အခန်း ၆၉၂

အခန်း (၆၉၂) အချိန်လုခြင်း

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ ညိတ်လိုက်မိရင်း ယမမင်း အဖွဲ့အစည်းသည် အမှန်ပင် အလုပ်အကျိုးအကြောင်းကို သေချာကျနစွာ ဆောင်ရွက်ပေသည်ဟု စိတ်ထဲက ကျိတ်၍ ချီးကျူးလိုက်မိချေသည်။

နေရာပြောင်းအစီအရင်၏ အပြင်ဘက်၌ သတင်းပေးတစ်ဦးအား ကြိုတင်ပြင်ဆင် စောင့်ဆိုင်းစေခြင်းဖြင့် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာမည့် လူသတ်သမားများအနေဖြင့် လိုအပ်သော သတင်းအချက်အလက်များကို တိုက်ရိုက်ရရှိနိုင်ပေရာ လွန်စွာ အဆင်ပြေလှပေသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ငါ ဒီလူသုံးယောက်ရဲ့ နေရပ်လိပ်စာတွေကို သိချင်တယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝတ်ရုံအိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ ယမမင်းအဖွဲ့မှ ထုတ်ပြန်ထားသော တာဝန်ပေးချက်စာတမ်း သုံးစောင်ကို ထုတ်ယူ၍ ထိုအဘိုးအိုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

အဘိုးအိုသည် ထိုစာတမ်းများကို သာမန်မျှသာ ကြည့်ရှုလိုက်ချေသည်။ နယ်ပယ်တစ်ခုတည်း၊ ဒေသတစ်ခုတည်းမှ တာဝန်များကို တစ်ချိန်တည်း၌ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လက်ခံဆောင်ရွက်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ရှိသည်ဟု ယုံကြည်ပါက ဆန်းကြယ်သောအရာတော့ မဟုတ်ပေ။

“ဒီသုံးယောက်စလုံးက ရန်ချီနိုင်ငံရဲ့ မြေအောက်လောကမှာ လွန်စွာ နာမည်ကျော်ကြားတဲ့ လူမိုက်ကြီးတွေပဲ ဖြစ်ကြတယ်၊ မူဆာရှီ ဆာဘူရို ဆိုတာကတော့...”

အဘိုးအိုသည် ရှည်လျားလှစွာသော ရှင်းလင်းချက်များကို စတင်ပြောကြားရန် ဟန်ပြင်နေသည်ကို မြင်လျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခပ်သွက်သွက်ပင် တားမြစ်လိုက်ရချေသည်။

“တော်စမ်း ငါသူတို့ ဘယ်မှာရှိနေလဲ ဆိုတာကိုပဲ သိချင်တာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခပ်မြန်မြန်လေးသာ ပြောပြပေးပါ၊ ငါအချိန် လုနေရလို့ပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်မရှည်ဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

ထိုအခါ အဘိုးအိုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား စိတ်ရူးပေါက်နေသည့် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်လာပြီးလျှင် “အချိန်လုနေရတယ် ဟုတ်လား။လူသတ်ခြင်း၊ လုပ်ကြံခြင်း ဆိုတာမျိုးက အချိန်လုပြီး ခပ်ကသုတ်ကရက် လုပ်လို့ရတဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး...”

“လိပ်စာသာ ပြောပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလေးအနက်ပြု၍ ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။

ထိုအခါမှ အဘိုးအိုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်စက် အရှိန်အဝါတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားပြီး ကျောပြင်တစ်ခွင် စိမ့်ခနဲ ချမ်းအေးသွားရကာ ထိုလူသုံးယောက်၏ နေရပ်လိပ်စာများကို လျင်မြန်စွာပင် ပြောပြလိုက်ရတော့သည်။

ထို့ပြင် ထိုလူများသည် စည်းစနစ်မရှိဘဲ ၎င်းတို့၏ နေထိုင်ရာ အိမ်ဂေဟာများကို မကြာခဏ ပြောင်းရွှေ့တတ်ကြကြောင်းကိုလည်း ထည့်သွင်းပြောကြားလိုက်သေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုလူသုံးဦး သွားလာတတ်သော နေရာများကို စိတ်ထဲ၌ မှတ်သားလိုက်ပြီးနောက် ထိုတာဝန်ကို လက်ခံ၍ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာလာခဲ့ချေသည်။

ရန်ချီနိုင်ငံ၏ နယ်မြေအကျယ်အဝန်းသည် လွန်စွာ ကျယ်ပြောလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ချင်ယွမ်ဖုန်းအဖို့ ဤနိုင်ငံ၏ အထက်စွန်းမှ အောက်စွန်းအထိ ပျံသန်းမည်ဆိုပါက ဆယ်ရက်မှ လဝက်ခန့်သာ အချိန်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

ထင်ရှားကျော်ကြားသော နေရာအချို့သာရှိပြီး ယင်းတို့အားလုံးသည် ကျွန်းနိုင်ငံ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိသော နေမင်းမြို့တော်၌သာ စုစည်း တည်ရှိနေကြပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်သည်လည်း နေမင်းမြို့တော်သို့ သွားရောက်ရန်ဖြစ်ပြီး ထိုလူသုံးယောက် မကြာခဏ လှုပ်ရှားသွားလာတတ်သည့် နယ်မြေသည်လည်း နေမင်းမြို့တော်တွင်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့ရတော့မည်ဟု အရိပ်အယောင် မြင်မှသာလျှင် ၎င်းတို့သည် နေမင်းမြို့တော်မှ ထွက်ခွာ၍ အခြားနေရာများသို့ တိမ်းရှောင်ခိုလှုံကြပေလိမ့်မည်။

ကံကောင်းလှသည်မှာ နတ်ကွန်းကျောင်းတော်သည် နေမင်းမြို့တော်၏ ပြင်ပရှိ တောင်တန်းပေါ်၌ တည်ရှိနေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နေမင်းမြို့တော်သို့ လျင်မြန်စွာပင် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

မူဆာရှီ ဆာဘူရို သည် လွန်စွာ စိုးရိမ်စိတ်ကြီးပြီး သတိလက်လွတ်မရှိသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ချေသည်။

လူအများအပြားက သူ့အား သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြဖူးသော်လည်း သူသည် လွန်စွာ သတိကြီးလှသဖြင့် နေ့စဉ်ရက်ဆက်ပင် နေထိုင်ရာအိမ်ကို လဲလှယ်ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်တတ်ရာ အားလုံးပင် ကျရှုံးခဲ့ကြရသည်။

သူသည် ယခင်က နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော မည်သည့်နေရာသို့မျှ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည်သွားရောက်ခြင်း မရှိပေရာ အမှန်တကယ်ပင် အတည်တကျမရှိဘဲ လွင့်မျောနေသူ ဟု ဆိုရပေမည်။

ယမမင်းအဖွဲ့မှ စေလွှတ်လိုက်သော အဘိုးအိုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မူဆာရှီ ဆာဘူရို သွားရောက်နိုင်ခြေရှိသည့် ယေဘုယျနေရာမျှကိုသာ ပြောပြနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သူရှိရာနေရာသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့ချေသည်။

“ဒါပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီလောက်အထိ အခြံအရံတွေ သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်းနဲ့ ခမ်းခမ်းနားနား သွားနေတာကို မမြင်ဘဲ နေနိုင်စရာ မရှိဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ရှည်လျားလှစွာသော လူတန်းကြီးကို ကြည့်ရှုရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိသည်။

ထိုနေရာ၌ မဟာဆရာနယ်ပယ် အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင် ဆယ်ဂဏန်းကျော်နှင့် ပညာသင်နယ်ပယ် အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင် အများအပြား အပါအဝင် စုစုပေါင်း လူသုံးဆယ်ခန့်သည် လူတစ်ယောက်၏ နောက်ကွယ်မှ ခြံရံ၍ လိုက်ပါလာကြပေသည်။

ထိုလူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း စိတ်ကူးထားသည့် ‘လူမိုက်ကြီး’ ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်နှင့် ကွက်တိပင် ကိုက်ညီလှပေသည်။

သူသည် ခန့်ညားထည်ဝါသော ရုပ်လက္ခဏာရှိပြီး စူးရှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အစဉ်မပြတ် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေကာ မျက်နှာပေါ်ရှိ အဆီပြင်များမှာလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေချေသည်။

လမ်းမပေါ်ရှိ လူအပေါင်းတို့သည် ဤကပ်ဆိုးကြီးသဖွယ် လူမိုက်အား ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့် ဝေးဝေးမှ ရှောင်ကွင်းသွားကြပေသည်။

အမှန်စင်စစ် မူဆာရှီ ဆာဘူရို ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဤမျှလောက် အခြံအရံ အဆောင်အယောင်ကြီးမားစွာဖြင့် သွားလာချင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သူသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် အပြင်ထွက်မှသာလျှင် ဤမျှများပြားသော ကိုယ်ရံတော်များကို ခေါ်ဆောင်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ညဉ့်နက်သန်းခေါင် အချိန်များ၌မူ မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားနိုင်သော နေရာတစ်ခုတွင် တိတ်တဆိတ် သွားရောက် ပုန်းအောင်းနေထိုင်တတ်ပေသည်။

ထို့ပြင် နေ့ခင်းကြောင်တောင် အချိန်အခါ၌ လူသတ်မှု၊ လုပ်ကြံမှုများ ဖြစ်ပွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ တွေးထင်ထားကြမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့သော အရာများသည် ညဉ့်မှောင်ရိပ်တွင်သာ ဆောင်ရွက်နိုင်သောအရာ မဟုတ်လော။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာမူ အချိန်လုနေရချေသည်။ သူ့ထံ၌ ဆောင်ရွက်ရန် တာဝန်ပေါင်း ဆယ်ခုထက်မက ကျန်ရှိနေသေးရာ ဤနေရာ၌ ညမှောင်သည်အထိ မည်သို့လျှင် စောင့်ဆိုင်းနေနိုင်ပါအံ့နည်း။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မူဆာရှီ ဆာဘူရို ရှိရာဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပင် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

တစ်ကိုယ်လုံး အလင်းမဲ့နက်မှောင်သော ဝတ်ရုံရှည်ကို ဆင်မြန်းထားပြီး ခေါင်းဆောင်းကိုပါ လွှမ်းခြုံထားသော ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် လူအများကြားတွင် ထူးခြားထင်ရှားနေပေရာ မူဆာရှီ ဆာဘူရို၏ မျက်လုံးထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

“ဘယ်ကကောင်က ငါ့လမ်းကို ပိတ်ရဲရတာလဲ၊ သွားကြည့်စမ်း” မူဆာရှီ ဆာဘူရိုက အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

မဟာဆရာနယ်ပယ် အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည် ခေါင်းကို ညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ချေသည်။

မင်းက ဘယ်သူလဲ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့်စကားမျှ ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မပြုပေ။

ထိုသို့ပြုမည့်အစား သူက “မင်းက မူဆာရှီ ဆာဘူရို လား” ဟုသာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ဒါသည် နောက်ဆုံးအဆင့် အတည်ပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါပဲ။ မင်းက မျက်စိမပါလို့ ငါ့ကို မမှတ်မိတာလား” မူဆာရှီ ဆာဘူရိုက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ချေသည်။

ရန်ချီနိုင်ငံအတွင်း၌ သူ၏အမည်ကို မသိသူမရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး နေမင်းမြို့တော်တွင်မူ သူ့အား မသိသောလူဟူ၍ မရှိပေ။

သို့သော်လည်း ခဏမျှအကြာတွင် မူဆာရှီ ဆာဘူရိုသည် ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားတော့သည်။ သူ့ကို မမှတ်မိနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ အကယ်၍ မမှတ်မိလျှင်ပင် ဤမျှ ကြီးမားလှသော ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့ကြီးကို မမြင်ဘဲ နေပါမည်လော။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုတည်းသာ ရှိပေသည်။ ဤလူသည် ရန်ချီနိုင်ငံမှ လူမဟုတ်ပေ။

“လူသတ်သမားဟေ့” မူဆာရှီ ဆာဘူရိုသည် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

မိမိ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ လူသည် အမှန်တကယ်ပင် မူဆာရှီ ဆာဘူရို ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ထိုနေရာမှ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် မူဆာရှီ ဆာဘူရို၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ အလင်းမဲ့ဓားမြှောင်သည် မူဆာရှီ ဆာဘူရို၏ လည်ပင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ဝင်သွားခဲ့ချေပြီ။

သွေးအိုင်များ ပန်းထွက်လာကာ မူဆာရှီ ဆာဘူရိုသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက်ဖြင့် မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အမူအရာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားရရှာသည်။

သူ၏ လက်နှစ်ဖက်သည် လည်ပင်းမှ ထွက်ကျလာသော သွေးများကို တားဆီးရန် အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး မူဆာရှီ ဆာဘူရို၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ဆွဲယူလိုက်ပြီးနောက် ဘေးဘက်သို့ လျင်မြန်စွာပင် ပြေးလွှားသွားတော့သည်။

သူသည် အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့ချေပြီ။

ထိုအခါမှ မူဆာရှီ ဆာဘူရို၏ ကိုယ်ရံတော်များသည် အကြောင်းအရာကို သဘောပေါက်သွားကြပြီး ရှေ့သို့ တိုးဝှေ့ကြည့်ရှုကြရာ မူဆာရှီ ဆာဘူရိုမှာ အသက်ပျောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရတော့သည်။

အချို့သောလူများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်သို့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးပမ်းကြသော်လည်း သူသည် မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်ရစ်ဘဲ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မူဆာရှီ ဆာဘူရို သေဆုံးသွားရခြင်းသည် လွန်စွာ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် မယုံကြည်နိုင်စရာပင် ကောင်းလှပေသည်။ ထိုလူသတ်သမားသည် နေ့ခင်းကြောင်တောင် အချိန်၌ပင် ဤမျှ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဝံ့သည်မှာ အမှန်ပင် သတ္တိပြောင်မြောက်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုသို့ ဆောင်ရွက်ခြင်း၏ ရလဒ်ကမူ ထင်ရှားလှပေသည်။ ပစ်မှတ်သည် လျင်မြန်စွာပင် အသက်ပျောက်သွားရချေပြီ။

အခြားသော ပစ်မှတ်တစ်ခုသည်လည်း လူကုံထံ လူမိုက်ကြီးတစ်ဦးပင် ဖြစ်သော်လည်း ဤလူမိုက်ကြီးကမူ ယခင်လူနှင့် လုံးဝ ခြားနားလှပေသည်။

သူသည် လွန်စွာ သိုသိုသိပ်သိပ် နေထိုင်တတ်ပြီး မိမိကိုယ်မိမိ ထင်းခုတ်သမားတစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေသူ ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အိမ်နီးနားချင်းများပင်လျှင် မိမိတို့နှင့် ရင်းနှီးလှစွာသော အိမ်နီးချင်းကောင်းကြီးသည် မြောက်မြားစွာသော ရတနာ ဓနငွေကြေးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူမိုက်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မသိရှိကြပေ။

သို့သော်လည်း ဤအရာများအားလုံးသည် အရာခပ်သိမ်းနှင့် ဆက်နွှယ်နေသော ယမမင်း အဖွဲ့အစည်း၏ မျက်စိအောက်မှ လွတ်ကင်းသွားခြင်း မရှိပေ။

ထင်းခုတ်ပြီးနောက် ထိုထင်းခုတ်သမားသည် တောင်ပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာပြီး မိမိ၏ အိမ်ဝင်းငယ်ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ချေသည်။

အရာအားလုံးသည် လွန်ခဲ့သော ရက်ပေါင်းများစွာကကဲ့သို့ပင် သာမန်အတိုင်း အေးချမ်းနေပေသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည့် ခဏ၌ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရုတ်ချည်း တင်းမာသွားရပြီး နောက်သို့ ချက်ချင်းပင် ဆုတ်ခွာရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

အကြောင်းမူကား အခန်းတွင်း၌ အလင်းမဲ့ဝတ်ရုံရှည်ကို ဆင်မြန်းကာ ခေါင်းဆောင်းကို လွှမ်းခြုံလျက် ခေါင်းငုံ့၍ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော လူတစ်ယောက် ရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

“ဘယ်သူလဲ” ထင်းခုတ်သမားသည် နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်ရင်း စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း မိမိ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ လူသည် အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ လွန်စွာ လျင်မြန်လှလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိုလူသည် သူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ပင် ပြန်လည်မကျရောက်သေးမီမှာပင် အခန်းတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ထို့နောက်တွင် အိမ်တံခါးသည် ပြန်လည် ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ချေပြီ။

မည်သည့် အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့သော်လည်း အိမ်တံခါးအောက်ခြေမှ သွေးစက်များသည် ဖြည်းညှင်းစွာ စီးကျလာခဲ့တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပုဆိန်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် အခန်းတွင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာလာပြီး တံခါးကို ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာဖြင့် ပြန်လည် ပိတ်ပေးခဲ့ချေသည်။