အခန်း ၂၅၁

အခန်း ၂၅၁ - လက်ကျန်လက်ဖက်ရည်၏ စွမ်းအား၊ မိုက်မဲသူ အဆိပ်သင့်သွားခြင်း

"သူ့လို အမှိုက်ကောင်မျိုးက အသက်ရှင်နေဖို့ မတန်ပါဘူး..."

ရီယွင်က သူ၏ လက်ထဲရှိ ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားကို ပေါ့ပါးစွာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုအရာက အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆိုင်တာဝန်ခံ၏ လည်ပင်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

"ရွှီး..."

အလင်းတန်းမှာ အလွန်အမင်း ထက်မြက်လှပြီး ဆိုင်တာဝန်ခံ၏ ဦးခေါင်းကို ချက်ချင်းပင် ဖြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏ ဦးခေါင်း ပြတ်တောက်သွားသော်လည်း သွေးများ ပန်းထွက်လာခြင်း မရှိပေ။ ပန်းကန်လုံးအရွယ်အစားရှိသော ဒဏ်ရာမှ သွေးများအားလုံးမှာ ထိန်းချုပ်ခံထားရသည်။

"ဒီခေါင်းကို အပြင် ပစ်ထုတ်လိုက်..."

ရီယွင်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သီးသန့်အခန်းထဲမှ တိုက်ရိုက် ထွက်သွားတော့သည်။

ဆိုင်တာဝန်ခံ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးငယ်မှာ တာဝန်ခံ ရုတ်တရက် ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး သတိလစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

ကြောင်နက်ကြီးက ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ဆိုင်တာဝန်ခံထံမှ ဧကရာဇ်အဆင့် နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်ဆယ့်ကိုးလုံးကို ပြန်လည်ရယူကာ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆိုင်တာဝန်ခံ၏ ဦးခေါင်းကို ဆွဲကိုင်လျက် သီးသန့်အခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ ဧည့်ခန်းမကြီးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

ကြောင်ဖြူလေးမှာ နောက်ဆုံးမှ ထွက်ခွာလာသူ ဖြစ်သည်။ ခွက်ထဲတွင် တောက်ပသော အစိမ်းရောင် လက်ဖက်ခြောက် သုံးလေးဖက်ခန့် ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမက ၎င်းတို့ကို သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ကောက်ထည့်လိုက်သည်။ လက်ဖက်ခြောက်များမှာ ရေနွေးကြမ်း နှပ်ပြီးသား ဖြစ်နေသော်လည်း အစွမ်းထက်သော အာနိသင်များ ကျန်ရှိနေသေးသည်ဟု ကြောင်ဖြူလေးက ယုံကြည်ထားပေသည်။

ကြောင်နက်ကြီးမှာ ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားနေပြီး ဆိုင်တာဝန်ခံ၏ ဦးခေါင်းကို ပစ်ချရန်သာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ကြောင်ဖြူလေး၏ လုပ်ရပ်ကို သတိမပြုမိခဲ့ချေ။

လေလံရုံထဲရှိ ဝန်ထမ်းများ အားလုံးမှာ သူတို့၏ သူဌေးဖြစ်သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေလျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ လူများက အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ပြေးလွှား ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်... ဒါက လိမ်လည်တဲ့ဆိုင် ဖွင့်ထားတဲ့အတွက် မင်း ခံရတဲ့ အပြစ်ဒဏ်ပဲ..."

ကြောင်နက်ကြီးက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"မင်းက ဆိုင်တာဝန်ခံကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့... လွမ်ငှက်အထွတ်အမြတ်ဂိုဏ်းက ဒီကိစ္စကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လွမ်ငှက်အထွတ်အမြတ်ဂိုဏ်း..."

ကြောင်နက်ကြီးက အမည်ကို နှစ်ကြိမ်မျှ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"လာခဲ့လေ... ဘယ်သူက မင်းတို့ကို ကြောက်နေလို့လဲ..."

ရီယွင်သည် အမျိုးသမီး၏ ခြိမ်းခြောက်မှုများကို ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အပြင်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဝူခွန်းတောင်၏ မှောင်ခိုဈေးတွင် လွမ်ငှက်အထွတ်အမြတ်ဂိုဏ်းမှ ပိုင်ဆိုင်သော ဈေးဆိုင်များစွာ ရှိနေပြီး ဆိုင်တိုင်းတွင် လွမ်ငှက်အထွတ်အမြတ်ဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်များ တပ်စွဲထားပေသည်။ ရီယွင်သည် လေလံရုံအတွင်းမှ သေးငယ်သော ဆူပူအုံကြွမှုကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ သူတော်စင်မိန်းကလေးက သူ့အား တာအိုနယ်ပယ် ခြေတစ်လှမ်းအလို သန်မာသူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ သူမသည် သူ့အား ရန်စရဲမည်မဟုတ်ကြောင်းကို သူ သေချာပေါက် သိရှိထားပေသည်။ ဝူခွန်းတောင် မှောင်ခိုဈေးအတွင်းရှိ လွမ်ငှက်အထွတ်အမြတ်ဂိုဏ်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများနှင့် ပတ်သက်၍မူ ရီယွင်သည် ၎င်းတို့ကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ လောကကြီးထဲတွင် မှောင်ခိုဈေးများစွာ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းက ရီယွင်သည်လည်း ဤကဲ့သို့သော ဈေးများစွာသို့ သွားရောက်ခဲ့ဖူးသည်။

မှောင်ခိုဈေးများဆိုသည်မှာ အများရှေ့တွင် ထုတ်ဖော်မပြနိုင်သော ပစ္စည်းများအတွက် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ပုံမှန် အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်သည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေကြောင်းကို သူ သိရှိထားပေသည်။ ဤအရာနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့တွင် သူတော်စင်တစ်ဦးကဲ့သို့ မျှော်မှန်းချက်များ မရှိချေ။ သူတို့က သူ့ကို ရန်မစသရွေ့ သူသည် လောကကြီးတစ်ခုလုံးရှိ မှောင်ခိုဈေးများ အားလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်ရန် အားလပ်နေခြင်း မရှိပေ။

ဤအသေးအမွှား ကိစ္စလေး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ရီယွင်သည် လမ်းမတစ်လျှောက် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ ကြောင်နက်ကြီးနှင့် ကြောင်ဖြူလေးတို့က နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

"ဟီးဟီး... ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ... ဧကရာဇ်အဆင့် နဂါးဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်ဆယ့်ကိုးလုံး အပိုရလာတယ်..."

ကြောင်နက်ကြီးက ဝမ်းသာအားရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကြောင်ဖြူလေးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို နှစ်လုံးလောက် ခွဲပေးရမလား..."

ကြောင်ဖြူလေးက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ချေ။

"မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ..."

ကြောင်နက်ကြီးက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် အနီးသို့ ကပ်လာကာ ကြောင်ဖြူလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ အမှန်တကယ် ပြုံးနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

'ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...'

"မင်း ငါ့ကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာလား..."

ကြောင်နက်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် သံသယ ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကြောင်ဖြူလေးနှင့် အချိန်အများစုကို အတူဖြတ်သန်းခဲ့ရာ သူမ၏ အမူအရာတွင် တစ်ခုခု လွဲချော်နေကြောင်းကို သူ သိရှိနေပေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

ကြောင်ဖြူလေးက အလျင်အမြန် ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ဒါ မမှန်ဘူး... မင်း တစ်ခုခု ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်ထားတာ သေချာတယ်... မြန်မြန်ပြောစမ်း... မဟုတ်ရင် မင်း မျက်လုံးပြာကျသွားတဲ့အထိ ငါ ရိုက်ပစ်မယ်နော်..."

ကြောင်နက်ကြီးက ရက်စက်စွာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... တကယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... သခင်ကြီး ချန်ထားခဲ့တဲ့ လက်ဖက်ခြောက်တွေကို ကျွန်မ ယူလိုက်ရုံလေးပါ..."

ကြောင်ဖြူလေးက သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး မတရားခံရသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ... သခင်ကြီးရဲ့ လက်ကျန် လက်ဖက်ခြောက်တွေက မင်းလက်ထဲ ရောက်နေတာလား..."

ကြောင်နက်ကြီးမှာ အမြီးကို မီးလောင်ခံရသည့်အလား ခုန်ပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းရော... ဒီလိုမျိုး အရမ်းကောင်းတဲ့အရာက မင်းလက်ထဲ ရောက်သွားတာတောင်မှ မင်းရဲ့ ကြောင်အစ်ကိုကြီးကို တစ်ဝက်လောက် ခွဲပေးဖို့ မတွေးဘူးပေါ့လေ... အဲ့ဒါက တကယ့်ကို သောက်သုံးမကျတာပဲ... အထူးသဖြင့် မင်းရဲ့ စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းဖို့ ငါက ကူညီပေးခဲ့ရတာတောင်မှလေ..."

"အစ်ကိုကြီး... စိတ်အေးအေးထားပါ... အခုပဲ အစ်ကိုကြီးကို တစ်ဝက် ခွဲပေးပါ့မယ်..."

ကြောင်ဖြူလေးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အတွင်းရှိ လက်ဖက်ခြောက်များထဲမှ နှစ်ဖက်ကို ခွဲထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ကြောင်နက်ကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့သည်။ ရတနာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည့်အလား သူသည် ကျောက်စိမ်းရောင် လက်ဖက်ခြောက် နှစ်ဖက်ကို ညင်သာစွာ နှိုက်ယူလိုက်ပြီး မျက်လုံးရှေ့သို့ ယူဆောင်ကာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ၎င်းတို့ကို ညင်သာစွာ ရှူရှိုက်လိုက်ရာ ရနံ့များက သူ၏ နှာခေါင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် အဆုတ်များအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြောင်းကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဝါး... ဒီခံစားချက်က တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ..."

ကြောင်နက်ကြီးက ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လောကကြီးမှာ လည်ထွက်သွားပြီး သူ လဲကျသွားတော့သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ကြောင်နက်ကြီး ရုတ်တရက် လဲကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြောင်ဖြူလေးက သူ့ကို အလျင်အမြန် တွဲဖေးပေးလိုက်သည်။

"လူမိုက်လေး..."

အနီးတွင် ရပ်နေသော ရီယွင်မှာ မအောင့်အည်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

လက်ဖက်ခြောက်များ၏ ဆေးစွမ်းအာနိသင် အများစုမှာ ရေနွေးကြောင့် ချေဖျက်ခံလိုက်ရသော်လည်း ကျန်ရှိနေသေးသော ဆေးစွမ်းအာနိသင်များမှာ ကြောင်နက်ကြီး ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် ပမာဏထက် များစွာ ပိုမိုများပြားနေသေးပေသည်။

ရီယွင်၏ ပေါ့ပါးသော အထိအတွေ့ တစ်ချက်ဖြင့် ဆေးအတွင်းရှိ ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအားများမှာ ပြယ်လွင့်သွားခဲ့ပြီး ကျန်ရှိနေသေးသော သက်စောင့်စွမ်းအင်များကို သူက ကြောင်နက်ကြီး၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ ချိတ်ပိတ်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းသည် အနာဂတ်တွင် သူ ကျင့်ကြံအားထုတ်သည့်အခါ၌ တဖြည်းဖြည်းချင်း လွတ်မြောက်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီမသေမျိုးလက်ဖက်ခြောက် နှစ်ဖက်ကို စားသုံးချင်တယ်ဆိုရင်... တစ်ခါ နှပ်ထားတဲ့ ရေကို မသောက်ခင် အကြိမ်တစ်သောင်း အနည်းဆုံး ရေရောပြီး အားပျော့သွားအောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်..."

ရီယွင်က ပြုံးလျက် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... နားလည်ပါပြီ သခင်ကြီး..."

ကြောင်ဖြူလေးက ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

သူမ၏ အကြည့်များက သတိလစ်နေဆဲဖြစ်သော ကြောင်နက်ကြီးထံသို့ ရွှေ့လျားသွားခဲ့ပြီး သူမက မအောင့်အည်းနိုင်ဘဲ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။ ဤအမြီးကိုးချောင်း ဝိညာဉ်ကြောင်မှာ သူ၏ အကျိုးအတွက် တကယ့်ကို လည်လွန်းနေခဲ့သည်။ သူသည် ဤလက်ဖက်ခြောက်များကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...

"ငါ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး သတိလစ်သွားရတာလဲ..."

ကြောင်နက်ကြီးက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ရန် ရုန်းကန်လိုက်သည်။

ကြောင်ဖြူလေးက ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်များကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည်။

"ဟူး... တကယ့်ကို ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ..."

ကြောင်နက်ကြီးက သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားခဲ့ပြီး မြေကြီးထဲသို့ တိုးဝင်ပုန်းကွယ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့သည်။

"ဟားဟား... သွားကြစို့..."

ရီယွင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားလျက် ရှေ့သို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်သွားတော့သည်။

သူသည် ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားကို မဝယ်ရသေးသော်လည်း ထိုဧရိယာကို စူးစမ်းကြည့်ရှုပြီးဖြစ်ကာ ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားများ ရောင်းချနေသည့် နေရာများစွာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားပေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် သူ၏ လိုရာခရီးသို့ တိုက်ရိုက်သွားရောက်ပြီး တံဆိပ်ပြားကို အရင်ဆုံး ဝယ်ယူမည်ဖြစ်သည်။

ဝူခွန်းတောင်ပေါ်ရှိ အမြင့်ဆုံး အဆောက်အအုံ အတွင်း၌...

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဧည့်ခန်းမကြီးထဲတွင် ဒူးထောက်လျက် လေလံရုံတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများကို မျက်ရည်များဖြင့် ပြန်လည်ပြောပြနေခဲ့သည်။

ဧည့်ခန်းမကြီး၏ ထိပ်ဆုံးတွင် လွမ်ငှက်အထွတ်အမြတ်ဂိုဏ်း၏ သူတော်စင်မိန်းကလေး ထိုင်နေပေသည်။ သူမ၏ ဘယ်နှင့်ညာတွင် ကံကြမ္မာနယ်ပယ် အကြီးအကဲ ရှစ်ဦး ထိုင်နေကြသည်။

"ကျစ်... အဲ့ဒီကောင်က သူ့ရဲ့ တာအိုနယ်ပယ် ခြေတစ်လှမ်းအလို ကျင့်ကြံမှုကို အားကိုးပြီး ဝူခွန်းတောင်မှာ ထင်တိုင်းကြဲနေတာပဲ..."

အကြီးအကဲ တစ်ဦးက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ လွမ်ငှက်အထွတ်အမြတ်ဂိုဏ်းက တစ်ခုလုံးသော ကောင်းကင်လမင်း မင်းဆက်အပေါ်မှာ ဩဇာလွှမ်းမိုးထားတာပဲ... ဘယ်တုန်းကများ ငါတို့ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကို ခံခဲ့ရဖူးလို့လဲ... မဖြစ်ဘူး... ဒီရန်ငြိုးကို မဖြစ်မနေ လက်စားချေရမယ်..."

အခြား အကြီးအကဲ တစ်ဦးက တင်းမာသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့တွေ ဆက်ပြီး ငြင်းခုန်နေလို့ မဖြစ်ဘူး... ဒီကိစ္စက ငါတို့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေဘက်က မှားယွင်းခဲ့လို့ ဖြစ်လာရတာပါ... ဈေးနှုန်းကို ဆွဲတင်ဖို့ လူတွေကို တိတ်တဆိတ် အသုံးချဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာက အဲ့ဒီတာအိုနယ်ပယ် ခြေတစ်လှမ်းအလို သန်မာသူကို သဘာဝကျကျပဲ လှည့်စားလို့ မရနိုင်ခဲ့ဘူး... အဲ့ဒါကြောင့် သူတို့ ဒီလိုမျိုး အပြစ်ဒဏ်ကို ခံလိုက်ရတာပဲ... ငါ့အမြင်မှာတော့... ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားလိုက်ကြရအောင်..."

သူတော်စင်မိန်းကလေးက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

အခြား အကြီးအကဲများက ညည်းညူလိုက်ကြသော်လည်း ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။ သူတော်စင်မိန်းကလေး၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အမြင့်မားဆုံး မဟုတ်သော်လည်း ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ သူမ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်အမင်း မြင့်မားလှပြီး သူမသည် ဝူခွန်းတောင် မှောင်ခိုဈေးကို တိတ်တဆိတ် တာဝန်ယူထားသူလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤနေရာတွင် သူမ၏ စကားသည်သာ ဥပဒေ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဘေးရှိ အကြီးအကဲများ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတော်စင်မိန်းကလေးသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး မြေပြင်နှင့် ကပ်ကာ အပြင်သို့ လွင့်မျောထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"သူတော်စင်မိန်းကလေး... ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ..."

အကြီးအကဲတစ်ဦးက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဆက်အသွယ်တစ်ခု သွားလုပ်မလို့ပါ..."

သူတော်စင်မိန်းကလေးက မှိန်ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ မက်မွန်ပန်းတစ်ပွင့်အလား တောက်ပနေပြီး ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်လောက်အောင် လှပနေခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် သူမက လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းတစ်ခုကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

အကြီးအကဲများက သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ကြရာ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်လမင်း တံဆိပ်ပြားတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်းကို တွေ့မြင်လိုက်ရတော့သည်။

အခန်း ၂၅၁ ပြီးပါပြီ။