အခန်း ၂၁၃

အခန်း ၂၁၃ - အဆုံးစွန်သော လှုပ်ရှားမှုကြီး

ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ချန်ချန်ရှန်းသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာ ရှိသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင်မူ ဒေါသ မီးတောက်များ ပုန်းကွယ်နေခဲ့ပေသည်။ သူ၏ လက်များကို အရှေ့တွင် ထားကာ နက်နဲသော ဥပဒေသ လက်စည်းသင်္ကေတများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ဆက်တိုက် ဖန်တီးနေခဲ့လေ၏။လေထဲတွင် အဝါရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ များစွာသည် အသံမည်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်သွယ်သွားပြီး တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။ကျယ်ပြန့်ပြီး လောကနှင့် မသက်ဆိုင်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခုသည် အဝါရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ များမှ ဖန်တီးထားသော မဟာ ဝင်္ကပါ ကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ချန်ချန်ရှန်းသည် ဥပဒေသ လက်စည်းသင်္ကေတ ဆယ်ခု ဖန်တီးပြီးတိုင်း ခေတ္တ ရပ်နားခဲ့ရပေသည်။ဝင်္ကပါ ဆယ်ခု သည် သူ၏ စစ်မှန်သောချီ များကို လုံးဝ ကုန်ခမ်းသွားစေခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ့တွင် ရုပ်သေးရုပ် များစွာ ရှိပြီး ထိုရုပ်သေးရုပ်များထံမှ စစ်မှန်သောချီ များကို အကန့်အသတ်မရှိ ထုတ်ယူနိုင်လေ၏။မဟာ ဝင်္ကပါ ကြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပုံပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ တာအို စည်းချက် ကြိုးမျှင်များသည် ထိုအရာ၏ အတွင်းတွင် စတင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပေသည်။'မဟာ ဝင်္ကပါ ကြီးက စိတ်ဝိညာဉ် တစ်ခုကို မွေးဖွားပေးနေတာလား... ရရှိပြီးသောအရာမှ မွေးရာပါအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း ရဲ့ လက္ခဏာ တစ်ခုလား...' ဟု မုယွင်ကဲ့ တွေးတောမိလေ၏။ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင် ၏ ပတ်လည်တွင် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေသော မဟာ ဝင်္ကပါ ကြီး သည် အရှေ့ပင်လယ်၏ မျက်လုံး မှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော သဘာဝ မွေးရာပါ မဟာ ဝင်္ကပါ ကြီး ပင် ဖြစ်လေ၏။မွေးရာပါ မဟာ ဝင်္ကပါ ကြီး တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ဘုံ ၏ အလိုဆန္ဒ နှင့် တိတ်တဆိတ် ကိုက်ညီနေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး မှ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးကာ ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် မှ ကျင့်ကြံသူများ ပင်လျှင် ချိုးဖျက်၍ မရနိုင်ချေ။'သူမ၏ အရှေ့ရှိ ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်လေးသည် မွေးရာပါ မဟာ ဝင်္ကပါ ကြီး ပြီးလျှင် ဒုတိယ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သော ပြိုင်ဘက်ကင်း ဝင်္ကပါ တစ်ခုကို အမှန်တကယ် ချထားနိုင်စွမ်း ရှိနေသည် ' လောကကြီး တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဝင်္ကပါ များ ရှိပြီး တစ်သက်လုံး လေ့လာလျှင်ပင် ဝင်္ကပါများ၏ နယ်ပယ် အပြည့်အစုံ ကို မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ဝင်္ကပါ မဟာဆရာသခင် တိုင်း သည် ဝင်္ကပါ များ ချထားရာတွင် ကျယ်ပြန့်သော အသိပညာ ရေလှောင်ကန် တစ်ခု နှင့် ကြွယ်ဝသော အတွေ့အကြုံများ လိုအပ်ပေသည်။ဆယ့်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ်သာ ရှိသေးသော ဤ လူငယ်လေး သည် သူ၏ လက် တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝင်္ကပါ များကို သုတေသန ပြုခဲ့ကြသည့် အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူ များပင် မယှဉ်နိုင်သော ပြိုင်ဘက်ကင်း မဟာ ဝင်္ကပါ ကြီး တစ်ခုကို ချထားနိုင်လေ၏။မုယွင်ကဲ့သည် သူမ၏ အရှေ့ရှိ လူငယ် သုံးဦး ကို အံ့အားသင့်နေခြင်းမှ ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် မှ ပါရမီရှင် တစ်ဦးသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဥပဒေသ များကို ကိုင်တွယ်အသုံးပြုနိုင်လေ၏။ယခုအခါ နောက်ထပ် ဝင်္ကပါ ပါရမီရှင် တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်း မဟာ ဝင်္ကပါ ကြီး တစ်ခုကို အလိုရှိသလို ချထားနိုင်စွမ်း ရှိနေပြန်ပေသည်။မုယွင်ကဲ့သည် အမြဲတမ်း အလေးအနက် မထားတတ်သော အိုးယန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေ၏။ ဤအချိန်တွင် အိုးယန်က သူ သည် ဓားအင်မော်တယ် လီထိုက်ပိုင် ၏ ဆက်ခံသူ ဖြစ်သည်ဟု ပြောလာလျှင်ပင် မုယွင်ကဲ့ ယုံကြည်မိမည် ဖြစ်ပေသည်။'ဒီကမ္ဘာကြီးက တကယ်ပဲ ဒီလို ဖြစ်သွားပြီလား...' ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။'ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင် ပေါ်က ငါ့ရဲ့ ဘဝဟာ တကယ်ပဲ ရေတွင်း အောက်ခြေ ကနေ ကောင်းကင်ကို ကြည့်နေရသလို ဖြစ်နေပြီး ဒီကမ္ဘာကြီးကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့အောင် ဖြစ်သွားစေတာလား...' ဟု ဆက်တွေးလိုက်လေ၏။ဤ ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် မှ ကျွမ်းကျင်သူ သည် လက်ရှိတွင် လမ်းပျောက်နေခဲ့ပေသည်။ မုယွင်ကဲ့သည် ပြင်ပကမ္ဘာ သို့ တစ်ခါမျှ ထွက်မသွားခဲ့ဖူးချေ။ပြင်ပကမ္ဘာ နှင့် ပတ်သက်၍ သူမ၏ နားလည်မှု မှာ အတွေ့အကြုံ ရှာရန် အပြင်ထွက်သွားသော တပည့် များ သို့မဟုတ် အသစ် လက်ခံလိုက်သော တပည့် များ၏ ပြောပြချက်များအပေါ်၌သာ အပြည့်အဝ မှီခိုနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။'ယခုအခါ ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းဆောင်ရည် မျိုးကို ရရှိရန် နယ်ပယ် အဆင့် သတ်မှတ်ချက် များကို အမှန်တကယ် လျစ်လျူရှုနိုင်နေပြီလား...' ' ငါ ကိုယ်တိုင်ပဲ ကမ္ဘာကြီးကို သွားရောက် လေ့လာသင့်တာလား...' မုယွင်ကဲ့သည် သူမ၏ ဘဝ ကို မေးခွန်းထုတ်နေစဉ် ဝင်္ကပါ ၏ ဗဟိုချက် တွင် ရှိနေသော ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ၏ နေရာချထားမှု ကို အပြီးသတ်လိုက်လေ၏။ သူသည် မျက်လုံးများ အရှေ့တွင် လက်နှစ်ချောင်း ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော ခေါင်း ဆီသို့ အဝေးမှ လက်ညှိုးထိုးကာ လေးနက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်ပေသည်... "ဝိညာဉ်... ပြန်လာခဲ့..."မဟာ ဝင်္ကပါ ကြီး အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော အလင်းတန်း များ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေ၏။ အဝါရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ များမှ ကြိုးမျှင် များ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော ခေါင်း ဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ဦးတည်သွားခဲ့ပေသည်။"ဝိညာဉ်... အရှေ့ဘက်ကို မသွားနဲ့... ထန်ကူက လူသူကင်းမဲ့တယ်..."ချန်ချန်ရှန်းသည် ကဗျာ ကို ထူးဆန်းသော လေသံ ဖြင့် ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီးနောက် လက်များကို ရင်ဘတ်ဆီသို့ ယူဆောင်လာကာ သစ်ခွပန်း လက်သင်္ကေတ ကို တိတ်တဆိတ် ဖန်တီးလျက် အရှေ့ဘက် သို့ ဦးညွှတ်လိုက်လေ၏။"ဝိညာဉ်... တောင်ဘက်ကို မသွားနဲ့... တောင်ဘက်မှာ လီ တစ်ထောင် အကွာအဝေး အထိ လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ မီးတွေ ရှိတယ်..."သူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး တောင်ဘက် သို့ ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်ပေသည်။"ဝိညာဉ်... အနောက်ဘက်ကို မသွားနဲ့... အန္တရာယ်တွေ အများကြီးက ဒဏ်ရာရစေလိမ့်မယ်...""ဝိညာဉ်... မြောက်ဘက်ကို မသွားနဲ့... မြောက်ဘက်မှာ အေးစက်တဲ့ တောင်တွေ ရှိတယ်..."အရပ်လေးမျက်နှာ စလုံး သို့ ဦးညွှတ်ပြီးနောက် ချန်ချန်ရှန်းသည် သိမ်မွေ့စွာ ခြေနှစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ယခုအခါ မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းတန်း များဖြင့် တောက်ပနေသော ခေါင်း ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေပေသည်။ သူ၏ လက်တစ်ဖက် သည် ဓားအိမ် ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး နောက်လက်တစ်ဖက် သည် ဓားလက်ကိုင် ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူက ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်... "ဝိညာဉ်... ပြန်လာခဲ့... ဘုံသုံးပါး ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ..."သူ၏ စကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝင်္ကပါ အတွင်း လေပြင်း တစ်ခု ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာခဲ့ပေသည်။ အဝါရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ များမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော အလင်းတန်း များ အားလုံးကို ခေါင်း က စုပ်ယူသွားခဲ့လေ၏。 မူလက ငြိမ်သက်နေသော ခေါင်း ၏ မျက်ခွံများ သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်လာခဲ့ပေသည်။ချန်ချန်ရှန်းသည် ဓားပေါ်တွင် လက်တင်ကာ ရပ်နေပြီး အင်္ကျီလက် များ လွင့်ဝဲနေကာ ဆံပင် များသည် လွင့်ပျံနေပြီး အကြည့်များမှာ ခေါင်း အပေါ်သို့ စူးစိုက်နေကာ တစ္ဆေ များကို နှိမ်နင်းနေသော ကောင်းကင်ဘုံ ဆရာသခင် တစ်ဦးကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်နေလေ၏။အိုးယန်သည် ချန်ချန်ရှန်းကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပေသည်။ ပညာရပ် ဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှု များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဤကဲ့သို့သော လုပ်ဆောင်ချက် မျိုးကို တောင်ထိပ်ငယ်လေး တစ်ခုလုံး တွင် ချန်ချန်ရှန်း တစ်ယောက်တည်း သာ အမှန်တကယ် လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။ဒုတိယ ညီငယ် နှင့် ရှောင်ပိုင် တို့သည် အကြမ်းဖက် ဓားဆွဲသူ များ သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်နေကြကာ မည်သည့် ဆွဲဆောင်မှု မျှ မရှိကြချေ။ချန်ချန်ရှန်း၏ ပြသမှု ကို ကြည့်ပါက... ကောင်းကင်ယံ ကို ပြည့်နှက်နေသော အဝါရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ များ၊ လေ ကို တိုက်ခတ်စေသော အမိန့် များ၊ နှင့် ဓားပေါ်တွင် လက်တင်ထားလျက် ဒေါသထွက်နေသော အကြည့်... အင်မော်တယ် ၏ ဝိညာဉ် ကို ဆင့်ခေါ်နေသည် ဟုပင် မပြောနှင့်... သူ က အင်မော်တယ် ကို သတ်ဖြတ်တော့မည် ဟု ပြောလျှင်ပင် အိုးယန် ယုံကြည်မိမည် ဖြစ်ပေသည်။"ရှောင်ပိုင်... မင်းနဲ့ ဒုတိယ ညီငယ် လည်း သင်ယူသင့်တယ်... အနာဂတ်မှာ တခြားလူတွေ မလှုပ်ရှားခင် မင်းတို့က သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရုံပဲ... ချန်ရှန်း ဆီကနေ သင်ယူကြ... ဒီ မြင်ကွင်းကို ကြည့်... တိုက်ခိုက်ဖို့ကိုတော့ ပြောမနေနဲ့... ချန်ရှန်းကို ဒီလိုမျိုး မြင်လိုက်တာနဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေက ဒူးထောက်ပြီး သူ့ကို အဖေလို့ ခေါ်ချင်သွားလိမ့်မယ်..."

အိုးယန်သည် ပခုံး ကို မှီနေသော ပိုင်ယွီအား မှတ်တမ်းတင် ကျောက်တုံး ကို မြှောက်ကိုင်ထားရင်း လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။"ဟန်ပြ သက်သက်ပါ... အသေးအမွှား တာအို ပါ..."

အားနည်းနေပုံ ရသော ပိုင်ယွီသည် အထင်သေးစွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး မကျေမနပ် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။အိုးယန် နှုတ်ခမ်းစူကာ ပြန်လည် ချေပရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကြိုးတပ် တူရိယာ ဂီတ အသံ တစ်ခု သည် သူ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။ထို အသံ သည် ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့နေသော်လည်း ထူးဆန်းစွာ ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းနေပြီး မြင်း သောင်းချီ ပြေးလွှားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ ထို ပြေးလွှားနေသော မြင်း များသည် အရိုးစု တစ္ဆေ မြင်း သောင်းချီ ဖြစ်နေခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။"အဲဒါ ဘာအသံ လဲ..."

အိုးယန်သည် မုယွင်ကဲ့ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပေသည်။အနီးတွင် ရှိနေသော မုယွင်ကဲ့သည် သူမ၏ ဇီသာ ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်လေ၏။ သူမက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်... "အဲဒါ ငါ့ ညီမရဲ့ အသံပဲ... အင်မော်တယ် လာနေပြီ...""အား..."စူးရှပြီး နားကွဲမတတ် အသံ တစ်ခု သည် နှဲ အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လေးလံသော အရာဝတ္ထု များစွာ က ထိုနှဲကို ဝင်တိုက်သည့် အသံ များ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။"သေမျိုး... ငါ့ ခန္ဓာကိုယ် ကနေ ဝေးဝေး နေစမ်း..."

အမျိုးသား နှင့် အမျိုးသမီး အသံ ရောနှောနေသော ထူးဆန်းသည့် အသံ တစ်ခု သည် အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။အမျိုးသမီး အသံ မှာ အလှပိုင်ရှင် ဒုတိယ တောင်သခင် မုယွင်ဟိုင်၏ အသံ ပင် ဖြစ်လေ၏။နှဲ တစ်ခုလုံး သည် ပြင်းထန်စွာ စတင် တုန်ယင်လာပြီး အပြင်ဘက်ရှိ မုယွင်ဟိုင်၏ မှောက်လှန်ခြင်းကို ခံရတော့မည့်အလား ပင် ဖြစ်နေလေ၏။အိုးယန်သည် ပိုင်ယွီကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး လျန်ကျိုက်ကို နောက်ခြေထောက် များမှ ကောက်ကိုင်ကာ မုယွင်ကဲ့အား ပြောဆိုလိုက်ပေသည်... "တိုက်ပွဲ စတဲ့ အခါ မိထွေးတော်က သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ညီမ အရိုက်ခံရတာကို ကြည့်ရက်ပါ့မလား..."မုယွင်ကဲ့သည် သူမ၏ ညီမ မှာ ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် မှ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အင်မော်တယ် ၏ ကောင်းချီး ကိုလည်း ရရှိထားသည် ဟု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အရှေ့ရှိ လူငယ် သုံးဦး မှာ တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် ပို၍ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် များ ဖြစ်နေသည်ကို သတိရသွားခဲ့လေ၏။မုယွင်ကဲ့၏ လည်ချောင်း များ လှုပ်ရှားသွားပြီး အနည်းငယ် မသေချာမရေရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်... "ဖြစ်နိုင်ရင် သက်သက်ညှာညှာ လုပ်ပါ..."အိုးယန် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေသည်... "စိတ်မပူပါနဲ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူကလည်း မိထွေးတော် ပဲလေ... ကျွန်တော် ခွဲခြားသိပါသေးတယ်..."နောက်စက္ကန့်တွင် နှဲ သည် ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားခဲ့လေ၏။ အပြင်ဘက်တွင် မုယွင်ဟိုင်၏ ဆံပင်ဖြူ များသည် လွင့်ပျံနေပြီး မျက်လုံးများမှာ အဝါရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ များ အတွင်းရှိ ချန်ချန်ရှန်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့ပေသည်။ သူမသည် လက်ထဲရှိ တယော ကို ရူးသွပ်စွာ မြှောက်လိုက်ပြီး ချန်ချန်ရှန်းကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေ၏။သူမ တယော ကို တီးခတ်ရန် ကြိုး များကို မြှောက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့် တွင် ပါးစပ် အကျယ်ကြီး ဟနေသော ထူးဆန်းသည့် ခွေး တစ်ကောင် သည် မျက်နှာ ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်လာခဲ့ပေသည်။မုယွင်ဟိုင် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်လေ၏။ အသံ ဓားသွား များကဲ့သို့ အသံလှိုင်း များသည် ခွေး ဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သော်လည်း အသံလှိုင်း တိုက်ခိုက်မှု များ အားလုံးကို ဤ ထူးဆန်းသော ခွေး က စုပ်ယူသွားခဲ့ပေသည်။လျန်ကျိုက်သည် မုယွင်ဟိုင်၏ ညာဘက် လက် ကို ကိုက်ကာ တင်းကျပ်စွာ တွယ်ကပ်ထားခဲ့လေ၏။မုယွင်ဟိုင် နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်ပေသည်။ မုယွင်ဟိုင် နာကျင်မှုကို ခံစားရရုံသာမက ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ အင်မော်တယ် အစစ်အမှန်ဝိညာဉ် ပင်လျှင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။"ဒီ ခွေးက တကယ်ကို တာအိုရတနာ တစ်ခုပဲ..."

မုယွင်ဟိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ အင်မော်တယ် အစစ်အမှန်ဝိညာဉ် သည် လျန်ကျိုက်၏ အစစ်အမှန် ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့ပေသည်။ပုံရိပ်ယောင် အဘိုးကြီး တစ်ယောက် သည် မုယွင်ဟိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ် ထဲမှ တစ်ဝက် ခုန်ထွက်လာပြီး လျန်ကျိုက်ကို ဖမ်းရန် ခြောက်သွေ့နေသော လက် တစ်ဖက် ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေ၏။တာအိုရတနာ များသည် ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်သော်လည်း ဘိုးဘေး တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤ အင်မော်တယ် သည် တာအိုရတနာ တစ်ခုကို မည်သို့ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ နေမည်နည်း။ထို့ပြင် အဘိုးကြီး ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့် တွင် ဓားရှည် တစ်လက် ဓားအိမ် မှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ချန်ချန်ရှန်း ချက်ချင်း ဓား ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အရှေ့တွင် လေထဲ၌ ဝဲပျံနေသော ခေါင်း ၏ မျက်ခုံးကြား သို့ ထိုးစိုက်လိုက်လေ၏။မရေမတွက်နိုင်သော အဝါရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ များသည် အသံမည်ကာ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ အစုကွဲသွားပြီး ယင်ယန်ပါးကွ ၏ ပုံသဏ္ဍာန် များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး သည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။ လေပြင်း များသည် မရပ်တန့်ခဲ့ဘဲ မိုးခြိမ်းသံ များသည် အရပ်လေးမျက်နှာ တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေကာ ပြင်းထန်သော လေ သည် ပန်းပင်လယ် ထဲမှ ပန်း အစုအဝေး မရေမတွက်နိုင်အောင် လွှင့်သွားခဲ့ပေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ပန်းပွင့်ဖတ် များသည် အထက်သို့ လွင့်ပျံသွားပြီး ကောင်းကင်ယံ တစ်လျှောက် ပြန့်ကျဲသွားခဲ့၏။လျန်ကျိုက်ကို ထိတော့မည့် ပုံရိပ်ယောင် အဘိုးကြီး သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ကြီးမားလှသော စွမ်းအား ကြောင့် မုယွင်ဟိုင်၏ ခန္ဓာကိုယ် ထဲမှ ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရပြီး မူလ ခန္ဓာကိုယ် ဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ချန်ချန်ရှန်း၏ အရှေ့ရှိ ခေါင်း သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လာပြီး ချန်ချန်ရှန်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လျက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်... "အင်မော်တယ် အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်ကိုတောင် ချုပ်နှောင်ထားနိုင်တဲ့ ဒါက ဘယ်လို ဝင်္ကပါ မျိုးလဲ..."ချန်ချန်ရှန်းသည် ဓား နှင့်အတူ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ လက်မြှောက်လိုက်ရာ ပန်းပွင့်ဖတ် တစ်ခု လက်ထဲသို့ ကျဆင်းလာခဲ့လေ၏။ ထို့နောက် သူသည် စကားများနေသော ခေါင်း ကို တိတ်ဆိတ်သွားစေရန် အခြား လက်တစ်ဖက် ဖြင့် ခေါင်း ၏ မျက်ခုံးကြား ကို ပုတ်လိုက်ပေသည်။ချန်ချန်ရှန်းက ငြိမ်းချမ်းသော အမူအရာ ဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်..."စိတ်ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်ခြင်း... မဟာဆင့်ခေါ်ခြင်း ဝင်္ကပါ..."---