အခန်း ၆၈၁

အခန်း (၆၈၁) မီးလျှံဝိညာဉ်အမှတ်အသား

ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေအတွင်း၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအင်အလျင်များ တိုးဝှေ့စီးဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရချေသည်။

ယင်းစွမ်းအင်များသည် သူ ယခင်က သောက်သုံးခဲ့ဖူးသော အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဆေးလုံး၏ အာနိသင်နှင့် ဆင်တူလှပေရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးနိုင်ခြင်း၊ ပါရမီအရည်အချင်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခြင်းနှင့် ထူးခြားဆန်းပြားသော အကျိုးအာနိသင်များကို ပေးစွမ်းနိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်၏ အခြေခံသဘာဝကို ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် လုံးဝပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိကြပေသည်။

သို့ရာတွင် အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဆေးလုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေ၏ စွမ်းအင်အာနိသင်က အနည်းငယ် လျော့နည်းနေသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဆေးလုံးကြောင့် အဆင့်အတန်းမြင့်မားစွာ သန့်စင်ပြီးသားဖြစ်နေသဖြင့် ထပ်မံ၍ သန့်စင်ရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

မကြာမြင့်မီ အချိန်ကာလအတွင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလျက် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်မိသည်။

ခပ်ရယ်ရယ်နိုင်လှသော အခြေအနေကြောင့် သူသည် မတတ်သာသလို ရယ်မောမိရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ။ ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေသည် သူ့အတွက် မည်သည့်တိုးတက်မှုကိုမျှ ဆောင်ကြဉ်းမပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

အခြားတစ်ဖက်ရှိ ယန်ရုမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူမအား သွေးသားပြောင်းလဲခြင်း ဆေးရည်တစ်လုံး ပေးခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်၏။

“နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ဒီလိုနတ်ဘုရားအဆင့် ပစ္စည်းတစ်ခုက ငါတို့အတွက် ဘာမှအသုံးမဝင်တော့ဘူး ဖြစ်နေတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မတတ်သာဘဲ ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ ညည်းတွားလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို တွေးမိသွားချေသည်။

အကယ်၍ သူကိုယ်တိုင် စုပ်ယူ၍မရလျှင် အချို့အဝက်ကို ယူဆောင်သွားပါက မည်သူမျှ သတိထားမိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လူတစ်ရပ်စာခန့်မြင့်သော ကျောက်စိမ်းပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ စမ်းရေများကို ခပ်ယူပြီးနောက် သူ၏သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ချေသည်။

ထိုသို့ ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေကို အမြောက်အမြား ခပ်ယူလိုက်သည့်အတွက် စမ်းရေကန်၏ ရေပြင်အဆင့်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ကျဆင်းသွားရတော့သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်အောင် စုစည်းခဲ့သော်လည်း ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေမှာ ဤမျှသာ တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် သုံးပုံတစ်ပုံကို ယူဆောင်သွားခဲ့သဖြင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် အားနာမိသလို ဖြစ်သွားရပေသည်။

ထိုနေရာ၌ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် အကြောင်းမရှိတော့သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေထဲမှ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ခရမ်းရောင်မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများကို ချက်ချင်းပင် ခြောက်သွေ့သွားစေခဲ့၏။

ထိုအခိုက်တွင် သူသည် စိတ်အလိုမကျဘဲ ယန်ရုရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်မိသွားသည်။

ယန်ရုမှာ ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေ၏ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေဆဲဖြစ်ရာ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ ရေစိုရွှဲလျက် ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်ညှိနေပေသည်။

သူမသည် အသက် ဆယ့်ရှစ်၊ ဆယ့်ကိုးနှစ် အရွယ်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာ လွန်စွာထွားကျိုင်းလှပလှပေရာ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ သွေးသားများ ဆူပွက်လာရတော့သည်။

“မကြည့်သင့်တာကို မကြည့်နဲ့၊ မကြည့်သင့်တာကို မကြည့်နဲ့…” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပျာပျာသလဲ ခေါင်းကိုလွှဲလိုက်ရပြီး စိတ်ထဲမှ အလိုဆန္ဒများကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ရချေသည်။

ခဏမျှကြာသော် ယန်ရုသည် ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် များစွာတိုးတက်မှု မရှိခဲ့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ လွန်စွာပျော်ရွှင်နေမိသည်။

“အာဟိုင်၊ နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ထွက်လာရတာလဲ” ယန်ရုက မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း လှည့်ကြည့်လိုက်မိရာ သူ၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ရဲခနဲ ဖြစ်သွားရတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယန်ရု၏ ဝတ်ဆင်ထားသောအဝတ်အစားများမှာ ရေစိုရွှဲနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်ညှိလျက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကောက်အကွေ့ အလှအပများကို ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်စေသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်ကမူ ယင်းကို လုံးဝသတိမထားမိဘဲ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ယန်ရုသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အမူအရာ ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို သတိပြုမိသွားကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အော်ဟစ်လျက် ချက်ချင်းပင် ကျောခိုင်းလိုက်ရတော့သည်။

“နင်… နင် မကြည့်နဲ့”

“ငါမကြည့်ပါဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လှည့်ပတ်သွားသော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ခရမ်းရောင်မီးလျှံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ယန်ရုရှိရာသို့ ဝန်းရံပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

ယန်ရုသည်လည်း ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ထိုမီးလျှံများသည် သူမအား ထိခိုက်နာကျင်စေခြင်းမရှိသည့်အပြင် ခန္ဓာကိုယ်ကို နွေးထွေး အားပြည့်စေကာ အဝတ်အစားများကိုလည်း လျင်မြန်စွာ ခြောက်သွေ့သွားစေသည်။

ခဏမျှကြာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယန်ရု၏ အဝတ်အစားများမှာ လုံးဝခြောက်သွေ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ အခု သွားကြစို့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ယန်ရုက ခေါင်းညိတ်ပြသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာမူ နီမြန်းနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြရာ အပြင်ဘက်တွင် ယန်ကော်က စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“မိတ်ဆွေငယ်၊ မင်းအနေနဲ့ ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေထဲမှာ သိပ်ပြီး တိုးတက်မှု မရှိခဲ့ဘူး ထင်တယ်” ယန်ကော်က ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုစိတ် ပြင်းပြနေပေသည်။

“ကျွန်တော် အရင်က ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ တချို့အရာတွေကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးလို့ပါ၊ ဒါကြောင့် ရေခဲ မီးလျှံစမ်းရေက ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းရည်ကို သိသိသာသာ မြှင့်တင်မပေးနိုင်တော့တာပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။

ယန်ကော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ယန်ရုပင်လျှင် များစွာတိုးတက်မှု မရှိသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြောင်းလဲရန်အတွက် မည်သည့် နတ်ဘုရားအဆင့် ပစ္စည်းကိုမဆို အသုံးပြုခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်ချေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် မီးလျှံဝိညာဉ်ဆေးပင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ ပျံသန်းနားခိုလာပြီး သူ နေထိုင်ရာ လိုဏ်ဂူဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ အထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အရိပ်အယောင် ပြသလေသည်။

“ကျွန်တော့်ကို အပြင်မှာ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်အုပ်ချီ၍ နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်သည်။

“သွားပါ၊ သွားပါ” ယန်ကော်က ပြုံး၍ ပြောဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မီးလျှံဝိညာဉ်ဆေးပင်တို့သည် လိုဏ်ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်ဆင့်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မီးလျှံဝိညာဉ်ဆေးပင်၏ မီးလျှံဝိညာဉ်အမှတ်အသားကို ရရှိတော့မည်ဖြစ်ရာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မအောင့်နိုင်ဘဲ ရှိနေတော့သည်။

မီးလျှံဝိညာဉ်ဆေးပင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လေထဲတွင် ဝဲပျံစေကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နဖူးပြင်ထက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မီးလျှံဝိညာဉ်ဆေးပင်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမပြုဘဲ ၎င်း၏ နဖူးပြင်ပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ အမှတ်အသား ရေးဆွဲလေတော့သည်။

သူသည် လွန်စွာ ခဲယဉ်းလှသည့်အလား အလွန်နှေးကွေးစွာ ရေးဆွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မီးလျှံပုံသဏ္ဌာန် အနုစိတ်ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်များကို ရရှိခံစားလိုက်ရချေသည်။

ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စွမ်းအင်များကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျယ်ပြောလှသော မဟာသမုဒ္ဒရာကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ထိုသမုဒ္ဒရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူသည် သေးငယ်လှသော မြူမှုန်တစ်မှုန်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ခရမ်းရောင်မီးလျှံများမှာ ထိန်းချုပ်၍မရဘဲ စတင်ထွက်ပေါ်လာကာ သူ့အား မီးတောက်လူသားတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ချေပြီ။

မီးလျှံဝိညာဉ်ဆေးပင်ကဲ့သို့ပင် မီးလျှံဓာတ်စွမ်းအင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သွားခြင်းပင်။

နောက်ဆုံးတွင် မီးလျှံဝိညာဉ်ဆေးပင်သည် နောက်ဆုံးပိတ် အစင်းကြောင်းကို ရေးဆွဲပြီးစီးသွားကာ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် ဘေးဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားရတော့သည်။

သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသိသာသာ ကြီးထွားလာပြီး ငါးမီတာခန့် မြင့်မားသွားသဖြင့် ဘီလူးသရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ခရမ်းရောင်မီးလျှံများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေပြီး ပြင်းထန်လှသော အပူရှိန်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်မှာ ဆိုးရွားစွာ ပုံပျက်သွားကာ ထိုဖိအားအောက်တွင် ပြိုကွဲလုမတတ် ဖြစ်သွားရပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လွန်စွာဝမ်းမြောက်သွားရသည်။ ဤအခြေအနေတွင် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ တိုးတက်မှု မရှိသေးသော်လည်း ခွန်အားမှာမူ သိသိသာသာ တိုးပွားလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ဘေးနားရှိ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကို ဖိနှိပ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ချောင်းများသည် ပဲပြားကို ထိုးဖောက်လိုက်သကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာပင် ကျောက်ဆောင်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ထိုမီးလျှံများသည် သူ့အား ဖျက်ဆီးခြင်း အာနိသင်ကိုသာမက ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းကိုပါ ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မီးလျှံများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုံမှန်အရွယ်အစားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

နဖူးပြင်ထက်ရှိ မီးလျှံပုံရိပ်မှာလည်း အရေပြားထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကွယ်ပျောက်သွားရတော့သည်။

“မင်းကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မီးလျှံဝိညာဉ်ဆေးပင်အား လက်အုပ်ချီ၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

မီးလျှံဝိညာဉ်ဆေးပင်က ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ထွက်ခွာနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း အရိပ်အယောင် ပြသလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း လိုဏ်ဂူထဲမှ ခြေလှမ်းစတင်ထွက်ခွာလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အထဲတွင် ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ တောက်လောင်လာပြီး လိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံးကို မည်သည့်အခါမျှ ငြိမ်းသတ်၍မရနိုင်တော့မည့်အလား ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

မီးလျှံဝိညာဉ်ဆေးပင်နှင့် ရေခဲဝိညာဉ်ဆေးပင်ဟူသော သဘာဝအလျောက် မွေးဖွားလာသည့် ဝိညာဉ်နှစ်ဦးမှာ ဤမျှနီးကပ်နေသော်လည်း ဆုံတွေ့ခွင့်မရဘဲ လက်ရှိတွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေကြရရှာသည်။

“အင်း၊ တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ ချစ်သူတွေပါလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ သူတို့က တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းပါတယ်” ယန်ရုကလည်း စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ဆိုလေသည်။

သို့ရာတွင် ယန်ကော်က ရယ်မောလိုက်ပြီး “မိတ်ဆွေငယ်တို့ စိုးရိမ်ပူပန်ဖို့မလိုပါဘူး၊ မီးလျှံဝိညာဉ်အရှင်နဲ့ ရေခဲဝိညာဉ်အရှင်တို့ဟာ အနန္တသက်တမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတာပါ၊ သူတို့အတွက် နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီပြီး အိပ်စက်ရတာက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”

“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ…” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ သူကိုယ်တိုင် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်အထိ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် သူ၏ သက်တမ်းမှာ နှစ်ပေါင်း လေးရာခန့်သာ ရှိမည်ဖြစ်ပြီး မီးလျှံဝိညာဉ်ဆေးပင်နှင့် ရေခဲဝိညာဉ်ဆေးပင်တို့၏ သက်တမ်းမှာမူ အနန္တ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို မိမိကိုယ်ကိုယ် ရယ်ချင်စရာကောင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အခြေအနေမှာ လစာ သုံးထောင်မျှသာရသော လူတစ်ယောက်က နှစ်စဉ်ဝင်ငွေ သန်းပေါင်း ရာချီရှိသော သူဌေးကြီးတစ်ဦး စားစရာမရှိမှာကို စိုးရိမ်ပူပန်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သတည်း။