အခန်း ၂၅၀

အခန်း ၂၅၀ - ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားကို လေလံတင်ခြင်း

ကြောင်နက်ကြီး၏ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသိန်း လေလံဈေးကို ကြေညာလိုက်ပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး အခြား မည်သူကမျှ ဆက်လက် လေလံမဆွဲတော့ချေ။

ရီယွင်၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မှိန်ဖျော့၍ လှောင်ပြောင်ဟန်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေလျက် မသေမျိုးလက်ဖက်ရည်ကို အလျင်စလိုမရှိ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ စုပ်သောက်နေခဲ့သည်။

"ငါးသိန်း... တစ်ကြိမ်..."

အမျိုးသမီး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ စက္ကန့်သုံးဆယ်ခန့် ကြာပြီးနောက် မည်သူမျှ ထပ်မံ လေလံမဆွဲတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမက ဆက်လက် ကြေညာလိုက်သည်။

"ငါးသိန်း... နှစ်ကြိမ်..."

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး အခြား မည်သူမျှ လေလံမဆွဲတော့ချေ။

အခန်းတစ်ခန်းအတွင်း၌ ဆိုင်တာဝန်ခံ၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေခဲ့သည်။ သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။

"လီအိုကြီးက ဘာတွေများ လုပ်နေတာလဲ... ဈေးကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲတင်ဖို့ လူတွေကို စီစဉ်ခိုင်းထားတာလေ... ငါ့ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကို သူ မကြားဘူးလား..."

ဆိုင်တာဝန်ခံ၏ ဘေးတွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေပြီး သူမ၏ ဝတ်စုံပေါ်တွင် သေးငယ်သော လွမ်ငှက်ပုံစံငယ်တစ်ခုကို ထိုးထားပေသည်။ သူမက အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"ကျွန်မ သွားကြည့်လိုက်ပါ့မယ်..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သီးသန့်အခန်း တစ်ခန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ထိုအခန်းမှာ အလွတ်ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

'ထူးဆန်းလိုက်တာ... သူတို့တွေ ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ...'

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမက ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့ပြီး လေလံရုံ၏ အပေါက်ဝရှိ လူအိုကြီးကို တွေ့ရှိသွားတော့သည်။

"နံပါတ် ၁၅ သီးသန့်အခန်းအတွက် ရှင် စီစဉ်ထားတဲ့လူ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ... သူတို့က ဘာလို့ ပျောက်နေရတာလဲ..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက လူအိုကြီး၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲကိုင်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

"ပျောက်နေတယ်... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... တုန်းဇီလေးကို သေချာပေါက် စီစဉ်ထားခဲ့တာပါ..."

လူအိုကြီးမှာ လွန်စွာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ရှင် ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက လူအိုကြီးအား သီးသန့်အခန်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ အလွတ်ဖြစ်နေသော အခန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူအိုကြီးမှာ သူ၏ မေးရိုး ပြုတ်ကျလုမတတ် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

ထိုလူများ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသည်ကို သူ မသိရှိပေ။ သူသည် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းသေချာစွာ စီစဉ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်... ကိစ္စတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ပဲ တတ်တယ်..."

ပုံရိပ်တစ်ခု ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ဆိုင်တာဝန်ခံမှာ မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် သီးသန့်အခန်းအတွင်း၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် လူအိုကြီးမှာ သွေးမြူတိမ်တိုက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဆိုင်တာဝန်ခံက အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းပဲ လုပ်လိုက်တော့..."

"တစ်သန်း..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းဟူသော ဈေးနှုန်းကို ခေါ်လိုက်သည်။

ဤဈေးနှုန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သီးသန့်အခန်းများမှ ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အချင်းချင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားမှာ တန်ဖိုးကြီးမားလှသော်လည်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းအထိ ရရှိခြင်းမှာ သမိုင်းတစ်လျှောက် အမြင့်ဆုံးဈေးနှုန်း ဖြစ်ပေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အတွင်း၌ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းအထိ တစ်ခါမျှ မရောက်ရှိခဲ့ဖူးချေ။

နံပါတ် ၁၅ သီးသန့်အခန်း၌ ဤမျှ ကြွယ်ဝချမ်းသာသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။

"ကျစ်... တစ်ယောက်ယောက်က လေလံကို တကယ်ပဲ ဆက်ဆွဲနေတာပဲ... ပြီးတော့ သူတို့က ဈေးကို နှစ်ဆတောင် မြှင့်လိုက်သေးတယ်..."

ဤအချိန်တွင် ကြောင်နက်ကြီးမှာ တင်ပါးကို အပူလောင်ခံလိုက်ရသည့်အလား ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်ကာ ရန်သွားဖြစ်ရန် လက်ယားနေတော့သည်။

ကြောင်ဖြူလေးက သူ့ကို အလျင်အမြန် ဆွဲကိုင်ထားလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... စိတ်လိုက်မာပါ မလုပ်ပါနဲ့..."

သူမက တိုးညင်းသောအသံဖြင့် အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်တော် ဆက်ပြီး လေလံဆွဲရမလား... ဒါမှမဟုတ် အပြင်ကို ပြေးထွက်ပြီး ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားကို လုယူလိုက်ရမလား..."

ကြောင်နက်ကြီးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာကို လုယူရမှာလဲ... မင်းရဲ့ သခင်ကြီးမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ရှားပါးနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ရီယွင်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို နောက်တစ်ကျိုက် စုပ်သောက်လိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ သခင်ကြီး..."

ကြောင်နက်ကြီးက ပြုံးလိုက်ပြီး ရီယွင်၏ ခွက်ထဲသို့ ရေနွေးများကို အလျင်အမြန် ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

"တစ်သန်းတစ်သိန်း..."

ကြောင်နက်ကြီးက အခြား ဂဏန်းတစ်ခုကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တစ်သန်းနှစ်သိန်း..."

နံပါတ် ၁၅ သီးသန့်အခန်းမှနေ၍ အမျိုးသမီး၏ အသံက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အနီးတွင် ရပ်နေသော ဆိုင်တာဝန်ခံမှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာအမူအရာမှာ ထင်ရှားနေခဲ့သည်။

'နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ကျင့်ကြံသူက တကယ်ကို ချမ်းသာပြီး ငွေကြေး သုံးစွဲနိုင်တာပဲ... ဈေးနှုန်းက တစ်သန်းအထိ ရောက်သွားတာတောင်မှ သူက ဈေးကို ထပ်ပြီး မြှင့်နိုင်သေးတယ်...'

"တစ်သန်းသုံးသိန်း..."

ကြောင်နက်ကြီးက သွားကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တစ်သန်းငါးသိန်း..."

နံပါတ် ၁၅ သီးသန့်အခန်းမှ အမျိုးသမီးက ပြန်လည်အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တစ်သန်းခုနစ်သိန်း..."

"တစ်သန်းကိုးသိန်း..."

"နှစ်သန်း..."

ကြောင်နက်ကြီးက တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဈေးနှုန်းကို နှစ်သန်းအထိ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ကြောင်ဖြူလေးက အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ ရိုးအစွာဖြင့် တွေးတောလိုက်သည်။

'တစ်ဖက်လူတွေက အရမ်းကို ရန်လိုနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား... ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားက တစ်သန်းထက် တစ်ခါမှ မကျော်ဖူးဘူးလေ... ဒီတစ်ခါတော့ အရင်က အမြင့်ဆုံးဈေးထက် နှစ်ဆတောင် ပိုများပြီး နှစ်သန်းအထိတောင် ရောက်သွားပြီပဲ... သူတို့က ဘယ်အင်အားစုကများလဲ...'

"ဆိုင်တာဝန်ခံ... ကျွန်မတို့ လေလံ ဆက်ဆွဲရမလား..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီလောက်ဆို လုံလောက်လောက်ပြီ... ဆက်ပြီး လေလံဆွဲနေရင် သူတို့ကို ခြောက်လှန့်လိုက်သလို ဖြစ်သွားနိုင်တယ်... အခု အချိန်မှာ ရပ်လိုက်တာက အကောင်းဆုံးပဲ..."

ဆိုင်တာဝန်ခံက စဉ်းစားတွေးတောလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သန်းဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် မြင့်မားနေသော ဈေးနှုန်းတစ်ခု ဖြစ်နေပေပြီ။ အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ သီးသန့်အခန်းမှ နောက်ထပ် လေလံဆွဲခြင်းများ မပြုလုပ်တော့ချေ။

အပြင်ဘက်ရှိ လေလံမှူးက ဈေးနှုန်းကို နောက်ထပ် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကြေညာလိုက်သည်။ နှစ်သန်းထက် ကျော်လွန်မည့်သူ မရှိတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သစ်သားတူကို ထုလိုက်ပြီး ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြား ရောင်းချပြီးစီးကြောင်း တရားဝင် ကြေညာလိုက်တော့သည်။

ဗန်းတစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက ရီယွင်၏ သီးသန့်အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"လေးစားရပါသော ဧည့်သည်တော်ရှင်... ဒါက လူကြီးမင်းရဲ့ ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သန်း သို့မဟုတ် တန်ဖိုးတူညီတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုခုနဲ့ လဲလှယ်ပေးချေပေးပါရှင်..."

အမျိုးသမီးငယ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ရှေ့မှ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားမှာ အလွန်အမင်း ချောမောခန့်ညားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ မအောင့်အည်းနိုင်ဘဲ ရင်ခုန်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤမျှလောက် ကြည့်ကောင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။ သူသည် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့လိုက်ရုံဖြင့် သူမအား ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သည့် မဖော်ပြနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ နေရာကို သူမ သိရှိထားပေသည်။ သူမသည် လေလံရုံမှ အစေခံတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သော စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို ရှိနေရန်မှာ သူမ၏ နေရာမဟုတ်ချေ။

"ငွေပေးချေဖို့အတွက် နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေကို အသုံးပြုကြတာပေါ့... ငါ အာမခံအဖြစ် ပေးထားတဲ့ နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံးက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ သွားမေးကြည့်လိုက်... ကျန်တဲ့ အပိုင်းကို ငါ ထပ်ပေးမယ်..."

ရီယွင်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးငယ်မှာ ဈေးနှုန်းကို မသေချာသဖြင့် ဆိုင်တာဝန်ခံကို ရှာဖွေရန် အလျင်အမြန် ခွင့်တောင်းကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ဆိုင်တာဝန်ခံသည် သူမနှင့်အတူ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"သခင်လေး... သခင်လေးရဲ့ နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံးက အရည်အသွေး အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်း တန်ဖိုးရှိပါတယ်..."

ဆိုင်တာဝန်ခံက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဈေးနှုန်းက မျှတရဲ့လား..."

ရီယွင်က ကြောင်နက်ကြီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ဒီဈေးနှုန်းက အတော်လေး သင့်တော်ပါတယ်..."

ကြောင်နက်ကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါတွေက ကျန်နေတဲ့ နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေပဲ..."

ရီယွင်က သူ၏ လက်ကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဧကရာဇ်အဆင့် နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်ဆယ့်ကိုးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူ၏ရှေ့တွင် နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ အမြောက်အများ ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဆိုင်တာဝန်ခံ၏ မျက်လုံးများမှာ လောဘတကြီး အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပသွားခဲ့သည်။ သူက ၎င်းတို့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ခံယူလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ဘေးရှိ ဗန်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အမျိုးသမီးငယ်က ရီယွင်ထံသို့ ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားကို ပေးအပ်လိုက်သည်။

ရီယွင်က ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားကို ယူလိုက်သည်။ ဤကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားကို ကြေးဝါဖြင့် ဖန်တီးထားပြီး ဂါထာသင်္ကေတများ အမြောက်အများ ထွင်းထုထားပေသည်။ ဤဂါထာသင်္ကေတများသည် အသေးစား ဝင်္ကပါတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ရွှေ့ပြောင်းခြင်း စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

ရီယွင်၏ အကြည့်များမှာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် တောက်ပသွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားမှာ ကြမ်းတမ်းစွာ ဖန်တီးထားကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး ၎င်းမှာ အစစ်အမှန် မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။ သူ၏ အကြည့်များက အဝေးတစ်နေရာသို့ လှည့်လည်သွားပြီး ကောင်းကင်လမင်း မင်းဆက်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အစစ်အမှန်ဖြစ်သော ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြား အနည်းငယ်ကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ ကိုင်ဆောင်ထားသည့်အရာမှာ အတုဖြစ်ကြောင်းကို သူ နားလည်သွားတော့သည်။

"မှောင်ခိုဈေးပီသပါပေတယ်... ဒီနေရာမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားကိုတောင် ဝယ်လို့ မရဘူးပဲ..."

ရီယွင်က ရုတ်တရက် ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

ဆိုင်တာဝန်ခံ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူက အလျင်အမြန် လက်ယှက်လိုက်ပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး... သခင်လေး အနေနဲ့ အဆင်အခြင်မဲ့ စကားမပြောသင့်ဘူး... ဒီကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားက လုံးဝ အစစ်အမှန်ပါ... သခင်လေး မယုံဘူးဆိုရင် ကောင်းကင်လမင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပွင့်လာတဲ့အခါ ဒီတံဆိပ်ပြားနဲ့ ဝင်ရောက်နိုင်ပါတယ်..."

"ဝင်လို့ရတာတော့ ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သုံးရက်မပြည့်ခင်မှာပဲ အပြင်ကို ပြန်လွှတ်ခံရမှာကို ငါ စိုးရိမ်မိတယ်... မင်းတို့ရဲ့ အဖွဲ့အစည်းက တကယ့်ကို လိမ်လည်နေတာပဲ..."

ရီယွင်က ပြုံးလိုက်သည်။

"အာဟာ... ဒါဆိုရင် ဒီနေရာက လိမ်လည်နေတဲ့ နေရာပေါ့... မင်းကို သေတဲ့အထိ အရိုက်ခံရတာကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်... အပုပ်ကောင် အဘိုးကြီး..."

ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားခဲ့ပြီး ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ သူက လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။

"ဖြောင်း... ဖြောင်း..."

ပြတ်သားသော အသံနှစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ ဆိုင်တာဝန်ခံ၏ ဘယ်နှင့်ညာ ပါးပြင်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ဖောင်းအစ်လာတော့သည်။

'ငါ့... ငါ့တကိုယ်လုံး...'

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ချုပ်နှောင်ခံထားရပြီး လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်တော့ကြောင်းကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ဆိုင်တာဝန်ခံမှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူ၏ ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အဆင့် ၃ ကျင့်ကြံမှုဖြင့် သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ထံမှ ပါးရိုက်ခံရမှုများကို လွယ်ကူစွာပင် ရှောင်တိမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း ၂၅၀ ပြီးပါပြီ။