အခန်း ၆၈၀

အခန်း (၆၈၀)ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေ

“တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ” ယန်ရုက မျက်ဝန်းအစုံ ကွေးညွတ်သွားသည်အထိ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ဒါနဲ့ ငါတို့ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”

“ရေခဲ မီးလျှံကျွန်းကို သွားရမှာပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုချေသည်။ “မီးလျှံဝိညာဉ်က ငါတို့ကို ပေးစရာ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား”

“တကယ့်ကို ကပ်စေးနှဲလေးပဲ” ယန်ရုက မတတ်သာသလို ရေရွတ်လိုက်ရင်း “ဒါဆို အခုပဲ သွားကြမလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် “ယန်မိသားစုကိုတော့ အကြောင်းကြားသင့်သေးသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကိုယ်တိုင်က ဆေးဖော်စပ်တဲ့နေ့ကျရင် ငါတို့ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောထားတာရှိတယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို ငါ သွားပြီး အစ်မဝမ်အာကို ပြောလိုက်ဦးမယ်” ယန်ရုသည် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်လျက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယန်ကော်နှင့် ယန်မိသားစု၏ အကြီးအကဲ နှစ်ဦးတို့နှင့် ဆုံတွေ့ရလေသည်။

“သခင်လေးချင် ကျင့်စဉ်အဆင့် တိုးတက်လာတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်” ယန်ကော်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်စကား ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း လျင်မြန်စွာပင် လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ရင်း “စီနီယာကလည်း မစနောက်ပါနဲ့ဦး။ စီနီယာတို့နဲ့ ယှဉ်ရင် ကျွန်တော်ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က ပြောပလောက်စရာ မရှိပါဘူး” ဟု နှိမ့်ချစွာ ဆိုချေသည်။

“မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်” ယန်ကော်က ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “ငါကတော့ အိုမင်းနေပြီ ဖြစ်လို့ ကျင့်စဉ်အဆင့် ကျမသွားရင်ပဲ အတော်လေး ဟုတ်နေပါပြီ။ မင်းမှာကတော့ အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ လူငယ်ဖြစ်ရခြင်းက မင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံးသော ရတနာပဲပေါ့” ဟု မြွက်ဟလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “စီနီယာက ဆံပင်ဖြူပေမယ့် နုပျိုတဲ့ မျက်နှာ ရှိနေတုန်းပဲ၊ အိုမင်းတဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပါဘူး” ဟု ဆို၏။

ယန်ကော်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ ယန်ရုတို့နှင့်အတူ ယန်မိသားစုအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာကာ ရေခဲ မီးလျှံကျွန်းသို့ ဦးတည် ထွက်ခွာခဲ့ကြလေသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်သောအခါ ၎င်းတို့သည် ရေခဲ မီးလျှံကျွန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကျွန်း၏ ဗဟိုချက်တည့်တည့်သို့ သက်ဆင်းလိုက်ကြ၏။

ယခုအချိန်တွင် ကျွန်း၏ ဗဟိုချက်ကို ပြန်လည် ပြုပြင်ထားပြီး ဖြစ်ကာ ပျက်စီးနေသော တောင်ထိပ်များကို ပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သဖြင့် နိမ့်ပါးသော ကုန်းကစင်း နှစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

တောအုပ်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာသားရဲများသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့၏ ဘုရင်ဖြစ်သော ရှီးဝမ်သည် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ကို ချုပ်ကိုင်မည့်သူ မရှိတော့ချေ။

မီးလျှံဝိညာဉ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ရောက်ရှိလာခြင်းကို အာရုံခံမိပုံရပြီး မီးလျှံကျွန်းရှိ တောင်ထိပ်များကြားမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

“မီးလျှံဝိညာဉ်အရှင်သခင်ကို ဂါရဝပြုပါသည်” ယန်ကော်က ရိုသေစွာဖြင့် လက်အုပ်ချီ၍ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

မီးလျှံဝိညာဉ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ထိုသူ၏ နဖူးအလယ်တည့်တည့်သို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“မင်း နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့၊ ငါ စောင့်နေတာ အတော်လေး ကြာနေပြီ”

မီးလျှံဝိညာဉ်က ဝမ်းမြောက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

“ဘာလဲ၊ သူတစ်ပါးကို ကြွေးတင်နေရတာ စိတ်ထဲ မသက်မသာ ဖြစ်နေလို့လား” ချင်ယွုန်းဖုန်းက စနောက်လိုက်သည်။

“အဲ့လို သဘောပဲ” မီးလျှံဝိညာဉ်က ခေါင်းညိတ်လျက် “မင်း ရောက်လာတော့ စိတ်အေးသွားရတာပေါ့။ မင်းက ငါတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာဆိုတော့ ငါလည်း ငါ့ရဲ့ ကတိအတိုင်း လုပ်ရတော့မှာပေါ့” ဟု ဆိုချေသည်။

“ မီးလျှံဝိညာဉ်အရှင်သခင်က တကယ့်ကို ကတိတည်တဲ့ မီးလျှံဝိညာဉ်ကောင်း တစ်ခုပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ချီးမွမ်းစကား ဆိုလိုက်၏။

“ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေက အဲဒီ တောင်ထိပ်နှစ်ခုကြားမှာ ရှိတယ်။ မင်း အထဲဝင်ပြီး ကျင့်ကြံနိုင်တယ်၊ အဲဒါပြီးရင် ငါ မင်းကို မီးလျှံဝိညာဉ်အမှတ်အသား ပေးမယ်” ဟု မီးလျှံဝိညာဉ်က မြွက်ဟလေသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ယန်ကော်သည် မီးလျှံဝိညာဉ်အမှတ်အသား ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရ၏။

“မီးလျှံဝိညာဉ်အရှင်သခင်၊ သင်က မီးလျှံဝိညာဉ်အမှတ်အသားကို သခင်လေးအာဟိုင်အား တကယ်ပဲ ပေးအပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား။ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို ငါတို့နဲ့ အရင် ဘာလို့ တိုင်ပင်ခြင်း မပြုရတာလဲ”

“တိုင်ပင်ရမယ် ဟုတ်လား။ အာဟိုင်သာ မရှိရင် ငါနဲ့ ရေခဲဝိညာဉ်ဟာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ဒါက ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ၊ မင်းတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး” မီးလျှံဝိညာဉ်က စိတ်မရှည်သလို ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

ယန်ကော်သည် မတတ်သာဘလို သက်ပြင်းချလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိချေ။ အကယ်၍ မီးလျှံဝိညာဉ်က မီးလျှံဝိညာဉ်အမှတ်အသားကို ပေးအပ်လိုက်ပါက ယင်းက နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားခဲ့သော စွမ်းအင်များကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး ထိုစွမ်းအင်များသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အခြားသူများ အားကျစေသည့် အကြောင်းအရင်းလည်း ဖြစ်၏။

မီးလျှံဝိညာဉ်အမှတ်အသားသည် စွမ်းအင်သိုလှောင်ကန်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး မီးလျှံဝိညာဉ် နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသော စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသဖြင့် ကုန်ဆုံးသွားခြင်း မရှိဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကို အမြဲတစေ ပြည့်ဝနေစေမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှီးဝမ်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ မီးလျှံဝိညာဉ်အမှတ်အသား၏ စွမ်းအားကို ငှားရမ်းကာ မိမိ၏ ခွန်အားကို ခေတ္တမျှ မြှင့်တင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သွေးဆာ မိစ္ဆာ၏ စွမ်းအားနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယခုအချိန်တွင် ပထမအဆင့် ဘုရင်နယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးနှင့်ပင် ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိနေပေသည်။

သို့ရာတွင် မီးလျှံဝိညာဉ်အမှတ်အသားကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်ခြင်းက မီးလျှံဝိညာဉ်ကို နှစ်ပေါင်းရာချီတိုင်အောင် အားနည်းသွားစေပေလိမ့်မည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့” မီးလျှံဝိညာဉ်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆို၏။ “ရေခဲဝိညာဉ်က ဒဏ်ရာပြင်းထန်လို့ အိပ်စက်ခြင်းထဲ ကျရောက်သွားနိုင်တယ်။ ငါလည်း အာဟိုင်ကို မီးလျှံဝိညာဉ်အမှတ်အသား ပေးပြီးရင် အိပ်စက်ရတော့မယ်။ ယန်မိသားစုက ကောင်လေး၊ ငါတို့ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းအနည်းငယ်ကြာမှ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့”

ယန်ကော်က သက်ပြင်းချရင်း “ငါတို့ မီးလျှံဝိညာဉ်အရှင်သခင်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားပါတယ်။ သခင်လေးအာဟိုင်ကလည်း မီးလျှံဝိညာဉ်အမှတ်အသားကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ တကယ့်ကို အရည်အချင်း ပြည့်မီပါတယ်” ဟု ရိုးသားစွာ ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကြောင့် တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး “အင်း၊ ရေခဲဝိညာဉ်သခင်မလေး အခု ဘယ်လိုနေလဲမသိဘူး။ ငါ သွားပြီး ကြည့်ချင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်၏။

“ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့ မီးလျှံကို သုံးပြီး ငါ့ကို အဲဒီကို ခေါ်သွားပါ” မီးလျှံဝိညာဉ်က အလျင်အမြန်ပင် ဆိုလိုက်ရင်း အကြီးအကဲ၏ နဖူးကြားမှ ထွက်လာကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင်မီးလျှံတစ်ခုသည် သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာပြီး မီးလျှံဝိညာဉ်ကို လွှမ်းခြုံပေးလိုက်၏။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် မီးလျှံဝိညာဉ်သည် ရေခဲကျွန်း၏ ပြင်းထန်လှသော အအေးဒဏ်ကို ကြောက်ရွံ့နေရန် မလိုတော့ချေ။

၎င်းတို့သည် အခြားသော တောင်ထိပ်တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြပြီး လိုဏ်ဂူတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ရေခဲဝိညာဉ်သည် ရေခဲကုတင်တစ်ခုပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး အလွန်ပင် အားနည်းနေပုံ ရပေသည်။

ထိုနေ့က အမွှေးဖြူလိပ်ကြီးသည် ရေခဲဝိညာဉ်ကို သေလုနီးပါး ဖြစ်အောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းသာ အချိန်မီ ရောက်မလာခဲ့ပါက ရေခဲ မီးလျှံကျွန်းသည် မီးလျှံကျွန်းဟူ၍သာ အမည်ပြောင်းလဲသွားရပေလိမ့်မည်။

မီးလျှံဝိညာဉ်သည် လဲလျောင်းနေသော ရေခဲဝိညာဉ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ရေခဲဝိညာဉ်ကလည်း မီးလျှံဝိညာဉ်ကို ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေကာ ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်ရှိုင်းလှသော သံယောဇဉ် အချစ်ရိပ်များ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

“ရေခဲဝိညာဉ်အရှင်သခင်၊ ကောင်းမွန်စွာ အနားယူပါဦး။ တစ်နေ့နေ့မှာ ငါတို့ ပြန်ဆုံကြဦးမှာပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

ရေခဲဝိညာဉ်က အားနည်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြရှာသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် ခွန်အားမရှိတော့ချေ။

၎င်းတို့အဖွဲ့သည် စိမ်းလန်းစိုပြည်သော လိုဏ်ဂူအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာကြစဉ် ပြင်းထန်လှသော အအေးဓာတ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး လိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံးကို ရေခဲလွှာများဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပိတ်ဆို့ အေးခဲသွားစေတော့သည်။

မီးလျှံဝိညာဉ်သည် လိုဏ်ဂူကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ငေးမောကြည့်ရှုပြီးနောက် အားလုံးကို မီးလျှံကျွန်းသို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်ခဲ့လေသည်။

ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် မီးလျှံဝိညာဉ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ယန်ရုတို့ကို ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေရှိရာသို့ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားခဲ့၏။

ဤနေရာသည် ရေနွေးစမ်းတစ်ခုကဲ့သို့ အငွေ့များ တထောင်းထောင်း ထနေသော်လည်း ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေသည် ရေခဲကျွန်းနှင့် မီးလျှံကျွန်းတို့၏ နယ်စပ်တွင် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရေနှင့် မီးလျှံဝိညာဉ်များကဲ့သို့ သဘာဝအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာသော ဝိညာဉ်သက်ရှိများသာလျှင် ဤကဲ့သို့သော လောကနိယာမကို ဆန့်ကျင်သည့် သဘာဝနတ်စမ်းရေကို ဖြစ်တည်စေနိုင်ပေသည်။

“ဒါဆို ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေဆိုတာ တကယ်တော့ ရေနွေးစမ်းတစ်ခုပေါ့။ ငါကတော့ တစ်ဝက်က ရေခဲ၊ တစ်ဝက်က မီးလျှံ ဖြစ်နေမယ့် နေရာမျိုးလို့ ထင်နေတာ” ယန်ရုက ပြုံးလျက် ဆိုချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း ပြုံးလိုက်ရင်း “ကောင်းပါပြီ၊ ငါတို့ အမြန်ဆုံး အထဲဝင်ကြရအောင်။ ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ ငါ ကိုယ်တိုင် ခံစားကြည့်ချင်ပြီ” ဟု ဆို၏။

သို့ရာတွင် ၎င်းတို့သည် ပြဿနာတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားကြသည်။ ဤနေရာတွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကြား အလွန်အကျွံ နီးကပ်စွာ နေထိုင်ခြင်း မပြုသင့်ချေ။

အထူးသဖြင့် ရေနွေးစမ်းတစ်ခုထဲတွင် အတူတူ ရေစိမ်ရမည့် ကိစ္စ ဖြစ်ပေသည်။

ယန်ရုသည် ရှက်သွေးဖြန်းသွားပြီး သူမ၏ အကျီအနားစကို လက်ချောင်းလေးများဖြင့် လိပ်လျက် “နင်က ငါနဲ့အတူ ရေချိုးမလို့လား။ ငါ အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ရဦးမှာလား၊ ရှက်စရာကြီးပဲ” ဟု တိုးညင်းစွာ ဆိုရှာသည်။

“အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ဖို့ မလိုပါဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယန်ရု တစ်ယောက် အတွေးလွန်နေသည်ကို သိရှိသဖြင့် သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကာ ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ချလိုက်တော့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို အလွန်အမင်း ပူပြင်းလှသော ခံစားချက်နှင့် အလွန်အမင်း အေးစက်လှသော ခံစားချက်နှစ်ခုစလုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုးဝင်လာခဲ့၏။

ဤထူးဆန်းသော ခံစားချက်သည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ရာ ပူပြင်းနေသလော သို့မဟုတ် အေးစက်နေသလော ဟူသည်ကိုပင် သူ ကောင်းစွာ မဝေခွဲနိုင်တော့ချေ။

ယန်ရုသည်လည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်ပြီး နတ်စမ်းရေ၏ ဆေးကြောမှုကို ခံယူပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် အလွန်ပင် ကြည်လင် လန်းဆန်းသွားရပေသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါက သူတစ်ပါးကို အခွင့်ကောင်းယူမယ့် လူစားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း ဟိုဘက်ကို သွားပါ၊ ငါ ဒီဘက်မှာပဲ နေပါ့မယ်၊ လုံးဝ လှည့်မကြည့်ဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်၏။

ယန်ရုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အချစ်ရေး အချစ်ရာနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမျှ နားမလည်သော လူအူတူတူလေးဟု တွေးတောကာ စိတ်ကောက်လျက် အခြားတစ်ဖက်သို့ ကူးခတ်သွားတော့သည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရေထဲတွင် တရားထိုင် ကျင့်ကြံခြင်း အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေမှ ထူးခြားသော စွမ်းအင်များသည် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဆင်း ဝင်ရောက်သွားကြတော့ပေသည်။