အခန်း ၂၄၅

အခန်း ၂၄၅ - ထိတ်လန့်သွားခြင်း၊ နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်သိန်း

"နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ရမယ် ဟုတ်လား..."

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးမှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ အခက်တွေ့သွားခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်ကြယ်တာရာမင်းဆက်၏ အဆင့်နိမ့် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုအဖြစ်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သူ၏ ရှုပ်ထွေးနေမှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်ဖြူလေးမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ သူမက သူ၏ လက်မောင်းကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူလျက် တိုးညင်းစွာ အရေးတကြီး ပြောလိုက်၏။

"အဖေ... မြန်မြန် သဘောတူလိုက်ပါ... ဒါက အနှစ်တစ်ထောင်နေလို့တောင် တစ်ခါကြုံရဖို့ ခဲယဉ်းတဲ့ အခွင့်အရေးကြီး တစ်ခုပါ..."

"အိုး... အင်း..."

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးမှာ ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမှန်းမသိဖြစ်ကာ အားနာဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ၏ဘေးရှိ ကြောင်နက်ကြီးမှာ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်နေသော အမူအရာဖြင့် ရှိနေခဲ့သည်။ သူက အနီးသို့ လျှောက်သွားကာ ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီး၏ ပခုံးကို ပုတ်လျက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး... သခင်ကြီးကတောင် စကားပြောနေပြီကို... မင်းက ဘာတွေများ တွေဝေနေရသေးတာလဲ... တော်စမ်းပါကွာ... မင်းကလည်း ယောက်ျားမဟုတ်တဲ့အတိုင်းပဲ... အရာရာ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နဲ့..."

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးက မောက်မာသော အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ လက်ကိုယှက်လျက် နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ပြီး ရီယွင်အား ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုက နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ပါ့မယ်..."

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးမှာ တင်းမာသူ ဖြစ်သော်လည်း လုံးဝ လူမိုက်တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ချေ။ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသည် ကောင်းကင်အဆင့် ဂိုဏ်းတစ်ခုနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်သည့် ထာဝရနယ်ပယ် မဟာမိစ္ဆာကြီး နှစ်ယောက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သူ သိရှိထားပေသည်။ အကယ်၍ သူ၏ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုသာ နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသို့ ဝင်လိုက်မည်ဆိုပါက အနာဂတ်တွင် ရရှိလာမည့် အကျိုးကျေးဇူးများမှာ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

မကြာသေးမီကပင် နတ်ဆိုးတစ္ဆေဘုရင်မှာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ တစ်ခုလုံးသော တစ္ဆေဘုရင်ဂိုဏ်းက သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုကို လက်စားချေရန် အင်အားအပြည့်ဖြင့် လှုပ်ရှားလာနိုင်ခြေ ရှိသည်။ ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးသည် တစ္ဆေဘုရင်ဂိုဏ်းကို မကြောက်ရွံ့သော်လည်း အင်အားစုကြီး နှစ်ခုကြားက တိုက်ပွဲက ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုအတွက် အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော ဆုံးရှုံးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် သူ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များကို အလဟဿ မသေဆုံးစေချင်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။ အကယ်၍ သူတို့တွင် အစွမ်းထက်သော ကျောထောက်နောက်ခံ တစ်ခုရှိနေပါက ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများအတွက် သူတို့ စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ချေ။

"အင်း..."

ရီယွင်က အစိမ်းရောင် ပုတီးစေ့တစ်စေ့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးအား ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီပုတီးစေ့ထဲမှာ ကိုယ်ပိုင် ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိတယ်... အခုအချိန်ကစပြီး မင်းတို့အားလုံး အဲ့ဒီထဲမှာ ကျင့်ကြံလို့ရပြီ..."

စကားပြောပြီးနောက် ရီယွင်၏ အတွေးတစ်ချက်မျှဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုဝင်များ အပါအဝင် လူတိုင်းမှာ လေထဲသို့ မြောတက်သွားကြသည်။ ရီယွင်က လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ မိုးခြိမ်းသံအလား တုန်ခါသံကြီးများနှင့်အတူ တစ်ခုလုံးသော တောင်ကြားကြီးမှာ ရုတ်တရက် အပေါ်သို့ ပင့်တင်ခံလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူက ၎င်းကို အစိမ်းရောင် ပုတီးစေ့အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်တော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုဝင်များ အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ရီယွင်ကို မှင်တက်မိစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။

'ဒီအဖြူရောင်ဝတ်စုံနဲ့ သခင်ကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်က... ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေရတာလဲ...'

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးမှာ လုံးဝဥဿုံ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။ ရီယွင်၏ ဘေးတွင် ကပ်လျက် ရပ်နေသဖြင့် သူသည် ၎င်းကို ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

'သခင်ကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်က စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားနယ်မြေကိုတောင် ရောက်နေလောက်ပြီ...'

နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းတွင် စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားနယ်မြေရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရှိနေသည်ဟူသော အတွေးက ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးအား စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်သွားစေခဲ့သည်။

ရီယွင်က ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးကို ပြုံးပြလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီအချိန်ကစပြီး မင်းတို့အားလုံး အဲ့ဒီအတွင်းမှာ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ကျင့်ကြံလို့ရပြီ..."

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးမှာ အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်သွားခဲ့သည်။ သူက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ကာ ဆိုလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ..."

ရီယွင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ အစိမ်းရောင် ပုတီးစေ့ကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးနှင့် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုဝင်များ အားလုံးမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ဤအရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ရီယွင်က ကြောင်ဖြူလေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်းလည်း မင်းအဖေနဲ့အတူ အတွင်းထဲဝင်ပြီး ကျင့်ကြံချင်လား..."

"မလိုပါဘူး သခင်ကြီး... ကျွန်မက အပြင်မှာပဲ တော်တော်လေး ပျော်ပါတယ်..."

ကြောင်ဖြူလေးက ဝမ်းသာအားရ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူမတွင် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် လုံလောက်သော ဧကရာဇ်အဆင့် နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ အများအပြား ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အတွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ ထို့အပြင် ကြောင်ဖြူလေးတွင် အခြားသော စိုးရိမ်မှုတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍ သူမ အတွင်းထဲသို့ ဝင်သွားပါက သူမ၏ ဖခင်နှင့် ညီမတို့က သူမ၏ နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကို ယူသွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကြောင်ဖြူလေး၏ စိုးရိမ်မှုများကို ရီယွင် နားလည်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ အစိမ်းရောင် ပုတီးစေ့ကို အလွယ်တကူပင် သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ရီယွင်သည် ရထားလုံးအတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

မြင်းနက်ကြီးသည်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး တစ်ချက်ခါယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ မူလပုံစံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး မြင်းရထားကို ထပ်မံဆွဲရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။ အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာမှာလည်း အတော်လေး အခြေအနေကို နားလည်သူဖြစ်ရာ ချစ်စရာကောင်းသော ကြောင်နီလေးပုံစံသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြီး ရထားလုံးပေါ်တွင် နေရာယူလိုက်သည်။ ကြောင်နက်ကြီးနှင့် ကြောင်ဖြူလေးတို့မှာလည်း သဘာဝကျကျပင် သူတို့၏ မူလပုံစံများသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။

ကြောင်ငယ်လေး သုံးကောင်မှာ ရထားလုံးပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာ တန်းစီနေကြပြီး တစ်ကောင်ချင်းစီတိုင်းမှာ အလွန်တရာ လိမ္မာရေးခြားရှိပုံ ပေါက်နေကြသည်။

မြင်းနက်ကြီးက မြင်းရထားကို ဆက်လက်ဆွဲကာ ရှေ့သို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရထားလုံးအတွင်း၌ ထိုင်နေသော ရီယွင်သည် သူ၏ မူလဝိညာဉ်ကို အစိမ်းရောင် ပုတီးစေ့ထဲရှိ ကမ္ဘာအတွင်းသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ဤအစိမ်းရောင် ပုတီးစေ့မှာ နတ်ဘုရားအထွတ်အထိပ်အဆင့် ဟင်းလင်းပြင်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်း၏ အတွင်းပိုင်း ဟင်းလင်းပြင်မှာ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှပြီး ချန်းနန်ကုန်းမြေကြီး၏ လေးပုံတစ်ပုံနှင့် ညီမျှသော ဧရိယာတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

၎င်းအတွင်း၌ တည်ရှိနေသော ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စု၏ တောင်ကြားမှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်အလား သေးငယ်လွန်းလှပြီး လုံးဝဥဿုံ သတိပြုမိနိုင်ဖွယ် မရှိပေ။

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးသည် သူ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့်အတူ တောင်ကုန်းပေါ်တွင် ရပ်နေလျက် လူ့ဘုံနတ်ဘုရားနယ်မြေအလား ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ သူသည် လန်းဆန်းတက်ကြွမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အချိန်တိုင်း၌ သိပ်သည်းလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက သူ၏ ချွေးပေါက်များမှတစ်ဆင့် ကိုယ်တွင်းသို့ စိမ့်ဝင်လာနေသဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အဖေ... ဒါက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ နေရာပဲ... ဒီမှာ ကျင့်ကြံတာက အပြင်ဘက်ထက် အနည်းဆုံး ဆယ်ဆလောက် ပိုမြန်နိုင်တယ်..."

ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဝမ်းသာမှုများ ပေါ်လွင်နေလျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရင်း အံ့ဩတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"မှန်တာပေါ့... ဒီကမ္ဘာကြီးက မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် သိပ်သည်းလှတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေနဲ့အတူ ဒီလောက်အထိ ဆန်းကြယ်နေလိမ့်မယ်လို့ အဖေ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအိုကြီးပေါ်တွင် ကျေနပ်နေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"အဖေ... ဒါဆို အဖေ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲလေ... နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းထဲကို ဝင်လိုက်တာက အဖေ့ရဲ့ တစ်သက်တာမှာ အကောင်းဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့..."

ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီး၏ မျက်နှာအိုကြီးမှာ နီမြန်းသွားခဲ့ရသည်။ သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။

"ဒါတွေ အားလုံးက သမီးရဲ့ အစ်မကြောင့်ပါ... တကယ်လို့သာ သမီးရဲ့ အစ်မက နဂါးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းထဲ ဝင်မသွားခဲ့ရင်... ငါတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုက ဒီလိုမျိုး အနှိုင်းမဲ့ အခွင့်အရေးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရနိုင်မှာလဲ..."

အခြားသော မျိုးနွယ်စုဝင်များကလည်း သူတို့၏ မျက်နှာများ ဝင်းလက်နေလျက် ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့အားလုံးမှာ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေကြပြီး ဤနေရာကို လုံးဝဥဿုံ ကျေနပ်နေခဲ့ကြသည်။

ထိုစဉ် အဖြူရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ရီယွင်မှာ သူတို့၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူက သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းကို ထုတ်ယူကာ ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ဒါတွေက မင်းတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုအတွက် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေပဲ..."

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးက သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ ရိုသေစွာ ဆိုလိုက်၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ..."

ရာနှင့်ချီသော ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုဝင် အားလုံးမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

"အားလုံး ထကြပါ..."

ရီယွင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအင် လှိုင်းလုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ အားလုံးကို မတ်တတ်ရပ်နိုင်စေရန် ညင်သာစွာ ပင့်မပေးလိုက်သည်။

"ယွင်ရှောင်နဲ့ ငါက အတိတ်က ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူတွေလေ... မင်းတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုက အခုရက်ပိုင်းတွေမှာ သိပ်အဆင်မပြေဘူးဆိုတာ မြင်လိုက်ရလို့... ငါက မင်းတို့ကို ကူညီပေးချင်ရုံလေးပါ..."

ရီယွင်က ပေါ့ပါးစွာ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားရတော့သည်။

'ဒီစီနီယာက အမှန်တကယ်ပဲ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းတောင် အသက်ရှင်ခဲ့တာလား... မိခင်ကြီး ယွင်ရှောင်ကို မိစ္ဆာဘိုးဘေး အဖြစ် လေးစားကြပေမဲ့ သူမတောင်မှ အဲ့ဒီလောက်ကြာအောင် အသက်မရှင်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ... ဒီစီနီယာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းကတည်းက စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားနယ်မြေကို ရောက်ရှိနေခဲ့တာများလား... ဒါက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်...'

"ကောင်းပြီ... ဒီနေရာမှာပဲ အခြေချပြီး ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ကျင့်ကြံကြတာပေါ့... ကြောင်ဖြူလေးကတော့ လောလောဆယ် အပြင်ဘက်မှာပဲ ကျင့်ကြံနေလိမ့်မယ်... မင်းတို့ တစ်ခုခု လိုအပ်တယ်ဆိုရင် ငါ့ကို ဆက်သွယ်ဖို့ ဒီတံဆိပ်ပြားကို သုံးလိုက်..."

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း ရီယွင်က ကြေးညိုရောင် တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ဤကြေးညိုရောင် တံဆိပ်ပြားက ကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်းမှနေ၍ သူ့အား ဆက်သွယ်နိုင်စေမည် ဖြစ်သည်။

"နားလည်ပါပြီ စီနီယာ..."

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးက ကြေးညိုရောင် တံဆိပ်ပြားကို သတိကြီးစွာဖြင့် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ရီယွင်၏ ပုံရိပ်မှာ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူသည် ဤကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်းမှ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

စီနီယာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးသည် ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များကို စစ်ဆေးရန်အတွက် သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံ အစအနလေးတစ်ခုကို သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ အတွင်း၌ ကြီးမားလှသော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များ အမြောက်အများ ပါဝင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ မနေနိုင်ဘဲ ပြင်းထန်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ဤသိုလှောင်လက်စွပ်လေး အတွင်း၌ နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံး အမြောက်အများ အမှန်တကယ်ပင် ပါဝင်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံက ၎င်းတို့ကို လျင်မြန်စွာ စူးစမ်းရှာဖွေလိုက်ပြီး အကြမ်းဖျင်း ရေတွက်ကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံး အရေအတွက် တစ်သိန်းခန့် ရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤအရေအတွက်က ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးအား လုံးဝဥဿုံ မှင်တက်မိသွားစေခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စု၏ ရတနာတိုက် တစ်ခုလုံးရှိ နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ စုစုပေါင်းမှာ အလုံးတစ်ရာပင် မပြည့်ချေ။

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးက နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"အဖေ... ဒါက နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံးလား... ကြည့်ရတာ အရည်အသွေး သိပ်ကောင်းတဲ့ပုံပဲ..."

ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက အနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူအိုကြီးမှာ သူမ၏ စကားကို မကြားလိုက်ပုံရပေ။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြွက်သားများမှာ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်လာခဲ့သည်။

သူက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဘုရားရေ... အဲ့ဒါတွေ အားလုံးက ဧကရာဇ်အဆင့် နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေချည်းပဲ..."

"ဘာ..."

"ဧကရာဇ်အဆင့် နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေ ဟုတ်လား..."

မျိုးနွယ်စုဝင်များ အားလုံးမှာ အုံခဲလာကြပြီး အထူးသဖြင့် မျိုးနွယ်စု၏ အကြီးအကဲများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။ သူတို့ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စု၏ ရတနာတိုက်အတွင်းရှိ နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံး အနည်းငယ်မှာ အများအားဖြင့် အရည်အသွေး နိမ့်ကျကြပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ အကောင်းဆုံးများမှာ ကောင်းကင်အဆင့်သာ ရှိပေသည်။

ထို့အပြင် ဤကဲ့သို့သော ကောင်းကင်အဆင့် နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံးမှာ သုံးလုံးသာ ရှိပေသည်။ ဤကောင်းကင်အဆင့် နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံး သုံးလုံးကို သူတို့က အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပြီး အမြဲတမ်း နှမြောတွန့်တိုကာ အသုံးမပြုရက် ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။

အခန်း ၂၄၅ ပြီးပါပြီ။