အခန်း ၂၄၂

အခန်း ၂၄၂ - မိစ္ဆာဘိုးဘေး၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းက နောက်လိုက်ငယ်လေး

ရီယွင်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤ တက်ကြွပြီး မြူးတူးတတ်သော မိန်းကလေးမှာ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဆံပင်ကျစ်ဆံမြီး နှစ်ဖက်ကို ချည်နှောင်ထားလေ့ရှိပြီး မက်မွန်ပန်းရောင် ဂါဝန်များကို ဝတ်ဆင်ရသည်ကို အလွန်ပင် နှစ်သက်လှပေသည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူသည် ရီယွင်၏နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါနေလေ့ရှိသည်။

သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသွင်အပြင် ရှိသော်လည်း သူမသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဒေါသကြီးသူ ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် ရီယွင်၏ အနီးအနားရှိ လှပသော အမျိုးသမီးများအားလုံးကို မောင်းထုတ်ပစ်မည်ဟု အမြဲတမ်း ကြေညာလေ့ရှိသည်။ သူမသည် ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီးပေါ်ရှိ ဤ အစွမ်းအထက်ဆုံး အမျိုးသားကို တစ်ဦးတည်းသာ ပိုင်ဆိုင်လိုခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က ရီယွင်မှာ အလွန်ပင် မောက်မာပြီး တပါးသူကို ခြယ်လှယ်လိုသူ ဖြစ်ရာ သူက ယွင်ရှောင်ကို မည်သို့မည်ပုံ သူမအလိုကျ လုပ်ခွင့်ပေးနိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် အချိန်အများစုတွင် ရီယွင်သည် ယွင်ရှောင်ကို အပြစ်ပေးလေ့ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ စိတ်တိုသည့်အခါ ယွင်ရှောင်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး သူမ၏ တင်ပါးကို ရိုက်လေ့ရှိရာ မိန်းကလေးမှာ အော်ဟစ်ငိုယိုရတော့သည်။

ထိုအချိန်က ယွင်ရှောင်မှာ တာအိုနယ်ပယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပြီး ထာဝရနယ်ပယ်နှင့် များစွာ ကွာဝေးနေသေးသည်။

သို့သော်လည်း ယွင်ရှောင်မှာ လူသားမျိုးနွယ်စုမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ရီယွင်၏ အမြင်တွင်မူ သူမသည် မောက်မာပြီး စည်းကမ်းမရှိသော မိစ္ဆာငယ်လေးတစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။

ပြန်လည်ဝင်စားသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် ရီယွင်သည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုအပေါ်တွင် မည်သည့် ခွဲခြားဆက်ဆံမှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။ ရီယွင်သည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုမှ လှပသော အမျိုးသမီးများကို အခြားသူများနှင့် မခြားနားစွာပင် သဘာဝကျကျ ရှုမြင်ထားခဲ့သည်။

ရီယွင် မျှော်လင့်မထားခဲ့သောအရာမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်း ကြာပြီးနောက် ထိုယွင်ရှောင်လေးမှာ နောင်မျိုးဆက်များက ပြောဆိုနေကြသော မိစ္ဆာဘိုးဘေး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အချိန်ကာလများ၏ ပြောင်းလဲမှုများမှာ တကယ်ကို မှန်းဆ၍မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသဖြင့် သူ မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ယွင်ရှောင်သည် နောက်ပိုင်းတွင် ထာဝရနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး သာမန်အဆင့်ထက် များစွာ သာလွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်နိုင်ပေ၏။

မိစ္ဆာဘိုးဘေး တစ်ဦးဖြစ်လာရန်အတွက် သူမသည် အနည်းဆုံးတော့ ထာဝရနယ်ပယ်၏ အဆင့် ၉ သို့ ရောက်ရှိခဲ့ရမည် ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ သက်တမ်းမှာ အလွန်တရာ ရှည်လျားလှသော်လည်း သူတို့အနေဖြင့် နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းတိုင်တိုင် အသက်ရှင်ရန်မှာ လုံးဝဥဿုံ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ရီယွင်က တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရထားလုံးအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်းပန်းချီကား တစ်ချပ်က လွန်ခဲ့သော အချိန်ကာလများစွာက အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်သတိရစေခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အချိန်ကာလများ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် မှင်တက်မိစွာ ရပ်နေခဲ့မိသည်။

...

‘အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းတုန်းက ငါ ငယ်ရွယ်ပြီး ခွန်အားတွေ အပြည့်ရှိနေချိန်မှာ အတော်လေးကို မောက်မာခဲ့တာပဲ... အဲ့ဒါက နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းအကြာမှာ ငါ ပြိုင်ဘက်ကင်းနေတာကြောင့် ရလာတဲ့ နက်ရှိုင်းလှတဲ့ အထီးကျန်ဆန်မှုကြီးထက်တော့ အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်လေ...’

ဧည့်ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌။

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးသည် အဝေးရှိ ထာဝရနယ်ပယ် မဟာမိစ္ဆာကြီး နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့က မိစ္ဆာဘိုးဘေး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးမထောက်ကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က မိစ္ဆာဘိုးဘေးကို မြင်တာတောင်မှ ဘာလို့ ဒူးမထောက်ကြတာလဲ..."

မြင်းနက်ကြီးက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်၏။

"ငါက ဘာလို့ ဒူးထောက်ရမှာလဲ... ငါ သူ့ကို သိတောင် မသိဘူးလေ..."

"မှန်တယ်... မင်းက သူ့ကို မိစ္ဆာဘိုးဘေးလို့ ပြောနေပေမဲ့ ငါတို့က သူ့ကို မသိဘူးလေ... ဘာလို့ ငါတို့က သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ရမှာလဲ... မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ထဲ ရေဝင်နေလို့လား..."

အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာကလည်း အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းတို့..."

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

ဤမဟာမိစ္ဆာကြီး နှစ်ယောက်မှာ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေပြီး မိစ္ဆာဘိုးဘေးအပေါ်သို့ မည်သည့် လေးစားမှုမျှ မပြသဘဲ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။

ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီး တစ်ခုလုံးပေါ်ရှိ မည်သည့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင်မဆို ဤ ရှေးဟောင်းပန်းချီကား ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရိုသေလေးစားမှုဖြင့် ဒူးထောက်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိကြပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ လွန်ခဲ့သော နှစ်သောင်းပေါင်းများစွာက လူသားမျိုးနွယ်စုနှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတို့ကြားက မဟာစစ်ပွဲကြီးအတွင်း၌ မိစ္ဆာဘိုးဘေး ဧကရီယွင်ရှောင်သည် အခြေအနေများကို တစ်ကိုယ်တော် ပြောင်းလဲပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လုပ်ရပ်များက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ သွေးဗီဇများစွာကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

"တကယ့်ကို ခေတ်တွေ ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ... လူတွေရဲ့ နှလုံးသားတွေကို မှန်းဆလို့မရတော့ဘူး..."

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးက ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်သင်္ကေတများကို ဆက်တိုက် ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် ရှေးဟောင်းပန်းချီကားဆီသို့ အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် နတ်စွမ်းရည်တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းပင်။

ရှေးဟောင်းပန်းချီကားမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပလာခဲ့သည်။ ၎င်းအတွင်းရှိ ပုံရိပ်မှာ အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် တောက်ပထင်ရှားလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ရှေးဟောင်းပန်းချီကားထဲမှ အမျိုးသမီးမှာ အပြင်ဘက်သို့ ကျော့ရှင်းစွာ လျှောက်လှမ်း ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဧည့်ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံးအတွင်းသို့ ပြင်းထန်လှသော ဖိအားကြီးတစ်ခု ချက်ချင်းပင် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

မြင်းနက်ကြီးမှာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ သူ့ရှေ့မှ အမျိုးသမီးမှာ ထာဝရနယ်ပယ်၏ အဆင့် ၁၀ သို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာမှာလည်း မှင်တက်မိသွားခဲ့သည်။ ပန်းချီကားထဲမှ အမျိုးသမီးက ဤမျှအထိ မြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။

သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်ပင် အေးစက်နေပြီး လောကရှိ အရာအားလုံးမှာ သူမအတွက် အသက်မဲ့နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမက အောက်ဘက်ရှိ မဟာမိစ္ဆာကြီး နှစ်ယောက်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"မင်းတို့ မိစ္ဆာငယ်လေး နှစ်ယောက်က... ဒီဧကရီကို မြင်တာတောင်မှ ဘာလို့ ဒူးမထောက်ကြတာလဲ..."

"ငါက ဘာလို့ ဒူးထောက်ရမှာလဲ..."

မြင်းနက်ကြီးက ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ မပြဘဲ ခေါင်းမာစွာဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"မင်းက ဒူးထောက်ဖို့ ငြင်းဆန်နေမှတော့... ဒီဧကရီ ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့နော်..."

စိမ်းပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူမက ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည့် သွယ်လျသော လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး မြင်းနက်ကြီးရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ညွှန်လိုက်တော့သည်။

ဧရာမ ဖိအားကြီးက မြင်းနက်ကြီးကို လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိအောင် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာပင်လျှင် ဤအခိုက်အတန့်၌ ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ သူတို့ရှိရာသို့ ရွေ့လျားလာသော လက်ချောင်းကို ဘာမှမတတ်နိုင်စွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးက ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်အံ့ဩနေသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ရှေးဘိုးဘေးများ ပြောခဲ့သည်မှာ မှန်ကန်လှပေသည်။ ဤရှေးဟောင်းပန်းချီကားထဲတွင် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စု၏ အန္တရာယ်အများဆုံး ဘေးဒုက္ခများမှ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် ကူညီပေးမည့် မိခင်ကြီး ယွင်ရှောင်၏ စိတ်ဆန္ဒ အစအနလေးတစ်ခု အမှန်တကယ်ပင် ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးက ထိုထာဝရနယ်ပယ် မဟာမိစ္ဆာကြီး နှစ်ယောက် သေဆုံးတော့မည်ဟု ယုံကြည်နေချိန်မှာပင် သူကိုယ်တိုင် ထိုနေရာ၌ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူတစ်ယောက်တည်း အေးခဲသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းမှာ အလားတူ အိပ်မက်ဆန်သော တိတ်ဆိတ်မှု အခြေအနေတစ်ခုအတွင်း၌ ပိတ်မိသွားခဲ့ကြသည်။

ထိုစဉ် ရုတ်တရက် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ယွင်ရှောင်လေး... မင်းရဲ့ တင်ပါးကို အရိုက်မခံရတာ သိပ်ကြာနေပြီထင်တယ်..."

ရီယွင်က ယွင်ရှောင်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမ၏ သွယ်လျ၍ ကျောက်စိမ်းအလား လက်ချောင်းလေးကို တားဆီးရန်အတွက် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

ယွင်ရှောင်က အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ မှတ်မိသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မပြသခဲ့ချေ။

"မင်း ငါ့ကို မမှတ်မိဘူးလား..."

ရီယွင်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်း ကြာပြီးနောက်တွင် ယွင်ရှောင်က သူ့ကို မေ့ပျောက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။ ဤအချိန်ကာလများအတွင်း အမှန်တကယ် ဘာတွေများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း။

သူက ယွင်ရှောင်၏ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပသော မျက်နှာလေးကို တစိုက်မတ်မတ် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၌ ပုန်းကွယ်နေသော အလွန်တရာ အကြင်နာကင်းမဲ့သည့် အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ တစ်စုံတစ်ရာကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ယွင်ရှောင်... မင်း တကယ်ပဲ ခံစားချက်ကင်းမဲ့ခြင်း အထွတ်အထိပ်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့တာလား..."

ရီယွင်က နာကျင်နေသော နှလုံးသားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယွင်ရှောင်၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။ သူမရှေ့ရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးခွန်းများကို ဆက်တိုက် မေးလိုက်၏။

"မင်းက အမှန်တကယ် ဘယ်သူလဲ... မင်းက ဘာလို့ ငါ့နာမည်ကို သိနေရတာလဲ... ပြီးတော့ ငါက ခံစားချက်ကင်းမဲ့ခြင်း အထွတ်အထိပ်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားတယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနေတာလဲ..."

"ငါက ရီယွင်လေ..."

သူ၏ အသံထဲတွင် နာကျင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေလျက် သူက ပြောလိုက်ပြီး စိတ်ဆန္ဒ အစအနလေးတစ်ခုမှ ဖွဲ့စည်းထားသော ပုံရိပ်ယောင် ကိုယ်ခန္ဓာဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မင်းက ရီယွင် ဟုတ်လား... ဒီနာမည်က..."

ယွင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်ခဏမျှ ဝေဝါးသွားခဲ့ပြီး ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

သူမသည် ဤနာမည်ကို တစ်ချိန်ချိန်၊ တစ်နေရာရာ၌ ကြားဖူးခဲ့သည်ကို ဝေဝေဝါးဝါး မှတ်မိနေခဲ့သည်။ ဤနာမည်မှာ သူမ၏ နှလုံးသား ထောင့်တစ်နေရာ၌ ပုန်းကွယ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ သဘာဝကျသော အအေးဓာတ်တစ်ခုက တက်လာခဲ့ပြီး ထိုဖြစ်ပေါ်စ ပြုနေသော ခံစားချက်ကို ရက်စက်စွာပင် ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ရီယွင်သည် ယွင်ရှောင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်သည်အထိ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဟင်းလင်းပြင်အလယ်၌ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေခဲ့ကြသည်။

ဤရင်းနှီးနေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ရီယွင်သည် စိတ်ခံစားချက်များစွာ ပြည့်နှက်လာခဲ့ပြီး အတွင်းစိတ်၌ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူသည် သူမ၏ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရန်အတွက် သူ၏လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"ငါ့အနားက ထွက်သွားစမ်း... ငါ့ကို မထိနဲ့..."

ယွင်ရှောင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်က ဓားတစ်လက်အလား ထွက်ပေါ်လာကာ ရီယွင်ရှိရာသို့ ရက်စက်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

သူမ၏ ကျောက်စိမ်းအလား ဖြူဖွေးသော လက်ဝါးမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ထက်မြက်သော ဓားဆန္ဒများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအလား ရီယွင်၏ ရင်ဘတ်ရှိရာသို့ ထိုးခုတ်လာတော့သည်။

"ဆိုးတုန်းပဲကိုး... ကြည့်ရတာ မင်းရဲ့ တင်ပါးကို ငါ တကယ်ပဲ ရိုက်သင့်နေပြီထင်တယ်..."

ရီယွင်က ရယ်မောလိုက်သည်။

သူသည် ပြုံးလျက် လေတစ်ချက်ကို ညင်သာစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ နောက်မှ ရောက်လာသော်လည်း အရင်ထိမှန်သွားသော ဤလေမှုတ်ချက်မှာ ယွင်ရှောင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ရှေးဟောင်းပန်းချီကားအတွင်းသို့ ပြန်လည်တွန်းပို့လိုက်တော့သည်။

ရီယွင်က လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ ပန်းချီကားလိပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ပန်းချီကားလိပ်ထဲရှိ ဤယွင်ရှောင်မှာ စိတ်ဆန္ဒ အစအနလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ သူမကို လှုပ်ရှားခွင့် ပေး၍မရပေ။ ဤစိတ်ဆန္ဒ၏ စွမ်းအင်များကို သူ အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ချေ။ သူမကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ပန်းချီကားလိပ်အတွင်းသို့ ပြန်ပို့လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။ ဤနည်းဖြင့် သူသည် ယွင်ရှောင်၏ ဤစိတ်ဆန္ဒ အစအနလေးကို အချိန်အနည်းငယ် ပို၍ ကြာရှည်ခံစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အခန်း ၂၄၂ ပြီးပါပြီ။