အခန်း ၂၂၀

အခန်း ၂၂၀ - ခေါင်းမာသော ချန်ချန်ရှန်း

အိုးယန်သည် အဝေးရှိ သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များကို ကြည့်ကာ မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်း သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။မလွယ်ဘူး... အို... မလွယ်ဘူး ဟု တွေးတောမိသည်။တောင်ထိပ်ငယ်လေးသည် အချိန်တိုင်း ကောင်းကင်ဘုံ အပြစ်ပေးမှုကို အမြဲတမ်း ဆွဲဆောင်တတ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဂျူနီယာညီလေး ပိုင်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ကောင်းချီးကို အမှန်တကယ် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပေသည်။ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ကောင်းချီး ဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး အတွက် ကြီးမားသော ပံ့ပိုးကူညီမှု တစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဆုလာဘ် အဖြစ် သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ်များ ဆင်းသက်လာခြင်း ပင် ဖြစ်လေ၏။လူတစ်ယောက်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် နိမ့်နေချိန်တွင် ထိုအရာသည် သိပ်အသုံးမဝင်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ် ပေါင်းစပ်ခြင်း အဆင့်တွင် မဟာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာပြီးနောက် ကြီးမားသော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသည်ဟု ဆိုကြပေသည်။အဘိုးကြီးဝတုတ် နှင့် ဂျူနီယာညီလေး ပိုင် တို့သည် သူတို့၏ ယခင်ဘဝတွင် ချစ်ခြင်း မုန်းခြင်း ဆက်ဆံရေး တစ်ခုခု တကယ် ရှိခဲ့ပြီး ယခုလေးတင် သူတို့၏ သဘောထားကွဲလွဲမှုများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် သူတို့၏ ခံစားချက်များသည် လျင်မြန်စွာ နွေးထွေးလာကာ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့တာ များလား ဟု တွေးလိုက်မိသည်။'တောက်... ဂျူနီယာညီလေး ပိုင်ရဲ့ အကြိုက်က တော်တော်လေး ထူးခြားတာပဲ...'ဤအချိန်တွင်ပင် အိုးယန်သည် နှလုံးသားထဲတွင် ပိုင်ယွီကို ရွံရှာအောင် လုပ်ရန် မမေ့ခဲ့ချေ။"ချန်ရှန်း... ဂျူနီယာညီလေး ပိုင်နဲ့ အဲဒီ အဘိုးကြီးဝတုတ် တို့က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို လှုပ်ရှားသွားစေတဲ့ တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့လို့များလား... ဂျူနီယာညီလေး ပိုင်က အဘိုးကြီးဝတုတ်ရဲ့ အတွင်းခံ ပေါ်မှာ နောက်ထပ် ပျံသန်းနေတဲ့ ကြိုးကြာငှက် ပုံစံလေး တစ်ခု ထပ်ပြီး ပန်းထိုးပေးလိုက်လို့လား..."

အိုးယန်သည်ခြေဖျားထောက်ကာ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။နောက်တစ်ကြိမ် ငေးမောနေမိသော ချန်ချန်ရှန်းသည် အလေးအနက် မပြောဆိုမီ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပေသည်... "ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ ဂျူနီယာညီလေး ပိုင်က အပ်ချုပ် အလုပ်မှာ တော်ပုံမရပါဘူး... သူ့ရဲ့ စုတ်ပြဲနေတဲ့ အဝတ်အစားတွေ အားလုံးကို ကျွန်တော် ပဲ ဖာပေးရတာပါ..."အိုးယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ တောင်ထိပ်ငယ်လေး ပေါ်ရှိ လူတိုင်း၏ စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများကို ချန်ချန်ရှန်းက သေချာစွာ ဖာထေးပေးရခြင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ချန်ရှန်း၏ လက်များသည် မည်မျှ ကျွမ်းကျင်သနည်း ဆိုသည်ကို သူ မသိခဲ့ချေ... သူသည် ဟင်းချက်နိုင်သည်၊ အဝတ်အစား ဖာထေးနိုင်သည်၊ ပြီးတော့ ထူးခြားသော ပန်းချီ ဆွဲခြင်း ကျွမ်းကျင်မှု ပင် ရှိသေးလေ၏။တောင်ထိပ်ငယ်လေး ဟာ ချန်ရှန်း မပါဘဲ တကယ်ကို မဖြစ်နိုင်ဘူးပဲ ဟု တွေးတောမိသည်။သို့သော် စီနီယာအစ်ကိုကြီး တစ်ယောက် အနေဖြင့် သူသည် ဤနေရာတွင် ဂုဏ်သိက္ခာကို မဆုံးရှုံးနိုင်ချေ။ အိုးယန် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ဟန်ဆောင်ကာ ချန်ချန်ရှန်းကို ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်... "ချန်ရှန်း... မင်းလည်း ဒီမှာ ဂျူနီယာညီလေး ပိုင် ဆီကနေ သင်ယူသင့်တယ်... အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ကောင်းကင်ဘုံ အပြစ်ပေးမှုကို အမြဲတမ်း မဆွဲဆောင်နဲ့... အဲဒါက ငါတို့ တောင်ထိပ် တစ်ခုလုံးကို နေ့တိုင်း လူကြမ်းကြီး တစ်ယောက် ပေါ်လာသလို ဖြစ်နေစေတယ်..."အိုးယန်၏ ဆူပူမှုကို ကြားသောအခါ ချန်ချန်ရှန်းသည် လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး 'ဟုတ်ကဲ့ပါ' ဟု ပြောကာ နှိမ့်ချစွာ လက်ခံနေပုံ ရလေ၏။သို့သော် သူရော အိုးယန်ပါ ဤကိစ္စကို နှလုံးသွင်းမထားခဲ့ကြချေ။အိုးယန်သည် သူ ပြောသည်ကို ချက်ချင်း မေ့သွားခဲ့ပြီး ချန်ချန်ရှန်းသည်လည်း ကြားပြီးနောက် မပြောင်းလဲခဲ့ချေ။သူတို့ နှစ်ယောက်သည် ပန်းပင်လယ် ထဲတွင် ရပ်နေကြပြီး နေရာတိုင်းတွင် လွင့်ဝဲနေသော ပန်းပွင့်ဖတ်များ နှင့်အတူ ရှင်းလင်းသော လေပြင်းကို ရင်ဆိုင်ကာ ပိုင်ယွီ ပြန်အလာကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြပေသည်။ချန်ချန်ရှန်းသည် အိုးယန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လွင့်ပျံနေသော ပန်းပွင့်ဖတ် မရေမတွက်နိုင်အောင် အလယ်တွင် ရပ်နေသည့် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံ သည် အိပ်မက် တစ်ခု ထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။ယခုလေးတင် အင်မော်တယ် နှင့် စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ဝင်ပူးခြင်း ဆိုသည့်အရာ အကြောင်း အမှန်တရားကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအခါ ယခင်ဘဝက ဇူယွမ်သည် အင်မော်တယ် တစ်ပါး၏ လူဝင်စား ဖြစ်ကြောင်းကို ချန်ချန်ရှန်း လုံးဝ နီးပါး သေချာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။ထို့ပြင် သူသည် ဇူယွမ် ဖြစ်လာရန် နည်းလမ်း တစ်ခုကိုလည်း ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ပိုမို ရဲတင်းသော အစီအစဉ် တစ်ခုပင် ရှိနေခဲ့ပေသည်။ယခု သူ လုပ်ဆောင်တော့မည့် အရာမှာ လောကကြီး အတွက် ကြီးမားသော အမှား တစ်ခု ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ သူ့ကို နားလည်ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ သိထားပေသည်။ယခင်ဘဝက ဇူယွမ်သည် မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်၏ မြစ်အဆုံးသတ်ကပ်ဘေး ကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သော တည်ရှိမှု ဖြစ်ပြီး သူသည် ဇူယွမ် ဖြစ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ဇူယွမ်၏ ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်ကို ရှောင်လွှဲ၍မရဘဲ ထမ်းဆောင်ရမည် ပင် ဖြစ်ပေသည်။ထိုအခါ သူသည် ဘာဖြစ်လာမည်နည်း ဟု တွေးတောမိသည်။ချန်ချန်ရှန်း စိတ်ကူးပင် မယဉ်ရဲခဲ့ချေ။သို့သော် ဤမှားယွင်းသော အရာသည် သူ စဉ်းစားနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း လည်း ဖြစ်လေ၏။ချန်ချန်ရှန်း အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေပြီး အနည်းငယ်လည်း လမ်းပျောက်နေကာ ထို့ထက်ပို၍ အမည်မသိ အရာများအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။သူ ဇူယွမ်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် လူဝင်စား တစ်ယောက် ဖြစ်ရခြင်း၏ အားသာချက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပုံ ရလေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော အရာများစွာမှာ ယခင်ဘဝတွင် တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော အရာများ ဖြစ်နေပေသည်။အနာဂတ် မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်၏ ကျူးကျော်မှုက ဖြစ်ပေါ်လာဦးမှာလား ဟု စဉ်းစားမိသည်။အကယ်၍ အဲဒါက မဖြစ်ပေါ်လာဘူး ဆိုရင် ဒီ ဆုံးဖြတ်ချက်က ငါ့ကို တွင်းနက် ကြီး ထဲကို လုံးဝ ကျဆင်းသွားစေမှာ မဟုတ်ဘူးလား ဟု ဆက်တွေးလိုက်လေ၏။ပြီးတော့ ငါသာ ဇူယွမ် ဖြစ်လာခဲ့ရင် အနာဂတ် မိစ္ဆာ မျိုးနွယ်ရဲ့ မြစ်အဆုံးသတ်ကပ်ဘေး ဟာ ငါ ကိုယ်တိုင် လှုံ့ဆော်ခဲ့တဲ့ အရာ တစ်ခု ဖြစ်သွားမှာလား ဟု တွေးလိုက်မိသည်။'အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲချင်ခဲ့တဲ့ ငါက အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးပစ်တဲ့ အပြစ်သား တစ်ယောက် အဖြစ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောင်းလဲလိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့...'ဒီတစ်ကြိမ် နောက်ဆုံးမှာ လမ်းကြောင်း တစ်ခုကို သူ ရှာတွေ့ခဲ့ချိန်တွင် ဤအရာများကြောင့် ထပ်မံ တွန့်ဆုတ်လာခဲ့ပေသည်။"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ့် အမှား တစ်ခု ရှိနေရင် ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ..."

ပန်းပွင့်ဖတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း ချန်ချန်ရှန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ဝေခွဲမရမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွားပြီး တိုးညှင်းစွာ မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။အိုးယန် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။ ချန်ချန်ရှန်း၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ထိုအရာမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကောင်းကင်ဘုံ အပြစ်ပေးမှု နှင့် ဆက်စပ်နေရမည် ဆိုသည်ကို အိုးယန် သိနိုင်ပေသည်။"ဘဝ ဆိုတာ မွေးရာပါ စမ်းသပ်ခြင်း နဲ့ အမှားလုပ်ခြင်း ရဲ့ အဆက်မပြတ် လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုပဲ... ပြီးတော့ စမ်းသပ်ခြင်း နဲ့ အမှားလုပ်ခြင်း တိုင်းက မင်းကို ပိုကောင်းတဲ့ မင်း အဖြစ် ဖန်တီးပေးလိမ့်မယ်..."

ချန်ချန်ရှန်းကို အားပေးရန် အတွက် ယခင်ဘဝက ဗီဒီယိုများတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော စိတ်အားထက်သန်ဖွယ် အကြံဉာဏ်များကို ထုတ်ယူရင်း အိုးယန်သည် ဦးနှောက်ကို အလုပ်ပေးလိုက်လေ၏။"အကယ်၍ ဒီ အမှားက အရမ်း ကြီးမားနေရင်ကော..."

အိုးယန်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ချန်ချန်ရှန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းနေဆဲ ဖြစ်လေ၏။အိုးယန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန် တည်ငြိမ်သော်လည်း ယခုအခါ အကြံဉာဏ် တောင်းနေသည့် ကလေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ဤဂျူနီယာညီလေးကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။ သူက ခေါင်းစောင်းကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်... "ဘယ်လောက် ကြီးတာလဲ..."ချန်ချန်ရှန်း မဖြေခဲ့ဘဲ ဝေဝါးစွာသာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်... "အရမ်း ကြီးတယ်... ကျွန်တော် စိတ်ကူးတောင် မယဉ်ရဲလောက်အောင် ကြီးတယ်..."အိုးယန်သည် လက်ဖဝါးကို မြှောက်ကာ ချန်ချန်ရှန်း၏ အရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပေသည်။ ချန်ချန်ရှန်းသည် မျက်လုံးများကို မသိစိတ်မှပင် မှိတ်လိုက်လေ၏။အိုးယန်သည် ချန်ချန်ရှန်း၏ မျက်နှာ ဆီသို့ လက်ကို လွှဲယမ်းလိုက်ပေသည်။ဖြောင်း...ချန်ချန်ရှန်း၏ မျက်နှာကို လက်ဖဝါး တစ်ချက် ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်လေ၏။ အားမှာ အလွန် ပေါ့ပါးပြီး ယုယပွတ်သပ် ခြင်း နှင့် ပိုတူပေသည်။မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားသော ချန်ချန်ရှန်းသည် အံ့အားသင့်စွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အိုးယန်က ပြုံးပြနေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရပေသည်။ထို ရှင်းလင်းသော မျက်လုံးများတွင် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် ပုံရိပ်ကို သူ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။အိုးယန်သည် ချန်ချန်ရှန်း၏ ပါးပြင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် မတ်မတ် ရပ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်... "ဒီလောက်ပဲလေ... အဲဒါ လုံလောက်ပြီ မဟုတ်လား..."ဤအပြုံးသည် ချန်ချန်ရှန်းကို အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့ပြီး စကားလုံး ထောင်ပေါင်းများစွာသည် လည်ချောင်းတွင် တစ်ဆို့သွားခဲ့ပေသည်။"ဒါပေမဲ့..."

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ချန်ချန်ရှန်းသည် အစီအစဉ် တစ်ခုလုံးကို ထုတ်ဖော်ပြောပြချင်နေပြီး ပြန်လည်မွေးဖွား လာခြင်း အကြောင်းကိုပင် အိုးယန်အား ပြောပြချင်နေခဲ့သော်လည်း အိုးယန်က တားဆီးလိုက်လေ၏။'အချက်အလက်တွေ မချန်ထားခဲ့နဲ့... ဒါမှမဟုတ်ရင် သူက သိသွားလိမ့်မယ်...' ဟူသော ဟူယန် ပြောခဲ့ဖူးသည့် စကားကို အိုးယန် သတိရလိုက်ပေသည်။အကယ်၍ မင်း လုပ်ချင်ရင် လုပ်လိုက်လေ ဟု တွေးတောမိသည်။ ဂျူနီယာညီလေးများသည် သဘာဝ အရ မဆိုးသွမ်းကြသဖြင့် အဲဒါက ဘယ်လောက်တောင် မှားယွင်းနိုင်မှာလဲ ဟု ဆက်တွေးလိုက်လေ၏။"အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းက ချန်ရှန်း ဖြစ်နေဦးမှာလား..."

အိုးယန်က တိုးညှင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။ချန်ချန်ရှန်း အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်... "ကျွန်တော် ချန်ချန်ရှန်းဟာ အမြဲတမ်း ချန်ချန်ရှန်း ပဲ ဖြစ်နေမှာပါ..."အိုးယန်က မောက်မာပြီး ကြီးစိုးသော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်... "ဒါဆို သဘောတူတယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့ အရှေ့မှာ မင်းကို ငါ ရိုက်နှက်မယ်... ပြီးတော့ ငါတို့ အိမ်ပြန်ကြမယ်... ငါ မင်းကို ရိုက်ပြီးသွားပြီ... သူတို့ ဘာလိုချင်သေးလို့လဲ... ငါ့ရဲ့ ဂျူနီယာညီလေးကို ငါ ဘယ်လို ဆုံးမလဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူကများ ဝေဖန်ရဲမလဲ ဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်..."ချန်ချန်ရှန်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဘယ်လို စကားပြောရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။ ထပ်မေးစရာ မလိုတော့ပုံ ရလေ၏။စီနီယာအစ်ကိုကြီးသည် သူ ဘာအမှား လုပ်မည်နည်း ဆိုသည်ကိုပင် မမေးခဲ့ချေ။ယခုလေးတင် သူ ပြောခဲ့သော စကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ သူ အမှား တစ်ခု လုပ်မိလျှင်ပင် အများဆုံး အနေဖြင့် အရိုက်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး သင့်လျော်သော ဆုံးမမှု အတွက် အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံရမည် ဟူ၍ ဖြစ်ပေသည်။ထို့ပြင် ယခုလေးတင် ပြောခဲ့သောအရာ အရ စီနီယာအစ်ကိုကြီးသည် သူက လူများစွာ၏ ဝေဖန်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည့် အရာ တစ်ခုခု လုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြောင်းကို နားလည်ပြီး ဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို ကာကွယ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ဆဲ ပင် ဖြစ်ပုံ ရလေ၏။ချန်ချန်ရှန်းသည် ဂျူနီယာညီလေး ပိုင်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း အပြုံး တစ်ခုဖြင့် လှည့်သွားသော အိုးယန်ကို ကြည့်ကာ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။မျက်လုံးထဲတွင် အရှေ့ရှိ အိုးယန်၏ ပုံရိပ်သည် မြင့်မားလာပြီး မုန်တိုင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သည့် မတ်မတ် ရပ်တည်နေသော တောင်ကြီး တစ်တောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။'ဒါက လေနဲ့ မိုး ကနေ ကာကွယ်ပေးမယ့် အသက်ကြီးသူ တစ်ယောက် ရှိရခြင်းရဲ့ အကျိုးကျေးဇူး လား...''သူ့ရဲ့ ဘေးမှာ ရှိနေရုံနဲ့ အပြည့်အဝ စိတ်အေးချမ်းမှု ရတဲ့ ဒီ ခံစားချက်ဟာ တကယ်ကို အံ့သြဖို့ ကောင်းတာပဲ...''ငါရဲ့ ယခင်ဘဝမှာ ဒါကို တစ်ခါ ခံစားခဲ့ဖူးတယ်... ပြီးတော့ ဒီဘဝမှာလည်း အတူတူပဲ...''ကောင်းကင်ဘုံက ငါ ချန်ချန်ရှန်း အပေါ် တကယ်ကို ကြင်နာခဲ့တာပဲ...''ဒီလို စီနီယာအစ်ကိုကြီး မျိုး ရှိတာက တကယ်ကို ငါ ချန်ချန်ရှန်းရဲ့ ဘဝ သုံးခုစာ ကံကောင်းမှု ပဲ...'ထို့ကြောင့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယခင်ဘဝက ဖြစ်ပွားခဲ့သော မြစ်အဆုံးသတ်ကပ်ဘေး ကို လုံးဝ တားဆီးရမည် ပင် ဖြစ်ပေသည်။ချန်ချန်ရှန်း၏ မျက်လုံးများ အတွင်းရှိ ဝေခွဲမရမှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် ခိုင်မာလာခဲ့လေသည်။

Book 22 end.