အခန်း ၂၄၆

အခန်း ၂၄၆ - ဝူခွန်းတောင် မှောင်ခိုဈေး၊ မိုင်တစ်ရာအတွင်း ပျံသန်းခွင့် တားမြစ်နယ်မြေ

ရထားလုံးအတွင်း၌။

ရီယွင်သည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာအမူအရာများကို သတိပြုမိလိုက်သည့်အခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မှိန်ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုအား ထို ဧကရာဇ်အဆင့် နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ ၎င်း၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ မတူညီသော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်များတွင် ရှိနေကြပြီး ဧကရာဇ်အဆင့် နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံးများက သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် လုံလောက်မည်ဟု ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သိုလှောင်ရုံအတွင်းရှိ အရင်းအမြစ်များမှာ အဆုံးအစမရှိ များပြားလှသော်လည်း အရင်းအမြစ်ဟူသည် လူတိုင်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ မပေးသင့်ကြောင်း ရီယွင် ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

ဆိုရိုးစကားရှိသည့်အတိုင်း ဆန်တစ်ခွက်က ကျေးဇူးတရားကို မွေးမြူပေးပြီး ဆန်တစ်တင်းက ရန်ငြိုးကို မွေးမြူပေးသည် ဟူသောအချက်မှာ ဤအကြောင်းပြချက်ပင် ဖြစ်သည်။ အရာရာတိုင်းတွင် တန်ဆေး လွန်ဘေး ဟူသည်က အဓိကပင် ဖြစ်သည်။

ရီယွင်သည် သူ၏ အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ထပ်မံ၍ မှိတ်ထားလိုက်တော့သည်။

ရထားလုံးမှာ ဖြည်းညင်းသော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ခမ်းနားထည်ဝါသော တောင်ကြီးတစ်တောင်မှာ ရထားလုံး၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကြောင်နက်ကြီးက ဤတောင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"ကြောင်ဖြူလေး... ဒါက ဝူခွန်းတောင် မဟုတ်လား..."

ကြောင်ဖြူလေးက လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒါက ဝူခွန်းတောင်ပဲ... အကျော်ကြားဆုံး မှောင်ခိုဈေးက အဲ့ဒီတောင်ပေါ်မှာ ရှိတာ..."

"မိစ္ဆာတစ်ယောက် ဖြစ်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ပေမဲ့ ငါ ဒီနေရာကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူး... အဲ့ဒါက နည်းနည်းတော့ နှမြောစရာ ကောင်းတယ်..."

ကြောင်နက်ကြီးက သူ၏ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း အနည်းငယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ကြောင်ဖြူလေးက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

"ဒီမှောင်ခိုဈေးမှာ အရာအားလုံး ရှိတယ်... အထူးသဖြင့် မကြာသေးခင်က ကောင်းကင်လမင်းမင်းဆက်က ကောင်းကင်လမင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို မကြာခင် ဖွင့်ပေးတော့မယ်လို့ ငါ ကြားတယ်... ပြီးတော့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်ဖို့ အရေးကြီးတဲ့ ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားကိုလည်း မှောင်ခိုဈေးထဲက လူတော်တော်များများက ရောင်းနေကြတယ်တဲ့..."

"တကယ်လား... လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်ဖို့ တံဆိပ်ပြား လိုတယ်ပေါ့..."

ကြောင်နက်ကြီးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်လမင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ ရီယွင် သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ခရီးပန်းတိုင်ဖြစ်ကြောင်း သူ မသိသော်လည်း သူသည် နှုတ်ခမ်းကိုသာ တွန့်လိုက်ပြီး စကားကို ဆက်မပြောတော့ချေ။

အကယ်၍ သခင်ကြီးက သူတို့ကို ဝူခွန်းတောင်သို့ သွားရန် အမိန့်မပေးပါက သူသည် သဘာဝကျကျပင် ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ အဖွဲ့မှ ထွက်ခွာသွားရန် ဝံ့ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ရထားလုံးအတွင်း၌...

မျက်လုံးများ မှိတ်ကာ အနားယူနေသော ရီယွင်သည် ကြောင်ဖြူလေး၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူသည် မူလက ကျွင်းမော့ရှောင်အား ကောင်းကင်လမင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ အမြင့်ဆုံးသော နည်းလမ်းများဖြင့် အတင်းအဓမ္မ ပို့ဆောင်ပေးရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း အကယ်၍ ဝူခွန်းတောင် မှောင်ခိုဈေးတွင် ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားများကို ရောင်းချနေပါက သူသည် တစ်ခုလောက် အလွယ်တကူ ဝယ်ယူလိုက်နိုင်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ချဉ်းကပ်မှုက ရိုးရှင်းပြီး ထိရောက်မှုလည်း ရှိပေလိမ့်မည်။

ရီယွင် အတွေးလွန်နေစဉ်မှာပင် မြင်းနက်ကြီးမှာ ဝူခွန်းတောင်၏ တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရီယွင်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ရထားလုံး၏ ကန့်လန့်ကာကို မကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး ကြောင်နက်ကြီးကို ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

"သွားကြစို့... ဝူခွန်းတောင်ပေါ်က မှောင်ခိုဈေးကို ငါတို့ သွားကြည့်ကြတာပေါ့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး..."

ကြောင်နက်ကြီးမှာ တက်ကြွနေသော အသွင်ဖြင့် ချက်ချင်းပင် ခုန်ထလိုက်တော့သည်။

အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာကလည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ရီယွင်က သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ မင်းတို့ ထာဝရနယ်ပယ်က ဂျူနီယာနှစ်ယောက် လိုက်ဖို့ မလိုဘူး..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး..."

အစွမ်းထက်သွေးနဂါးမိစ္ဆာမှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားဟန်ဖြင့် ရထားလုံးပေါ်တွင် ပြန်လည်လှဲလျောင်းလိုက်တော့သည်။

"ဟီးဟီး..."

မြင်းနက်ကြီးက ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ မကြာသေးမီက အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင် မျိုးနွယ်စုထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည့် ခရီးစဉ်တွင် သူသည် လုံလောက်အောင် ကြွားဝါပြသခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ရီယွင်က ပြုံးလျက် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီနေရာမှာ ရထားလုံးကို သေချာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြ..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းကာ ဝူခွန်းတောင်ရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ကြောင်နက်ကြီးနှင့် ကြောင်ဖြူလေးတို့က အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ လူသားပုံစံသို့ အသွင်ပြောင်းကာ သူတို့၏ သခင်ကြီး နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။

ကြောင်ဖြူလေးမှာ သိသိသာသာပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သခင်ကြီးနှင့် တစ်ဦးတည်း ပါဝင်ရသော ခရီးစဉ်ဖြစ်သဖြင့် သူမမှာ သဘာဝကျကျပင် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

ဝူခွန်းတောင်ထက်၌...

အဝေးမှနေ၍ အလင်းတန်းများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာပြီး တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ဆင်းသက်နေကြသည်။

ထိုလူများ မောက်မာစွာ ပျံသန်းနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးမှာ မနေနိုင်ဘဲ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

"သူတို့က ဘာတွေများ ကြွားဝါနေကြတာလဲ... ဘယ်သူမှ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ် မြင့်မြင့်မားမား မရှိဘဲနဲ့ သူတို့က ပျံသန်းချင်နေကြသေးတယ်..."

ရီယွင်က သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ကြောင်နက်ကြီး၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။

"ပြောတာ ကောင်းတယ်..."

ကြောင်နက်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် မြှောက်ပင့်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ၏ စကားများ မှန်သလား၊ မှားသလားကို သူ မသိချေ။ အနည်းငယ် မသေချာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် စကားကို ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။

ရီယွင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်အတွင်း၌ လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသော ကျင့်ကြံသူများ အားလုံးမှာ ဧရာမ စွမ်းအားကြီးတစ်ခု၏ ရိုက်ချခြင်းကို ရုတ်တရက် ခံလိုက်ကြရသည်။

လူတိုင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ကျသွားကြသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့ မည်သည့် ဒဏ်ရာမျှ မရရှိခဲ့ကြချေ။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... ငါတို့ ဘာလို့ ပျံသန်းလို့ မရတော့တာလဲ..."

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ပျံသန်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဘာမှမတတ်နိုင်သဖြင့် သူသည် မြေပြင်ပေါ်မှသာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးသွားနိုင်တော့သည်။

အနိမ့်ပျံသန်းမှုများ ပြုလုပ်နိုင်သေးသော်လည်း သူတို့၏ အရှိန်မှာလည်း အနည်းငယ် ကန့်သတ်ခံထားရသည်။

ဤ အပြောင်းအလဲက ကျင့်ကြံသူ များစွာကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

လူများက ဝူခွန်းတောင်ပေါ်သို့ အမြင့်ဆုံးသော သန်မာသူတစ်ဦး ဆင်းသက်လာပြီး ပျံသန်းမှု ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု စတင် ခန့်မှန်းတွေးတောလာကြတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် လူတိုင်းမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်ကြပြီး မြေပြင်နှင့် နီးကပ်စွာကပ်လျက် ဝူခွန်းတောင် ရှိရာသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ကြတော့သည်။

ဝူခွန်းတောင် မှောင်ခိုဈေး အတွင်းရှိ လူများနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူတို့သည် ဤအရာကို မခံစားမိကြသေးဘဲ အပြင်ဘက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော အံ့မခန်း အပြောင်းအလဲများကို မသိရှိကြသေးချေ။

ရီယွင်သည် အလျင်လိုခြင်း မရှိချေ။ ထိုအစား သူသည် ရှုခင်းများကို ခံစားကြည့်ရှုရန် ထွက်လာသကဲ့သို့ သက်သောင့်သက်သာဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ကြောင်နက်ကြီးနှင့် ကြောင်ဖြူလေးတို့က ရီယွင်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

'သခင်ကြီးက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တာတောင်မှ သက်သောင့်သက်သာ လမ်းလျှောက်ရတာကိုပဲ သဘောကျသေးတယ်... ကြည့်ရတာ ဒါက စစ်မှန်တဲ့ သန်မာသူတစ်ယောက် ရှိသင့်တဲ့ အမူအရာမျိုးပဲ...'

သူသည် ရီယွင်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သိလျက်နှင့်ဖြစ်စေ၊ မသိဘဲနှင့်ဖြစ်စေ စတင် အတုခိုးလိုက်တော့သည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးမှာ ဝူခွန်းတောင်၏ တောင်ထိပ်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားကြသည်။

တောင်ထိပ်မှာ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှပြီး အဆောက်အအုံ များစွာ ပြန့်ကျဲနေသည်။

အင်အားစု များစွာက ဤနေရာတွင် ဌာနခွဲများ ဖွင့်လှစ်ထားကြပြီး ပုံမှန်ဈေးကွက်တွင် ရောင်းချ၍မရနိုင်သော ပစ္စည်းများကို ရောင်းချရန် တာဝန်ယူထားကြသည်။

ကျင့်ကြံသူ များစွာကလည်း လမ်းဘေးတွင် အဝတ်စများပေါ်တွင် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ခင်းကျင်းထားပြီး ပြသကာ ဤယာယီ ဈေးဆိုင်ငယ်လေးများမှတစ်ဆင့် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို ရောင်းချနေကြသည်။

မှောင်ခိုဈေး အတွင်း၌ ဈေးဆိုင် ဖွင့်လှစ်ရန်အတွက် မည်သည့် အခကြေးငွေမျှ မလိုအပ်ပေ။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ရောနှောနေသည့် ကျင့်ကြံသူအုပ်စုများက ဈေးဆိုင်များ ဖွင့်လှစ်ထားကြသဖြင့် ရောင်းချနေသော ပစ္စည်းများ၏ အရည်အသွေးမှာ မကြာခဏဆိုသလို သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာ ကောင်းပြီး ထက်မြက်သော အမြင်အာရုံ ရှိရန် လိုအပ်လှပေသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းသွားလာနေကြသည်။

ရီယွင်သည် လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး လမ်းဘေး ဈေးဆိုင်များကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် စောင့်ကြည့်လေ့လာနေခဲ့သည်။

ရီယွင်မှာ နတ်ဘုရားအထက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော ရတနာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အရည်အသွေးများမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလွန်းလှပေသည်။

ဤနေရာတွင် လက်လွတ်စပယ် ထုတ်ယူလိုက်သော မည်သည့် ပစ္စည်းတစ်ခုမဆို ကျင့်ကြံသူများ အကြားတွင် အသေအလဲ လုယက် တိုက်ခိုက်ခံရလောက်ပေသည်။

ရီယွင် စိတ်ဝင်စားနေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ဤခံစားချက်က သူ့အား ယခင်ဘဝက ညဈေးတန်းများတွင် လည်ပတ်ရသည့် ပျော်ရွှင်မှုကို ပြန်လည်သတိရစေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားနယ်မြေ သို့မဟုတ် ၎င်းထက် မြင့်မားသော အခြား ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဦးသာ ဆိုလျှင် ဤသာမန် ဝူခွန်းတောင် မှောင်ခိုဈေးကို မည်သည့် စိတ်ဝင်စားမှုမျှ ပြသမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ရီယွင်သည် ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး ရှုပ်ထွေးသော အတွေ့အကြုံများ ရှိခဲ့သဖြင့် သူ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ အခြားသူများနှင့် လုံးဝဥဿုံ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။

"ကြောင်ဖြူလေး... ဒီမှောင်ခိုဈေးမှာ ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားတွေ ရှိတယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်နော်... အဲ့ဒါတွေကို ဘယ်နေရာမှာ ရှာရမလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

ရီယွင်က ခေါင်းလှည့်ကာ ကြောင်ဖြူလေးကို ပေါ့ပါးစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ကြောင်ဖြူလေးက ဆိုလိုက်၏။

"သခင်ကြီး... အဲ့ဒါတွေ ဒီမှာ ရှိတယ်လို့ပဲ ကျွန်မ ကြားဖူးတာပါ... ဘယ်ဆိုင်က ရောင်းနေလဲဆိုတာကိုတော့ အတိအကျ မသိပါဘူး... တစ်ခါတလေကျရင် ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်လေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားတွေက အရမ်းကို အဖိုးတန်ပြီး မှောင်ခိုဈေးထဲကို ရောက်လာတာ သိပ်မရှိဘူး..."

ကြောင်နက်ကြီးက ကြောင်ဖြူလေးကို စိတ်မရှည်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အစွမ်းပြသဖို့ အခွင့်အရေးကို ဘယ်လို ဆုပ်ကိုင်ရမလဲဆိုတာတောင် မသိဘူးပဲ... ဝူခွန်းတောင် အနီးနားက ဒေသခံတစ်ယောက်ဆိုတဲ့ မင်းရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက အလကားပဲ..."

ကြောင်နက်ကြီးက ကြောင်ဖြူလေးကို နောက်တစ်ကြိမ် အနိုင်ကျင့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရီယွင်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောခဲ့ချေ။

"ဝူခွန်းတောင်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ... ငါတို့က ဘာလို့ ပျံသန်းလို့တောင် မရတော့တာလဲ... ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဆင်းသက်လာပြီး ပျံသန်းမှု ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်တာလဲ..."

အဝေးမှနေ၍ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ အမောတကောဖြင့် ပြေးလာခဲ့သည်။ စည်ကားနေသော လူအုပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ့ထံမှ ညည်းညူသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အခန်း ၂၄၆ ပြီးပါပြီ။