အခန်း ၂၄၉

အခန်း ၂၄၉ - မန်ဒလ မသေမျိုးလက်ဖက်ရည်

သပ်ရပ်သေသပ်သော အခန်းအတွင်း၌ ရီယွင်က မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သော နှစ်မြို့ဖွယ်မကောင်းသည့် မြင်ကွင်းအပေါ် သူက လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ အရေးမပါသော ပုရွက်ဆိတ် အနည်းငယ်မျှက သူ၏ အမြင်အာရုံအတွင်း၌ ရှိမနေခဲ့ချေ။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်မှာ ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြား ဖြစ်သည်။ ထိုအရာနှင့် ပတ်သက်၍ ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိသရွေ့ ရီယွင်သည် ဤယုတ်မာသော လူများကို သတ်ပစ်မည် မဟုတ်ပေ။ အလွန်ဆုံးအနေဖြင့် သူတို့ ဘယ်သောအခါမှ မေ့ဖျောက်နိုင်မည်မဟုတ်သော ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုကိုသာ ပေးမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားများတွင် အစစ်နှင့် အတု နှစ်မျိုးစလုံး ရှိနိုင်ကြောင်းကိုမူ ရီယွင် တွေးတောမိခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

"ကြောင်ဖြူလေး... ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြား တစ်ခုက ယေဘုယျအားဖြင့် ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

လုပ်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသဖြင့် ကြောင်နက်ကြီးက ကြောင်ဖြူလေးဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကြောင်ဖြူလေးက ခေတ္တမျှ ပြန်လည်စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားရဲ့ ဈေးနှုန်းက အချိန်တိုင်း ပြောင်းလဲနေတာပဲ... အနိမ့်ဆုံးက အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်း ရှိပြီးတော့... အမြင့်ဆုံးအနေနဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းအထိတောင် ရောင်းချရတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်..."

"ဘာ... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်း... အဲ့ဒါက အရမ်း မများလွန်းဘူးလား... ဒီလို သေးငယ်တဲ့ ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားလေး တစ်ခုက ဒီလောက်တောင် တန်လို့လား..."

ကြောင်နက်ကြီးက အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။

ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနယ်ပယ်မှ ကျင့်ကြံသူများသာ ဝင်ရောက်နိုင်သော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည့် ကောင်းကင်လမင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် လက်မှတ်တစ်စောင်တည်းအတွက်ပင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်း ကုန်ကျပေသည်။ ကုန်ကျစရိတ်မှာ အလွန်အမင်း မြင့်မားလွန်းလှသည်။ လှည့်လည်သွားလာနေသော အမြီးကိုးချောင်းဝိညာဉ်ကြောင် တစ်ယောက် အနေဖြင့် သူသည် ဤမျှလောက် မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းကို လက်ခံနိုင်ဖွယ် မရှိပေ။ နှစ်များစွာ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကြောင်နက်ကြီးမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို အမြောက်အများ စုဆောင်းမိခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ စုစုပေါင်း တစ်သိန်းကျော်ခန့်သာ ရှိပေသည်။

ယင်းကို ကြားသောအခါ ကြောင်ဖြူလေးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"တကယ်တော့... ထင်ရှားကျော်ကြားတဲ့ မိသားစုတွေ ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းတွေအတွက်တော့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းဆိုတာ သိပ်မများပါဘူး... ကောင်းကင်လမင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက ကသစ်ပင်တွေကနေ လူတစ်ယောက် စားသုံးလိုက်ရင် နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းနဲ့ အရည်အချင်းကို တိုးတက်စေနိုင်တဲ့ အသီးတစ်မျိုး သီးတယ်လို့ ပြောကြတယ်... မိသားစုဝင် တပည့်တစ်ယောက်ရဲ့ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းနဲ့ အရည်အချင်းကို တိုးတက်စေဖို့အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်း သုံးရတာက တော်တော်လေးကို တန်ကြေးရှိတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု တစ်ခုပဲလေ..."

သူမက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ကောင်းကင်လမင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေနှင့် ပတ်သက်သည့် ဒဏ္ဍာရီအချို့ကို ပြန်လည်သတိရသွားသော ကြောင်နက်ကြီးက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက ဒီလောက်တော့ မလွယ်ပါဘူး... ကောင်းကင်လမင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ကသစ်ပင်တွေ အမြောက်အများ ရှိတာက မှန်ပေမဲ့... အဲ့ဒီအပင်တွေ အကုန်လုံးမှာ အဲ့ဒီလိုမျိုး မှော်ဆန်တဲ့ အာနိသင်တွေ ရှိနေတာတော့ မဟုတ်ဘူး..."

"အဲ့ဒါလည်း မှန်ပါတယ်... အရာအားလုံးက ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်လေ... ဒါ့အပြင် အဲ့ဒီအတွက် လူတွေ အများကြီး တိုက်ခိုက်လုယက်နေကြတော့... အသက်ရှင်လျက်တောင် ပြန်ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကြောင်ဖြူလေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ လေးနက်နေခဲ့သည်။

ရီယွင်က သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ပိုက်ဆံဆိုတာ အသေးအမွှား ကိစ္စလေးပါ... ငါက ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားကို ရနိုင်သရွေ့... မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီနေရာမှာ ငြင်းခုန်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

ကြောင်နက်ကြီးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ခွက်ထဲသို့ ရေထည့်ရန်အတွက် လက်ဖက်ရည်အိုးကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူလိုက်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"သခင်ကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်ပါဦး..."

ရီယွင်က လက်ဖက်ခြောက်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

'ဒီလက်ဖက်ခြောက်တွေက တကယ့်ကို ဆိုးရွားလွန်းတယ်...'

သူသည် ခွက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်များကို မြေပြင်ပေါ်သို့ သွန်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး နူးညံ့သောအစိမ်းရောင် လက်ဖက်ခြောက် အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ ခွက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် မဖော်ပြနိုင်သော ထူးခြားသည့် ရနံ့တစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ကြောင်နက်ကြီးက ညင်သာစွာ ရှူရှိုက်လိုက်ရာ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားတော့မည့်အလား နက်ရှိုင်းသော သက်သောင့်သက်သာရှိမှု ခံစားချက်တစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ကြောင်နက်ကြီးက မွှေးပျံ့နေသော အစိမ်းရောင် လက်ဖက်ခြောက်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ဒါက ဘယ်လို လက်ဖက်ရည်မျိုးလဲ..."

လက်ဖက်ခြောက်များ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အလွန်တရာ သေးငယ်နုနယ်သော တာအိုအမှတ်အသားများ အမြောက်အများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ဤအမှတ်အသားများမှနေ၍ မဟာတာအို၏ မဟာနဂါးနတ်ဘုရား အရှိန်အဝါ တစ်မျိုး ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ဤတွေ့ရှိမှုက ကြောင်နက်ကြီးအား ကျောက်ရုပ်တစ်ခုအလား အေးခဲ မှင်တက်မိသွားစေခဲ့သည်။

'သခင်ကြီးဆီမှာ ဒီလိုမျိုး ကောင်းမွန်တဲ့ လက်ဖက်ရည်တွေ အမှန်တကယ်ပဲ ရှိနေတာပါလား...'

ရီယွင်က ကြောင်နက်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒါက မသေမျိုးလက်ဖက်ရည် တစ်မျိုးပဲ..."

"ဒါဆိုရင် ဒါက မသေမျိုးလက်ဖက်ရည်ပေါ့..."

ကြောင်နက်ကြီးက နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ပြီး ခွက်ထဲသို့ ရေနွေးများကို အလျင်အမြန် ထပ်ထည့်လိုက်သည်။ ရနံ့မှာ ချက်ချင်းပင် ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

အနီးအနားရှိ ကြောင်ဖြူလေးမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်နေသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ ကြွယ်ဝသော ရနံ့များကိုသာ လောဘတကြီး ရှူရှိုက်နေခဲ့သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၈ သို့ ကျော်ဖြတ်ရောက်ရှိတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

ကြောင်ဖြူလေး၏ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ရီယွင်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်တစ်စက်ကို သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် ညင်သာစွာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်စက်လေးမှာ လွင့်ပျံသွားပြီး ကြောင်ဖြူလေး၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများပေါ်သို့ ကျဆင်းကာ ထိုမှတစ်ဆင့် သူမ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ စီးဆင်းသွားတော့သည်။

လက်ဖက်ရည်က သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကြောင်ဖြူလေးမှာ တုန်ရီသွားခဲ့သည်။ ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်မှာ မြင့်တက်သွားပြီး ကောင်းကင်တံတားနယ်ပယ် အဆင့် ၈ သို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။

ကြောင်ဖြူလေးက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ အသံမှာ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်မ... ကျွန်မ နယ်ပယ်ကျော်ဖြတ်သွားနိုင်ပြီ..."

"ဂုဏ်ယူပါတယ်..."

ရီယွင်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ရှီး..."

ကြောင်နက်ကြီးက လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ အရာအားလုံးကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ သခင်ကြီးက ကြောင်ဖြူလေးအား လက်ဖက်ရည် တစ်စက်မျှသာ ပေးလိုက်သော်လည်း သူမသည် ကြီးမားလှသော နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးကို ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သူက လက်ကိုပွတ်သပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာချိုသွေးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်တော့်ကိုလည်း လက်ဖက်ရည် နည်းနည်းလောက် ပေးလို့ ရမလား..."

"ဘာလို့ မရရမှာလဲ..."

ရီယွင်က မှိန်ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ တောင်းဆိုမှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ဆန္ဒရှိနေသဖြင့် ရီယွင်သည် သူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည် ဆယ်စက်ခန့်က ပါးလွှာသော ရေစီးကြောင်းလေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြောင်နက်ကြီးထံသို့ လွင့်ပျံသွားရာ ကြောင်နက်ကြီးမှာ သူ၏ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ဟကာ အားလုံးကို မျိုချလိုက်တော့သည်။

လက်ဖက်ရည်ကို မျိုချပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ မယုံနိုင်စရာကောင်းသော အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားတော့သည်။

"ဘုန်း..."

သူ၏ အတွင်းမှနေ၍ ဧရာမ အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်မှာ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၄ သို့ မြင့်တက်သွားတော့သည်။

"ဟားဟား... ကျွန်တော်လည်း ကျော်ဖြတ်နိုင်သွားပြီ... သခင်ကြီး ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်..."

ကြောင်နက်ကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလျက် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ရီယွင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒီမသေမျိုးလက်ဖက်ရည်က... မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် နည်းနည်းလေး မြည်းစမ်းကြည့်ရုံနဲ့ လုံလောက်ပါတယ်... အများကြီး သောက်မိရင် အဆိပ်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

ရီယွင်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ပြီး သူသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲမှ အနည်းငယ် စုပ်သောက်လိုက်သည်။

မန်ဒလ မသေမျိုးလက်ဖက်ရည်ဟု ခေါ်သော ဤမသေမျိုးလက်ဖက်ရည်မှာ စနစ်တွင်း ဝင်ရောက်ခြင်းမှ ဆုလာဘ်အဖြစ် သူ ရရှိထားသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဤကဲ့သို့သော လက်ဖက်ရည်များစွာထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဤလောကမှ ထွက်ကုန်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ၎င်း၏ အရည်အသွေးမှာ အလွန်အမင်း မြင့်မားလှပြီး ဆေးစွမ်းအာနိသင်များမှာလည်း အတော်လေး ထူးဆန်းလှပေသည်။ ၎င်းကို သောက်သုံးရန်အတွက်ပင် စစ်မှန်သောနတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေရန် လိုအပ်ပေသည်။

ယခုလေးတင် ရီယွင်သည် မန်ဒလ မသေမျိုးလက်ဖက်ရည်၏ အစွမ်းထက်သော ဆေးစွမ်းအာနိသင် အချို့ကို ချေဖျက်ရန် သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် လှုပ်ရှားကာ သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ကြောင်နက်ကြီးနှင့် ကြောင်ဖြူလေးတို့မှာ ချက်ချင်းပင် အဆိပ်သင့်၍ သေဆုံးသွားလောက်ပေသည်။

မန်ဒလ မသေမျိုးလက်ဖက်ရည်မှာ ငရဲဘုံတွင် ပေါက်ရောက်သော လက်ဖက်ပင်တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဧရာမ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအားများကိုပါ သယ်ဆောင်ထားပေသည်။ ကြောင်နက်ကြီးနှင့် ကြောင်ဖြူလေးတို့အတွက် နည်းနည်းလေး မြည်းစမ်းကြည့်ရုံဖြင့် လုံလောက်ပြီး ပိုမိုစားသုံးမိပါက သူတို့အတွက် အန္တရာယ် ရှိစေနိုင်ပေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး..."

ကြောင်နက်ကြီးက ခွက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ကို နှမြောတသစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ သခင်ကြီးက စကားဆိုထားပြီးဖြစ်ရာ သူသည် လိုက်နာရန်မှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှနေ၍ တောင်ကြားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ငှက်ကလေးတစ်ကောင်၏ အသံအလား ရှင်းလင်းပြီး သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားအတွက် လေလံပွဲကို အခု စတင်ပါပြီရှင်... လေလံကြမ်းခင်းဈေးက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းပါ... လူကြီးမင်းတို့ အနေနဲ့ လေလံဆွဲတာကို စတင်နိုင်ပါပြီရှင်..."

"နှစ်သောင်း..."

တစ်ဖက်ရှိ သီးသန့်အခန်း တစ်ခန်းထဲမှ အသံတစ်သံက ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ငါးသောင်း..."

အခြား တစ်ယောက်က လေလံဆွဲလိုက်သည်။

"ရှစ်သောင်း..."

"တစ်သိန်း..."

"တစ်သိန်းနှစ်သောင်း..."

လေလံဆွဲသံများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဈေးနှုန်းမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သိန်းအထိ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

ရီယွင်သည် သူ၏ လက်ဖက်ရည်ကို စုပ်သောက်ရင်း တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် ရှိနေခဲ့သည်။ ဤလေလံရုံတွင် မရိုးမသား လှည့်ကွက်များ ပြင်ဆင်ထားကြောင်းကို သူ သိရှိထားပေသည်။ ဈေးနှုန်းမှာ နှစ်သိန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် လေလံဆွဲသည့် အကြိမ်အရေအတွက်မှာ သိသာစွာ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

ကြောင်နက်ကြီးမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာပြီး သူ၏ လက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့ လေလံဆွဲမှာလဲ..."

"အခု လေလံဆွဲလိုက်..."

ရီယွင်က ဦးတည်ရာ တစ်ခုသို့ ပေါ့ပါးစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"သုံးသိန်း..."

ကြောင်နက်ကြီးက နှစ်သိန်းခွဲမှနေ၍ တိုက်ရိုက် ခုန်ကျော်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လေးသိန်း..."

အခြား သီးသန့်အခန်း တစ်ခန်းထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လေးသိန်းခွဲ..."

ကြောင်နက်ကြီးက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာဖြင့် နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"လေးသိန်းရှစ်သောင်း..."

အခြား သီးသန့်အခန်းမှ ဆက်လက်၍ လေလံဆွဲလိုက်သည်။

"ငါးသိန်း..."

အခြား သီးသန့်အခန်းထဲမှ လူများက ပြိုင်ဆိုင်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်နက်ကြီးက အခြား ဈေးနှုန်းတစ်ခုကို ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသိန်းဟူသော လေလံဈေးကို ကြေညာလိုက်ပြီးသည်နှင့် ထိုသီးသန့်အခန်းမှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

"ဟွန့်... ဒီကြောင်အိုကြီးနဲ့ လာပြိုင်ချင်နေတာလား... မင်းတို့လို လူမိုက်တွေက ဘယ်သူနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရလဲဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိကြသေးဘူးပဲ..."

ကြောင်နက်ကြီးက နိုင်စားဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

အခန်း ၂၄၉ ပြီးပါပြီ။