှာများကြားတွင် နေရာလွဲမှားနေသော လူသားပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဟုန်ကျန်းရှန့်လား”

စူးချန်ခုန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ တခြားသူမဟုတ်၊ စစ်သူကြီးဟုန်ကျန်းရှန့်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟုန်ကျန်းရှန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖောက်ထွင်းမြင်နေရပြီး ဝိညာဉ်အခြေအနေ၌သာ ရှိနေသည်။

“ဒီလူ့နာမည်က ဟုန်ကျန်းရှန့် မဟုတ်လား။ ငါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကို ထုတ်ယူထားတာ။ အခု အဲဒါကို မင်းအတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးလိုက်မယ်။”

မိစ္ဆာအသိုက်အတွင်းမှ ယုတ်မာသော အသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ဝိညာဉ်တစ်ခုမှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကင်းကွာလျှင် ကြာရှည်မခံနိုင်သော်လည်း မိစ္ဆာအသိုက်၏ ထူးခြားသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင်မူ မတူညီပေ။ ချင်းမေ့ရှန်သည် ဟုန်ကျန်းရှန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်စဉ်က ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးမပစ်ဘဲ စူးချန်ခုန်းကို ခြိမ်းခြောက်ရန် ဓားစာခံအဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ စူးချန်ခုန်းက သူ အပင်ပန်းခံ ပြုစုထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ ချင်းမေ့ရှန်က လက်စားချေရန် ကြံရွယ်လိုက်ခြင်းပင်။

“ရှဲ... ရှဲ... ရှဲ”

မိစ္ဆာဝိညာဉ်များသည် ဟုန်ကျန်းရှန့်၏ ဝိညာဉ်အပေါ်သို့ ရုတ်တရက် အုန်းခဲကျသကဲ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်ကြပြီး ရူးသွပ်စွာ ဝါးမျိုကာ အစအနမကျန်အောင် ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ကြတော့သည်။

“တောက်”

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများတွင် သွေးကြောများ ယှက်သန်းလာသည်။ ဟုန်ကျန်းရှန့်မှာ သေဆုံးခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်တစ်ခု ကျန်ရှိနေခဲ့သေးသည်။ ယခုမူ စူးချန်ခုန်း၏ ရှေ့မှောက်မှာပင် မိစ္ဆာအသိုက်က ထိုဝိညာဉ်ကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပြလိုက်ခြင်းမှာ စူးချန်ခုန်းကို နာကျင်စေရန် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

“စိတ်ကို ထိန်း... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့”

ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်က စူးချန်ခုန်းမှာ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ တစ်ခုခုလုပ်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလျင်အမြန် အကြံပေးလိုက်သည်။

“ဟားဟားဟား… ကောင်လေး… ငါက မသေနိုင်သလို ဘယ်အရာနဲ့မှ ဖျက်ဆီးလို့ မရတဲ့သူပဲ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ပျိုးထောင်ထားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဆုံးရှုံးသွားပေမဲ့ ငါ အစကနေ ပြန်စလို့ရတယ်။ ငါ့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိတယ်... မင်းကတော့ နောက်နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကြာရင် မြေမှုန့်ဖြစ်သွားမယ့် ပုရွက်ဆိတ်လေး တစ်ကောင်ပဲ။ အဲဒီကျမှ မင်းနဲ့ ပတ်သက်သမျှ လူတိုင်းကို ငါ အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေမှုန်းပစ်မယ်။”

မိစ္ဆာဝိညာဉ်များသည် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြစဉ် မိစ္ဆာအသိုက်မှာ ပရမ်းပတာ ဟင်းလင်းပြင်၏ နက်ရှိုင်းရာသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အရာရာမှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲမှ ပျော်ရွှင်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

“အဲဒီ ဧရာမ စက်လုံးကြီး၊ အဲဒီ အသိုက်က တကယ့် မိစ္ဆာကောင် အစစ်ပဲ။ အဲဒီအရာက ပရမ်းပတာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာပဲ တည်ရှိနိုင်ပြီး အဲဒီကနေမှ လူသားတွေကြား သွားလာနိုင်မယ့် မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်တွေကို မွေးဖွားပေးတာပဲ။” ဟွမ်ထျန်း ဧကရာဇ်က တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ ရေရွတ်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာအသိုက်မှာ ချင်းမေ့ရှန်၏ ပင်မခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်သလို တကယ့် မိစ္ဆာကောင် အစစ်လည်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ တည်ရှိမှုမှာ ထူးခြားလှသည်။ ပရမ်းပတာ ဟင်းလင်းပြင်၏ ဗလာနယ်မှ ထွက်ခွာနိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့် မိစ္ဆာဝိညာဉ်များစွာ ခွဲထုတ်ကာ လူသားလောကသို့ ချင်းမေ့ရှန်အဖြစ် စေလွှတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု ချင်းမေ့ရှန်ကို သတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း မိစ္ဆာအသိုက်ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံးအနေဖြင့် ၎င်းကို ခဏတာ အိပ်စက်သွားအောင်သာ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

နောက်နှစ်ပေါင်း များစွာကြာသောအခါ သူတို့အားလုံးမှာ အိုမင်း၍ သေဆုံးသွားကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် မိစ္ဆာအသိုက်မှာ ဆက်လက် တည်ရှိနေဦးမည်ဖြစ်ကာ ဒုက္ခများ ဆက်လက် ပေးနေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

“ဒီမိစ္ဆာအသိုက်ကို ကျွန်တော်တို့ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရမယ်။”

စူးချန်ခုန်းသည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရင်း စိတ်ကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ စူးချန်ခုန်းနှင့် နီးစပ်သော ဧကရာဇ် ရှယန်လုံက သက်ပြင်းချလိုက်ကာ “အကြီးအကဲတာ့... မိစ္ဆာအသိုက်က ပရမ်းပတာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ရှိနေတာ။ ငါကိုယ်တော်တို့ အဲဒီကို မရောက်နိုင်ဘူး။” ဟု ဆိုသည်။ ရှန်းကျန်းတောက်ရှစ်နှင့် အခြားသူများလည်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်။ ပရမ်းပတာ ဟင်းလင်းပြင်ဆိုသည်မှာ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်များအတွက်ပင် ရေမကူးတတ်သူအတွက် အဆုံးမရှိသော သမုဒ္ဒရာကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထိုထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှာ သေကြောင်းကြံခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါက အဲဒီလို မဟုတ်နိုင်ဘူး...”

စူးချန်ခုန်းက အကျယ်တဝင့် မရှင်းပြသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာအသိုက်မှာ မိစ္ဆာများကို မွေးဖွားပေးသော အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်မှသာ ချင်းမေ့ရှန်ကို အမှန်တကယ် သတ်ဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မောင့်ရင်တာ့…မင်း ဘာအကူအညီပဲ လိုလို ငါတို့ကို ပြောပါ။ ဒီမိစ္ဆာအသိုက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့။ ငါတို့ အခု မြင့်မြတ်တဲ့ ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်ဆီကို လူလွှတ်ပြီး ဒီအခြေအနေကို အကြောင်းကြားလိုက်မယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ အစွမ်းထက်တဲ့ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် တစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ဒါကို ဖြေရှင်းပေးပါလိမ့်မယ်။”

နတ်ဘုရားဓားပညာရှင်က စူးချန်ခုန်း တစ်ခုခု မိုက်ရူးဆန်စွာ လုပ်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထပ်မံ အကြံပေးလိုက်သည်။ မြင့်မြတ်သော ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတော်မှာ အလွန်ဝေးကွာသဖြင့် သွားပြန်ခရီးမှာပင် နှစ်နှင့်ချီ၍ ကြာမြင့်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါ ချင်းမေ့ရှန် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ အပြစ်မဲ့ ပြည်သူများ သေဆုံးမှုကို စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနိုင်ကြပေသည်။