အခန်း ၂၁၁

အခန်း ၂၁၁ - အင်မော်တယ် ၏ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်

ရှေးဟောင်းခေတ်တွင် အင်မော်တယ်များ တည်ရှိခဲ့ကြသည်... သို့မဟုတ် ရှေးဟောင်းခေတ်ကို အင်မော်တယ်ခေတ် ဟု ခေါ်ဆိုသင့်ပေသည်။အိုးယန်သည် ထိုခေတ်ကို ကိုယ်တိုင် ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးပြီး ထိုခေတ် အပေါ် သူ၏ နားလည်မှုမှာ အလွန် ရှင်းလင်းလှပေသည်။ထိုခေတ်တွင် လူများသည် အင်မော်တယ်များကို မည်သို့ ယုံကြည်ရမည် အင်မော်တယ်များ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို မည်သို့ ရယူရမည် ကိုသာ တွေးတောခဲ့ကြပြီး အင်မော်တယ် ဆိုသူများထံ သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာ နှင့် အသက်ရှင်နေထိုင်ခွင့် ကိုပင် စတေးခဲ့ကြလေ၏။ထိုအချိန်က အင်မော်တယ်များသည် သက်ရှိများ အားလုံး ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် အခြေအနေ တစ်ခုကို အမှန်တကယ် ရရှိခဲ့ကြပြီး သန်းပေါင်းများစွာသော သက်ရှိများ၏ အသက် နှင့် သေဆုံးမှုကိုပင် သူတို့ အလိုရှိသလို ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြပေသည်။နောက်ဆုံးတွင် ထိုသူများမှာ လီထိုက်ပိုင်၏ ဓားဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထိုးချခံရရန် ထိုက်တန်သည် ဟု သူ တွေးတောမိလေ၏။"လူတစ်ထောင်မှာ မျက်နှာ တစ်ထောင် ဟုတ်လား... ရှောင်ပိုင်... မင်း ဘာမြင်လဲ..." အိုးယန်က မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။ပိုင်ယွီ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မသေချာမရေရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်... "အဲဒါက ပျံသန်းနေတဲ့ ကြိုးကြာငှက် ပုံစံတွေ ပါတဲ့ တာအို ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အဘိုးကြီး တစ်ယောက်ပါပဲ..."ပိုင်ယွီသည် သူ၏ အရှေ့ရှိ အဘိုးကြီးကို သဘာဝကျကျ မှတ်မိနေခဲ့လေ၏... တကယ်တမ်းတွင် သူသည် ထိုအဘိုးကြီး နှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခဲ့ပေသည်။မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် ဓားအင်မော်တယ် လီထိုက်ပိုင် ဖြစ်ခဲ့စဉ်က သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ပထမဆုံး အင်မော်တယ်မှာ သူ၏ အရှေ့ရှိ အဘိုးကြီး ပင် ဖြစ်လေ၏။ချီဘိုးဘေး ပင် ဖြစ်သည်။လောကကြီးရှိ ကိရိယာများ အားလုံး၏ ဘိုးဘေး ပင် ဖြစ်လေ၏။ဤချီဘိုးဘေးသည် ဓားသွန်းလုပ်သည့် မျိုးနွယ်စု ကိုးကွယ်သော အင်မော်တယ် လည်း ဖြစ်ပေသည်... ထိုအဘိုးကြီးသည် အိုးယဲ့ကျီ သေသည်အထိ မဖီဆန်ရဲသော အင်မော်တယ် ပင် ဖြစ်လေ၏။အိုးယဲ့ကျီသည် ဓား အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးလိုက်ချိန်တွင် သူ ပထမဆုံး ဖြေရှင်းခဲ့သူမှာ ထိုအဘိုးကြီး ပင် ဖြစ်သည်။ပိုင်ယွီ၏ အမြင်အာရုံတွင် သူ၏ အရှေ့ရှိ အဘိုးကြီးသည် ချစ်စရာကောင်းသော အဘိုးကြီးဝတုတ် တစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်တွင် ရှိနေသော်လည်း သူ၏ လည်ပင်း အထက်ရှိ တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသော အမာရွတ်သည် ပိုင်ယွီကို သတိပေးနေဆဲ ဖြစ်ပုံ ရလေ၏။အင်မော်တယ်များကို သတ်ဖြတ်ရခြင်းသည် မနေ့ကမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အလား ခံစားရပေသည်။'သူ့ရဲ့ အသက်က ဒီလောက်တောင် စွဲမြဲနေတာလား... သူက သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း နဲ့တောင် ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့တာလား...' ပိုင်ယွီသည် သူ၏ အရှေ့ရှိ အဘိုးကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တွေးလိုက်မိလေ၏။ဘေးတွင် ရှိနေသော အိုးယန်သည် ပိုင်ယွီ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ခေါင်းကို ကုတ်ကာ သူ၏ အရှေ့ရှိ အဘိုးကြီးဝတုတ်ကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။ 'ငါ့အရှေ့က အဘိုးကြီးဝတုတ်က အဝတ်အစား မဝတ်ထားဘူး ဆိုတာကို ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ မြင်နိုင်တာလား...' ဟု တွေးတောမိသည်။'စကားမစပ် ဤအဘိုးကြီးဝတုတ်သည် တော်တော်လေး ထူးခြားလှပေသည်... ပျံသန်းနေတဲ့ ကြိုးကြာငှက် ပန်းထိုးလေးက တော်တော်လေး အသက်ဝင်နေတယ် လေ...' ဟု ဆက်တွေးလိုက်လေ၏။ခေါင်းမမော့ရဲဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော မုယွင်ကဲ့ကို ကျော်ဖြတ်ကာ အိုးယန်သည် အဘိုးကြီးဝတုတ် အနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပေသည်။ရှေးဟောင်းခေတ် မှ ယခုအချိန်အထိ အချိန် မည်မျှ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီကို သူ မသိသော်လည်း သူ၏ အရှေ့ရှိ အဘိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်ပုံ ရလေ၏။သူသည် အဘိုးကြီးဝတုတ်၏ အသားကို လက်ညှိုးဖြင့် ညင်သာစွာ ဖိကြည့်လိုက်ရာ ထိုအသားမှာ အလွန် ကျုံ့ဆန့်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။အိုးယန်၏ အထိအတွေ့သည် အင်မော်တယ် တာအို၏ အသံကို နားထောင်နေသော မုယွင်ကဲ့ကို ချက်ချင်း နိုးထလာစေခဲ့လေ၏။ အင်မော်တယ်၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော အိုးယန်ကို ကြည့်ကာ သူမက ထိတ်လန့်တကြား နှင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်... "ကောင်လေး... အင်မော်တယ်ကို မစော်ကားနဲ့...""ဆရာကတော်... အရူးလုပ် မခံပါနဲ့... ဥပဒေသကို မြန်မြန် အသက်သွင်းလိုက်..."

ပိုင်ယွီသည် သူ၏ ခါးမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မုယွင်ကဲ့၏ အရှေ့သို့ ဓား တစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်လေ၏။ရှဲ...မုယွင်ကဲ့၏ အရှေ့ လေဟာနယ် ထဲတွင် ပိုင်ယွီ၏ ခုတ်ချက်သည် ထောပတ်ကို ခုတ်ဖြတ်သွားသော ဓားပူ တစ်လက်ကဲ့သို့ ရှဲခနဲ အသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့ပေသည်။မုယွင်ကဲ့၏ လည်ချောင်းသို့ လှမ်းဆွဲနေသော မမြင်ရသည့် လက်ကြီး တစ်ဖက်သည် ပိုင်ယွီ၏ နေရာတွင် ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရလေ၏။ဤဓားချက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ပိုင်ယွီသည် ဖြူရော်သွားပြီး ဓားကို မှီကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကျသွားကာ သူ၏ ချီများ ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးလာစေရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူခဲ့ရပေသည်။ဥပဒေသ စွမ်းအားကို မကြာခဏ အသုံးပြုခြင်းသည် လက်ရှိတွင် အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးသော သူ့ အတွက် အလွန် ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်ခု ပင် ဖြစ်လေ၏။ထိုအချိန်တွင် မုယွင်ကဲ့သည် ချက်ချင်း သတိဝင်လာပြီး အလွန် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပေသည်။ သူမ၏ သုံးလက်မ အရွယ် စိတ်ဝိညာဉ် စင်မြင့် ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် ဥပဒေသ စွမ်းအား အစအနများကို စတင် လှည့်ပတ်စေခဲ့လေ၏။မုယွင်ကဲ့၏ အရှေ့ရှိ အင်မော်တယ် နယ်ပယ်တွင် မူလက တည်ရှိခဲ့သော ရှုခင်းများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေသည်။မရေမတွက်နိုင်သော တာအို အသံများသည် ချက်ချင်း အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှပိုင်ရှင် တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ဘိုးဘေး၏ ခန္ဓာကိုယ် အစစ်သည် အရိုးစု တစ်ခု အဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းသွားခဲ့လေ၏။အလွတ် ဖြစ်နေသော နှဲ ထဲတွင် အရိုးစု တစ်ခုတည်းသာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသဖြင့် မုယွင်ကဲ့ကို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားစေခဲ့ပေသည်။'ဒီ နေရာက တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းတာပဲ...' ဟု တွေးတောမိသည်။'ဤကမ္ဘာကြီး၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော သူမ ပင်လျှင် သတိမထားပါက ထောင်ချောက်ဆင် ခံရနိုင်သေးသည်...' ဟု ဆက်တွေးလိုက်လေ၏။ဓားကို မှီကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်နေသော ပိုင်ယွီကို ကြည့်ရင်း ဤလူငယ်လေးသည် အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်တွင် ဥပဒေသ စွမ်းအားကို အသုံးပြုနိုင်ရုံသာမက ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ဤနေရာရှိ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက် ကြောင့် လှည့်စား မခံခဲ့ရဘူးလား ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။'သူက ဘယ်လို ဘီလူး မျိုးလဲ...' ဟု စဉ်းစားမိသည်။မုယွင်ကဲ့သည် အသက်ရှူမဝ ဖြစ်နေသော ပိုင်ယွီကို ကြည့်ကာ ရှက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။ သူမသည် ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံခြင်း အမြင့်ဆုံး ရှိသော စီနီယာ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်မှ လွတ်မြောက်ရန် ဂျူနီယာ တစ်ဦးအပေါ် မှီခိုနေရဆဲ ပင် ဖြစ်လေ၏။မုယွင်ကဲ့ ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး ပိုင်ယွီ၏ ခွန်အားကို ပြန်လည် ရရှိစေရန် ကူညီပေးဖို့ အစစ်အမှန်ယွမ်ချီကို လွှဲပြောင်းပေးချင်ခဲ့ပေသည်။သို့သော် ပိုင်ယွီက ညင်သာစွာ ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်... "မလိုပါဘူး ဆရာကတော်... ကျွန်တော် တစ်ခဏလောက် ပင်ပန်းသွားတာပါ... တခြား ဘာပြဿနာတွေ ရှိလာဦးမလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် မသိတဲ့အတွက် ခင်ဗျားရဲ့ ခွန်အားကို ထိန်းသိမ်းထားပါ..."သန့်ရှင်းမှုကို အနည်းငယ် အစွဲအလမ်း ကြီးသော ပိုင်ယွီအတွက်မူ သူသည် မုယွင်ကဲ့ကို သူ့အား မထိစေချင်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်လေ၏။မုယွင်ကဲ့သည် သူမ၏ အရှေ့ရှိ ပိုင်ယွီကို ရှက်ရွံ့သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ဤခေါင်းမာသော လူငယ်လေး အပေါ် ချစ်ခင်နှစ်သက်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။'ထူးခြားတဲ့ ခွန်အား၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ပါရမီ၊ ဒီလို ထူးချွန်တဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ တခြားသူတွေ အပေါ် အရမ်း နားလည်ပေးတတ်တာ... ဟူယန်က တကယ်ပဲ တပည့်ကောင်း တစ်ယောက်ကို လက်ခံခဲ့တာပဲ...' ဟု တွေးတောမိသည်။'အကယ်၍ အပြင်ဘက်က တပည့်တွေသာ ဒါကို မြင်ရင် သူတို့က ကလေး မွေးဖို့ ထပ်ပြီး အလုအယက် ဖြစ်နေကြဦးမယ် ထင်တယ်...' ဟု ဆက်တွေးလိုက်သည်။မုယွင်ကဲ့ တစ်ခဏမျှ ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် တာအို စည်းချက်များ လှည့်ပတ်သွားကာ ဥပဒေသ စွမ်းအားသည် နှဲ နေရာ တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပေသည်။မုယွင်ကဲ့က ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်... "ခုကစပြီး စိတ်ချပါ... ငါ အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်..."ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်မှ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို သူမ ကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ရယူရမည် ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် ငိုယိုပြီး အမျိုးသား တစ်ဦး၏ အနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေမည့် အားနည်းသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး မဟုတ်ချေ။သူမသည် ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်၏ တောင်သခင် ဖြစ်သည်... ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် ရှစ်မှ ပြိုင်ဘက်ကင်း ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။မုယွင်ကဲ့သည် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ရယူရန် တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်သော်လည်း အိုးယန်က ထူးဆန်းသော အော်သံ တစ်ခုကို အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် မုယွင်ကဲ့၏ ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များကို တိုက်ရိုက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားစေခဲ့ပေသည်။"သောက်ကျိုးနည်း... ကျွန်တော် မရည်ရွယ်ပါဘူး..."အိုးယန်သည် အဘိုးကြီးဝတုတ်၏ ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ အပြစ်ကင်းစင်သော အမူအရာဖြင့် အဘိုးကြီးဝတုတ် အား အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်နေခဲ့လေ၏။အိုးယန်သည် အဘိုးကြီးဝတုတ်၏ ဒဏ်ရာ မည်မျှ ပြင်းထန်သနည်း ဆိုသည်ကို သက်သက် စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။ သူ အဘိုးကြီးဝတုတ်၏ ခေါင်းကို ထိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မူလက လည်ပင်း နှင့် ဆက်နေသေးသော ခေါင်းသည် တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပေသည်။အိုးယန်၏ မျက်လုံးများ နှင့် လက်များမှာ လျင်မြန်လှသဖြင့် သူက ချက်ချင်း ဖမ်းလိုက်နိုင်လေ၏။"ကွယ်လွန်သူတွေက ကြီးမြတ်တယ်... ကွယ်လွန်သူတွေက ကြီးမြတ်တယ်... ကျွန်တော် ပြန်တပ်ပေးပါ့မယ်..." အိုးယန်သည် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ပြန်တပ်ပေးရင်း တောင်းပန်လိုက်လေ၏။ပထမဆုံး အကြိမ် သူ တပ်လိုက်ချိန်တွင် ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေသဖြင့် အိုးယန်သည် ခေါင်းကို တည့်မတ်ရန် အနည်းငယ် ကြိတ်ချေခဲ့ရပေသည်။ခြေနှစ်လှမ်း နောက်သို့ ဂရုတစိုက် ဆုတ်လိုက်ချိန်တွင် ပြန်တပ်ထားသော ခေါင်းသည် ထပ်မံ ပြုတ်ကျသွားခဲ့လေ၏။ အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားသော အိုးယန်သည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်သွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ဖမ်းရန် ပြင်လိုက်ပေသည်။ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားပြီး အဘိုးကြီးဝတုတ်၏ ခေါင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့လေ၏။ပြေးလာသော အိုးယန်သည် အချိန်မီ မရပ်တန့်နိုင်ဘဲ ထိုခေါင်းကို ထပ်မံ ကန်ထုတ်မိသွားခဲ့ပေသည်။ခေါင်းသည် ဘောလုံး တစ်လုံးကဲ့သို့ သတ္တု နံရံကို ဝင်တိုက်မိပြီး ပြန်ကန်ထွက်လာကာ အိုးယန်၏ ခြေဖဝါး အောက်သို့ လိမ့်လာခဲ့လေ၏။"ဒါက ကျွန်တော့် အပြစ် မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားရဲ့ ခေါင်းက ကောင်းကောင်း အလုပ်မလုပ်တာပဲ... ခင်ဗျား ဘာသာ ခင်ဗျား ကိုင်ထားလိုက်..." အိုးယန်သည် ခေါင်းကို ကောက်ယူကာ အဘိုးကြီးဝတုတ်၏ လက်ကို ဆွဲဖြဲပြီး အဘိုးကြီးဝတုတ်၏ လက် ထဲတွင် သူ၏ ခေါင်းကို ထည့်ပေးလိုက်လေ၏။ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နေစဉ် အတွင်း သူသည် အဘိုးကြီး၏ လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းကို မတော်တဆ ချိုးမိသွားခဲ့ပေသည်။ အိုးယန်သည် ဘယ်ညာသို့ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ချောင်းကို ခေါင်း၏ နားရွက် အတွင်းသို့ ထိုးထည့်လိုက်လေ၏။ဤအရာများ အားလုံး လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် အိုးယန်သည် အဘိုးကြီးဝတုတ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော အမူအရာ ရှိနေသည့် မုယွင်ကဲ့ကို အနည်းငယ် အနေခက်စွာ ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပိုင်ယွီအနီးသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားခဲ့လေ၏။ အသက်ရှူမဝ ဖြစ်နေသော ပိုင်ယွီကို ကြည့်ရင်း သူက သူ့ကို ထူပေးလိုက်ပေသည်။"မင်း လုပ်နိုင်ရဲ့လား ရှောင်ပိုင်... ဒါ အကုန်ပဲလား..." အိုးယန်သည် ပိုင်ယွီကို လှောင်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။ပိုင်ယွီသည် အိုးယန်၏ ပခုံးကို မှီလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အားနည်းနေသော်လည်း သူက မောက်မာစွာ ပြောဆိုလိုက်ဆဲ ဖြစ်လေသည်... "ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်က ဆရာကတော်ကို စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက် ထဲကနေ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးရုံ သက်သက်ပါပဲ... နည်းနည်း ပင်ပန်းသွားပေမယ့် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး..."---