အခန်း ၆၈၉

အခန်း (၆၈၉)

“ကောင်းပြီ၊ မင်း စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ” ဟု ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“အခုဆို မင်းဟာ ယမမင်းဌာနချုပ်ရဲ့ ကြေးညိုအဆင့် လူသတ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်သွားပြီ၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် မင်းကို ငါ ဌာနချုပ်ဆီ ခေါ်သွားမယ်။”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ “ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ” ဟု ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီးက ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ကြည့်လျက် မှတ်တမ်းတွဲပေါ်ရှိ အမည်များကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ “မင်း ဒီလူတွေကို နည်းနည်းမှ မှတ်မိတဲ့ အရိပ်အယောင် မရှိဘူးလား” ဟု မေးမြန်းချေသည်။

“မရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော် ပြောခဲ့ပြီးတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်တော်ဟာ အတိတ်မေ့နေတဲ့သူတစ်ယောက်မို့ ယခုအချိန်မှာ ကာရန်တစ်ခုတည်းအတွက်ပဲ အသက်ရှင်နေတာပါ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

“ကျွန်တော့်အမည်က အာဟိုင်ပါ၊ ပင်လယ်ပြင်ကနေ လာခဲ့တာပါ။”

ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီးက ခေါင်းငြိမ့်လျက် “ကောင်းပြီလေ၊ ငါ နားလည်ပါပြီ၊ မင်းလည်း ပင်ပန်းလာပြီမို့ သွားရောက် အနားယူတော့” ဟု ဆို၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခန်းထဲမှ လှမ်းထွက်ခဲ့ပြီး မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အခန်းဆီသို့ ပြန်ရောက်သောအခါမှသာ ရင်ထဲက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။

စင်စစ်အားဖြင့် ထိုချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် မည်သည့် အပြစ်အနာအဆာမျှ မရှိစေရန် ဟန်ဆောင်သရုပ်ဆောင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် လူပန်းစိတ်ပန်း ဖြစ်ရပေသည်။

“အတိတ်မေ့နေတဲ့အပြင် ခံစားချက်တွေပါ ကင်းမဲ့နေပုံရတယ်၊ ထိုသို့သောသူမျိုးက မွေးရာပါ လူသတ်သမား ဖြစ်ဖို့ အကြောင်းဖန်လာတာပဲ” ဟု ကုန်သည်ကြီးက တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သုံးရက်မျှ ကုန်လွန်ပြီးနောက်တွင် ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီးသည် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။ ယင်းနှင့်အတူ ၎င်း၏ ကိုယ်ရံတော်များနှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းတို့လည်း လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။

၎င်းတို့သည် ယမမင်း လူသတ်သမားအဖွဲ့အစည်း၏ ဌာနချုပ်ဆီသို့ အတူတကွ ဦးတည်သွားကြမည်ဖြစ်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေမိသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ထင်မှတ်မထားသည့်အချက်မှာ ၎င်းတို့ ဦးတည်သွားနေသည့် လမ်းကြောင်းသည် ချီဖုန်းချောက်ကမ္ဘာ ဆီသို့ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

“သခင်ကြီး၊ ယမမင်းဌာနချုပ်က အတိအကျ ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိခွင့်ရမလားခင်ဗျာ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကုန်ပစ္စည်းများ တင်ဆောင်ထားသော မြင်းရထားပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

မိမိ၏ ခရီးစဉ်အတွက် အလျင်စလို နှင်နှင်နေရသော ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီးက ပြုံးလိုက်ပြီး “မင်း မကြာခင် သိရမှာပါ” ဟုသာ ဆိုချေသည်။

၎င်းတို့သည် ချီဖုန်းချောက်ကမ္ဘာနှင့် စိန်ခေါ်ရာမြို့တော်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ နယ်ခြားအတားအဆီးဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယမမင်းဌာနချုပ်က ဤအတားအဆီး၏ အတွင်းပိုင်း၌ ပုန်းကွယ် တည်ရှိနေလေမလားဟု တွေးတောနေမိသည်။

သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် မိမိ၏ အတွေး မှားယွင်းကြောင်းကို သိလိုက်ရသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထပ်ဆင့်တန်းခက်နေသော တောင်တန်းများကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ထန်ဂူဒေသ သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသေးသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ယင်းသည် ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီး၏ အနောက်ဘက် အစွန်းဆုံးတွင် တည်ရှိပြီး နေဝင်ချိန်မြေပြင် ဟုလည်း လူသိများသည်။

ထိုနေရာကို သွားရောက်နိုင်ခြင်း မရှိစေရန် တားဆီးထားသော အတားအဆီးတစ်ခု ကြောင့်ပင် ဤဒေသသည် လူအများအတွက် အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလွန်းလှသည်။

ထန်ဂူဒေသသည် ကျယ်ပြောလှသော နယ်မြေကြီး ဖြစ်သော်လည်း လူနေထိုင်မှု အလွန် နည်းပါးလှရာ ချင်းလိုင်မျှော်စင်၊ ဟယ်ဟွမ်းချိုင့်ဝှမ်းနှင့် ယမမင်း အစရှိသော ဂိုဏ်းအနည်းငယ်သာ အခြေစိုက် တည်ရှိကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲ၌ အလွန် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

ထိုအင်အားစုအားလုံးသည် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေများ ဖြစ်ကြပြီး ယမမင်းဆိုလျှင် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေတစ်ခုနှင့် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်ရုံမျှမက သာလွန်ကောင်းမွန်လှသည် မဟုတ်လော။

ထိုအဖွဲ့အစည်းအားလုံးက ထန်ဂူဒေသတွင် စုစည်းနေကြသည် တကား။

“အံ့သြမနေပါနဲ့၊ လူအများစုက သန့်ရှင်းသော နယ်မြေတွေကို လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတယ်လို့ ထင်တတ်ကြပေမယ့် စင်စစ်တော့ သူတို့ကလည်း သာမန်ဂိုဏ်းတွေလိုပါပဲ၊ သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင် နယ်မြေတစ်ခု ရှိနေကြတာပဲ ကွာခြားတာ၊ နယ်မြေ ဒီထန်ဂူဒေသထဲမှာ ရှိနေပြီး လူအလာနည်းတာကြောင့်မို့သာ အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားတယ်လို့ ထင်မှတ်ရတာ ဖြစ်တယ်” ဟု ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီးက ပြုံး၍ ရှင်းပြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ကာ ထိုစကားကို ထောက်ခံမိသည်၊ အမှန်ပင် ထိုသို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်၊ လူတို့သည် မိမိတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် အရာများကိုသာ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည်ဟု သမုတ်တတ်ကြသည် မဟုတ်လော။

သို့သော်ငြားလည်း ထန်ဂူဒေသသည် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေနှစ်ခုနှင့် ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းအချို့ တည်ရှိနေခြင်းကြောင့် အတော်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

၎င်းတို့သည် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေများလောက် မမြင့်မြတ်သော်ငြား ကွာခြားမှု အလွန် နည်းပါးလှသည်။

ဤဂိုဏ်းများမှလွဲ၍ ထန်ဂူဒေသတွင် အခြားသော သာမန်လူတန်းစားများ နေထိုင်ခြင်း မရှိသလို၊ မည်သည့် ရွာ၊ မြို့ သို့မဟုတ် မြို့တော်မျှလည်း မရှိချေ၊ ယင်းသည် ဂိုဏ်းအသီးသီး စုဝေးရာ နေရာသက်သက်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် ထိုသို့သော နေရာမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီးသည် ၎င်းတို့၏ မြင်းရထားကို အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်၍ ထန်ဂူဒေသ အတွင်းသို့ မောင်းနှင်ပြီးနောက် တောင်ဘက်သို့ ကွေ့လိုက်ကြပြီး အလွန်ဝေးကွာသော ခရီးကို နှင်ခဲ့ကြရာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ၎င်းတို့၏ ပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေပြီ။

ယင်းကကား ယမမင်းဌာနချုပ်ပင်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း အလွန် တောင့်တခဲ့ရသော ဤနေရာသည် အမှန်စင်စစ် ပင်လယ်ပြင်နှင့် ကပ်လျက်ရှိသော တောင်ကမ်းပါးထိပ်တွင် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ နောက်ကွယ်တွင် လှိုင်းတံပိုးများ ထန်နေသော ပင်လယ်ပြင်ကြီး ရှိနေသည်။

ဌာနချုပ်၏ ပုံစံသည် ရှေးဟောင်း ရဲတိုက်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူညီနေပြီး မှေးမှိန်ဆိတ်သုဉ်းကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက် ရှိနေသည်။

၎င်းတို့သည် တောင်ကမ်းပါး၏ ပြင်ပတွင် မြင်းရထားကို ရပ်တန့်ခဲ့ကြပြီး ကုန်သည်ကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရဲတိုက်ကြီးအတွင်းသို့ ခြေကျင် လှမ်းဝင်ခဲ့ကြသည်။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဤနေရာတွင် လူအတော်များများ ရှိနေသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။

ရဲတိုက်ကြီးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ပြီးနောက်တွင် မြင့်မားလှသော အမိုးခုံးပေါ်၌ ရှုပ်ထွေးဆန်းပြားသော ပုံရိပ်များ ထုဆစ်ထားသည့် မဟာခန်းမကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုပုံရိပ်များသည် ကမ္ဘာဦးအစကတည်းက တည်ရှိနေခဲ့သည့်နှယ် ရှေးကျပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလှပုံရသည်။

ခန်းမကြီးအတွင်း၌ ကောင်တာများ၊ ဝန်ထမ်းများနှင့် တာဝန်များကို ကြည့်ရှု လက်ခံနေကြသော လူသတ်သမား အချို့ကို တွေ့ရသည်။

ဤနေရာတွင် ရှိနေသော လူဦးရေသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ထင်မှတ်ထားသည်ထက် ပိုမိုများပြားလှရာ ခန်းမကြီးတစ်ခုတည်းမှာတင် လူပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်မျှ ရှိနေသည်။

“ဒါ ယမမင်းဌာနချုပ်ပဲ၊ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ” ဟု ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီးက ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းခါပြကာ “ကျွန်တော် ထင်ထားတာနဲ့ အများကြီး ကွာခြားပါတယ်” ဟု ဆိုသည်။

“ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာတဲ့သူ အများစုကလည်း ဒီလိုပဲ ပြောလေ့ရှိကြတယ်၊ ဒါက သာမန် ဆိုင်တစ်ဆိုင်လို ဖြစ်မနေဘူးလား” ဟု ကုန်သည်ကြီးက ထပ်မံ မေးမြန်းချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ထိုအချက်ကို စဉ်းစားကြည့်သောအခါ အမှန်ပင် ထိုသို့ ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ လူသတ်သမားများဆိုသည်မှာ အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေရမည် မဟုတ်လော။

ယခုကဲ့သို့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုကဲ့သို့ တရားဝင် တာဝန်များကို ဗြောင်ကျကျ လက်ခံနေကြသည်မှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေပေသည်။

“ဒါကို မသံသယဖြစ်ပါနဲ့၊ မင်း အခု ရောက်နေတဲ့နေရာက ငါတို့ ယမမင်းရဲ့ ဌာနချုပ်အစစ်အမှန်ပဲ၊ ပြီးတော့ မင်း အခု မြင်တွေ့နေရတာက ရေခဲတောင်ရဲ့ ထိပ်ဖျားလေးတစ်ခုမျှသာ ရှိပါသေးတယ်” ဟု ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီးက လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားစွာ ဆိုလိုက်သည်။

အကျဉ်းချုံး မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက်တွင် ကုန်သည်ကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ခန်းမ၏ ဘေးဘက်ရှိ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

စင်္ကြံလမ်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အခန်း သုံးခန်းစီ ရှိနေပြီး ကုန်သည်ကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လမ်းဆုံးရှိ အခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

အခန်းတံခါးဝရှိ ဆိုင်းဘုတ်တွင် “ကြီးကြပ်သူ” ဟု ရေးသားထားလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ ကုမ္ပဏီတစ်ခုခုထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည့်နှယ် ခံစားရသဖြင့် ခဏမျှ ငေးမှိုင်သွားမိသည်။

ကုန်သည်ကြီးက တံခါးကို ခေါက်လိုက်ပြီးနောက် တွန်းဖွင့်၍ အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့သည်။

“ကြီးကြပ်သူကြီးခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော် လူကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပါပြီ” ဟု ကုန်သည်ကြီးက ရိုသေစွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စားပွဲနောက်ကွယ်ရှိ ပုံရိပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်ခုံးပင့်သွားမိသည်။ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသည်မှာ အဘွားအိုတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် အလွန်အမင်း အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း ငယ်စဉ်က ကြည့်ခဲ့ဖူးသော ရုပ်ပြကာတွန်းများထဲမှ စုန်းမအိုကြီးကဲ့သို့ပင် ရှည်လျားကာ ကောက်ချိတ်နေသော နှာခေါင်းနှင့် တွန့်လိပ်ကျနေသော အရေပြားများ ရှိနေသည်။

ထိုစုန်းမအိုကြီးက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရွံရှာမုန်းတီးသော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာကာ “သူ့ကို ရုပ်ဖြောင့်တဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက် ထင်နေတာ၊ စင်စစ်တော့ မျက်နှာ ပျက်စီးနေတဲ့ သနားစရာ သတ္တဝါလေးတစ်ကောင်ပဲကိုး” ဟု ခပ်အေးအေး ဆိုလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ၊ သခင်ကြီးရယ်၊ သူ့ရဲ့ ရုပ်သွင်ပြင်ကိုကြည့်ပြီး အထင်မသေးပါနဲ့၊ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းက အတော်လေးကို ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှပါတယ်” ဟု ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီးက လျင်မြန်စွာပင် ကြားဖြတ်ပြောဆိုလိုက်ရသည်။

စုန်းမအိုကြီးက စိတ်မရှည်သလို ခေါင်းညိမ့်ပြကာ “ကဲပါ၊ ကဲပါ၊ ဒါကို ယူသွားလိုက်၊ ဒီနေရာက အခြေအနေတွေကို သူ့ကိုပဲ ရှင်းပြလိုက်တော့” ဟု ဆိုလျက် စားပွဲပေါ်သို့ ကြေးညိုရောင် တံဆိပ်ပြားတစ်ခုနှင့် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

“နားလည်ပါပြီ၊ ကြီးကြပ်သူကြီး” ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီးက ပြုံးလျက် ထိုတံဆိပ်ပြားနှင့် စာအုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ အခန်းထဲမှ လှမ်းထွက်ခဲ့ကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုစုန်းမအိုကြီးကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှနေ၍ “မင်းကမှ ရုပ်ဆိုးတာ၊ မင်းတစ်မိသားစုလုံး ရုပ်ဆိုးတာ” ဟု ကျိန်ဆဲနေမိသည်။

အခန်းပြင်ပသို့ ရောက်ရှိသောအခါတွင် ချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီးသည် မိမိ၏ ကျောကို ဆန့်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ တံဆိပ်ပြားနှင့် စာအုပ်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

“ဒါက ငါတို့ ယမမင်းအဖွဲ့အစည်းရဲ့ ကြေးညိုအဆင့် လူသတ်သမားအဆင့်အတန်းကို သက်သေပြတဲ့ အရာပဲ၊ မင်းရဲ့ အချက်အလက်တွေကို မင်း ဒီကို မလာခင်ကတည်းက တံဆိပ်ပြားပေါ်မှာ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီးသားမို့ ဒါကို အတုလုပ်လို့ မရဘူး” ဟု ကုန်သည်ကြီးက ဆိုသည်။

“ပြီးတော့ ဒါကတော့ ဌာနချုပ်ကို ရောက်လာတဲ့သူတိုင်း သင်ယူခွင့်ရတဲ့ သိုင်းပညာရပ်ပဲ၊ ယင်းကို အရိပ်ဆိုးသတ်ဖြတ်ခြင်း လို့ ခေါ်ပြီး မိမိကိုယ်ကို အရိပ်တွေထဲမှာ ရောနှော ပုန်းကွယ်သွားစေနိုင်တယ်၊ ဒါဟာ အလွန် အစွမ်းထက်တဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း ပညာရပ်တစ်ခုပဲ။”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ “ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုချမ်းသာသော ကုန်သည်ကြီး မသိရှိသည့် အချက်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤသိုင်းပညာရပ်ကို လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက တတ်မြောက်ထားပြီးဖြစ်ရုံမျှမက အတုမရှိ ပြောင်မြောက်လှသော အဆင့်အထိ အသုံးပြုနိုင်နေပြီ ဖြစ်ခြင်းပင် ဖြစ်တန်ရာချေသည်။