အခန်း ၂၄၁

အခန်း ၂၄၁ - ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စု၏ အမွေအနှစ်နှင့် မိစ္ဆာဘိုးဘေး၏ ရှေးဟောင်းပန်းချီကား

မြင်းနက်ကြီးသည် သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် လူအိုကြီးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ထိုသူသည် အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စု၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့သည် ကြောင်နက်ကြီးနှင့် မျိုးနွယ်စုတူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကြောင်နက်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူ၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ သင့်လျော်မည်မဟုတ်ချေ။ ပြင်းထန်သော သင်ခန်းစာပေးမှုတစ်ခုက လုံလောက်ပေသည်။ ထို ပါးရိုက်ချက်မှာ သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် လူအိုကြီးအား သူ၏ တစ်သက်တာလုံး ဤသင်ခန်းစာကို မှတ်မိနေစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးမှာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ သူသည် သူ၏ လည်ချောင်းမှာ ဆို့နင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟနိုင်တော့ချေ။

‘သေးငယ်သော နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းလေးတစ်ခုက ထာဝရနယ်ပယ်မှ မဟာမိစ္ဆာကြီးတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ရတာလဲ...’

ထာဝရနယ်ပယ် မဟာမိစ္ဆာကြီးတစ်ယောက်၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူ၏ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၁၀ ကျင့်ကြံမှုမှာ လုံးဝကို အရေးမပါတော့ချေ။

"အဘိုးကြီး... အခုဆိုရင် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ခွန်အားကို ခင်ဗျား မြင်တွေ့သွားပြီ မဟုတ်လား... မြန်မြန် အမှားကို ဝန်ခံပြီး ခင်ဗျားပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားက ကြောင်မလေးရဲ့ အဖေ ဖြစ်နေသေးတာပဲ... ကျွန်တော်တို့က သိပ်ကို သဘောထားကြီးပါတယ်... ဒီလိုမျိုး အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတွေကို ပြဿနာလုပ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကြောင်နက်ကြီးမှာ သိသာထင်ရှားစွာပင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကျေနပ်မှုကြောင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့က ငါ့ကို ခေါင်းငုံ့စေချင်တာလား... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါ သေသွားရင်တောင်မှ အဲ့ဒီလို လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးက ခေါင်းမာစွာဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

"အဖေ... အစ်မနဲ့ ကျွန်မတို့အားလုံးက မိသားစုတွေပဲလေ... ဒီလောက်အထိ အခြေအနေ တင်းမာသွားအောင် လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး... ကျေးဇူးပြုပြီး အဖေ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါနော်..."

ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးမှာ ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီး၏ ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ သူ၏ လက်မောင်းကို တွဲကူပေးရင်း ညင်သာစွာ ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

"ငါ ပြန်မရုပ်သိမ်းနိုင်ဘူး..."

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးက ပြတ်သားစွာ ခေါင်းခါယမ်းလျက် ကြေညာလိုက်သည်။

ကြောင်မလေးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် လောကကြီးတစ်ခုလုံး အရောင်အဆင်း ကင်းမဲ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမ၏ ဖခင်မှာ ထိုမျှလောက်အထိ ခေါင်းမာသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ ခေါင်းမာမှုကို သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက နက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ရွှေရောင်အစင်းကျားနက် မျိုးနွယ်စုနှင့် လက်ထပ်မည့်ကိစ္စကို သူမ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခဲ့စဉ်ကပင် သူမ၏ ဖခင်သည် မျိုးနွယ်စု၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် သဘောတူခဲ့သည်သာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အသက်နှင့် ရင်းပြီး ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည့်တိုင်အောင် သူမ၏ ဖခင်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် နောက်ဆုတ်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ သူသည် အလွန်တရာ ခေါင်းမာလွန်းလှရာ မည်သူကမျှ သူ့ကို ဖျောင်းဖျနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ငါတို့ လောလောဆယ် ဒီကနေ ထွက်သွားကြရအောင်... မင်းအဖေ ဒေါသပြေသွားတဲ့ အချိန်ကျမှ ငါတို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်လာကြတာပေါ့..."

လူအိုကြီးမှာ အလျော့မပေးသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးက ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ လူတစ်ယောက်က သေရမည်ကိုပင် မကြောက်တော့ဘူးဆိုလျှင် တကယ်ကို ဘာမှဆက်လုပ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။ သူသည် လျှောက်သွားကာ ကြောင်မလေး၏ လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ ဆွဲလျက် အကြံပြုလိုက်သည်။

ကြောင်မလေးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကြောင်နက်ကြီးနှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

"အဘိုးကြီး... ခင်ဗျား အစောပိုင်းက ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ပြန်မရုပ်သိမ်းဘူးဆိုရင်တော့... ကျုပ် ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့နော်... ခင်ဗျားက သေရမှာကို မကြောက်ပေမဲ့... ခင်ဗျားရဲ့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုမှာ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ် ဆိုတာကို မမေ့ပါနဲ့..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာမှာ ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်း လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သရော်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို ဒီလောက်နဲ့ပဲ ထားလိုက်ပါတော့... သွေးချောင်းစီး သတ်ဖြတ်မှုတွေ မလုပ်ပါနဲ့..."

အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာက ရုတ်တရက် ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုလာသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးမှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။ မြင်းနက်ကြီးမှာမူ ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အလျင်အမြန် လျှောက်သွားကာ တိုးညင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မရဘူး... ကျုပ်ကတော့ သွေးချောင်းစီး သတ်ဖြတ်မှု လုပ်ရမှ ကျေနပ်မယ်... မဟုတ်ရင် ဒီအဘိုးကြီးက ဘယ်တော့မှ အရှုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာက သူ၏ လေသံတွင် အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ... သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်က ကျွန်တော့်ထက် ပိုမြင့်နေတော့... ကျွန်တော် သူ့ကို မတားနိုင်ဘူး..."

မြင်းနက်ကြီးက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မှန်တယ်... သူ ငါ့ကို မတားနိုင်ဘူး..."

အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး တမင်သက်သက် ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်ရာ ထာဝရနယ်ပယ် မဟာမိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်၏ အော်ရာအရှိန်အဝါ အငွေ့အသက်အချို့မှာ သူ့ထံမှနေ၍ စတင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

နောက်ထပ် ထာဝရနယ်ပယ် မဟာမိစ္ဆာကြီးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးမှာ မျက်လုံးထဲတွင် မှောင်မိုက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားရတော့သည်။

‘ဒီ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက... တကယ်ကြီး ထာဝရနယ်ပယ် မဟာမိစ္ဆာကြီး နှစ်ယောက်ကိုတောင် ပိုင်ဆိုင်ထားတာပါလား...’

သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ထိန်းချုပ်မရနိုင်လောက်အောင် တုန်ယင်နေတော့သည်။

မြင်းလှည်းအတွင်း၌...

အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာနှင့် မြင်းနက်ကြီးတို့ အလွန်ပင် လိုက်ဖက်ညီစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေကြသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ရီယွင်မှာ ခေါင်းခါယမ်းလျက် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ တစ်ယောက်က လူကောင်းလုပ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က လူဆိုးလုပ်နေကြခြင်းပင်။ ဤနည်းဗျူဟာမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်ပင် ထိရောက်ပြီး အတော်လေး အသုံးဝင်လှပေသည်။ ရီယွင်သည် အခြေအနေများမှာ သူကြိုတင် တွက်ချက်ထားသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ရွေ့လျားသွားသည်ကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကြောင်နက်ကြီးသည် လက်ပိုက်ထားလျက် ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော သရော်ပြုံးဖြင့် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် သူတို့က သူတို့၏ အစွယ်များကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ပြီဖြစ်ရာ ထာဝရနယ်ပယ် မဟာမိစ္ဆာကြီး နှစ်ဦး၏ တည်ရှိမှုက ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုအပေါ်သို့ ဧရာမ ဖိအားကြီးတစ်ခုကို သက်ရောက်သွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကြောင်မလေးသည်လည်း အသက်အောင့်ထားလျက် သူမဖခင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ နဂါးစီနီယာ၏ ကြမ်းတမ်းသော စကားများမှာ သူမ၏ ဖခင်ကို အရှုံးပေးလာစေရန် ဖိအားပေးရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားပေသည်။

စက္ကန့်အတော်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...

"မင်းတို့က ထာဝရနယ်ပယ်ကို ရောက်နေရုံနဲ့... တခြားလူတွေကို စိတ်တိုင်းကျ အနိုင်ကျင့်လို့ ရပြီလို့ မထင်နဲ့နော်... ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုက နှစ်ပေါင်း တစ်သန်းတိုင်တိုင် ဆက်ခံလာခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်တွေ ရှိတယ်... သဘာဝကျကျပဲ ငါတို့ဆီမှာလည်း ကိုယ်ပိုင် ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အင်အားတွေ ရှိတယ်ကွ..."

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးမှာ ခေါင်းကို ငုံ့ထားဆဲဖြစ်ပြီး ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းသော ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အင်အားတွေ ဟုတ်လား..."

ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လူအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။ ကြောင်မလေးမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရ၏။ ထာဝရနယ်ပယ် မဟာမိစ္ဆာကြီး နှစ်ယောက်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် သူမ၏ ဖခင်က ‘ဖုံးကွယ်ထားသော အင်အားများ’ အကြောင်း ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ချေ။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုတွင် ထာဝရနယ်ပယ် မဟာမိစ္ဆာကြီး နှစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ဖုံးကွယ်ထားသော အင်အားတစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း သူမ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

မြင်းနက်ကြီးမှာလည်း အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားရသည်။

'ဒီသေးငယ်ပုံရတဲ့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုလေးက ထာဝရနယ်ပယ် သန်မာသူတစ်ဦးကို နောက်ခံအဖြစ် အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်ထားတာများလား...'

"ခင်ဗျားဆီမှာ ဘယ်လို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အင်အားတွေပဲ ရှိရှိ ထုတ်ပြလိုက်စမ်းပါ... ဒီအရှင်သခင်ကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ခွင့်ပေးစမ်းပါ..."

သို့သော်လည်း အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာကမူ ဤအရာကို ဂရုမစိုက်ချေ။ သူက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မှန်တယ် အဘိုးကြီး... လိမ်မနေပါနဲ့တော့..."

ကြောင်နက်ကြီးက ကြားဖြတ်ဝင်ပြောလိုက်ပြီး သူလည်း ရယ်မောလိုက်သည်။ ဤအဘိုးကြီးမှာ မျက်နှာပျက်ရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အရှက်ပြေ လျှောက်ပြောနေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ရူးပင်ရူးသွားပြီ ဖြစ်လောက်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူ ဖြစ်ပေရာ သူတို့မှာ ထင်ထားသလောက် အစွမ်းထက်လှသူများ မဟုတ်ကြောင်း သိထားသည်။ သူတို့တွင် တာအိုနယ်ပယ် သန်မာသူ တစ်ဦးမျှပင် မရှိကြချေ။ ထာဝရနယ်ပယ် မဟာမိစ္ဆာကြီး နှစ်ဦးကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရင်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း။

လက်များ တုန်ယင်လျက် ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးသည် ပေလိပ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤပေလိပ်မှာ အလွန်တရာ ရှေးကျလှပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော နှစ်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

"ရှူး..."

"မိစ္ဆာဘိုးဘေး ဧကရီယွင်ရှောင်ကို ရိုသေစွာ ဆင့်ခေါ်ပါတယ်..."

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးက ရှေးဟောင်းပန်းချီကားလိပ်ကို ဟင်းလင်းပြင်အလယ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းသော ရိုသေလေးစားမှုများဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရှေးဟောင်းပန်းချီကားလိပ်မှာ ဟင်းလင်းပြင်အလယ်၌ ပွင့်ဟသွားခဲ့ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့်သာ ရှိပုံရပြီး သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အလွန်ပင် ချောမောလှပကာ သူမ၏ အလှတရားမှာ အသက်ရှူမှားလောက်အောင်ပင် ချောမောလှပပေသည်။ စိမ်းပြာရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမသည် နတ်သမီးတပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါသည့် အငွေ့အသက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဂရုမစိုက်သော အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လူတစ်ယောက်၏ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားစေလောက်အောင် အေးခဲသွားစေပြီး ရေခဲဂူတစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

'ဒါက... မိစ္ဆာဘိုးဘေး ဧကရီယွင်ရှောင် တဲ့လား...'

ထိုအမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကြောင်နက်ကြီးမှာ လုံးဝဥဿုံ ဆွံ့အနေခဲ့ရသည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး သူသည် ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။

"မိစ္ဆာဘိုးဘေးကို အရိုအသေ ပေးပါတယ်..."

အဝေးမှ သစ်ခေါက်ဆိုးဝတ်ရုံနှင့် လူအိုကြီးမှာလည်း ထိုအမျိုးသမီး၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ရာ လှုပ်ရှားနေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်လို မိစ္ဆာဘိုးဘေးမျိုးလဲ... အစ်ကိုကြီး..."

အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လျက် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါလည်း မသိဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ ကြောင်လေး ဘယ်လောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေလဲဆိုတာကို ကြည့်ရရင်... ဒီလူက သာမန်ပုဂ္ဂိုလ်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး..."

မြင်းနက်ကြီးက ဝေခွဲမရဖြစ်လျက် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း စိတ်ချင်းဆက်သွယ်၍ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ကြောင်မလေးနှင့်အတူ ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့်မိန်းကလေးတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာလည်း ဆွံ့အနေခဲ့ကြရသည်။ အမျိုးသမီးငယ် နှစ်ဦးစလုံးမှာလည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။ သူတို့၏ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုတွင် မိစ္ဆာဘိုးဘေး၏ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ကြောင်မလေး တစ်ခါမျှပင် မထင်ထားခဲ့ဖူးချေ။

မြင်းလှည်းအတွင်း၌...

ခန်းမဆောင်အတွင်းမှ အဖြစ်အပျက်များကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ရီယွင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်းပန်းချီကားလိပ်ပေါ်မှ စိမ်းပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး၊ သူမ၏ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပသော မျက်နှာလေးမှာ သိပ်ကို ရင်းနှီးနေခဲ့ပြီး ရီယွင်၏ စိတ်အတွင်း အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ရှေးဟောင်းမှတ်ဉာဏ်များကို ချက်ချင်းပင် လှုပ်နှိုးလိုက်တော့သည်။

'ယွင်ရှောင်... နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတောင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီပဲ... မင်းရဲ့ ပန်းချီကားက ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်မှာ အခုထိ ပျံ့နှံ့နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး...'

"ယွင်ရှောင်လေး... မင်းက ဘယ်အချိန်ကတည်းက မိစ္ဆာဘိုးဘေး ဖြစ်သွားခဲ့တာလဲ..."

ရီယွင်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မှိန်ဖျော့သော ဆန်းကြယ်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလျက် တစ်ဦးတည်း တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

အခန်း (၂၄၁) ပြီးပါပြီ။