အခန်း ၆၈၄

အခန်း (၆၈၄) အမာရွတ်များ

ယမမင်းအဖွဲ့အစည်းနှင့် ပူးပေါင်းရန်အတွက် ဦးစွာပထမ ထိုအဖွဲ့အစည်းအား ရှာဖွေရပေမည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း သိရှိထားသည်မှာ ယမမင်းအဖွဲ့အစည်း၏ အသင်းခွဲများနှင့် ဌာနချုပ်များအကြောင်းသာ ဖြစ်ချေသည်။

ဌာနချုပ်ရှိ လူသတ်သမားများသည် အသင်းခွဲများမှ လူသတ်သမားများထက် များစွာပိုမို၍ သိမြင်နားလည်ကြသည်။

သို့သော်လည်း ယမမင်းဌာနချုပ်သည် အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်စွာ ပုန်းအောင်းနေပြီး အနည်းဆုံးတော့ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ယမမင်းဌာနချုပ် မည်သည့်နေရာတွင် ပုန်းကွယ်နေသည်ကို သိရှိသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှိကြောင်း မကြားမိခဲ့ဖူးချေ။

“ဒါဆိုရင် ငါတို့ အသင်းခွဲတွေကနေပဲ စတင်ရတော့မှာပေါ့၊ လူသတ်သမားတစ်ယောက်က အသင်းခွဲမှာ ထူးထူးချွန်ချွန် စွမ်းဆောင်နိုင်ရင် ဌာနချုပ်ကို သွားဖို့ ရွေးချယ်ခံရနိုင်တယ် မဟုတ်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

သူသည် စိန်ခေါ်ရာမြို့တော်အတွင်းရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရှာဖွေကာ သီးသန့်ခန်းတစ်ခု ငှားရမ်းလိုက်ပြီး အစားအစာအချို့ကို မှာယူခဲ့သည်။

ထို့နောက် မည်သူမျှ မနှောင့်ယှက်စေရန် မှာကြားလိုက်လေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အန္တရာယ်ရှိသည့် အရှိန်အဝါကို ခံစားမိသဖြင့် စားသောက်ဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မနေရဲတော့ဘဲ အစားအစာများကို လာရောက်ချပေးပြီးနောက် ကပျာကယာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

“ငါ့ရဲ့ မူလအမှတ်အသားကို ဖုံးကွယ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာရမယ်၊ ငါ့မှာ ကမ္ဘာမြေတုန်းက ကြည့်ဖူးတဲ့ စုံထောက်ရုပ်ရှင်တွေထဲကလို လူသားအရေပြား မျက်နှာဖုံးတစ်ခုခု ရှိရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ၊ အဲ့ဒါဆို လူတစ်ယောက်ကနေ နောက်တစ်ယောက်အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားနိုင်မှာ”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ရှိစဉ်က ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးသည့် သူလျှိုရုပ်ရှင်များကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ ထိုမျက်နှာဖုံးက လူတစ်ဦးကို ချက်ချင်းပင် အခြားသူတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော် ဤနေရာ၌ ထိုသို့သော လူသားအရေပြား မျက်နှာဖုံးများ မရှိသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် အခြားသော နည်းလမ်းများကိုသာ စဉ်းစားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း အလွန်တရာ နာကျင်လှသော အကြံအစည်တစ်ခုကိုသာ ရရှိခဲ့လေသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့၊ နောက်တော့လည်း ပြန်ကောင်းသွားမှာပဲဟာကို၊ အမှုထားမနေတော့ဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

သူသည် မိမိ၏ ခေါင်းဆောင်းကို ချွတ်လိုက်ရာ ဖြူစင်ဝင်းပသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကျွန်းငယ်ပေါ်တွင် တစ်နှစ်ကျော်မျှ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အသားအရေမှာ နေလောင်ခြင်းမရှိဘဲ ဝင်းပနေဆဲ ဖြစ်ချေသည်။

“ဟင်း”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးဖြင့် မိမိ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားချက်တစ်ချက်ကို ရုတ်တရက် ခြစ်လိုက်ရာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နှစ်ခြမ်းကွဲလုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

ထိုမျှဖြင့် မပြီးသေးဘဲ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်နှာပေါ်တွင် ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ အမာရွတ်တစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်စေရန် နောက်ထပ်တစ်ချက် ထပ်မံခုတ်လိုက်ပြန်ရာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပြီး သွေးများ တရဟော စီးကျလာတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အံကို ကြိတ်လျက် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို မျိုချလိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ကျန်းမာလာခဲ့လေသည်။

ဒဏ်ရာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော်လည်း အမှန်စင်စစ် အလွန်တရာ တိမ်လှပေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အစွမ်းထက်လှသော ကိုယ်တိုင်ကုသနိုင်စွမ်းနှင့် ဆေးစွမ်းကြောင့် ဒဏ်ရာမှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကင်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ထိုအရုပ်ဆိုးလှသော အမာရွတ်များကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ခြင်းမပြုဘဲ ချန်ထားလိုက်လေသည်။

ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သူ၏ ရုပ်သွင်ကို အမာရွတ်များက ဖုံးကွယ်ပေးထားမည်ဖြစ်ရာ အခြားသူများအနေဖြင့် သူ့ကို မှတ်မိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ခဏမျှကြာသော် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး အစားအစာများကို စတင်စားသုံးရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

“သခင်လေး ခင်ဗျာ၊ အဲ့ဒီသီးသန့်ခန်းမှာ လူရှိနေလို့ပါ၊ ကျွန်တော်မျိုး ပိုကောင်းတဲ့ အခန်းတစ်ခန်း ပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်”

စားသောက်ဆိုင်ဝန်ထမ်း၏ ပြာပြာသလဲ ပြောဆိုသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဟင်း၊ ငါက မင်းတို့ကို မျက်နှာသာပေးလို့ ဒီကို လာတာ၊ ဒီနေ့ ဒီသီးသန့်ခန်းကိုပဲ ယူမယ်၊ နတ်မင်းကြီးတွေ ကိုယ်တိုင်ဆင်းလာရင်တောင် ငါ့လမ်းကို ပိတ်လို့မရဘူး” လူငယ်တစ်ဦး၏ အသံက ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်မိ၏။ လူ့ဘဝဆိုသည်မှာ တိုတောင်းလှသော ခရီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး အဆုံးသတ်မှာ သေခြင်းတရားသာ ဖြစ်ပေရာ လမ်းဖြတ်ကို ရွေးချယ်ချင်ကြသော လူအချို့ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်ကြသည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တိတ်တဆိတ် ဖြန့်ကြက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူငယ်သည် အမှန်တကယ်ပင် မိမိ၏ သီးသန့်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်လာနေခြင်းဖြစ်သည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း အံ့ဩစွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူ တစ်စုံတစ်ခု မပြုလုပ်ရသေးမီမှာပင် ထိုလူငယ်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သီးသန့်ခန်းတံခါးကို ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်လိုက်လေရာ စားသောက်ဆိုင် ဝန်ထမ်းအနေဖြင့် မည်သို့မျှ တားဆီး၍ မရတော့ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အစားစားနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ခေါင်းဆောင်းကို ချွတ်ကာ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုလူငယ်၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားတော့သည်။

သူ၏ တစ်သက်တာတွင် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာမျိုးကို တစ်ကြိမ်မျှ မမြင်ဖူးခဲ့သဖြင့် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားကာ အသက်ပင် ဝဝမရှူရဲတော့ပေ။

ဘေးနားရှိ အစေခံသည်လည်း ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ထိုမျက်နှာကား အဘယ်မျှ ကြောက်စရာကောင်းလိုက်ပါသနည်း။

မူလရုပ်သွင်ကို မည်သို့မျှ မမြင်နိုင်တော့ဘဲ ကြီးမားလှသော အမာရွတ်ကြီးနှစ်ခုက မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ပျက်စီးစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့မှာ တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ မေးလိုက်၏။

“ဟင့်အင်း၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီက အစားအစာတွေက လူကြီးမင်းရဲ့ အကြိုက်နဲ့ ကိုက်ညီရဲ့လားလို့ လာကြည့်တာပါ” လူငယ်သည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ပတ်ပြောဆိုကာ အနောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။

“အရမ်းကောင်းတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာကြောင့် ပို၍ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေတော့သည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း အထဲဝင်ပြီး ငါနဲ့အတူ အစားစားကြတာပေါ့”

“မဖြစ်ပါဘူး၊ မဟုတ်တာ၊ ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာကိစ္စလေး ရှိနေလို့ပါ၊ ဒီနေ့ လူကြီးမင်း သုံးသမျှ ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို ကျွန်တော် ရှင်းပေးပါ့မယ်” လူငယ်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လှည့်၍ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မည်သို့မည်ပုံ ရောက်ရှိသွားသည်မသိဘဲ ထိုလူငယ်၏ နောက်ကျောသို့ ချက်ချင်းရောက်ရှိသွားကာ ကော်လာကို ဆွဲပြီး သီးသန့်ခန်းအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။

အစေခံသည် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ရပ်နေမိပြီး တစ်လှမ်းမျှပင် မရွေ့ရဲတော့ပေ။

“ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ၊ နောက်ထပ် ထမင်းပန်းကန်နဲ့ တူတစ်စုံ ထပ်ယူခဲ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

အစေခံသည် ကပျာကယာ ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “နားလည်ပါပြီ ခင်ဗျာ၊ အခုချက်ချင်း သွားယူပါ့မယ်” ဟု ဆိုကာ ဝူးခနဲ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

လူငယ်သည် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်နေသော်လည်း မိမိအား ဖမ်းဆီးထားသူမှာ မိမိထက် များစွာ ပိုမိုအစွမ်းထက်လှသဖြင့် မည်သို့မျှ မရုန်းကန်ရဲတော့ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လူငယ်ကို ဘေးနားရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်စေပြီးနောက် မိမိဘာသာ အေးဆေးစွာ ဆက်လက် စားသောက်နေခဲ့သည်။

စားသောက်ဆိုင် ဝန်ထမ်းသည် ပန်းကန်နှင့် တူတစ်စုံကို လျင်မြန်စွာ ယူဆောင်လာပေးသည့်အပြင် သုံးဆောင်ရန် ဟင်းလျာအချို့ကိုပါ ထပ်မံဖြည့်စွက်ပေးကာ အလွန်တရာ ရိုသေကိုင်းညွတ်စွာ ပြုမူဆောင်ရွက်ခဲ့လေသည်။

အမှန်စင်စစ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရုပ်သွင်ရှိသူများသည် အပြင်သို့ သွားလာရာတွင် ပြဿနာနည်းပါးတတ်ကြပေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထိုလူငယ်ကို မိမိ၏ သဘောဆန္ဒအလျောက် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလူငယ်သည် သူ ယခင်က ဆုံတွေ့ဖူးသည့် လူတစ်ဦးနှင့် အလွန်တရာ ဆင်တူနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူ စိန်ခေါ်ရာမြို့တော်သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိစဉ်က လင်တုံးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး ရွှေဂူဗိမာန်အတွင်း ကိစ္စအချို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် လူမိုက်နှစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ ကတုံးနှင့်လူ ဖြစ်ပြီး ငွေခဝါချမှုလုပ်ငန်း၏ ဆရာကြီး ဖြစ်ပုံရကာ အခြားတစ်ဦးမှာ လူဝကြီး ဖြစ်သည်။

ဤလူငယ်ကား ထိုကတုံးနှင့်လူနှင့် အလွန်တရာ ဆင်တူလှပေသည်။

“စားလေ၊ မင်းက ငါ့ကို မျက်နှာသာမပေးဘူးပေါ့ ဟုတ်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လူငယ်တစ်ယောက်မျှ မလှုပ်ရှားဘဲ ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ဟင့်အင်း၊ စားပါ့မယ်၊ အခုချက်ချင်း စားပါ့မယ်” လူငယ်သည် ရင်ထဲတွင် ငိုမတတ် ဖြစ်နေရပြီး ထမင်းများကို ပါးစပ်ထဲသို့ အလောတကြီး ထိုးထည့်လိုက်တော့သည်။

မိမိ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမာရွတ်မျိုး ချန်ထားရဲရန် ထိုသူသည် အဘယ်မျှအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူ ဖြစ်ရပါမည်နည်း။

“ဒါမှပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး “မင်းအဖေက ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလိုက်၏။

“ကျွန်တော့်အဖေလား” ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူငယ်သည် ဤသူက မိမိ၏ ဖခင်ထံသို့ ကလဲ့စားချေရန် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးတောမိသွားသည်။

ထို့ကြောင့် သူက ကပျာကယာပင် “ကျွန်တော့်အဖေက ရွှေဂူဗိမာန်က ဆရာကြီး ကျူး ဖြစ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ချင်ယွမ်ဖုန်းရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကို ခံခဲ့ရပါတယ်၊ လူကြီးမင်းလည်း သူ့အကြောင်း ကြားဖူးမှာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

“မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ဤလူငယ်သည် ထိုကတုံးနှင့်လူ၏ သားဖြစ်ပေသည်။ “မင်း ပြောပြစမ်းပါဦး၊ ငါ ချင်ယွမ်ဖုန်းဆိုတဲ့ အကြောင်းကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး”

လူငယ်သည် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုခေတ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အမည်ကို မသိရှိသူ အလွန်တရာ နည်းပါးလှသောကြောင့် ဖြစ်၏။

“ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ပါ၊ သူက အရင်တုန်းက ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ဂူ’ အဆိပ်မိပြီး ဒုက္ခိတတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ရပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လူငယ် ပြောပြနေသော မိမိ၏ အကြောင်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ နားထောင်နေရင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုပြောစကားများနှင့် အမှန်တရားအကြားတွင် လွဲမှားမှုအချို့ ရှိနေခဲ့လေသည်။

ခဏမျှကြာသော် လူငယ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအကြောင်း ပြောဆို၍ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ မိမိရှေ့ရှိ လူထံမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသည်ကို မြင်ရသောအခါ ထိုသူသည် မိမိထံမှ ဘာကို လိုချင်နေမှန်း မသိဘဲ စိုးရိမ်ပူပန်နေတော့သည်။