အခန်း ၂၁၆

အခန်း ၂၁၆ - မင်း ဘာလို့ အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ

ပန်းပင်လယ် အတွင်းတွင် ချန်ချန်ရှန်း ရာပေါင်းများစွာ သည် ဓား များနှင့်အတူ ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အလယ်ဗဟို တည့်တည့်ရှိ အဘိုးကြီးဝတုတ် အပေါ်သို့ စူးစိုက်နေကြလေ၏။လက်မလျှော့ချင်သေးသော အိုးယန်က အဘိုးကြီးဝတုတ် ၏ အတွင်းခံ ပေါ်ရှိ အသက်ဝင်နေသော ကြိုးကြာငှက် ကို ဘယ်သူ ပန်းထိုးပေးခဲ့သနည်း ဟု ဖိအားပေး မေးမြန်းရန် ကြိုးစားချိန်တွင် မျက်နှာပေါ်၌ အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်း များ အပြည့်ဖြင့် ပိုင်ယွီက အိုးယန်ကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့လေ၏။သူတို့၏ ပုံရိပ်များ ချန်ချန်ရှန်း၏ အမြင်အာရုံ မှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်မှသာ ချန်ချန်ရှန်းသည် အဘိုးကြီးဝတုတ် အနီးသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်သွားပြီး လေးစားစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်... "ချီဘိုးဘေး... ဝင်ပူး ခြင်း ဆိုတာ အင်မော်တယ် တွေပဲ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာလား ဆိုတာ မေးခွင့်ပြုပါ..."ချီဘိုးဘေး သည် သူ၏ အမြင်အာရုံ မှ ပျောက်ကွယ်သွားသော အိုးယန်ကို ကြောက်ရွံ့မှု များ ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချန်ချန်ရှန်းကို ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပေသည်။ရုတ်တရက် ချီဘိုးဘေး ရယ်မောလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်... "ကျန်း... မင်းလည်း အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ..."ချီဘိုးဘေး ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော မှတ်ချက် ကြောင့် ချန်ချန်ရှန်း လန့်သွားသော်လည်း သူ လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်မှု ကို ပြန်လည် ရယူလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်... "အင်မော်တယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့် မေးခွန်း ကို ဖြေပေးပါ..."ချီဘိုးဘေး သည် မတ်မတ် ရပ်လိုက်စဉ် ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ပြောဆိုလိုက်လေသည်... "မင်း နဲ့ ကျန်း ရဲ့ ပတ်သက်မှု က ဘာလဲ ဆိုတာ ငါ မသိဘူး... မင်း က သူ့ရဲ့ အမွေအနှစ် ကို မရရှိထားပေမယ့် မင်း က သူ့ရဲ့ တာအို ကို အသုံးပြုနိုင်သေးတယ်... အဲဒါက တော်တော်လေး ထူးဆန်းတယ်..."ယခုအခါ အိုးယန် မရှိတော့သဖြင့် ပွန်းပဲ့ပြီး ရောင်ရမ်းနေသော ချီဘိုးဘေး သည် သူ၏ ကျော ကို မတ်လိုက်ပြီး ချန်ချန်ရှန်းကို လှောင်ပြောင်လျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်...

"ဒါပေမဲ့ မင်း က ငါ နဲ့ စကားပြောဖို့တောင် ထိုက်တန်လို့လား..."ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ၏ အရှေ့ရှိ ပွန်းပဲ့ပြီး ရောင်ရမ်းနေသော်လည်း မောက်မာနေဆဲဖြစ်သော ချီဘိုးဘေး ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်... "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီး ကို ထပ်ခေါ်လာခိုင်းရမလား..."ချန်ချန်ရှန်း၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ယခုလေးတင် ကျော ကို မတ်ထားသော ချီဘိုးဘေး သည် ချက်ချင်း ပြန်လည် ကိုင်းညွတ်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်... "ဝင်ပူး ခြင်း... ဝင်ပူး ခြင်း ဆိုတာ ဘာလဲ..."ချီဘိုးဘေး ၏ ဝေခွဲမရသော အမူအရာ ကို မြင်သောအခါ ချန်ချန်ရှန်းသည် စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်ပေသည်... "အင်မော်တယ် တစ်ပါး က တခြား တစ်ယောက် ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် ကို လွတ်လပ်စွာ နေရာယူနိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ် တွေ နဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ကို သိမ်းပိုက်နိုင်တဲ့ အခါ အဲဒါက ဝင်ပူး ခြင်း ပဲ..."ချီဘိုးဘေး လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်... "ဒါက အင်မော်တယ် တွေ ကနေ သက်ရှိ တွေ အတွက် လက်ဆောင် တစ်ခုပဲ... အဲဒါကို နေရာယူခြင်း သို့မဟုတ် သိမ်းပိုက်ခြင်း လို့ ဘယ်လို ခေါ်နိုင်မှာလဲ..."ချန်ချန်ရှန်းသည် စိတ်ရှည်လက်ရှည် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်... "အင်မော်တယ် ဘာပြောပြော အဲဒါပဲပေါ့... ဒါဆိုရင် အင်မော်တယ် က အဲဒါကို ဘယ်လို လုပ်ဆောင်လဲ..."ချီဘိုးဘေး သည် ခေါင်းကို စောင်းကာ ချန်ချန်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ပွန်းပဲ့ပြီး ရောင်ရမ်းနေသော မျက်နှာ ကို ချန်ချန်ရှန်း၏ အနီးသို့ ရုတ်တရက် တိုးကပ်သွားကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောဆိုလိုက်လေသည်... "မင်း က ကောင်းကင်ဘုံက ခိုးယူ ချင်နေတာလား...""ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ကြံသူ တွေဟာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ရဲ့ မဟာ တာအို ကို ကျင့်ကြံပြီး လောကကြီး ရဲ့ အဆုံးစွန်သော အမှန်တရား တွေကို နားလည်သဘောပေါက်အောင် ကြိုးစားကြတာပါ... ကောင်းကင်ဘုံက ခိုးယူ ခြင်း အကြောင်း ဘယ်လိုများ ပြောနိုင်မှာလဲ... အင်မော်တယ် အနေနဲ့ အဲဒါကို ဘယ်လို လုပ်ရလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြဖို့ပဲ လိုပါတယ်..." ချန်ချန်ရှန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပေသည်။"အင်မော်တယ် တစ်ပါး ဟာ သူတို့ အလိုရှိတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို လက်ဆောင် တစ်ခု ပေးသနားနိုင်တယ်... အကယ်၍ မင်း က မင်းရဲ့ ဝင်ပူး ခြင်း ဆိုတဲ့ စကားလုံး ကို အတင်းအကျပ် အသုံးပြုချင်နေတယ် ဆိုရင်... လူငယ်လေး... မင်း က တာအို ကို နားလည်သဘောပေါက်ပြီလား..."

ချီဘိုးဘေး က ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေ၏။"တာအို ဟုတ်လား... ကျွန်တော် က လက်ရှိမှာ သာမန် အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် သာ ဖြစ်ပြီး တာအို ရဲ့ တည်ရှိမှုကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ စတင်ခြင်းတောင် မရှိသေးပါဘူး..." ချန်ချန်ရှန်းက ချက်ချင်း ရှင်းပြလိုက်ပေသည်။"မဟာ တာအို ဟာ ပုံသဏ္ဍာန် ကင်းမဲ့ပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ကို မွေးဖွားပေးတယ်... မဟာ တာအို ဟာ စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့ပြီး နေ နဲ့ လ ကို လည်ပတ်စေတယ်... မဟာ တာအို ဟာ အမည်နာမ ကင်းမဲ့ပြီး အရာအားလုံး ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတယ်... ငါ က သူ့ရဲ့ နာမည် ကို မသိတဲ့အတွက် သူ့ကို တာအို လို့ အတင်းအကျပ် နာမည်ပေးထားတာပဲ..."

ချီဘိုးဘေး သည် တာအို အပေါ် နက်နဲသော်လည်း ဝေဝါးသော နားလည်မှု တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေ၏။ထို့နောက် ချီဘိုးဘေး သည် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသော ချန်ချန်ရှန်းကို ကြည့်ကာ အနီးသို့ တိုးကပ်သွားပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်... "သက်ရှိ တွေဟာ သက်ရှိ တွေ သက်သက်ပါပဲ... သူတို့ က သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဖြစ်တယ် ဆိုတဲ့ အယူအဆ ကို စွဲကိုင်ထားတုန်းပဲ..."ဤ စကား တစ်ခွန်း သည် ချန်ချန်ရှန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် မုန်တိုင်း တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်သွားစေခဲ့ပေသည်။ ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ၏ ဆရာ ကဲ့သို့ပင် သူ၏ ထူးဆန်းသော အခြေတည်စဝိညာဉ် ကို မည်သို့ ခွဲထုတ်နိုင်မည်နည်း ဆိုသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့လေ၏။သူသည် တစ်နေ့တွင် ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ရုပ်သေးရုပ် များစွာကို ဖန်တီးခဲ့သော်လည်း သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အစွဲအလမ်း ကြီးလွန်းနေခဲ့ပေသည်။သူ ထို အယူအဆ ကို ပို၍ စွဲကိုင်ထားလေလေ၊ သူ၏ အခြား ဗားရှင်း တစ်ခုကို ဖန်တီးရန် သူ့အတွက် ပို၍ မဖြစ်နိုင်လေလေ ပင် ဖြစ်ပေသည်။သူကိုယ်တိုင် သည် သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေမည့်အစား အရာအားလုံး အဖြစ်သို့ ဘာကြောင့် မကွဲပြားရမည်နည်း... အရာအားလုံး သည် သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသည့် နေရာမျိုး ပေါ့ ဟု တွေးတောမိသည်။အင်မော်တယ် တွေ က ဘာလို့ အင်မော်တယ် တွေ ဖြစ်နေရတာလဲ... အဲဒါက သူတို့ ဟာ မူလက တာအို ရဲ့ ကိုယ်စားပြုမှု တွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ ဟု ဆက်တွေးလိုက်လေ၏။တာအို သည် ပုံသဏ္ဍာန် ကင်းမဲ့သည်... ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် အခြားသူများကို အကန့်အသတ်မရှိ ဝင်ပူး နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။အကယ်၍ သူသာ သူ့ကိုယ်သူ ပုံသဏ္ဍာန် ကင်းမဲ့အောင် ပြုလုပ်နိုင်ပါက သူ သည်လည်း အရာအားလုံး ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပုံ ရပြီး ၎င်းကို လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ သေချာပေါက် ခက်ခဲမည် ဖြစ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ယခု သူ့အား လမ်းကြောင်း တစ်ခု ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းသွားသည့်အလား ချန်ချန်ရှန်းသည် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့ပေသည်။ အံ့အားသင့်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူသည် ချီဘိုးဘေး ကို လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်လေ၏။ချီဘိုးဘေး သည် ချန်ချန်ရှန်း ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်း ကို ကြည့်နေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွားခဲ့ပေသည်... "နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့..."သူ သည် ဤ ကျွန်း ပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ပေါင်းများစွာ အောင်းနေခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် များကို ပြောင်းလဲကာ ပင်လယ်ရပ်ခြား တွင် အမြဲတမ်း ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်လေ၏။အင်မော်တယ် များ လူသား မျိုးနွယ် တွင် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာနိုင်မည့် နေ့ ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအခါ ချီဘိုးဘေး သည် ချန်ချန်ရှန်းထံတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည် တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပုံ ရလေ၏。ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် ပါရမီရှင် သက်ရှိ များ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပေါ်ထွက်လာခြင်းသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တွင် ကြီးမားသောအရာ တစ်ခု ဖြစ်ပျက်တော့မည်ကို ညွှန်ပြနေပေသည်။ကြီးမားသောအရာ တစ်ခု သည် ပရမ်းပတာ ခေတ် တစ်ခုကိုလည်း ဆိုလိုပေသည်။ ဤ ထူးခြားသည့် ပါရမီရှင် သက်ရှိ များ တားမြစ်ထားသော နေရာ များကို ထိမိချိန်တွင် ထိုအချိန်သည် အင်မော်တယ် များ ပြန်လာရန် အချိန် ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ချန်ချန်ရှန်း ထွက်ခွာသွားသည်နှင့်အမျှ ချီဘိုးဘေး ၏ အကြည့်များမှာ ပို၍ပို၍ စိတ်အားထက်သန်လာခဲ့လေ၏။အဖြူရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ပိုင်ယွီ သည် ချန်ချန်ရှန်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး သူ့ထံသို့ တည့်မတ်စွာ လျှောက်လာသည် အထိ ပင် ဖြစ်ပေသည်။ချီဘိုးဘေး သည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ကြောက်ရွံ့မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူ သည် ဤ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် ကောင်လေး ကို တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း သူ ဘာကြောင့် ဤမျှ ကြောက်ရွံ့နေရသနည်း ဟု တွေးတောမိသည်။ချီဘိုးဘေး သည် ပိုင်ယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ ပိုင်ယွီ၏ အပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ၏ အရိပ် ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပုံ ရသော်လည်း တစ်ခဏမျှ ထိုသူမှာ ဘယ်သူလဲ ဆိုသည်ကို သူ မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ချေ။ပိုင်ယွီသည် သက်ပြင်းချကာ ချီဘိုးဘေး အနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး... တစ်ချိန်က ကောင်းကင်ယံ တွင် မြင့်မားစွာ ထိုင်ကာ သက်ရှိ များကို ငုံ့ကြည့်ခဲ့သော ဤ မြင့်မြတ်သည့် တည်ရှိမှု သည် ယခုအခါ ဤ အခြေအနေ သို့ ကျဆင်းသွားသည်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။သူ သည် ဝမ်းနည်းမှု လှိုင်းတံပိုး တစ်ခုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ... ချီဘိုးဘေး ကို ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သူမှာ သူ ဖြစ်နေသော်ငြားလည်း ပိုင်ယွီသည် စာနာမှု ကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ချီဘိုးဘေး သည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သက်ပြင်းချနေသော ပိုင်ယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ သတိထားမှု မှာ ပိုမို အားကောင်းလာခဲ့လေ၏။ သူ သည် ပိုင်ယွီကို လေးနက်သော အမူအရာ ဖြင့် ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်... "မင်း က ဘယ်သူလဲ..."ချီဘိုးဘေး ၏ ထက်မြက်သော မေးခွန်း ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ပိုင်ယွီသည် သူ၏ တည်ငြိမ်မှု ကို ပြန်လည် ရယူလိုက်ပြီး ပွန်းပဲ့ကာ ရောင်ရမ်းနေသော ချီဘိုးဘေး ကို ကြည့်လျက် ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်... "ချီ... မင်း မသေသေးဘူးပဲ..."ချီဘိုးဘေး သည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင် သည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ သူ သည် အပြင်ပန်းတွင် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း အတွင်းပိုင်းတွင် အားနည်းနေသော အသံ ဖြင့် ပိုင်ယွီကို အော်ဟစ်လိုက်လေသည်... "မင်း က ဘယ်သူလဲ..."ဤ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် ကောင်လေး သည် သူ၏ နာမည်အစစ် ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါ်လိုက်လေ၏!ချီ သည် သူ၏ နာမည်အစစ် ပင် ဖြစ်လေ၏။ချီဘိုးဘေး သည် ထို နာမည် ကို မကြားရသည်မှာ နှစ်ပေါင်း သောင်းချီ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။သူ၏ နာမည်အစစ် ကို ပိုင်ယွီက ခေါ်လိုက်ချိန်တွင် ထိုအရာက ချီဘိုးဘေး ကို ကြောက်ရွံ့သွားစေခဲ့ပေသည်။အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ သူ အင်မော်တယ် ဖြစ်ခဲ့စဉ်က သူ၏ နာမည်အစစ် ဖြစ်သောကြောင့် ပင် ဖြစ်လေ၏။ဤ နာမည်အစစ် သည် သူ တာအို မှ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေသည်။ရှေးဟောင်းခေတ် တွင် မည်သည့် သက်ရှိ ကမျှ အင်မော်တယ် တစ်ပါး ၏ နာမည်အစစ် ကို မခေါ်ရဲခဲ့ကြဘဲ သူ သည် တာအို မှ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ နာမည်အစစ် သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး မှ သဘာဝကျကျ မေ့လျော့ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး မည်သည့် သက်ရှိ ကမျှ မှတ်မိတော့မည် မဟုတ်ချေ။မေ့လျော့မည် မဟုတ်သော တစ်ဦးတည်းသော သူများမှာ သူကဲ့သို့သော တည်ရှိမှု များသာ ဖြစ်ပေသည်။ဆိုလိုသည်မှာ အင်မော်တယ် များ ပင် ဖြစ်လေ၏။သို့သော် သူ၏ အရှေ့ရှိ ဤ လူသား မျိုးနွယ် က သူ၏ နာမည်အစစ် ကို ဘာကြောင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါ်နိုင်ရသနည်း ဟု စဉ်းစားမိသည်။ပြီးတော့ အဲဒါကို အရမ်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနေ၏။သူ က တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ ဟု တွေးတောမိသည်။ချီဘိုးဘေး သည် ပိုင်ယွီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှု များ မြင့်တက်လာပြီး သူ၏ ခြေထောက် များပင် အနည်းငယ် စတင် တုန်ယင်လာခဲ့ပေသည်။ပိုင်ယွီသည် အပြင်ပန်းတွင် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း အတွင်းပိုင်းတွင် အားနည်းနေသော ချီဘိုးဘေး ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေ၏။ ဤ အဘိုးကြီးဝတုတ် သည် ရှေးဟောင်းခေတ် က သူ ဖြစ်ခဲ့သည့်အတိုင်း ပင် ဖြစ်နေသေးလေ၏။ထို့နောက် ပိုင်ယွီသည် ညင်သာသော အပြုံး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး ချီဘိုးဘေး ၏ လည်ပင်း ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် လက်မြှောက်လိုက်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေလျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်..."ချီ... မင်း ဘာလို့ အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ..."