အခန်း ၆၈၇

အခန်း (၆၈၇)ကျောက်ယွဲ့

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ လူများကို သွားရောက်ရှာဖွေ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက ယင်းက သူတို့ထံ ဘေးအန္တရာယ်ဆိုးများသာ သယ်ဆောင်လာပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ပထမဦးစွာ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းနှင့် မြေနက်မြေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် လက်သည်းတရားခံမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်ကို စုံစမ်းရန် လိုအပ်လှချေသည်။

ကျောက်ယွဲ့သည် ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်၏ လောကမှောင်မိုက်ပိုင်းတွင် လူသိများထင်ရှားသော လူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အတိုးကြီးစားသူ အလုပ်ဖြင့် မဟာစည်းစိမ်နှင့် အာဏာအရှိန်အဝါကို တည်ဆောက်ကာ အလွန်ပင် စည်းစိမ်ယစ်လျက် ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ နေထိုင်သူ ဖြစ်၏။

ချွန်ယွဲ့မျှော်စင်သည် ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် အကျော်ကြားဆုံးသော ကာမဂုဏ်ခံစားရာ ပြည့်တန်ဆာအိမ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ကျောက်ယွဲ့သည် ထိုနေရာသို့ လာရောက်ရသည်ကို လွန်စွာနှစ်သက်ပြီး နေ့စဉ်ရက်ဆက်နီးပါး လာရောက်လေ့ရှိချေသည်။

ထိုနေ့တွင်လည်း သူသည် ထုံးစံအတိုင်းပင် ပျော်ပါးအပန်းဖြေရန်အတွက် ချွန်ယွဲ့မျှော်စင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ၏ အခန်းတံခါးဝတွင်မူ မဟာဆရာနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦးက မဟာအစောင့်အရှောက်နတ်မင်းကြီးနှစ်ပါးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြပ်နေကြ၏။

“သခင်ကြီး၊ ဒီကို ရောက်ဖူးတာ ပထမဆုံးအကြိမ်လားရှင်။” ဝတ်ရုံနက်ကို ဆင်မြန်းကာ ခေါင်းမြီးခြုံထားသော လူတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာသည်ကို အမျိုးသမီးကြီးက ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပျာပျာသလဲ ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်ရှာသည်။

ထိုသူကား ထျန်းတူး ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာသည့် ချင်ယွမ်ဖုန်းပင် ဖြစ်ပေရာ ယင်းက ဝေဟင်မှ ပျံသန်းလာခဲ့ခြင်းကြောင့် အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။

သို့သော်လည်း ကျောက်ယွဲ့၏ သွားလာလှုပ်ရှားမှုကို စုံစမ်းထောက်လှမ်းရန်အတွက် မြို့တော်အတွင်း သုံးရက်မျှ အချိန်ယူ နေထိုင်ခဲ့ရချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံးကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပစ်ပေးလိုက်ပြီး “ငါ့ကို တတိယထပ်ကို ခေါ်သွားပေးပါ၊ ပြီးတော့ အကောင်းဆုံး သေရည်နဲ့ ဟင်းလျာအချို့ ပြင်ဆင်ပေးစမ်း။” ဟု အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

အမျိုးသမီးသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပြုံးပန်းပွင့်သွားကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တတိယထပ်ရှိ အခန်းတစ်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

တိုက်ဆိုင်ချင်တော့ ကျောက်ယွဲ့ နေထိုင်သည့် အခန်းမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးချင်းကပ် အခန်းပင် ဖြစ်နေချေသည်။

မကြာမီပင် သေရည်နှင့် စားဖွယ်စုံကို လာရောက်ချထားပေးပြီးနောက် အိမ်ရှင်မကြီးက ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး ရှာဖွေပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်တင်းအေးစက်စွာဖြင့် ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

အမျိုးသမီးလည်း စိတ်ထဲတွင် ‘ထူးဆန်းတဲ့ လူပါလား’ ဟု တွေးတောကာ ထွက်ခွာသွားတော့၏။ ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို ဖွင့်လှစ်ထားသည့် သဘောအရ မည်မျှထူးဆန်းသော လူမျိုးကိုမဆို မြင်တွေ့ဖူးနေကျ မဟုတ်လော။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သေရည်နှစ်ခွက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ သောက်သုံးပြီးနောက် အသာအယာ ထရပ်ကာ အခန်းပြင်သို့ ထွက်ခဲ့ပြီး ကျောက်ယွဲ့၏ အခန်းတံခါးဝသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

“ရပ်စမ်း။ မင်းက ဘယ်သူလဲ။” မဟာဆရာနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ ကိုယ်ရံတော် သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦးက အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။

ဤနှစ်ဦးမှာ ပထမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များသာ ဖြစ်ကြပြီး နောင်တစ်ဆင့်သို့ ထပ်မံတိုးတက်ရန် လမ်းစမရှိတော့သည့် သိုင်းသမားမျိုး ဖြစ်ပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ယင်းတို့ကို အနည်းငယ်မျှ အမှုမထားပေ။

“ငါ ကျောက်ယွဲ့ကို ရှာနေတာ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ အရှင်သခင်ကို မင်းတွေ့ချင်တိုင်း တွေ့လို့ရမယ် ထင်နေသလား။”

အခြားသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကလည်း ခက်ထန်စွာ ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

သို့သော် ထိုခဏ၌ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ဖြူဖွေးသော စွမ်းအင်အလင်းတန်း နှစ်စုံကို သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦး၏ လည်ချောင်းဆီသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ချေသည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင်မူ ဓားမြှောင်နှစ်စင်း ရှိနေ၏။

သေချာစွာ စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နဂါးကျောရိုးဓားမကြီးကို အသုံးပြုပါက မိမိ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ပေါ်ပေါက်သွားနိုင်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ လက်နက်အဖြစ် သာမန်ဓားမြှောင်နှစ်စင်းကိုသာ ရွေးချယ်အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မဟာဆရာနယ်ပယ်အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း မည်သို့မည်ပုံ လှုပ်ရှားလိုက်သည်ကိုပင် မြင်တွေ့ခွင့်မရလိုက်ဘဲ လည်ချောင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျ သေဆုံးသွားကြရရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ အခန်းတွင်း၌ ကျောက်ယွဲ့သည် မိန်းမပျိုအချို့နှင့်အတူ အလွန်ပင် သာယာပျော်ပါးနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

“တောက်၊ မင်းကို ဘယ်သူက ဝင်ခွင့်ပြုလို့လဲ။” ကျောက်ယွဲ့က အမျက်ဒေါသဖြင့် ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏နောက်ကွယ်မှ မည်သည့်တုံ့ပြန်သံမျှ ထွက်ပေါ်မလာသဖြင့် သူသည် လျင်မြန်စွာပင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်တော့၏။

ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှ မိန်းမပျိုအချို့လည်း တံခါးဝရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။ ပန်းထွက်နေသော သွေးညှီနံ့များကြောင့် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများမှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားကာ အော်ဟစ်ငိုယိုလျက် ဘေးဘက်သို့ ဆောက်တည်ရာမရ ထွက်ပြေးကြလေသည်။

ကျောက်ယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး “မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာကို လိုချင်လို့လဲ၊ မင်းအလိုရှိတာ မှန်သမျှ ငါ အကုန်ပေးနိုင်တယ်။” ဟု ဆိုလာသည်။

“ငါက မင်းရဲ့ အသက်ကို လိုချင်တာ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုရင်း သူ၏ ဦးခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်၏။

ထိတ်လန့်ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းလှသော မျက်နှာဆိုးကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်တွင် မိန်းမပျိုလေးများမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မေ့လဲသွားကြတော့သည်။

ကျောက်ယွဲ့ကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူမိုက်တစ်ဦးပင်လျှင် ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်အောင် အေးစက်တုန်လှုပ်သွားရချေသည်။

“ငါတို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားပြောကြရအောင်ပါ။ သူတို့ မင်းကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက်ပေးလဲ။ ငါ အဆ တစ်ဆယ် ပိုပေးမယ်။” ကျောက်ယွဲ့က တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်ခွာရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မဆိုတော့ဘဲ လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်နှစ်စင်းကိုသာ ချောက်ချားဖွယ် အလင်းရောင်များ တောက်ပစေလိုက်၏။

ထိုစဉ် ကျောက်ယွဲ့သည် ရုတ်တရက် နောက်သို့ လွှဲတိုက်ခုန်လွှားကာ ပြတင်းပေါက်ကို ရိုက်ခွဲ၍ အပြင်သို့ တိုက်ရိုက်ခုန်ချရန် ကြံစည်လေသည်။

သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အောက်သို့ပင် မကျရောက်သေးမီမှာပင် မိမိ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို တစ်စုံတစ်ဦးက ဖမ်းဆုပ်ထားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သူက သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ပြင်းထန်သော အားဖြင့် နောက်သို့ ဆွဲငင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

“သေချင်နေတာပဲ။”

ကျောက်ယွဲ့၏ ရက်စက်သော ဗီဇကလည်း ထွက်ပေါ်လာချေပြီ။ ခန္ဓာကိုယ် နောက်သို့ ယိုင်ကျသွားသည့် အားကို အသုံးချကာ သူသည် လက်သီးကို ရုတ်တရက် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို တစ်ကိုယ်လုံးမှ ထွက်ပေါ်စေလျက် လက်သီးဆုပ်ထံ စုစည်းစေလိုက်သည်။

သို့သော် သူက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည့်တိုင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တုန်လှုပ်ခြင်း အလျင်းမရှိဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်ပင် ကျောက်ယွဲ့၏ တိုက်ကွက်ကို အသာအယာ ချေဖျက်ပစ်လိုက်၏။

“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။” ကျောက်ယွဲ့က မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

သို့သော် သူ နောက်ဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာမူ မိမိ၏ ဦးခေါင်း ပြတ်တောက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ သူသည် ပိတ်စတစ်ထည်ကို အသုံးပြု၍ ကျောက်ယွဲ့၏ ဦးခေါင်းကို ထုပ်ပိုးကာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ခုန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။

မကြာမီပင် အခန်းတွင်းမှ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို တစ်စုံတစ်ဦးက မြင်တွေ့သွားပြီး ပြည့်တန်ဆာအိမ်တစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်မူ ပြုလုပ်သူ တရားခံမှာ ဝေးလံသော နေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တည်းခိုခန်းသို့ တိုက်ရိုက်မပြန်သေးဘဲ ကျောက်ယွဲ့၏ ဦးခေါင်းကို သယ်ဆောင်ကာ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ပျက်စီးနေသော အပျက်အစီးများဆီသို့ လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်က ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့သော ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကြီးသည် ယခုအခါ၌မူ အလွန်ပင် ခြောက်ကပ်ပြီး အထီးကျန်လှသော တောင်ကတုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

ထို့နောက် သူသည် မြေနက်မြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မြေနက်မြေ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းမှာ တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သိမ်ငယ်လှသော မြို့ပြလေးထဲတွင် ခွေးတစ်ကောင်က မိမိ၏ နယ်မြေကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ စဉ်ဆက်မပြတ် ကင်းလှည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဝမ်ချိုင်…” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝေးလံသော နေရာမှ ရပ်တန့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

အတိတ်နိမိတ်တစ်ခုခုကြောင့်လော သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းကြောင့်လော မသိရဘဲ ဝမ်ချိုင်သည် ရုတ်တရက် လှည့်လည်ကြည့်ရှုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ရပ်နေသည့် ဘက်သို့ လှမ်းမြော်ကြည့်ရှုလာပေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်မူ မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။

“ထူးဆန်းတာပဲ၊ ငါ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အလွန်အမင်း လွမ်းဆွတ်နေမိလို့လား။ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ငါက ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်တောင် လွမ်းဆွတ်နေရတယ်လို့။”

ဝမ်ချိုင်သည် ထိုချောက်ချားဖွယ် အတွေးများကို ခေါင်းထဲမှ မောင်းထုတ်ရန် ဦးခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ခါယမ်းလိုက်တော့သည်။

ထိုခဏတွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အရိပ်များထဲတွင် ပေါင်းစည်းပျောက်ကွယ်နေခဲ့သဖြင့် ဝမ်ချိုင်၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ထိုနေရာတွင် နောက်ထပ် နှစ်ရက်မျှ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ပြီး အရိပ်များထဲတွင်သာ အချိန်ပြည့် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်အတွင်း သူသည် လင်ဇီအာ၊ ချန်ဒါချောင်နှင့် ချန်ရှောင်ချောင်၊ ထို့ပြင် ပိုင်ဖုန်း၊ လင်တုံး၊ ချင်နန်နှင့် အခြားသော သူများကိုပါ မြင်တွေ့ခဲ့ရပေသည်။

ရင်းနှီးပြီးသား မျက်နှာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နှလုံးသားမှာ လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများဖြင့် တရုတ်တရက် ယိမ်းလှုပ်သွားခဲ့ပြီး ယခုချက်ချင်းပင် သွားရောက်ကာ ၎င်းတို့နှင့် ဆုံဆည်းချင်စိတ်များ ပြင်းပြလာခဲ့သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။

ယခုအခါတွင် ယမမင်း အဖွဲ့အစည်းသာမကဘဲ ဆန်းကြယ်ပြီး အစွမ်းထက်လှသော လျှို့ဝှက်အင်အားစုကြီးကပါ မြေနက်မြေမှ လူများကို စောင့်ကြည့်နေခြင်းကြောင့် သူသည် မိမိကိုယ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီး မိမိနှင့် အခြားသူများထံသို့ ဒုက္ခဆိုးများ သယ်ဆောင်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုနေရာတွင် နှစ်ရက်မျှ စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း လျှို့ဝှက်ဆရာသခင်ကြီးကို ရှာမတွေ့ခဲ့သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

ငါးရက်လွန်မြောက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ကျောက်ယွဲ့၏ ဦးခေါင်းကို ဝူးလီ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပစ်ချလိုက်လေသည်။

“ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား။” ဝူလီသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရပေသည်။ သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စစ်မှန်သော အစွမ်းကို မသိရှိထားသဖြင့် လွန်စွာ အံ့အားသင့်သွားရခြင်း ဖြစ်၏။

“ဒီတာဝန်က အလွန်ရိုးရှင်းပါတယ်၊ ခရီးသွားရတဲ့ အချိန်ကလွဲရင်ပေါ့။” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ဆိုလိုက်သည်။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က ဦးခေါင်းကို ညိတ်လိုက်ပြီး “မင်းက တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူပဲ။ နောင်ကျရင် မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ကိုက်ညီမယ့် တာဝန်တွေကိုပဲ ငါ ပေးအပ်ပါ့မယ်။” ဟု ပြောဆိုသည်။

“ဒါက အကောင်းဆုံးပေါ့။” ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်၏။

ရက်အနည်းငယ် ကြာလွန်ပြီးနောက် ယခင်က ရောက်ရှိလာခဲ့သော အလယ်အလတ်အရွယ် လူကြီးသည် တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကာ ကျန်ရှိသော ငွေပမာဏကို ချေဖျက်ပေးခဲ့သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၆၀၀ ကို ရရှိခဲ့ပေသည်။

ဤမျှများပြားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို အလွယ်တကူ ရရှိခဲ့ခြင်းကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းပင်လျှင် အနည်းငယ်မျှ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရ၏။ ထိုသို့သော လုပ်ငန်းမျိုးမှာ အမှန်တကယ်ပင် အမြတ်အစွန်း များပြားလှချေသည်။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤတည်းခိုခန်းတွင် ခေတ္တမျှ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ပြီး မိမိ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားဖြင့် နဝမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ်ရှိ တာဝန်များကိုပင် လွယ်ကူစွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ကြောင်း သက်သေပြသခဲ့လေတော့သည်။